Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΩΝ!

12 Φεβρουαρίου 2013

Χρόνια ακούμε και διαβάζουμε για τους “ανεγκέφαλους” των γηπέδων! Το ακούσαμε ακόμη μια φορά, με αφορμή τις θλιβερές εικόνες από τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας στο μπάσκετ, στο κλειστό γήπεδο του Ελληνικού. Είναι ένα λεκτικό εφεύρημα, που βολεύει όσους έχουν συμφέροντα στο χώρο του αθλητισμού, καθώς “λειαίνει” και απενοχοποιεί, ένα τρομακτικά βίαιο κοινωνικό φαινόμενο.

Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και χθες το μεσημέρι, αθλητικός συντάκτης ιδιωτικού καναλιού, επέμενε να κάνει λόγο για “ανεγκέφαλους” και για εικόνες που δυσφημούν το “άθλημα”, μη θέλοντας ή αδυνατώντας να κατανοήσει το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και το είδος της δυσφήμισης! Πρόκειται για τεράστια ανοησία, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν “ανεγκέφαλοι”, ούτε χαζοί, ανόητοι, κακοί, εχθροί του αθλητισμού και άλλες σαχλαμάρες που ακούμε συνήθως. Δεν πρόκειται καν μειοψηφίες. Αντιθέτως μιλάμε για ανθρώπους με άγρια και ανεξέλεγκτα ένστικτα, που αποτελούν την πλειοψηφία στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών των ομάδων.

Όποιος δεν έχει πάει στη γήπεδο, ιδιαίτερα αν δεν έχει βρεθεί στις κερκίδες σε κάποιο ντέρμπι, είναι αδύνατον να αντιληφθεί την ένταση, το μέγεθος και την ανεξέλεγκτη βιαιότητα που έχει το φαινόμενο. Παρόλα αυτά, η παρουσία τους στα γήπεδα είναι κάτι που δεν σοκάρει και δεν προκαλεί αναστολές και διλήμματα. Τρανή απόδειξη πως, παρότι από την πρώτη στιγμή που οι δύο στρατοί των οπαδών βρέθηκαν απέναντι και άρχισαν τον επικίνδυνο για τους ίδιους αλλά και για τους παίκτες πόλεμο, με ανταλλαγές φωτοβολίδων και με πέτρες, δεν υπήρχε λόγος να μην ξεκινήσει ο αγώνας! Το σκηνικό της βίας και της ακραίας χυδαιότητας που επικρατούσε στο κλειστό του Ελληνικού, όπως αντίστοιχα γίνεται άλλες φοράς στο ΣΕΦ ή το ΟΑΚΑ, δεν ήταν σοβαρός λόγος να ακυρωθεί το παιγνίδι!

Δυστυχώς και μόνο το γεγονός πως ο αγώνας ξεκίνησε, σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε σκηνές από τη Βαγδάτη και την Καμπούλ, δείχνει πόσο αρρωστημένη είναι η αντίληψη που έχουμε για το επιτρεπτό και το ανεπίτρεπτο! Η βία και γενικότερα η εκνομή συμπεριφορά, όσους κινδύνους και αν γεννά, όσο θλιβερή εικόνα και αν παράγει εντός και εκτός συνόρων, ελέγχεται απλώς ως πειθαρχικό παράπτωμα και μόνον, από τα αρμόδια όργανα της πολιτείας! Είναι λυπηρή η διαπίστωση, πως η χώρα μας κατατάσσεται (και) στον τομέα αυτόν, μεταξύ των υπανάπτυκτων χωρών του τρίτου κόσμου. Πουθενά αλλού στον πολιτισμένο κόσμο, δεν συμβαίνουν παρόμοια γεγονότα, σαν αυτά που προκαλούν οι καθ’ ημάς “ανεγκέφαλοι”.

Αλλά μήπως και οι εικόνες των κουκουλοφόρων στις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, όταν αποφασίζουν να δράσουν συχνά πυκνά, διαφέρουν; Είναι παρόμοιες, όπως παρόμοιες είναι και οι αντιδράσεις σε μερίδα των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων, που όπως κάνουν και τα οπαδικά έντυπα, διστάζουν να χαρακτηρίσουν έστω και “ανεγκέφαλους” όσους πρωταγωνιστούν. Δυστυχώς μας έχει πάρει ο κατήφορος και δεν υπάρχουν φρένα!

ΠΟΙΟΙ ΘΕΣΜΟΙ, ΠΟΙΟΙ ΝΟΜΟΙ;

8 Φεβρουαρίου 2013

Ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα αμαρτήματα, που δείχνει πόσο λάθος δρόμο έχουμε πάρει εδώ και χρόνια, είναι η ευκολία με την οποία μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα, η οποία διεκδικεί τα αιτήματα της, θέτει σε ομηρία ολόκληρη τη χώρα, προκειμένου να εκβιάσει την ικανοποίηση τους.

Ποντάρει στα αδιέξοδα και τις δυσκολίες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα δημιουργήσει στην καθημερινότητα όλων των υπολοίπων, ώστε να εξαναγκάσει την εκάστοτε κυβέρνηση να υποχωρήσει και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της. Είναι περίπου αυτονόητο στη χώρα μας, πως όποιος έχει τη δύναμη και την οργανωτική δυνατότητα, θα επιχειρήσει να επιβάλει δυναμικά τις απόψεις (ή το “δίκιο” του) στις πλάτες όλης της υπόλοιπης κοινωνίας, όσες φορές χρειαστεί.

Και μάλιστα προσπαθώντας να καρπωθεί τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν στον υπόλοιπο κόσμο, από τα προβλήματα που θα προκληθούν. Ότι δηλαδή δεν φταίνε οι απεργοί, αλλά φταίει η κυβέρνηση που δεν τους ικανοποιεί και τους εξωθεί με τον τρόπο της στα άκρα. Εδώ υπάρχει μια χρήσιμη και κρίσιμη λεπτομέρεια.

Η άρχουσα πολιτική τάξη, που υποτίθεται είναι ο αντίθετος πόλος, είναι τόσο αντιδημοφιλής, παρηκμασμένη και αναξιόπιστη, που στις περισσότερες περιπτώσεις, αν επιλέξει να ταυτιστεί με κάποιον η κοινωνία, αν όχι όλη, όμως σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό, αυτός είναι οι απεργοί- διαδηλωτές και όχι η υποτιθέμενη νομιμότητα. Άλλωστε την νομιμότητα ο πολιτικός κόσμος την έχει γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια, όπως έχει αποδειχθεί από τη σωρεία των σκανδάλων που αποκαλύπτονται και την προκλητική ατιμωρησία!

Άλλωστε το πρόβλημα είναι βαθύτερο, καθώς η νομιμότητα έχει άλλο (προκλητικά ευνοϊκό) πλαίσιο για τους πολιτικούς και άλλο για τους πολίτες. Είναι τόσο αποκρουστική σήμερα η πολιτική και ο τρόπος που ασκείται, που o κόσμος ακόμη και αν δυσανασχετεί ή ταλαιπωρείται υπερβολικά, δεν αντιδρά και δέχεται ως αυτονόητη οποιαδήποτε κινητοποίηση των εργαζομένων.

 Αυτός όμως είναι ο πραγματικός λόγος που με τόση ευκολία και κόντρα στην κοινή λογική, κλείνουν εθνικοί οδοί και κόβεται στα δύο η χώρα, σταματούν τραίνα και παραλύει η πρωτεύουσα, δένουν τα καράβια και απομονώνονται τα νησιά. Ακόμη και όταν δεν υπάρχουν ρεαλιστικά αιτήματα, αλλά μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις, πίσω από τις οποίες κρύβονται πολιτικά κόμματα.

 Όσο ο πολιτικός κόσμος δεν μπορεί ή δεν θέλει να αντιληφθεί πως στις παρούσες ακραίες συνθήκες, ο κόσμος δεν ανέχεται άλλο τα δύο μέτρα και δύο σταθμά που ίσχυαν μέχρι σήμερα, η κοινωνία θα έχει τους δικούς της κανόνες, ακόμη και αν λειτουργούν εις βάρος της.

Όσο συνεχίζεται η διστακτικότητα να θεσπιστούν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και να γίνουν τολμηρά βήματα, ικανά να επουλώσουν το κύρος και την αξιοπιστία της πολιτικής, τόσο θα εντείνονται τα φαινόμενα περιφρόνησης των θεσμών και των νόμων!

ΤΗΛΕΠΟΛΙΤΙΚΗ (ΟΙ)!

7 Φεβρουαρίου 2012

Υστερία που δεν αντέχεται άλλο! Καθημερινή βαρβαρότητα που εισβάλει βιαίως στα σπίτια μας, μέσα από τα τηλεοπτικά πάνελ. Φωνές, τσακωμοί, αντεγκλήσεις, πανικός! Οχλοβοή χωρίς καμία ουσία και νόημα, χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Το κακό έχει παραγίνει τελευταία.

Μια ομάδα 15-20 πολιτικών, 3-4 από κάθε κόμμα, εναλλάσσονται πλέον καθημερινά στα τηλεοπτικά πάνελ και μονοπωλούν αυτό που τα κανάλια έχουν βαφτίσει “ενημέρωση”, έχοντας άποψη για ότι συμβαίνει. Για την ακρίβεια έχοντας παγιωμένη άποψη για όλα, το μόνο που κάνουν είναι να επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους κάθε φορά. Παίρνουν θέσεις μάχης, έτοιμοι να κονταροκτυπηθούν, κάνοντας πάνω κάτω τον ίδιο διάλογο, με τους ίδιους αντιπάλους, καθημερινά.

Όπως οι επαγγελματίες τενίστες που περιφέρονται στα διάφορα τουρνουά και αναμετρούνται συνεχώς μεταξύ τους, όπως οι πιλότοι της φόρμουλα ένα, που συναγωνίζονται σε διαφορετική πίστα κάθε βδομάδα, έτσι και ο ουλαμός των τηλεοπτικών μονομάχων, περιφέρεται από (τηλεοπτική) αρένα σε αρένα. Ατέρμονοι διάλογοι, ατέλειωτοι μονόλογοι, ανεξέλεγκτες κοκορομαχίες, που οι παρουσιαστές των εκπομπών είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να τιθασεύσουν.

Με την άνεση μάλιστα που έχουν αποκτήσει από την καθημερινή τους έκθεση στο φακό, οι φωνακλάδες και ευερέθιστοι πολιτικοί, αρχίσουν τον τσακωμό με το καλημέρα. Και αφού χαλάσουν τον κόσμο, ανταλλάξουν σκληρές κουβέντες, φεύγουν μετά το τέλος της εκπομπής μονοιασμένοι και πάνε για καφέ, μέχρι την επόμενη μονομαχία. Πρόκειται για αποκλειστικά Ελληνική πατέντα, καθώς πουθενά αλλού δεν υπάρχει αυτό το μοντέλο τηλεοπτικής ενημέρωσης.

Δεν το έχουν επιλέξει τυχαία τα κανάλια αυτό το μοντέλο, καθώς διασφαλίζει ικανοποιητικές τηλεθεάσεις και κυρίως δεν στοιχίζει σχεδόν τίποτα. Είναι με διαφορά, το φτηνότερο είδος τηλεοπτικής παραγωγής. Όμως το χειρότερο όλων, δεν είναι το χαμηλό επίπεδο του κλισέ διαλόγου και η απαράδεκτη εικόνα ανθρώπων που τσακώνονται δημοσίως από το πρωί μέχρι το βράδυ με κάθε ευκαιρία. Είναι το γεγονός πως ένας σοβαρός άνθρωπος, που δεν είναι στο χαρακτήρα του να ανταλλάσσει δημοσίως ύβρεις, που δεν είναι εθισμένος στο στο μοιρολόι και τις κατάρες, που δεν αρέσκεται στην ελαφρότητα της σκέψης και τον εντυπωσιασμό, δύσκολα έχει βήμα στο δημόσιο διάλογο! Είτε γιατί δεν θέλει, είτε γιατί δεν μπορεί.

Καλώς η κακώς το δημόσιο βήμα που προσφέρει η τηλεόραση, είναι το μαζικότερο και με τη μεγαλύτερη διείσδυση στην κοινωνία! Και έτσι η εικόνα που παγιώνεται σιγά σιγά στην κοινωνία, είναι πως στη χώρα κυριαρχούν φαφλατάδες πολιτικοί που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια και τίποτα άλλο. Πως δεν υπάρχουν προσωπικότητες με όραμα και με βάθος σκέψης που μπορούν να εμπνεύσουν την κοινωνία, πως δεν υπάρχουν επιστήμονες αφοσιωμένοι στο καθήκον τους που προσφέρουν στον τόπο, πως δεν υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί που στέκονται στο ύψος τους, πως δεν υπάρχουν πολιτικοί που να αγωνιούν για τον τόπο.

Όλα έχουν κοντύνει στο μπόι των τηλε-πολιτικών. Σε μια εποχή τόσο δύσκολη και με τόσο σοβαρά γεγονότα, είναι μεγάλη ατυχία όλα αυτά να τα παρακολουθούμε στο μέγεθος που μπορεί να χωρέσουν στην οθόνη της τηλεόρασης.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΜΝΗΣΙΑ

1 Φεβρουαρίου 2013

Ώστε λοιπόν η υπόθεση της εν ψυχρώ δολοφονίας των τριών νέων ανθρώπων, στο κατάστημα της Marfin στη Σταδίου δεν έχει κλείσει; Το αποτρόπαιο έγκλημα που έγινε ενώπιον του πολυπληθούς, αδρανούς και συνένοχου πλήθους, δεν ξεχάστηκε από τις διωκτικές αρχές και τη δικαιοσύνη; Ο φάκελος δεν μπήκε στο αρχείο;

Περίεργο, γιατί για εμάς όλους έχει κλείσει! Ούτε που θυμόμαστε το περιστατικό. Και όταν λέω εμείς, εννοώ εμείς όλοι! Δεξιοί και αριστεροί, προοδευτικοί και συντηρητικοί, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί! Η συλλογική μνήμη, για έναν περίεργο λόγο, το έχει διαγράψει. Ίσως άραγε γιατί το έγκλημα δεν έχει το σωστό πολιτικό χρώμα; Ποιος ξέρει; Πάντως δυόμισι χρόνια μετά, είναι σαν να μην έγινε ποτέ.

Αν αναζητήσετε στο διαδίκτυο, την ημέρα της θλιβερής επετείου, ανακοινώσεις κομμάτων, δηλώσεις πολιτικών και κινητοποιήσεις φορέων και οργανώσεων, δεν θα βρείτε απολύτως τίποτα. Ούτε μισή γραμμή! Ειδικά η δεύτερη επέτειος της τραγωδίας, πέρασε εντελώς σιωπηλά. Οι μόνοι που εξακολουθούν να νιώθουν τη συντριβή και την οδύνη είναι οι συνάδελφοι, οι συγγενείς και οι φίλοι, που σε στενό κύκλο τους θυμούνται κάθε χρόνο, με ενός λεπτού σιγή στον τόπο της τραγωδίας. Κανείς άλλος! Ούτε η πολιτεία, ούτε ο πολιτικός κόσμος, ούτε οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και τα συνδικάτα, ούτε οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Σε αντίθεση με άλλα τραγικά περιστατικά, όπως η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, που οδήγησε στη “εξέγερση του Δεκέμβρη” και που είναι η αφορμή, με την καθοδήγηση των κομμάτων της αριστεράς, για μαζικές διαδηλώσεις και έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις κάθε χρόνο. Στο άκουσμα της είδησης πως οι αρχές βρίσκονται κοντά στους ενόχους, ήταν σαν να ξυπνήσαμε από τον βαθύ λήθαργο. Οι δουλειά που έχουν κάνει οι ανακριτές είναι ως φαίνεται σπουδαία, καθώς διεξήχθη κάτω από αντίξοες συνθήκες!

Βρήκαν στόματα ερμητικά κλειστά και χρειάστηκε να μελετήσουν υλικό από αμέτρητες φωτογραφίες και βίντεο για να εντοπίσουν τους ενόχους. Μετά από 32 μήνες προσπαθειών, έχουν φτάσει κοντά στους κουκουλοφόρους διαδηλωτές- δολοφόνους της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου και των συναδέλφων της Παρασκευής Ζούλια και Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Οι πραγματικοί συνένοχοι και οι ηθικοί αυτουργοί, όσοι γνωρίζουν γιατί ήταν αυτόπτες μάρτυρες, σιωπούν.

Ας ελπίσουμε η δικαιοσύνη να πάει την υπόθεση μέχρι το τέλος και οι ένοχοι να βρεθούν στη φυλακή. Ο φόβος είναι, πως ενώπιον του δικαστηρίου, ελλείψει μαρτύρων που να αναγνωρίσουν τους δράστες κάτω από τις κουκούλες, υπάρχει πιθανότητα να απαλλαγούν λόγω αμφιβολιών, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στο παρελθόν για άλλα παρόμοια περιστατικά.

Ας γνωρίζουν από τώρα οι δικαστές, πως είναι πολύ πιθανό να συναντήσουν την καχυποψία, ίσως και την αντίδραση μερίδας του πολιτικού κόσμου. Μακάρι τίποτα απ΄όλα αυτά να μην βγει αληθινό, αλλά η ευκολία με την οποία λησμονήσαμε τους τρεις νεκρούς, είναι κακός οιωνός!

Το άγριο come back του ΚΚΕ!

31 Ιανουαρίου 2013

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ είναι έξω από το κτίριο της ΓΑΔΑ και διαμαρτύρονται για την προσαγωγή των συντρόφων τους, που το πρωί επιχείρησαν να καταλάβουν το γραφείο του υπουργού Εργασίας, ή κατά μια εκδοχή να “διαμαρτυρηθούν”. Το ΚΚΕ επισήμως, “καταγγέλλει τους τραυματισμούς, τις συλλήψεις, την άγρια επίθεση που δέχτηκαν δεκάδες συνδικαλιστές εργατικών σωματείων και ομοσπονδιών από δυνάμεις των ΜΑΤ στο υπουργείο Εργασίας, οι οποίοι πήγαν να διαμαρτυρηθούν (sic) για τις νέες προκλητικές δηλώσεις του υπουργού για το Ασφαλιστικό!”

Τι προκλητικό είχε κάνει ο κ. Βρούτσης και προσέβαλε το ΠΑΜΕ τόσο, ώστε να το εξωθήσει στην κατάληψη του υπουργείου εργασίας; Είχε πει πως: “το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας οικοδομήθηκε διαχρονικά στη βάση πελατειακών αντιλήψεων και πως σήμερα είναι ένα μωσαϊκό εξαιρέσεων και ειδικών καθεστώτων και γι' αυτό χρειάζεται η αναμόρφωσή του επί το δικαιότερον”.  Αν αυτή η δήλωση του κ. Βρούτση, οδήγησε, σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, στην κατάληψη του υπουργικού γραφείου, εάν ποτέ στο μέλλον επιχειρηθεί να γίνει πράξη η “αναμόρφωση επί το δικαιότερον” του ασφαλιστικού, λογικά θα πρέπει το ΠΑΜΕ να προχωρήσει στην κατάληψη όλων των Υπουργείων, του Μεγάρου Μαξίμου, της Βουλής, του Προεδρικού Μεγάρου και ενδεχομένως της ΓΑΔΑ! Αυτή μοιάζει σαν μια λογική αναλογία.

 Πάντως για την ώρα, όπως θα συνέβαινε σε οποιοδήποτε ευνομούμενη δημοκρατίας της υφηλίου, τους καταληψίες τους έβγαλαν σηκωτούς από το υπουργείο και τους οδήγησαν για τα περαιτέρω στην ΓΑΔΑ. Εκτός αν κάποιος πιστεύει πως κακώς τους απομάκρυναν σηκωτούς και κακώς τους προσήγαγαν. Πως το σωστό θα ήταν να τους αφήσουν ανενόχλητους, μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι να αποχωρήσουν και να τους ευχαριστήσουν που είχαν την καλοσύνη να επιτρέψουν στον υπουργό να πάει στο γραφείο του.

 Τα πράγματα τελικά είναι όμως είναι πιο απλά! Γιατί; Γιατί απλώς ήταν σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η κατάλληλη ώρα για ένα come back του ΚΚΕ. Να κάνει ντόρο και να ακουστεί ξανά, μετά από μια σύντομη περίοδο περισυλλογής! Αλίμονο αν η διαπίστωση ενός υπουργού, πως το ασφαλιστικό χρειάζεται αναμόρφωση, είναι λόγος για τέτοιου είδους φασαρία. Είναι απλώς μια καλή αφορμή για επαναστατική γυμναστική, τώρα που ο αντίπαλος, που λίγο έλειψε να θέσει εκτός βουλής το ΚΚΕ, δείχνει κάποια μικρά σημεία κόπωσης.

Κάτι τα ταξίδια Τσίπρα σε ΗΠΑ και Γερμανία και οι απόψεις που διατύπωσε, κάτι η μικρή υποχώρηση στα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι οι εσωτερικές γκρίνιες και αντιθέσεις στην επίσημη γραμμή της Κουμουνδούρου, “ξύπνησαν” ως φαίνεται τα αντανακλαστικά του ΚΚΕ. Μετά το πατατράκ των εκλογών και τις απογοητευτικές δημοσκοπήσεις, αποφάσισε να βγει προς άγραν πελατείας και συλλογής δυσαρεστημένων ψηφοφόρων.

Η κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση, ίσως τελικά αξίζει να συνδράμει σε αυτές τις δραστηριότητες του ΚΚΕ και να τις αξιοποιήσει προς όφελος του λαού,  αναδεικνύοντας τις ως τουριστική ατραξιόν για την πρωτεύουσα! Πάντα άλλωστε έχει ενδιαφέρον το αυθεντικό folklore!

ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ!

29 Ιανουαρίου 2013

Έχουμε δημιουργήσει παράδοση στη μετριότητα, καθώς οι προδιαγραφές και οι απαιτήσεις για να φτάσει κανείς ψηλά, σπάνια έχουν να κάνουν με τα πραγματικά προσόντα, αλλά συνήθως με μια σειρά από προϋποθέσεις, που ελάχιστα αφορούν την ουσία!

Για παράδειγμα η μισή κυβέρνηση Παπανδρέου, μήπως και παραπάνω, αποτελείτο από γνωστούς και φίλους του πρωθυπουργού. Αυτό ήταν το “προσόν” που τους κατηγοριοποιούσε και το κοινό χαρακτηριστικό τους! Ουδέποτε είχαν δρέψει δάφνες, ούτε είχαν τις περγαμηνές, καθώς οι περισσότεροι ήταν ανύπαρκτοι στην πολιτική ζωή και στον επαγγελματικό ή ακαδημαϊκό χώρο!

Έτσι φτάσαμε να προσδοκούμε τη σωτηρία της χώρας, από μια παρέα, κατά τεκμήριο ανεπαρκών, έως εγκληματικά αδαών ανθρώπων. Και το πρόβλημα ήταν διττό, καθώς μαζί με την ασημαντότητα τους, συνυπήρχε και η άγνοια κινδύνου. Για παράδειγμα ο Υπουργός Οικονομικών, με μηδενική εμπειρία, παντελώς άσημος και χωρίς κύρος, περιδιάβαινε στις συνόδους των υπουργών και διαπραγματευόταν με τα μεγαθήρια της Ευρώπης, με τα προφανή αποτελέσματα. Ποιος να του δώσει σημασία και γιατί;

Άλλο παράδειγμα ήταν ο περίφημος Δρούτσας στο Υπουργείο Εξωτερικών, Αληθινό κελεπούρι απέναντι στα αρπακτικά της διπλωματίας σε Ανατολή και Δύση! Βάλτε στο νου σας πόσα τέτοια παραδείγματα υπάρχουν,όχι μόνο στην κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά στις περισσότερες κυβερνήσεις αυτού του τόπου. Είτε ήταν προσωπικά ρουσφέτια πρωθυπουργών, είτε εξυπηρετούν το κόμμα. Ποτέ όμως τη χώρα.

Άλλωστε και οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, Παπανδρέου και Καραμανλής, ως προσόν δεν είχαν αποκλειστικά το όνομά τους; Και αν τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα και τόσο κραυγαλέα στην κορυφή της πυραμίδας, εύκολα συμπεραίνουμε τι συμβαίνει στη βάση της, δηλαδή στον κρατικό μηχανισμό. Πρόσφατη είναι η ομολογία πως ο μέχρι πρόσφατα επικεφαλής του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, δεν ξέρει να χειρίζεται κομπιούτερ, προαπαιτούμενο ακόμη και για να δουλέψεις υπάλληλος σε πάρκινγκ!

 Θέλετε το καλύτερο; Σε Γενική Γραμματεία κρίσιμου υπουργείου, τεχνοκρατικού χαρακτήρα μάλιστα, προΐστανται σήμερα τρεις θεολόγοι(!), που ούτε ακουστά δεν είχαν, για τα θέματα που κλήθηκαν να χειριστούν. Τυχαία και οι τρεις, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχουν συνδεθεί με μητροπολίτη νομού της Πελοποννήσου!

 Οπότε γιατί να είναι περίεργο, πως ακόμη και στις ιδιόμορφες συνθήκες που παλεύει να επιβιώσει η χώρα, να εξακολουθεί να μην τίθεται θέμα αξιοκρατίας και να υπάρχει ποσόστωση μεταξύ των τριών κομμάτων, στις προσλήψεις υψηλόβαθμων στελεχών της κρατικής μηχανής. Κριτήριο καταλληλότητας παραμένει η κομματική ταυτότητα και όχι τα αντικειμενικά προσόντα.

 Οπότε με όλα αυτά τα δεδομένα, γιατί να μην αρκούν τα “αγγλικούλια” του Αλέξη Τσίπρα και η θητεία του στο 15μελές του σχολείου του, για να γίνει αύριο πρωθυπουργός; Και ας μην έχει κολλήσει ούτε μισό ένσημο στη ζωή του και ας μην έχει ακαδημαϊκές περγαμηνές. Οι άλλοι δηλαδή ήταν καλύτεροι; Αυτά που χρειάζεται τα έχει!