THE GREEK PARODY!

31/9/2011

Ο τρόπος που η κυβέρνηση χειρίζεται την κρίση, θα έχει σίγουρα θέση στα εγχειρίδια του μέλλοντος, ως παράδειγμα προς αποφυγή. Η προχειρότητα, οι παραλείψεις, η ανοργανωσιά και η απουσία πολιτικού θάρρους, είναι χαρακτηριστικά που προκαλούν ανασφάλεια, ανησυχία και αβεβαιότητα στους πολίτες.

Είναι προφανές πως η κυβέρνηση “σέρνεται” πλέον πίσω από τις εξελίξεις! Υπό το κράτος πανικού, αποφασίζουν στο πόδι παράλογα μέτρα, τα οποία όταν έρχεται η ώρα αδυνατούν να εφαρμόσουν! Για παράδειγμα εξαγγέλλουν μέτρα που μεταβάλλουν δραματικά τα δεδομένα στη ζωή εκατομμυρίων πολιτών, που όμως στη συνέχεια -μέσα σε ένα 24ωρο- αφού πρώτα τα αλλάξουν τρεις φορές, στο τέλος τα μεταθέτουν για του χρόνου!

Δείτε την ιστορία με τις αποδείξεις. Μόλις τρεις μήνες πριν κλείσει η χρονιά, ζήτησαν από τους φορολογούμενους να καλύψουν (αναδρομικά) με αποδείξεις το 60% του ετήσιου εισοδήματος, χωρίς να περιλαμβάνονται λογαριασμοί, δίδακτρα κλπ. Μετά τη γενικευμένη κατακραυγή, λίγες ώρες μετά ανακοίνωσαν μείωση του ποσοστού στο 40%, στη συνέχεια προστέθηκαν στις αποδείξεις και αυτές των λογαριασμών και των διδάκτρων και λίγο πριν κλείσει το 24ωρο, μετέθεσαν το μέτρο για του χρόνου!

Τα ίδια και χειρότερα με την εργασιακή εφεδρεία, ένα μέτρο που έχει αποφασισθεί πολλές εβδομάδες (ή και μήνες) πριν. Παρ' όλα αυτά ζήτησαν από τις διοικήσεις 151 οργανισμών με μηδενικά χρονικά περιθώρια και θολά κριτήρια, τις καταστάσεις του προσωπικού που προτείνεται προς εφεδρεία. Οι περισσότερες από τις (διορισμένες) διοικήσεις, είτε για ρεαλιστικούς λόγους, είτε γιατί δεν ήθελαν να συγκρουστούν με το προσωπικό και τους συνδικαλιστές, δήλωσαν αδυναμία, και “πέταξαν το μπαλάκι” πίσω στην κυβέρνηση. Και ω του θαύματος, την επόμενη ημέρα οι φωστήρες υπουργοί (που θα έπρεπε να αποφασίσουν αυτοί πλέον ποιοι θα μπουν στις λίστες) διαπίστωσαν νομικά εμπόδια και αντικειμενικές δυσκολίες στην υλοποίηση του μέτρου!

Απίστευτες ιστορίες την ώρα που η χώρα καθημερινά βουλιάζει. Θυμηθείτε πόσες συγνώμες ζητήσαμε και πόσο ταπεινά παρακαλέσαμε τους τροϊκανούς να επιστρέψουν, αφού πρώτα τους διώξαμε άρον άρον. Θυμηθείτε την παρωδία με το τέλος ακινήτων, που αρχικά ήταν προσωρινό, την επόμενη διπλασιάστηκε (γιατί το υπολόγισαν λάθος) και την μεθεπομένη έγινε μόνιμο!

Δεν έχει υπάρξει ποτέ στο παρελθόν αντίστοιχη διαδικασία ευτελισμού της αξιοπρέπειας και του κύρους της χώρας, όπως αυτή στην οποία μας υπέβαλαν οι δανειστές μας προσφάτως. Να υποχρεώσουν τον πρωθυπουργό της χώρας να δεσμευτεί εγγράφως, αρνούμενοι την προφορική του διαβεβαίωση, για όσα θα κάνει προκειμένου να μας δώσουν την επόμενη δόση! Αν αυτό δεν είναι πρωτοφανές, τότε τι είναι;

Και ποια είναι η λύση, είναι το εύλογο ερώτημα; Αυτό και αν είναι δύσκολο να απαντηθεί! Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως οι χρυσές εφεδρείες του τόπου, είναι στο κάδρο με τη φωτογραφία του Κώστα Καραμανλή.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Είναι τόσο εύκολο να χρεοκοπήσουμε;

24 Σεπτεμβρίου 2011

Η παρομοίωση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ενός από τους εγκυρότερους (κατά κοινή ομολογία) περί την οικονομία Έλληνες πολιτικούς, αποτύπωνε το δράμα της χώρας. Η οικονομία μας -περιέγραφε- είναι όπως ένας υπέργηρος, που περνάει τον καιρό του καθηλωμένος σε μια πολυθρόνα! Αμίλητος, αμέτοχος και, ανήμπορος, περιμένει τη στιγμή που θα κλείσει τα μάτια!

Όμως κανείς δεν ξέρει, παρά μόνο ο Θεός, ποια θα είναι αυτή η στιγμή. Μπορεί σε κάποιους μήνες, μπορεί σε κάποιες εβδομάδες, μπορεί και αύριο το πρωί! Ένα τυχαίο γεγονός είναι σε θέση να αποβεί μοιραίο για τη ζωή του. Να σταματήσει αίφνης να δουλεύει η καρδιά, να γύρει αθόρυβα το κεφάλι του και να κλείσει ήσυχος τα μάτια.

Αυτή είναι- μου είπε- η πραγματική κατάσταση της οικονομίας εδώ και πολύ καιρό. Είναι όλα τόσο εύθραυστα, που ανά πάσα στιγμή ένα λάθος, ένα τυχαίο γεγονός, μια αβλεψία, ένας επιπόλαιος χειρισμός μπορεί να σημάνει την χρεοκοπία της χώρας. Τόσο οριακά είναι όλα! Θυμήθηκα την κουβέντα αυτή -που σημειωτέον έχει γίνει μήνες πριν- ακούγοντας στη βουλή των Υπουργό Οικονομικών να δηλώνει περίπου το ίδιο, με άλλα λόγια: “Δεν έχουμε καταλάβει πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος, να πάψει να λειτουργεί το σύστημα, να πάψει να λειτουργεί η εθνική οικονομία”.

Και για όσους δεν κατάλαβαν, την επομένη ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο κ. Βενιζέλος ήταν επεξηγηματικός: «Η κρίση δεν είναι αυτό που ζούμε σήμερα, η περικοπή μισθών, συντάξεων, εισοδημάτων. ... Η κρίση θα είναι η Αργεντινή του 2000. Η πλήρης διάλυση της οικονομίας, των θεσμών, του κοινωνικού ιστού ....». Για πρώτη φορά οι κυβερνητικές δηλώσεις, ταυτίζονται απολύτως με όσα -κατ' ιδίαν- διατυπώνουν εδώ και πάρα πολύ καιρό, ειδικοί και κορυφαίοι παράγοντες που γνωρίζουν καλά και τα δεδομένα της οικονομίας μας και το κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην ευρωζώνη.

Για πρώτη φορά δηλώνεται με ειλικρίνεια το μέγεθος του προβλήματος από επίσημα χείλη. Αποτελεί όμως και την έμμεση παραδοχή, πως μέχρι χθες το δούλεμα πήγαινε σύννεφο! Με πρόσχημα την καλή ψυχολογία της αγοράς, μας παραμύθιαζαν πως οι θυσίες έπιασαν τόπο, πως είμαστε σε καλό δρόμο και πως άρχισε να φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ! Ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα. Στην πορεία της κρίσης, ούτε η κυβέρνηση, ούτε η δημόσια διοίκηση στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

Το επιβεβαιώνει το κλίμα στην κοινωνία, η έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών και η γενικευμένη απογοήτευση. Το επιβεβαιώνουν τα αλλεπάλληλα μέτρα. Κάθε πέρσι και καλύτερα! Με τη διαφορά που από πέρυσι μέχρι φέτος και η κατάσταση επιδεινώθηκε δραματικά και ο λαός πλήρωσε πανάκριβα από την τσέπη του. Με άλλα λόγια “και κερατάς και δαρμένος”, σύμφωνα με τη γνωστή λαϊκή ρήση...
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Το κατάλαβες, επιτέλους, υπουργέ; Είναι αργά τώρα

22 Σεπτεμβρίου 11 .

Τα σενάρια πτώχευσης της χώρας είναι εδώ και πολύ καιρό στα πρωτοσέλιδα του ξένου Τύπου. Εκτιμήσεις, αναλύσεις και προβλέψεις που συγκλίνουν πως είναι πρακτικά αδύνατο η χώρα μας -κάποια στιγμή- να αποφύγει το μοιραίο. Και ο λόγος είναι πως από την εμφάνιση της κρίσης, κάναμε ελάχιστα για να αποτρέψουμε τις εξελίξεις.

Οι απόψεις διαφέρουν για το πόσο οδυνηρό μπορεί να εξελιχθεί για τους Έλληνες το μοιραίο! Αν θα είναι μια άτακτη χρεοκοπία που θα οδηγήσει στη δραχμή (το εντελώς εφιαλτικό σενάριο), ή μια ελεγχόμενη χρεοκοπία εντός της ευρωζώνης (το λιγότερο εφιαλτικό σενάριο). Μέχρι χθες όλα αυτά τα διαβάζαμε μεν, αποφεύγαμε δε τα αναπαράγουμε, ή αν το κάναμε το κάναμε δειλά και διακριτικά.

Όποιος τολμούσε να εκστομίσει μεγαλοφώνως τέτοια κουβέντα, ήταν εθνικός μειοδότης και, στην καλύτερη περίπτωση, παπαγαλάκι των ξένων κερδοσκόπων. Σήμερα όλα αυτά είναι μέρος της τακτικής ειδησεογραφίας των εγχώριων ΜΜΕ και πολύ περισσότερο δηλώνονται ως ενδεχόμενα από τα πλέον επίσημα χείλη, όπως του υπουργού Οικονομικών που είπε ενώπιον του Κοινοβουλίου πως: «Δεν έχουμε καταλάβει πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος, να πάψει να λειτουργεί το σύστημα, να πάψει να λειτουργεί η εθνική οικονομία». Εμείς, λοιπόν, κύριε υπουργέ το είχαμε καταλάβει εδώ και καιρό.

Χαιρόμαστε που, επιτέλους, το καταλάβατε και εσείς. Το δυσάρεστο είναι πως το καταλάβατε εκεί στην κυβέρνηση πολύ αργά και πλέον, από εδώ και πέρα, θα υποχρεωθούμε να ζούμε αλλεπάλληλα δράματα! Με άφθονο ανθρώπινο πόνο και συσσωρευμένη δυστυχία. Ο τρόπος που η κυβέρνηση χειρίστηκε την κρίση, η αδυναμία να προχωρήσει σε δραστικές λύσεις όταν οι συνθήκες ήταν ακόμη πολύ καλύτερες, την υποχρεώνουν μέσα σε λίγα 24ωρα, να σκορπίσει ανεξέλεγκτα τρόμο, απογοήτευση και απόγνωση σε ολόκληρη την κοινωνία. Επί δικαίων και αδίκων!

Εκτός εάν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να πιστεύει πως θα αναδιοργανωθεί το ξεχαρβαλωμένο και διαβρωμένο Ελληνικό Δημόσιο, με μέτρα που σχεδιάστηκαν όπως -όπως και θα εφαρμοστούν υπό το κράτος του πανικού. Ότι αρκούν χρονικές προθεσμίες 10ημέρου, για να απολυθούν με όρους αξιοκρατίας μερικές χιλιάδες υπάλληλοι, οι λιγότερο χρήσιμοι και αποδοτικοί -αυτοί που πραγματικά περισσεύουν. Ακόμη προσπαθούν κάποιες διοικήσεις οργανισμών, λίγα 24ωρα πριν εκπνεύσουν οι προθεσμίες, να ερμηνεύσουν τις εγκυκλίους που τους έχουν σταλεί από το υπουργείο.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με το ενιαίο μισθολόγιο. Πόσο δίκαιο, αποτελεσματικό και λειτουργικό μπορεί να είναι, καθώς και σχεδιάστηκε και θα εφαρμοστεί στο πόδι. Είμαστε εμπρός σε δραματικές αλλαγές που θα μεταβάλουν ριζικά τη ζωή των ανθρώπων. Αλλαγές που σχεδιάστηκαν με απίστευτη προχειρότητα και όρους εξ αντικειμένου αδιαφανείς. Ποιος θα πιστέψει ότι δικαίως το όνομα του συμπεριλαμβάνεται στους καταλόγους των μελλοθανάτων, αντί του συναδέλφου του στο απέναντι γραφείο, που θα συνεχίσει κανονικά να εργάζεται; Πως θα ανακοινώσει στην οικογένειά του, πως από Δευτέρα δεν θα πάει στη δουλειά, γιατί κρίθηκε λιγότερο χρήσιμος; Απο ποιόν και γιατί; Όλοι τους ήξεραν στην κυβέρνηση ότι με τον τρόπο που αντιδρούσαν, η καταιγίδα αργά ή γρήγορα θα ερχόταν.

Όσοι είχαν τη δυνατότητα να μιλούν off the record με κυβερνητικούς αξιωματούχους, γνώριζαν εδώ και πολύ καιρό ότι τα περιθώρια στένευαν και ότι η ακινησία και η απραξία οδηγούσε μαθηματικά σε δραματικές εξελίξειςι! Και απλώς δεν έκαναν τίποτε. Έκρυβαν συνεχώς το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Τώρα ήλθε η ώρα του λογαριασμού. Όχι όμως μόνο για την κοινωνία και την κυβέρνηση. Δυστυχώς και για την ίδια την χώρα!

ΜΕ ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΧΩΡΑ!

                           
 17 Σεπτεμβρίου 11

Aν κάτι στ' αλήθεια σοκάρει και φοβίζει, ακόμη περισσότερο και από τα αλλεπάλληλα εισπρακτικά μέτρα που ανακοινώνει μέρα παρά μέρα η κυβέρνηση, είναι ο τρόπος που αυτά αποφασίζονται. Η βεβαιότητα πως πλέον όλα γίνονται στο πόδι, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς σοβαρότητα, και χωρίς κοινωνική ευαισθησία.

 

 

Εξαντλεί, είτε από αφέλεια είτε από καιροσκοπισμό, είτε από άγνοια είτε από αβελτηρία, είτε από πολιτική πονηριά είτε από ανικανότητα προθεσμίες και περιθώρια, αθετεί όσα είχε η ίδια συμφωνήσει, με συνέπεια να βρίσκεται συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτωπη με το δίλημμα ή τώρα νέα μέτρα ή τώρα χρεοκοπία! Όμως ως γνωστόν πολιτική με τελεσίγραφα, δεν συνιστά πολιτική, αλλά εκβιασμό. Εν προκειμένω, της κυβέρνησης προς την κοινωνία.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προχειρότητας, είναι το ληστρικό χαράτσι στα ακίνητα. Μια κλασσική περίπτωση αρπαχτής, που μαρτυρά επιπολαιότητα, αλλά και ανικανότητα. Ένα μέτρο που όπως αποδεικνύεται αποφασίστηκε τσάτρα πάτρα, όταν κάποιοι φωστήρες πήραν το μήνυμα πως λείπουν 2 δισ ευρώ, κάτι που γνώριζε άλλωστε και ο τελευταίος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, αφού ήταν γνωστός ο εκτροχιασμός του προϋπολογισμού και η απόκλιση από τα συμφωνηθέντα.

Είναι πασιφανές πως όλα έγιναν με μπακάλικο τρόπο. Λάθος δεδομένα, λάθος υπολογισμοί, λάθος εκτιμήσεις, με συνέπεια να διαπιστώνεται εκ των υστέρων πως έγινε λάθος, ο λογαριασμός δεν βγαίνει και σχεδόν να διπλασιάζεται εν μια νυκτί το χαράτσι! Άλλα να εξαγγέλλονται από τον υπουργό, άλλα να ισχύουν τελικά και κανείς να μην μπαίνει στον κόπο να ζητήσει, έστω για τα μάτια του κόσμου, μια συγνώμη (η αυτονόητη παραίτηση μοιάζει με ανέκδοτο).

Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα, έχει τεράστια σημασία να εμπιστεύεται ο λαός την κυβέρνηση. Ακόμη και αν πολιτικά βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο, ακόμη και αν δυσφορεί με την ασκούμενη πολιτική, ακόμη και αν στενάζει από τα αλλεπάλληλα μέτρα, να έχει τουλάχιστον την αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την πεποίθηση πως όσα υφίσταται είναι αναγκαίο κακό. Ξέρετε έστω και έναν που να νιώθει έτσι;

“Υπάρχει Έλληνας που δεν πιστεύει ότι μπορούμε; Ότι θα τα καταφέρουμε;” ήταν το ερώτημα που ξεκίνησε την ομιλία του ο πρωθυπουργός την περασμένη εβδομάδα στη ΔΕΘ. Υπάρχει κύριε πρόεδρε και μάλιστα σε κάθε Ελληνική οικογένεια! Πιθανόν όχι αυτός που θα έχει δουλειά (σύμφωνα με την εξαγγελία σας), αλλά ;όλοι οι άλλοι, που θα είναι άνεργοι!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Από τις 23 μονάδες του ΦΠΑ, οι 17 πηγαίνουν σε μισθούς και συντάξεις!

10 Σεπτεμβρίου 2011

Για κάθε εκατό ευρώ που πληρώνουμε στο κράτος, για κάθε είδους φόρο, εισφορά, πρόστιμο, ακόμη και για την κλήση της τροχαίας, τα πενήντα πηγαίνουν απευθείας σε μισθούς και συντάξεις στον στενό δημόσιο τομέα.

Για να έχετε μια τάξη μεγέθους, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, σε σύνολο κρατικών εσόδων 52 δισ, οι κάθε είδους δαπάνες μισθοδοσίας και συντάξεων στο δημόσιο ανέρχονταν στα 26 δισ. Τώρα αν προσθέσετε σε αυτό το ποσό τις επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία των ΔΕΚΟ και τα προνοιακά επιδόματα που χορηγεί το κράτος, τύπου ΕΚΑΣ, η αναλογία μετατρέπεται από 50% σε 75%!

Σχηματικά αυτό σημαίνει πως, από τις 23 μονάδες του ΦΠΑ που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, οι 17 μονάδες πηγαίνουν απευθείας για την πληρωμή μισθών και συντάξεων! Για όλα τα άλλα, την δημόσια υγεία, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, την δημόσια τάξη, τις ένοπλες δυνάμεις, τις κρατικές προμήθειες, την εξυπηρέτηση των δανείων και ότι άλλο τέλος πάντων απαιτείται, απομένει το υπόλοιπο 25% των εσόδων!

Είναι προφανές πως είναι αδύνατον να λειτουργήσει το κράτος, με τα 13 δισ ευρώ που περισσεύουν. Όσο δραματική και αν είναι η περιστολή των κρατικών δαπανών, ακόμη και αν φτάσουν στο ποσοστό του 30%, θα εξοικονομηθούν όλα και όλα 4 δισ ευρώ. Ελάχιστα για να βοηθήσουν στην μείωση του ελλείμματος, που πέρυσι ήταν 24 δισ ευρώ, πάνω κάτω όση η δαπάνη για μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν υλοποιήθηκε ποτέ η εξαγγελία της παρούσας κυβέρνησης, πως ο περιορισμός του ελλείμματος θα γινόταν κατά κύριο λόγο από την περικοπή των δαπανών του δημοσίου κατά δύο τρίτα (ενός κατά γενική ομολογία σπάταλου κράτους), έναντι μόλις ενός τρίτου που θα ήταν η αύξηση των εσόδων (της φορολογίας).

Δυστυχώς στην περίπτωση μας, η σχέση περικοπής δαπανών και αύξησης εσόδων αντιστράφηκε, με αποτέλεσμα να έχει στεγνώσει η αγορά από τους αλλεπάλληλους φόρους, να καλπάζει ανεξέλεγκτη η ανεργία και να κλείνουν η μία μετά την άλλη οι επιχειρήσεις. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες άνεργοι προστέθηκαν μέσα σε έναν χρόνο και ένας Θεός ξέρει πόσες δεκάδες χιλιάδες ακόμη θα ζήσουν τον εφιάλτη της ανεργίας έως το τέλος του χρόνου!

Κάθε δέκα ημέρες, χάνουν τη δουλειά τους επτά χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, όσοι συνολικά αντιστοιχούν στην θρυλούμενη εδώ και μήνες εργασιακή εφεδρεία! Η εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, όπως αρχικά εξαγγέλθηκε, δυστυχώς είναι μονόδρομος για την κυβέρνηση, όσες αντιδράσεις και αν προκύψουν από τους εργαζόμενους!

Είναι πρακτικά αδύνατον, ο ιδιωτικός τομέας να συνεχίσει να χρηματοδοτεί το δυσανάλογα υψηλό μισθολογικό κόστος του δημοσίου. Ειδικά όταν ο προϋπολογισμός και φέτος έχει εκτροχιαστεί και το ενδεχόμενο νέων σκληρότερων μέτρων είναι βεβαιότητα! Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ;

3 Σεπτεμβρίου 11

Αν μια λέξη χαρακτηρίζει την σημερινή κατάσταση της χώρας, είναι η λέξη τέλμα! Είναι η διαπίστωση πως τίποτα δεν προχωράει, τίποτα δεν κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα οικονομικά δεδομένα που φωτογραφίζουν την πραγματική κατάσταση της χώρας, επιδεινώνονται μέρα με την ημέρα.

Η πρόσφατη έκθεση του γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους, σύμφωνα με την οποία το Δημόσιο Χρέος έχει πάρει ανεξέλεγκτη, μη αναστρέψιμη πορεία, δεν είναι παρά η δημοσιοποίηση στην κοινή γνώμη, αυτού που γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις εξελίξεις και έχουν πρόσβαση στα πραγματικά δεδομένα. Ότι η κατάσταση έτσι όπως εξελίσσεται δεν οδηγεί πουθενά. Ή για την ακρίβεια οδηγεί στον γκρεμό!

Η εκτίμηση της έκθεσης, πως το δημόσιο χρέος θα φτάσει στο 172%(!) του ΑΕΠ το 2012 και πως ακόμη και αν μηδενιζόταν αύριο το πρωί, πάλι η δημοσιονομική θέση της χώρας δεν θα ήταν βιώσιμη χωρίς εκ νέου προσφυγή σε δανεισμό, είναι μεν οδυνηρές διαπιστώσεις, αλλά δεν προκαλούν καμία έκπληξη, καθώς είναι περίπου αυτό που συζητούν μεταξύ τους τεχνοκράτες, αλλά και πολιτικοί που γνωρίζουν την κατάσταση.

Ως εκ τούτου μικρή σημασία έχουν οι αυτονόητες προσπάθειες του Υπουργού Οικονομικών να υποβαθμίσει το θέμα, δηλώντας πως περίπου το γραφείο Προϋπολογισμού δεν γνωρίζει τη δουλειά του (τότε γιατί υπάρχει;).
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Ότι η στασιμότητα της κυβέρνησης , η αναβλητικότητα, οι παλινωδίες, οι προσωπικές πολιτικές, η έλλειψη συνεννόησης και οι έριδες, μας φέρνουν κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού.

Και ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα, καθώς τα δύσκολα έρχονται, με την εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου της τρόικας και το μεγάλο μπαράζ των κινητοποιήσεων του Φθινοπώρου! Οι κινητοποιήσεις στην Παιδεία ξεκινούν δειλά δειλά, αλλά εύκολα μαντεύει κανείς πως σύντομα θα πάρουν δυναμικό χαρακτήρα, ενώ μια σειρά από επαγγελματικές ομάδες περιμένουν ήδη με το δάκτυλο στην σκανδάλη. Δημόσιοι υπάλληλοι, ταξιτζήδες, υπάλληλοι ΔΕΚΟ, γιατροί, εκπαιδευτικοί κλπ.

Τι πιθανότητες έχει η κυβέρνηση, κάτω από αυτά τα δεδομένα, να επιβάλει την πολιτική της; Από ελάχιστες έως καθόλου! Είτε γιατί δεν θέλει, είτε γιατί δεν μπορεί! Όμως οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες και μια σειρά από πολιτικές θα πρέπει υποχρεωτικά να υλοποιηθούν. Οι ιδιωτικοποιήσεις, το ενιαίο μισθολόγιο, η εργασιακή εφεδρεία και οι διαφαινόμενες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, οι αλλαγές στα ΑΕΙ , η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα, είναι προαπαιτούμενο για να συνεχίζουμε να λαμβάνουμε την ξένη βοήθεια.

Μοιάζει με ένα δύσκολο κουίζ αυτό το Φθινόπωρο, καθώς είναι άγνωστο αν υπάρχει τρόπος να βγούμε από το τέλμα και το αδιέξοδο! Πάντως μοιάζει ικανό να μας οδηγήσει σε δυσάρεστες καταστάσεις.
δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία