2/7/19

Ο Τσίπρας στον ΣΚΑΙ. Κέρδη και ζημιές!


«Προχθές, στην Τρίπολη, με πλησίασε ένας άντρας γύρω στα εξήντα. Μου είπε, «θέλω να σου πω κάτι. Αφού ο Μητσοτάκης αρνείται το debate, πήγαινε εσύ στο γήπεδό του και άστον αν θέλει να μην έρθει να αγωνιστεί». Αποφάσισα λοιπόν την Τρίτη το βράδυ να πάω στη τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Κι εκεί, σε μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης, να εκθέσω τις θέσεις μας και την προγραμματική μας αντιπαράθεση με τη ΝΔ». Αλέξης Τσίπρας 30/6/19

Το γεγονός ότι ο ΣΚΑΙ ανταποκρινόμενος στην πρόκληση του Αλέξη Τσίπρα, αποδέχθηκε εμμέσως ότι είναι το γήπεδο του κ. Μητσοτάκη και ότι αποτελεί το αντίπαλο δέος στον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα γεγονός που εξαρχής έθετε σε θέση ισχύος τον Πρωθυπουργό. Η ταύτιση του ΣΚΑΙ με τον κ. Μητσοτάκη, ήταν ένα επικοινωνιακό τρικ του κ. Τσίπρα, ώστε να δημιουργήσει την προσδοκία για ένα (εικονικό) ντιμπέιτ. 

Ο ΣΚΑΙ σε αντάλλαγμα, αρκέστηκε προφανώς στο κέρδος της τηλεθέασης και του «θορύβου» που θα δημιουργούσε το γεγονός της συνέντευξης.

Καθώς η συνέντευξη εξαρχής ορίστηκε ως «κατά πρόσωπο»  τηλεμαχία, ήταν δεδομένο πως οι συνάδελφοι στον ΣΚΑΙ, δεν θα μπορούσαν (και δεν θα είχαν το δικαίωμα) να ασκήσουν αντίλογο στις απόψεις του κ. Τσίπρα, όπως η δεοντολογία και ο σεβασμός απέναντι στον θεσμό του Πρωθυπουργού όριζε.

Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας, πριν ακόμη μπει στο στούντιο, είχε ορίσει την παρουσία του στον ΣΚΑΙ, ως μάχη στα χαρακώματα του εχθρού. Και νομίζω του βγήκε. 

Οι μεν δημοσιογράφοι λειτούργησαν ως δημοσιογράφοι, ο δε Πρωθυπουργός τους αντιμετώπισε, σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ως εντολοδόχους του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια τους παγίδευσε και τους έφερε στα μέτρα του. 

Δεν ήταν ο ρόλος τους άλλωστε να λειτουργήσουν ως πολιτικοί αντίδικοι. Παρόλα αυτά, σε κάποια σημεία ο Αλέξης Τσίπρας, ήταν σχεδόν προσβλητικός απέναντί τους, γεγονός που οι ίδιοι το άφησαν να περάσει, χωρίς να αντιδράσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τη θέση τους.

Κατά τούτο νομίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να είναι πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα της συνέντευξης. Παρότι δεν είπε τίποτα καινούργιο, επανέλαβε όσα κατά καιρούς έχει πει, βγήκε χωρίς αμφιβολία κερδισμένος. Οφείλει να του πιστώσει κανείς, πως γνωρίζει το παιγνίδι της επικοινωνίας. Άλλωστε δεν είχε να χάσει τίποτα, αφού είναι ήδη χαμένος. 

Έχει ήδη υποστεί μια οδυνηρή ήττα και όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις είναι αντιμέτωπος την Κυριακή με μια ακόμη. Ως εκ τούτου μόνο να κερδίσει είχε από την παρουσία του στον ΣΚΑΙ και ως φαίνεται το πέτυχε. 

Και σίγουρα το είχε προσμετρήσει όλο αυτό, αλλιώς δεν θα άφηνε τη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες έχοντας υποστεί το κόστος της κριτικής για τη στάση του αυτή.
Αν για τον ΣΚΑΙ το στοίχημα ήταν η υψηλή τηλεθέαση, κέρδισε και αυτός!

28/6/19

Αυτά παθαίνεις όταν αγοράζεις απο το κάτω ράφι!

Γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές; Γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, είναι η απάντηση. Ήταν καταδικασμένος στην ήττα και το γνώριζαν πολύ καλά στην Κουμουνδούρου. Ήξεραν ότι η δεξαμενή των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, είχε αδειάσει προ πολλού. Το μόνο μέλημα τους, ήταν να αποτρέψουν τη συντριβή. 

Και όχι υποχρεωτικά γιατί έκαναν κάτι λάθος, αλλά (και) γιατί τα αριθμητικά δεδομένα, της εκλογικής τους απήχησης, ήταν συγκεκριμένα. Όπως εξηγούσαμε στο σημείωμά της περασμένης εβδομάδας, (https://www.thepresident.gr/2019/05/23/giati-o-syriza-den-mporei-na-xeperasei-to-25-26-analysi-toy-t-spiliopoyloy/) ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε σε περίπτωση εκλογών, να υπερβεί το 25%.  Εκεί ήταν ο κόφτης, εκεί και ήταν η οροφή του!

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα αυστηρά οριοθετημένο στο πολιτικό φάσμα, με ηλεκτροφόρα καλώδια από την αριστερή και τη δεξιά του πλευρά. Στα αριστερά του, μετά τον γάμο με τον Πάνο Καμμένο και τα σκληρά μέτρα που επέβαλε με την πολιτική του, είχε υψωθεί αδιαπέραστο τείχος. Δεν είχε να λαμβάνει τίποτα σε σχέση με το αριστερό του παρελθόν. Στα δεξιά του, εκεί που σε κανονικές συνθήκες θα κατοικούσε κάποιο κεντροαριστερό ή έστω κεντρώο κόμμα, είχε εγκατασταθεί με τα στρατεύματά του ο Πάνος Καμμένος. 

Αυτό σημαίνει πως τα περιθώρια κινήσεων του Αλέξη Τσίπρα προκειμένου να διευρύνει το εκλογικό του ακροατήριο, ήταν περιορισμένα. Γνώριζαν καλά στην Κουμουνδούρου πως έτσι δεν θα είχαν καμία τύχη στις εκλογές. Οπότε ή θα δέχονταν μοιραία την ήττα, ή θα επιχειρούσαν μια παράτολμη κίνηση. Και κάπως έτσι στήθηκε η επιχείρηση της διεύρυνσης. Η απόπειρα δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ, να μετασχηματιστεί από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε παράταξη της κεντροαριστεράς. Ήταν όρος πολιτικής επιβίωσης!  

Έτσι μια μέρα, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ξεφορτώθηκε ότι του ήταν άχρηστο από τον Καμμένο (και κράτησε ότι θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμο στο μέλλον), άρχισε να σκουπίζει την αγορά. Να «αγοράζει» ότι περίσσευε και ότι ήταν διαθέσιμο! Καλό, κακό δεν είχε σημασία. Κεντροαριστερά να γράφει στην ετικέτα και ότι να’ ναι! Μόνο που επειδή στην αγορά δεν υπήρχε τίποτα από το πάνω ράφι, αναγκαστικά μάζεψαν πρόσωπα δεύτερης και τρίτης διαλογής.  

Πολιτικούς γυρολόγους, που οι περισσότεροι ήταν εδώ και καιρό στα αζήτητα. Αλλά με βάση το σχέδιο, ελάχιστη σημασία είχε το ποιόν όλων αυτών. Τζουμάκας, Μωραΐτης, Ντόλκας, Θεοχαρόπουλος, Μπίστης, Ραγκούσης κλπ. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών μάλιστα, πρόσφατα είχαν εκφραστεί με προσβλητικό τρόπο για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Αλλά συγχρόνως και Θύμιος Λυμπερόπουλος, Άρης Σπηλιωτόπουλος, Ευάγγελος Αντώναρος κλπ. 

Κινήσεις που δεν είχαν καμία πολιτική λογική, που όμως πρόδιδαν την αγωνία του ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει ευρύτερο ακροατήριο. Άλλωστε δεν είχε περάσει πάρα πολύς καιρός, που η κυρία Μεγαλοοικονόμου είχε γίνει δεκτή στο Μαξίμου με «τιμές αρχηγού κράτους»., ενώ κάποιοι άλλοι θυμήθηκαν και τη συνάντηση παλαιότερα, με κάθε επισημότητα, του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα πάλι στο Μαξίμου, εκείνη τη φορά για να συνεργαστούν για τον εκλογικό νόμο. 

Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, το σχέδιο πάνω στο οποίο είχαν βασίσει την εκλογική τους επιβίωση πήγε στράφι. Ήταν προφανές ότι μετά από αυτό, γνώριζαν το μέγεθος της επερχόμενης  ήττας, καθώς δεν είχαν καταφέρει να αλλάξουν τα δεδομένα. Η κυβέρνηση «τίναξε την μπάνκα», επιχειρώντας να εξαγοράσει την ψήφο των πολιτών, υπονομεύοντας την οικονομία, (μόνο την τελευταία εβδομάδα των εκλογών, πιστώθηκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των πολιτών  περί τα 4,5 δισ. ποσό αδιανόητο ακόμη και στην εποχή των παχέων αγελάδων) και ναρκοθετώντας το πεδίο.

Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας και για όσο θα είμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα έχει την ασυλία που επιβάλουν οι συνθήκες. Την επόμενη ημέρα των εκλογών με αυτονόητη τη συντριπτική του ήττα θα βρεθεί κατηγορούμενος, για όλα αυτά τα βαρίδια που κουβάλησε στον ΣΥΡΙΖΑ και για το σχέδιο «Προοδευτική Συμμαχία» που βούλιαξε ακόμη βαθύτερα το κόμμα. 

Κάποιοι που έβαλαν πλάτη όλα τα προηγούμενα χρόνια, έχουν έτοιμο το κατηγορητήριο κατά του Αλέξη Τσίπρα και της ομάδας του, για την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κέντρο υποδοχής αστέγων.
Όλα αυτά όμως μετά τις εκλογές!
Δημοσιεύτηκε στο thepresident.gr

25/6/19

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΑΛ


Το βίαιο διαζύγιο του ΚΙΝΑΛ με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, είναι μια εξέλιξη που αξίζει να την μελετήσει κανείς ως προς τα γεγονότα που μπορεί να παράξει. Άλλωστε στην πολιτική, όπως σε κάθε οργανωμένο σύστημα στο Σύμπαν, ισχύει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το «Σύνδρομο της Πεταλούδας». 

Ήταν στη δεκαετία του '70, όταν ο καθηγητής στο ΜΙΤ Έντουαρντ Λόρεντζ, υποστήριξε ότι μικρά γεγονότα και ανεπαίσθητες τροποποιήσεις σ’ ένα σύστημα, μπορούν να οδηγήσουν σε τεράστιες αλλαγές. Τεκμηρίωσε την άποψή του στην περίφημη μελέτη που είχε τίτλο: «Μπορεί η κίνηση των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία, να προκαλέσει τυφώνα στο Τέξας;».

Εδώ στην Ελλάδα, που έχουμε την τάση να εκλαϊκεύουμε τις δυσνόητες θεωρίες, φτιάξαμε μια παραλλαγή του «Συνδρόμου της Πεταλούδας», που λέγεται «Μπορεί να πας για μαλλί και να βγεις κουρεμένος». Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, με άλλα λόγια. 

Η Φώφη Γεννηματά, Σάββατο βράδυ παραμονή των εκλογών(!), καλεί τον Βαγγέλη Βενιζέλο και του ανακοινώνει πως δεν σκοπεύει να ανανεώσει το συμβόλαιό του, καθώς κρίθηκε πως δεν της είναι χρήσιμος. Και καλά θα κάνει να βρει άλλη ομάδα να συνεχίσει την καριέρα του. 

Λογικά, η Φώφη Γεννηματά πρέπει να φώναξε κάποιους δημοσκόπους, από τους οποίους ζήτησε να μετρήσουν αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος για το ΚΙΝΑΛ είναι πιο βαρύς ακόμη και από το βάρος του. Προφανώς της είπαν ναι και έτσι πήρε την απόφαση της αποπομπής του Βενιζέλου.

Η Φώφη όταν οργάνωνε το σχέδιο της, λοξοκοίταξε μόνο προς τα αριστερά της. Όπως μέσες άκρες παραδέχθηκε δημοσίως, είχε κατά νου την αποσυσπείρωση του ΣΥΡΙΖΑ. Προσδοκά δηλαδή στον επαναπατρισμό των ψηφοφόρων του τέως ΠΑΣΟΚ, που το 2012 είχαν μεταναστεύσει μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ. Ότι αλλάζοντας τον Βαγγέλη Βενιζέλο με τον Γιώργο Καμίνη και αποκλείοντας κάθε ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΝΔ, θα ξεκινούσε η μεγάλη επιστροφή.

Αν ήμουν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το ίδιο βράδυ θα της είχα στείλει μια τεράστια ανθοδέσμη και θα την συνόδευα με μια κάρτα που θα έγραφε «Φώφη σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου».
Η Νέα Δημοκρατία θα κατέβει στις Εθνικές Εκλογές βάζοντας προς το εκλογικό σώμα ένα (πραγματικό και όχι επικοινωνιακό) δίλημμα. Ή μας δίνετε αυτοδυναμία, ή η χώρα οδεύει στην ακυβερνησία, με ότι ολέθριο μπορεί να σημαίνει αυτό. 

Ακούγεται υπερβολικό; Και όμως δεν είναι! Αυτή τη στιγμή η χώρα κινείται προς ένα ναρκοπέδιο. Έχει μπροστά της- αν δεν αλλάξει κάτι -την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας (Μάρτιος 2020), που εύκολα μπορεί να οδηγήσει εκ νέου σε εκλογές και νομοθετημένο εκλογικό σύστημα, για τις προσεχείς εκλογές, την απλή αναλογική. Είναι ένας ολέθριος συνδυασμός. 

Η μόνη περίπτωση να μην συμβούν όλα αυτά, είναι η επόμενη Βουλή  κατ’ αρχήν να αναθεωρήσει άμεσα (χρειάζονται 151 ψήφοι) το άρθρο 32 του Συντάγματος, που αφορά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, αποκλείοντας την πιθανότητα διάλυσης της Βουλής, ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί (τον Μάρτιο του 2020) ξανά σε εκλογές. Το δεύτερο είναι η κατάργηση της απλής αναλογικής. 

Χρειάζονται 200 ψήφοι για την άμεση κατάργηση της (γεγονός πολύ δύσκολο έως απίθανο, δεδομένης της άρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής) ή 151 για την κατάργηση της, στις μεθεπόμενες εκλογές.

Η στάση του ΚΙΝΑΛ και η άρνησή εκ των προτέρων (με κατηγορηματικό τρόπο) για οποιαδήποτε μετεκλογική συνεργασία, κυρίως για να αλλάξει το Σύνταγμα και ο εκλογικός νόμος, καθιστούν την αυτοδυναμία στις επερχόμενες εκλογές μονόδρομο.

Άθελά της η Φώφη Γεννηματά βάζει το δίλημμα στο εκλογικό σώμα. Με το ΚΙΝΑΛ  ή με τη χώρα; Νομίζω πως η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη και θα τη διαπιστώσουμε στην κάλπη!
Που να το φανταζόταν ο μακαρίτης Έντουαρντ Λόρεντζ, ότι η Ελλάδα θα επιβεβαίωνε τη θεωρία του, πενήντα χρόνια μετά.



Πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ. Ποιον αφορά;


Έριξα μια διαγώνια ματιά στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που ανακοινώθηκε στο Μέγαρο Μουσικής. Σκέφτηκα πόση αξία έχει να αφιερώσει χρόνο κανείς για να μελετήσει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, το οποίο  τόσο οι συντάκτες του όσο και οι δυνητικοί αναγνώστες του, το εκλογικό σώμα, γνωρίζουν εκ των προτέρων πως δεν πρόκειται ποτέ να ζητηθεί η εφαρμογή του.
Μοιάζει με ονείρωξη, σαν αυτές του ΚΚΕ, που με το δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα ο κατώτατος μισθός θα πάει στα 1400 ευρώ. Κάπως έτσι φαντάζουν και οι «500.000 ποιοτικές θέσεις εργασίας» της κ. Αχτσιόγλου, σε μια χώρα όπου οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας είναι μερικής απασχόλησης.

Μήπως όμως δεν ήταν ουτοπία όλα αυτά που έζησε ο Ελληνικός λαός τα προηγούμενα τεσσεράμισι χρόνια; Κοίταζα, όχι το προεκλογικό πρόγραμμα ή το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά τις προγραμματικές δηλώσεις του Πρωθυπουργού στο βήμα της Βουλής το 2015.
Είναι σύνηθες στην Ελλάδα, στην υπερβολή του προεκλογικού αγώνα, να λεχθούν υπερβολές, δοθούν ανέφικτες υποσχέσεις και ακουστούν σκόπιμα ψέματα. Δεν είναι το ίδιο όμως όταν ο Πρωθυπουργός εκφωνεί τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής από το βήμα του κοινοβουλίου, απευθυνόμενος ταυτόχρονα στον Ελληνικό λαό. Εκεί πλέον δεν είναι υποσχέσεις, είναι το κυβερνητικό πρόγραμμα.  

Ωστόσο όπως θα διαπιστώσετε, ποτέ ξανά δεν υπήρξε τόσο μεγάλη απόσταση λόγων και έργων. Αφήνω σκοπίμως στην άκρη τα δύσκολα που ναι μεν ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός, αλλά θα απαιτούσαν διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Όπως ήταν η κατάργηση των μνημονίων, η απαγόρευση των πλειστηριασμών, η σεισάχθεια για τα τραπεζικά δάνεια, η επαναφορά της 13ης σύνταξης και του κατώτατου μισθού, οι 12000 ευρώ αφορολόγητο, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κλπ. Όλα αυτά και πολλά ακόμη, ήταν όχι πια εξαγγελίες, αλλά το κυβερνητικό πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα. 

Μιλάω για πιο απλά πράγματα που μπορούσαν να γίνουν εύκολα την επόμενη ημέρα. Όπως πχ η πώληση τουλάχιστον ενός κυβερνητικού αεροσκάφους (από τα τρία που διαθέτει η κυβέρνηση) και η κατάργηση  800 αυτοκινήτων από τα Υπουργεία. Μάλιστα είχε πει ότι αυτά θα γίνουν άμεσα.
Το ίδιο είχε πει για τον περιορισμό κατά 30% του προσωπικού του Μαξίμου (εδώ κανείς γελάει) και κατά 40% της φρουράς του Πρωθυπουργού (εδώ σκάει στα γέλια),
Σχεδόν τίποτα απ’ όσα δεσμεύτηκε να κάνει ο Πρωθυπουργός, δεν έκανε. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου ή δημοσιογραφική υπερβολή. Πρόκειται για κυριολεξία. Κάντε copy/paste και αναζητήστε στο διαδίκτυο «Αλέξης Τσίπρας. Αυτές είναι οι δεσμεύσεις της κυβέρνησής μου» και θα το διαπιστώσετε. 

Αλλά αν και αυτό σας είναι δύσκολο, δείτε μια σειρά από παραδείγματα ανακολουθίας λόγων και έργων στην πορεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και στη θητεία του Αλέξη Τσίπρα.
Μιλούσαν για δίκαιο φορολογικό σύστημα και πέτυχαν την μεγαλύτερη μεταπολεμικά φορολογία, με τους περισσότερους ιστορικά χρεοφειλέτες και τις περισσότερες από καταβολής του έθνους αναγκαστικές πράξεις κατασχέσεων. 

Όταν ανέλαβαν την εξουσία υπήρχαν 1,2 εκατομμύρια οφειλέτες στο κράτος, που χρωστούσαν συνολικά 68 δισεκατομμύρια ευρώ. Παραδίδουν την κυβέρνηση με 4,2 εκατομμύρια οφειλέτες (εκ των οποίων τα τρία εκατομμύρια είναι μικροοφειλέτες) και οι οποίοι χρωστούν συνολικά 104,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Αντιλαμβάνεσθε το μέγεθος της σφαγής που έχει επέλθει;
Ορκίζονταν πως θα υπερασπιστούν μέχρι τέλους το ΕΚΑΣ, το οξυγόνο των χαμηλοσυνταξιούχων και το έκοψαν τον πρώτο χρόνο της θητείας τους. 

Έπαιρναν όρκο πως δεν θα πειράξουν τις συντάξεις και από το 2016 οι νέοι συνταξιούχοι έχασαν το 25-35% της σύνταξής του, Ήταν χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, λίγο πριν τις ευρωεκλογές, απέσυρε άρον- άρον μετά την κατακραυγή, το προεκλογικό σποτ για  τις συντάξεις.
Μείωσαν κατά 20-38% το φόρο στα καζίνο, περιέκοψαν κατά σχεδόν 50% την εθελοντική φορολόγηση των εφοπλιστών, ενώ την ίδια στιγμή φορολογούσαν ως εισόδημα τα αναπηρικά επιδόματα!

Έδιναν τον λόγο τους ότι «δεν θα ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία, τα δίκτυα και οι υποδομές της χώρας». Και έκαναν το αδιανόητο. Υποθήκευσαν για 99 χρόνια όλη τη δημόσια περιουσία. Λιμάνια, αεροδρόμια, μουσεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, αρχαιολογικοί χώροι, κτιριακές υποδομές και ότι χωράει ο νους, εκχωρήθηκαν στην διαχείριση των δανειστών! Μόνο χώρα που ηττήθηκε σε πόλεμο, θα έφτανε σε τέτοιο εξευτελιστικό συμβιβασμό!

Και κάποιες ακόμη όμορφες λεπτομέρειες από όσα είχε δεσμευτεί από του βήματος της Βουλής, στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο Πρωθυπουργός:
Η ΕΡΤ θα λειτουργούσε εκ νέου και θα ήταν ανταγωνιστική στην Ελλάδα ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ (ναι το είχε πει ακριβώς έτσι) Σήμερα κάθε ένα από τα τέσσερα κανάλια της ΕΡΤ, τα παρακολουθούν κατά μέσο όρο δύο – τρεις τηλεθεατές στους εκατό!

Εξήγγειλε «καλά στοχευμένες παρεμβάσεις στις τράπεζες» και κατάφερε ολόκληρο το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα να αξίζει λιγότερο από μια αλυσίδα καφέ που αγόρασε η κόκα-κόλα.
Θα ξετίναζε τη λίστα Λαγκάρντ και όλες τις άλλες αντίστοιχες λίστες, οι οποίες εδώ και καιρό έχουν αρχειοθετηθεί.

Θα απαιτούσε τη σύγκληση «Ευρωπαϊκής διάσκεψης χρέους» για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, το οποίο συνέχισε να αυξάνει (μόνο πέρυσι με φέτος αυξήθηκε κατά 30,2 δισεκατομμύρια ευρώ!

Και ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος. Όχι για όσα είπαν και δεν έκαναν. Αλλά για όσα είπαν και έκαναν ακριβώς τα αντίθετα!

Θεωρώ πως το παρόν κείμενο, σας απαλλάσσει από το διαβάσετε τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και το «κυβερνητικό πρόγραμμα» για την επόμενη τετραετία. Είναι προφανές πως δεν έχουν καμία αξία.  Εκτός αν το κάνετε από περιέργεια.

ΥΓ. Βonus τα δύο κατά τη γνώμη μου καλύτερα:
1. Ο επικήδειος του Αλέξη Τσίπρα στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο (ήταν ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που παρέστη) όπου ανέφερε ότι  το παράδειγμα του Φιντέλ μας συντροφεύει. Και λίγο μετά στον Λευκό Οίκο οι μικροπρεπείς και ανεπίτρεπτες (ακόμη και για ηγέτη τριτοκοσμικής χώρας) δημόσιες κολακείες  στον Ντόναλντ Τραμπ. Είχε πει το αμίμητο: «Μπορεί ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο Πρόεδρος Τραμπ την πολιτική να μοιάζει ορισμένες φορές διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».
2.  Θα έκανε εξεταστική επιτροπή για τα …Μνημόνια!