ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ!

20 Νοεμβρίου 10

Κατ’ αρχήν είναι εντυπωσιακό και δεν έχει προηγούμενο. Ήταν η πρώτη φορά που εκλογική αναμέτρηση, κυριολεκτικά την επομένη το πρωί είχε ξεχαστεί. Κάποιοι ψέλλισαν κάτι περί της αποχής, αλλά επί της ουσίας ουδείς είχε διάθεση να συνεχίσει την κουβέντα. Ήταν προφανές πως όλοι είχαν το νου τους στα επερχόμενα, στον προϋπολογισμό, στα νέα μέτρα, στην επόμενη ημέρα...

Θα ήταν μεγάλο λάθος όμως να υποτιμήσει κανείς το αποτέλεσμα, ειδικά του δεύτερου γύρου των εκλογών. Όπως θα ήταν λάθος να σταθεί μόνο στην αποχή. Και όπως συμβαίνει πάντα τα κόμματα προσπάθησαν να βγάλουν συμπεράσματα με λάθος τρόπο. Ακούστηκαν ως συνήθως τερατολογίες και αστειότητες.

Για παράδειγμα πολλοί από τη ΝΔ «πανηγύριζαν», γιατί το 48% του Κικίλια είναι πολύ επάνω από το ποσοστό του κόμματος στις εθνικές εκλογές. Ή αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, χαρακτήρισαν τους νικητές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση! Ομοίως και με τα μικρά κόμματα με την συγκαλυμμένη προσπάθεια τους να καρπωθούν για λογαριασμό τους την αποχή.

Όμως αυτές οι εκλογές είχαν πρωταγωνιστές. Η εμφάνιση σε στρατηγικής σημασίας θέσεις για τα πολιτικά πράγματα, των κυρίων Καμίνη και Μπουτάρη, πρέπει να αξιολογηθεί. Πως ξαφνικά σπάει μια παράδοση εικοσιτεσσέρων χρόνων; Πως είναι δυνατόν να αλλάζουν χέρια οι δύο μεγαλύτεροι δήμοι της χώρας και να περνούν σε υποψηφίους που υποστηρίζονταν από το ΠΑΣΟΚ, εν μέσω τόσο αρνητικής πολιτικής συγκυρίας; Όταν σε εποχές χωρίς μνημόνια, λαμπεροί κομματικοί υποψήφιοι, δύσκολα συγκέντρωναν αξιοπρεπή ποσοστά;

Αν και κανείς δεν στοιχημάτιζε για την εκλογή τους, ανέτρεψαν τις προβλέψεις. Μια πρώτη εξήγηση είναι πως και οι δύο δεν ήταν μέρος του πολιτικού συστήματος. Δεν είχαν κομματικό ομφάλιο λώρο, δεν μιλούσαν ξύλινα, δεν έκαναν «περατζάδα» από τον Δήμο, για να επενδύσουν σε κάτι άλλο αύριο! Έλεγαν αυτό που είχαν στο μυαλό τους, αντιδρούσαν και συμπεριφέρονταν όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Ήταν έξω και μακριά από τα συνήθη πολιτικά πρότυπα. Ο λόγος τους εξέπεμπε ασυνήθιστη οικειότητα και αμεσότητα. Μα πάνω απ’ όλα ήταν σοβαροί άνθρωποι, με σημαντικό παρελθόν και ειδικό βάρος! Με άλλα λόγια ήταν μια διέξοδος για όσους ψηφοφόρους είχαν απηυδήσει από τις κομματικές υποψηφιότητες!

Και οι δυο τους δείχνουν τον δρόμο. Δείχνουν την διάθεση του κόσμου για ανανέωση! Για κάτι νέο, φρέσκο και ανόθευτο. Την ανάγκη να «απεξαρτηθούν» από τα κόμματα. Λαμπρό παράδειγμα ο ατυχήσας Κικίλιας, που απέδειξε πως η ανανέωση δεν είναι θέμα ηλικίας. Καταδικάστηκε ως προϊόν του κομματικού σωλήνα και ας είναι μετά βίας σαράντα. Αντίθετα θριάμβευσε η «νεότητα» του 68χρονου Μπουτάρη.

Απαξίωση των κομμάτων, ήταν η ψήφος των εκλογών!

13 Νοεμβρίου 10

Η μεγαλύτερη υποκρισία, απ ‘όσα ακούστηκαν ως αυτοκριτική από τα κόμματα την επομένη των εκλογών, αφορούσε το μέγεθος της αποχής και το ποσοστό ρεκόρ των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων.

Πάνω κάτω όλοι, είτε έλαβαν το μήνυμα (το πλέον τετριμμένο και ανώδυνο των επιχειρημάτων), είτε διαπίστωσαν πως η αποχή ήταν δικοί τους ψηφοφόροι, που όμως δεν πήγαν να ψηφίσουν για να μην τους καταψηφίσουν (επίσης ακατανόητο επιχείρημα), είτε ήταν μήνυμα κατά του δικομματισμού (επίσης δυσνόητο και εντελώς αυθαίρετο), είτε ήταν μια λανθασμένη επιλογή εκ μέρους μερίδας (παραπλανηθέντων) ψηφοφόρων. Αυτό που παρέλειψαν σκοπίμως όλοι να πουν, ήταν πως επρόκειτο για συνολική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος.

Για το μεν ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα πράγματα ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Ένα χρόνο πριν η ΝΔ καταποντίστηκε στα ιστορικά χαμηλότερα ποσοστά. Έχει χρεωθεί ως κόμμα την κατρακύλα και την ανυποληψία της χώρας Λογικό ήταν πολλοί ψηφοφόροι, να είναι απογοητευμένοι και να της γυρίσουν την πλάτη, καθώς πλέον δεν αποτελούσε επιλογή ψήφου.

Ομοίως και για το ΠΑΣΟΚ, που με ενθουσιασμό και πολλές προσδοκίες υποδέχθηκε το εκλογικό σώμα πέρυσι. Οι προσδοκίες εκλείπουν πλέον, ο δε ενθουσιασμός έγινε καπνός, μαζί με τις ελπίδες για κάτι καλύτερο. Λογικό και αναμενόμενο ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, απογοητευμένο να δυστροπήσει και να αντιδράσει αρνούμενο να υποκύψει στο οριακό δίλημμα περί πρόωρων εκλογών, που έθεσε ο κύριος Παπανδρέου.

Αυτό που θα ήταν φυσιολογικό επακόλουθο, θα ήταν τα μικρότερα κόμματα που παραδοσιακά εισπράττουν (και εκφράζουν) τη διαμαρτυρία, να αυξήσουν θεαματικά τα ποσοστά τους. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Ο δικομματισμός ήταν πλέον βαρύτατα τραυματισμένος, η δε εκλογική αναμέτρηση είχε λάβει πλέον χαρακτηριστικά ανοικτής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Και όμως αυτό δεν συνέβη. Η αποχή ήταν πρώτο κόμμα με διαφορά. Μάλιστα θα περίμενε κανείς η αποχή (των απογοητευμένων και αδιάφορων ψηφοφόρων) να λειτουργήσει θετικά στα ποσοστά των κομμάτων, κυρίως της αριστεράς. Και όμως τα λευκά και τα άκυρα, ήταν το τέταρτο κόμμα, με ελάχιστη διαφορά από το τρίτο ΚΚΕ, καθώς έφτασαν τις 542.000, υπερδιπλάσια από τις προηγούμενες εκλογές! Σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια, τετρακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι συνολικά, είτε απείχαν, είτε έριξαν λευκό ή άκυρο, την περασμένη Κυριακή!

Το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι η απαξίωση των κομμάτων. Όσο αισιόδοξα και αν διαβάσει κανείς τα δεδομένα, καταλήγει στο συμπέρασμα πως πρόκειται για συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Σε ότι αφορά τα κόμματα εξουσίας οι λόγοι είναι προφανείς και αυτονόητοι, όχι όμως σε ότι αφορά τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, όπου αν δεν υπήρχε και η συνέπεια των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, η εικόνα θα ήταν περισσότερο απογοητευτική.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

6 Νοεμβρίου 10

Την Κυριακή τελικά όπως έχετε καταλάβει, δεν ψηφίζουμε ούτε περιφερειάρχη, ούτε δήμαρχο. Έτσι όπως εξελίσσεται η γεμάτη μισόλογα και υπονοούμενα προεκλογική περίοδος, ψηφίσουμε ναι ή όχι στο μνημόνιο, ναι ή όχι στην κυβέρνηση, ναι ή όχι στις πρόωρες εκλογές. Ή τουλάχιστον έτσι είναι αν σταθούμε στις διακηρύξεις των κομμάτων και όχι στην κοινή λογική. Ως γνωστόν, αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν υποχρεωτικά.

Και γιατί δεν συμβαδίζουν; Γιατί όλη αυτή η κουβέντα μοιάζει πρώτον χωρίς νόημα και δεύτερον έχει ήδη κάνει αρκετή ζημιά. Και αυτό γιατί πρόωρες εκλογές αφ΄ ενός δεν πρόκειται να γίνουν καθώς δεν συμφέρουν κανέναν, αφ’ ετέρου όμως εμείς τις έχουμε πληρώσει ήδη ακριβά.

Δεν συμφέρουν την κυβέρνηση, που ακόμη και αν τις κερδίσει, λαβωμένη ούσα, δεν είναι σίγουρο πως θα εξασφαλίσει την αυτοδυναμία που έχει σήμερα στη βουλή. Θα χρειαστεί ακόμη να διαγράψει όσα κέρδισε στους 14 μήνες που προηγήθηκαν και να αρχίσει από την αρχή. Όλα είναι τόσο εύθραυστα που ένα θρόισμα του αέρα θα τα γκρέμιζε σε μια νύχτα. Η δήλωση για ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, κατακρήμνισε με μιας το χρηματιστήριο και εκτόξεύσε 200 μονάδες επάνω τα spreads, πηγαίνοντας μας μήνες πίσω.

Εννοείται πως ο προϋπολογισμός θα καθυστερήσει πολύ να ψηφιστεί και καθώς συνδέεται άμεσα με το μνημόνιο, θα αναβάλει την επόμενη δόση του δάνειου της τρόικας. Με τι λεφτά θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Και όπως συμβαίνει πάντα προεκλογικά, θα εκτοξευτούν οι δαπάνες και θα υποχωρήσουν τα έσοδα.

Άρα είναι απολύτως βέβαιο, πως οι πρόωρες εκλογές θα δημιουργήσουν στο ΠΑΣΟΚ πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, από αυτά που υποτίθεται θα έλυναν.

Για τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι πιο απλά. Αν πάμε σε πρόωρες εκλογές δεν θα είναι πρώτο κόμμα. Αυτό λένε οι μετρήσεις της κοινής γνώμης και η ασθενική αποδοχή κεντρικών επιλογών, στις επικείμενες εκλογές. Αυτός είναι ο λόγος που ναι μεν η ΝΔ ζητάει να καταψηφιστεί η πολιτική της κυβέρνησης, αλλά μέχρι εκεί.

Άλλωστε ο κ. Σαμαράς, που σε ενδεχόμενη ήττα θα έχει σοβαρό πρόβλημα, έχει πει πως θεωρεί τις πρόωρες εκλογές στις παρούσες συνθήκες «σκέτη παράνοια» και πως ο ίδιος το βράδυ των εκλογών δεν θα ζητήσει προσφυγή στην κάλπη. Αφήστε που καιροφυλακτεί η κ. Μπακογιάννη.

Οπότε αν την Κυριακή ηττηθεί ο Μαχαιρίδης από τον Κόκκινο και ο Παπαϊορδάνης από τον Δάκη, πρόωρες εκλογές δεν φαίνονται στον ορίζοντα, ακόμη και αν τις ζητήσει η κ. Παπαρήγα ή ο κ. Τσίπρας. Όμως επειδή στην πολιτική, ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ, ας περιμένουμε να δούμε τι μπορεί να μας επιφυλάσσει ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος, πριν αποκλείσουμε κάθε ενδεχόμενο

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΚΑΠΗ!

30 Οκτωβρίου 10

Ως γνωστόν δεν γίναμε ακόμη Σουηδία, ώστε να εξοικονομούμε 20 δις το χρόνο από την πάταξη της διαφθοράς, ούτε καν Ισπανία ώστε να εξοικονομούμε 10 δις! Τόσο έχει αποτιμήσει κατ’ επανάληψη σε δημόσιες τοποθετήσεις του ο ίδιος ο πρωθυπουργός, το όφελος για την οικονομία μας, αν καταφέρναμε να μιμηθούμε το μοντέλο μιας εκ των δύο χωρών. Ατυχώς για την ώρα, ως χώρα βρισκόμαστε κάπου μεταξύ του Λεσότο, της Κολομβίας και του Περού.

Το πιο δυσάρεστο είναι πως στον πόλεμο κατά της διαφθοράς, η παρούσα κυβέρνηση (όπως και όλες οι προηγούμενες άλλωστε) ηττάται κατά κράτος. Υποχωρήσαμε το 2010 στην 78η θέση της παγκόσμιας κατάταξης, από την 71η που βρισκόμασταν το 2009. Και για να αντιληφθείτε πόσο πάμε από το κακό στο χειρότερο, αναλογιστείτε πως δέκα χρόνια πριν η Ελλάδα βρισκόταν στην 35η θέση!

Οπότε ο στόχος να εξοικονομηθούν ετησίως 10 δις (το 4% του ΑΕΠ), αν γίνουμε «Ισπανοί» στα θέματα της διαφθοράς, δεν μοιάζει καθόλου ρεαλιστικός. Άλλωστε 10 δις υποσχόταν πως θα εξοικονομούσε από την πάταξη της διαφθοράς και ο Καραμανλής, πολεμώντας έξη χρόνια πριν τους «νταβατζήδες», με τα γνωστά αποτελέσματα.

Μέχρι να λυθεί το πρόβλημα της διαφθοράς, καθώς λείπουν πολλά χρήματα από τα κρατικά ταμεία, πέφτουν στο τραπέζι διάφορες ενδιαφέρουσες ιδέες. Για παράδειγμα προκειμένου να σωθεί η χώρα, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας προτείνει στην «Ενδιάμεση Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής», να κλείσουν τα ΚΑΠΗ, να σταματήσουν οι συνταξιούχοι να πηγαίνουν εκδρομές με τον «κοινωνικό τουρισμό» και να πάψει επιτέλους το κράτος να επιδοτεί την μεταφορά μαθητών από απομακρυσμένα χωριά στα σχολεία τους. Να είναι άραγε αυτή η καρδιά του προβλήματος; Η αλήθεια είναι ότι στοιχίζουν πολλά εκατομμύρια!

Βέβαια όλα μαζί δεν φτάνουν ούτε το 1% από τα χρήματα που δόθηκαν σε μίζες στο σκάνδαλο Siemens και είναι απείρως λιγότερα απ’ όσα χάθηκαν με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, ή των δομημένων ομολόγων. Αλλά αυτό δεν μοιάζει να έχει ιδιαίτερη σημασία. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που κανείς δεν βιάζεται να αλλάξει τον νόμο «περί ευθύνης Υπουργών» που εξασφαλίζει ατιμωρησία στα υψηλά αξιώματα.

Είναι επίσης απείρως λιγότερα απ’ όσα δεν εισπράττονται, καθώς παρότι μπήκαμε στον Νοέμβρη, 600.000 φορολογικές δηλώσεις για τα εισοδήματα του 2009 δεν έχουν εκκαθαριστεί, αφού πολλές εφορίες εξακολουθούν να υπολειτουργούν. Είναι επίσης ελάχιστα μπροστά σε όσα χάθηκαν από τα νοσοκομεία που παρέμειναν για μήνες ακέφαλα, τα ασφαλιστικά ταμεία που μέχρι χθες δεν είχαν διοίκηση, αλλά και πόσα άλλα...

Μήπως, για να εισφέρουμε σε ιδέες, θα ήταν ωφέλιμο να κλείσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία της χώρας. Στοιχίζουν στ’ αλήθεια πάρα πολλά!

ΕΝΑ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ!

Σάββατο 23 Οκτωβρίου

Υπάρχει κανείς από τα μέλη του κοινοβουλίου και τους υπουργούς της κυβέρνησης, που ειλικρινά πιστεύει ότι ο ελληνικός λαός, ειδικά αυτή την εποχή, διψάει να πληροφορηθεί την αλήθεια για το Βατοπέδι; Που ενδιαφέρεται διακαώς να μάθει τι λένε τα πορίσματα των κομμάτων που συμμετείχαν στην προανακριτική επιτροπή της βουλής και ποιον παραπέμπει το κάθε κόμμα και γιατί; Που θα στηθεί μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθήσει τις θορυβώδεις αντιπαραθέσεις μεταξύ των εκπροσώπων των κομμάτων;

Αν υπάρχει κάποιος που τα πιστεύει όλα αυτά, μάλλον ζει σε άλλη χώρα, ή βρέθηκε ξαφνικά εδώ, από άλλον πλανήτη. Δεν υπάρχει πιο βαρετή ιστορία, έτσι που κατάντησε να σέρνεται η αναζήτηση της αλήθειας και η τιμωρία των ενόχων. Αναλογιστείτε μόνο πόσες φορές και με πόσες διαφορετικές αφορμές έχουμε δει το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται. Με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τα ίδια επιχειρήματα. Ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στη σύγχρονη ιστορία, εκφυλίστηκε σιγά –σιγά στα μάτια της κοινής γνώμης στο επίπεδο της κομματικής αντιπαράθεσης.

Παρόλα αυτά η κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά πως το Βατοπέδι είναι ένα καραμπινάτο σκάνδαλο. Ότι και αν λέει το κάθε Σ.Ο.Ε., ξέρει πως η ζημιά του ελληνικού δημοσίου είναι πολύ μεγάλη, ανέρχεται σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια. Γνωρίζει μάλιστα πολύ καλά και τους αυτουργούς του σκανδάλου, που παραμένουν απομονωμένοι και από το ίδιο τους το κόμμα παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις, χωρίς να τολμούν οι περισσότεροι να εμφανιστούν δημόσια, καθώς ξέρουν πως θα αντιμετωπίσουν την μήνη του κόσμου.

Δυστυχώς προς δόξα του πολιτικού συστήματος και του ποινικού κώδικα, η ΝΔ επιχειρεί ανερυθρίαστα να μετατρέψει την υπόθεση του σκανδάλου, από υπόθεση του ποινικού κώδικα, σε πολιτική αντιπαράθεση. Είναι προφανές πως με τις μεθοδεύσεις που επέλεξε από την ημέρα της αποκάλυψης του σκανδάλου, στόχο είχε κατ’ αρχήν την παραγραφή των αδικημάτων, κάτι που πιθανότατα έχει ήδη επιτύχει. Με τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, τα προσκόμματα που έμπαιναν κατά καιρούς, τα δήθεν πορίσματα, το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της βουλής, τις αποχωρήσεις των βουλευτών της από την εξεταστική και την προανακριτική επιτροπή, κατάφερε να κάνει την υπόθεση να σέρνεται και να καταλήγει σε βαρετή επανάληψη.

Ελάχιστοι πιστεύουν πως υπάρχουν πλέον περιθώρια να αποδοθεί δικαιοσύνη. Άλλωστε μέχρι να φτάσει, αν ποτέ φτάσει η υπόθεση στο ειδικό δικαστήριο, έχει ακόμη πολύ δρόμο. Θα πρέπει να ψηφίσει η βουλή ποιους θα παραπέμψει στο δικαστικό συμβούλιο, που στη συνέχεια θα κρίνει αν θα παραπεμφθούν κάποιοι στο ειδικό δικαστήριο ή θα απαλλαγούν.

Για ένα έγκλημα που συντελέστηκε με τόσο κραυγαλέο τρόπο σε κοινή θέα, δεν θα υπάρξει ένοχος και ουδείς θα τιμωρηθεί. Τα κόμματα θα αρκεστούν να προσμετρήσουν το πολιτικό ισοζύγιο, κέρδη και ζημίες. Και ο κόσμος θα συνεχίζει να αγανακτεί και να «σιχτιρίζει» με την κωμωδία που παίζεται εμπρός στα μάτια του.

Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

16 Οκτωβρίου 10

«Φαύλος κύκλος είναι η κατάσταση όπου επιλύοντας ένα πρόβλημα, δημιουργείται ένα άλλο, το οποίο όμως οδηγεί ξανά στο αρχικό πρόβλημα και κατά συνέπεια σε αδιέξοδο». Αυτός είναι ένας απλοϊκός ορισμός του φαύλου κύκλου, όπως περιγράφεται στα περισσότερα λεξικά. Αν τώρα αναζητάτε έναν ορισμό ακριβέστερο, σαφέστερο και καλύτερα τεκμηριωμένο αναφορικά με τον «φαύλο κύκλο», ρίξτε μια ματιά στην πολιτική ζωή του τόπου. Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Πιο πρόσφατο, λόγω και του θορύβου που δημιουργήθηκε, η ιστορία των συμβασιούχων του υπουργείου πολιτισμού.

Κάποιοι πολιτικοί, λειτουργώντας με την συνήθη φαυλότητα, βόλευαν κόσμο σε διάφορες υπηρεσίες του υπουργείου, ως συμβασιούχους ορισμένου χρόνου. Οι συμβάσεις που υπέγραφαν είχαν διάρκεια συνήθως τεσσάρων, έξη, ή οκτώ μηνών. Όταν εξέλιπε ο χρόνος οι συμβασιούχοι απολύονταν, καθώς θεωρητικά είχε ολοκληρωθεί το αντικείμενο της σύμβασης. Όμως αφού μεσολαβούσε ένα μικρό χρονικό διάστημα εκτός εργασίας, κάτι που προέβλεπε ο νόμος ώστε να αποκλείεται η μονιμοποίηση τους, στη συνέχεια επαναπροσλαμβάνονταν, σχεδόν πάντα με την πρόνοια των πολιτικών που είχαν μεσολαβήσει για την αρχική πρόσληψή τους. Προφανώς με τα γνωστά ανταλλάγματα σε ψήφους και δημοφιλία.

Όλα αυτά, σε ένα παράλογο σκηνικό κραυγαλέων αντιθέσεων. Ενώ τυπικά ήταν έκτακτοι υπάλληλοι, κάλυπταν πάγιες ανάγκες. Χωρίς τα δικαιώματα όμως και το μισθολόγιο των τακτικών υπαλλήλων. Ήταν μεν όμηροι του άρρωστου πολιτικού συστήματος, απολάμβαναν όμως για πολλά χρόνια τα προνόμια της απασχόλησης στο δημόσιο, έχοντας παρακάμψει την απαιτητική διαδικασία του ΑΣΕΠ. Νομότυποι μεν, κατά παράβαση του νόμου δε.

Προνομιούχοι θεωρητικά, εύκολη λεία όμως για τα τσακάλια του κομματικού κράτους! Εξασφαλισμένη ψηφοθηρία και πολυάριθμη εκλογική πελατεία, για όσους πολιτευτές είχαν πρόσβαση στο συγκεκριμένο υπουργείο. Αν ανατρέξετε στο πρόσφατο παρελθόν, θα βρείτε πολλές δηλώσεις συμπαράστασης και κυρίως υποσχέσεις από προβεβλημένα στελέχη των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, για οριστική λύση του προβλήματος (δηλαδή μονιμοποίηση). Ναι, ακόμη και από αυτούς που σήμερα τους κλείνουν την πόρτα, παραπέμποντάς τους στο ΑΣΕΠ.

Ένας τέλειος φαύλος κύκλος! Μια αδιέξοδη διαδικασία, που ανακύκλωνε - όχι χωρίς λόγο- για χρόνια το πρόβλημα χωρίς να το λύνει, με συνέπεια σήμερα να υπάρχουν «έκτακτοι υπάλληλοι» με είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας και ο ένας στους δύο εργαζόμενους του υπουργείου πολιτισμού να είναι συμβασιούχος!

Τη συνέχεια μπορούσε εύκολα ο καθένας να φανταστεί, αν δεν είχε στο μεταξύ μεσολαβήσει η τρόικα και τα περιοριστικά μέτρα που μας επιβλήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά μην έχετε καμιά αμφιβολία, πως επί της ουσίας δεν θα αλλάξει τίποτε, όσες εξαγγελίες και αν ακουστούν. Θα είναι η πολλοστή φορά που η πολιτεία «θα δώσει λύση». Απλώς όπως συμβαίνει πάντα, η λύση θα είναι στα μέτρα της! Θυμηθείτε το...