Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΤ

14 Μαρτίου 2013 
Όσοι παρακολουθούν τα δρώμενα στα ΜΜΕ, διαβάζουν καθημερινά για τα μεγάλα προβλήματα που υπάρχουν στην ΕΡΤ. Είναι μάλλον η χειρότερη περίοδος στη μακρόχρονη ιστορία της και λίγο απέχει η δημόσια ραδιοτηλεόραση από την απόλυτη απαξίωση.

 Η ΕΡΤ παραμένει ακέφαλη, η τηλεθέαση έχει συρρικνωθεί σε ποσοστά κάτω του 10% αθροιστικά και για τα τρία κανάλια, ενώ υπάρχουν καταγγελίες για κακοδιαχείριση και καταχρηστικές προσλήψεις, που προκάλεσαν την παρέμβαση του εισαγγελέα. Γιατί άραγε όλα αυτά τα προβλήματα;

Η απάντηση είναι γιατί έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Γιατί η ΕΡΤ ποτέ μέχρι σήμερα, δεν αφέθηκε να δουλέψει ως αυτόνομος οργανισμός, όπως οι άλλοι οργανισμοί του Δημοσίου. Όπως για παράδειγμα τα ΕΛΤΑ, η ΕΥΔΑΠ, ο ΟΛΠ, το ΜΕΤΡΟ κλπ. Για όλες τις κυβερνήσεις η ΕΡΤ ήταν μια ειδική περίπτωση, που έκανε κουμάντο ο εκάστοτε Υπουργός Τύπου, (μια “πρωτοτυπία” που ίσχυε μόνο σε παλαιοκομμουνιστικά καθεστώτα) για προφανείς λόγους.

Ενώ για παράδειγμα θεωρείται αδιανόητο ο εποπτεύων υπουργός, ή η κυβέρνηση αν προτιμάτε, να διορίζει με παχυλές συμβάσεις, τους δικούς της σταθμάρχες του ΜΕΤΡΟ, ή τους δικούς της εργοδηγούς στην ΕΥΔΑΠ, ή τους δικούς της μηχανοδηγούς στον ΟΣΕ,(που θα άλλαζαν, μόλις άλλαζε ο υπουργός) στην ΕΡΤ ήταν αυτονόητο πως τις θέσεις ευθύνης, θα καταλάμβαναν δεκάδες εκλεκτοί του υπουργού, με τα ίδια ή και λιγότερα προσόντα από αυτά του προσωπικού, με αμοιβές όμως διπλάσιες, πενταπλάσιες, ή δεκαπλάσιες!

Έτσι σιγά σιγά απαξίωναν τους υπαλλήλους, που γνώριζαν πως η δική τους μοίρα είναι να έχουν δεύτερο ρόλο. Οι προβεβλημένες θέσεις και οι θέσεις ευθύνης ήταν καπαρωμένες! Θα πείτε η ΕΡΤ χρειάζεται στελέχη, για να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό! Ουδέν αναληθέστερο. Συνήθως εισρέουν άνθρωποι με μηδενική εμπειρία και ανύπαρκτοι στην ελεύθερη αγορά,(με κομματικές πλάτες όμως) οι οποίοι αμείβονται πλουσιοπάροχα, καλή ώρα όπως οι περιπτώσεις που έχουν καταγγελθεί επωνύμως!

Η μοναδική έντιμη λύση για την ΕΡΤ (και την κυβέρνηση), είναι να αποφασίσει αύριο το πρωί, να αποδεσμεύσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση από τον στενό εναγκαλισμό και να την απαλλάξει από τους πλουσιοπάροχα αμειβόμενους προβεβλημένους “αστέρες” Το βραδινό δελτίο της ΕΡΤ3, στο οποίο δεν συμμετέχουν τηλεπερσόνες και δεν διαφημίζεται, έχει σχεδόν πάντα μεγαλύτερη θεαματικότητα από το πολυδιαφημισμένο κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ. Οι αντικαταστάτες της πολύ πρωινής εκπομπής της ΝΕΤ, παρά τα προβλήματα, έχουν αντίστοιχα, αν όχι καλύτερα ποσοστά, από το προηγούμενο προβεβλημένο δίδυμο.

Η ΕΡΤ έχει και την τεχνογνωσία και τους ανθρώπους, για όλες τις θέσεις. Είναι ανέντιμο τα λεφτά που πληρώνουν οι πολίτες, να καταλήγουν στις τσέπες ατάλαντων κομματικών ρουσφετιών, ή να μοιράζονται σε αποτυχημένους πολιτευτές. Υπάρχουν προσωπικότητες της επιστήμης και της τέχνης, σπουδαίοι και πρωτοπόροι συμπατριώτες μας, που δικαιούνται και μπορούν (με τα μισά λεφτά) να δώσουν νόημα και ενδιαφέρον στο απαξιωμένο τηλεοπτικό προϊόν. Σε αυτούς και μόνο σε αυτούς οφείλει να ανοίξει τις πόρτες της η ΕΡΤ. Όλα, μα όλα τα άλλα, μπορεί να τα κάνει μόνη της και μάλιστα πολύ καλύτερα!

Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΕΛΕΚΥΣ!

8 Μαρτίου 2013
Είναι πάγιο αίτημα της κοινωνίας η κάθαρση! Η αυστηρή τιμωρία των ενόχων σκανδάλων, στα οποία ενεπλάκησαν πολιτικοί και ζημίωσαν τη χώρα με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Το προκλητικά προστατευτικό πλαίσιο του νόμου περί ευθύνης υπουργών, (συνταγματικά κατοχυρωμένο μάλιστα, για να μη μπορεί να αλλάξει) ίσως είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο απ’ όλα.

Ήταν το όχημα, ή το εύρημα, ή η νομική ασπίδα, που έθετε στο απυρόβλητο ενόχους κραυγαλέων σκανδάλων. Είτε με την σχεδόν άμεση παραγραφή των αδικημάτων (και των κακουργημάτων), είτε με τις περίπλοκες κοινοβουλευτικές διαδικασίες για την παραπομπή των ενόχων, που λόγω πολιτικών συγγενειών, των σκοπιμοτήτων, ή των προσωπικών σχέσεων, δεν τελεσφορούσαν σχεδόν ποτέ! Το πολιτικό σύστημα είχε ανακαλύψει τον τέλειο νόμο!

Μέχρι που η κοινωνία πήρε χαμπάρι την κοροϊδία, καθώς τα δεδομένα άλλαξαν δραματικά και οι συνέπειες της ασυδοσίας και της αυθαιρεσίας του πολιτικού κόσμου, δεν άφησαν κανέναν αλώβητο. Παρόλα αυτά τα αντανακλαστικά του πολιτικού κόσμου αποδείχθηκαν ανύπαρκτα. Ούτε οι μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από το κοινοβούλιο, ούτε τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, ούτε η γενικευμένη κατακραυγή της κοινωνίας, δεν στάθηκαν ικανές συνθήκες, να μπει τουλάχιστον το νερό στο αυλάκι και να αλλάξει ρότα το πολιτικό σύστημα.

Αντιθέτως το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να ομφαλοσκοπεί και να αναλώνεται σε κομματικές διαμάχες! Αν κάτι άλλαξε προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτό είναι η στάση της δικαιοσύνης. Είναι η πρώτη φορά, που ο πέλεκυς του νόμου πέφτει βαρύς! Το γεγονός πως το δημόσιο χρήμα, αντιμετωπίζεται από τους δικαστές ως υπέρτατο αγαθό και όσοι το καταχράστηκαν ως στυγνοί εγκληματίες, είναι αντίβαρο στην ολιγωρία και την ανεπάρκεια του πολιτικού κόσμου.

Άνθρωποι που θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπεράνω του νόμου, που πολιτεύτηκαν με έπαρση και αλαζονεία, χωρίς να υπολογίζουν τίποτα και κανέναν, επιτέλους για πρώτη φορά βρέθηκαν ενώπιον του φυσικού δικαστή! Και η δικαιοσύνη δεν τους χαρίστηκε, λαμβάνοντας προφανώς υπόψη και τη συγκυρία, το κοινό περί δικαίου αίσθημα και την ιερότητα του δημόσιου χρήματος.

Η αλήθεια είναι ότι το ποινικό δίκαιο αφήνει τα περιθώρια στο δικαστή, αφού προσμετρήσει τις παραμέτρους, να επιλέξει μεταξύ του ανώτατου και του κατώτατου ορίου επιβολής της ποινής. Στις πρόσφατες περιπτώσεις, Τσοχατζόπουλου και Παπαγεωργόπουλου, η δικαιοσύνη ήταν αμείλικτη και δεν χαρίστηκε! Όπως και με τα πόθεν έσχες των Δούκα, Βουλγαράκη και Παπαντωνίου. Το κλίμα έχει αλλάξει και επιτέλους κάποιοι έχουν χάσει τον ύπνο τους!

Το γεγονός πως καθημερινά σύρονται στα δικαστήρια μεγαλόσχημοι οφειλέτες του δημοσίου και πως κάποιοι κατοικούν ήδη στον Κορυδαλλό, ανατρέπει το μύθο των ισχυρών που έχαιραν παντοτινής ασυλίας. Είναι σημαντικό όμως να μην χαθεί το μέτρο, καθώς ήδη κάποιοι ψελλίζουν περί βεντέτας. Αυτό είναι και το μοναδικό επιχείρημα της “άλλης πλευράς”. Όπως και να έχει όμως, η δικαιοσύνη επιτέλους κάνει αυτό, που όφειλαν να κάνουν οι πολιτικοί!

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ!

7 Μαρτίου 2013
Είναι γνωστό πως η τηλεόραση, δεν φημίζεται ούτε για τη διακριτικότητά της, ούτε για τον ανθρωπισμό της.

Αντιθέτως οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι επιχειρήσεις, που λειτουργούν σε συνθήκες σκληρού ανταγωνισμού, με σκοπό να αυξήσουν την θεαματικότητά τους, προκειμένου να προσελκύσουν περισσότερη διαφήμιση, άρα έσοδα.

Επειδή όμως αυτός ο ανταγωνισμός θα μπορούσε, αν δεν υπήρχαν κανόνες, να εξελιχθεί σε κανιβαλισμό, έχουν θεσπιστεί δικλίδες ασφαλείας, τόσο από την πολιτεία (μέσω της Δικαιοσύνης), όσο και από διάφορους φορείς, όπως οι δημοσιογραφικές ενώσεις ( ΕΣΗΕΑ) και οι Ανεξάρτητες Αρχές ( ΕΣΡ, Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων). Παρόλα αυτά η χώρα μας, δεν φημίζεται για την αυστηρή τήρηση της δεοντολογίας από τα κανάλια και τους επαγγελματίες του κλάδου.

 Ένα από τα ζητήματα που τέθηκαν εκ των πραγμάτων τον τελευταίο καιρό, είναι οι τρομακτικές κοινωνικές συνθήκες, που έχουν διαμορφωθεί από την ακραία φτώχεια που πλήττει εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. Είναι οι άνθρωποι που συνωστίζονται καθημερινά στα συσσίτια, που συχνάζουν στα κοινωνικά παντοπωλεία και τα κοινωνικά ιατρεία, που δίνουν αγώνα για μια σακούλα με τρόφιμα απ’ αυτές που μοιράζουν (με προσβλητικό τρόπο κάποιες φορές) αγροτικοί συνεταιρισμοί, που περιμένουν έξω από τα σούπερ μάρκετ τις συσκευασίες με τα ληγμένα τρόφιμα πριν καταλήξουν στους κάδους απορριμάτων, που συλλέγουν τα απομεινάρια από τους πάγκους των λαϊκών αγορών!

 Για όλους αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση κοινωνικής εξαθλίωσης ή ενδείας, το ΕΣΡ ζήτησε με οδηγία του από τα κανάλια να μην προβάλουν την εικόνα του προσώπου τους , παρά μόνο αν συναινέσουν οι ίδιοι! Γιατί σύμφωνα με το ΕΣΡ, “στοιχείο της προσωπικότητας του ανθρώπου, που προστατεύεται από το Σύνταγμα, είναι και η εικόνα του”. Με άλλα λόγια ζητάει να μην διαπομπεύονται προσωπικότητες και να μην αποκαλύπτεται η ταυτότητά των ανήμπορων ανθρώπων, αν οι ίδιοι δεν το επιθυμούν. Λογικό και αυτονόητο θα πείτε! Δεοντολογικό και ανθρώπινο!

 Όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυρία Δούρου, που καταγγέλουν το Ε.Σ.Ρ. για απροσχημάτιστη απόπειρα να φιμωθεί η ενημέρωση στο όνομα της προστασίας του ατόμου! Ότι δηλαδή με τη σύσταση αυτή προς τα κανάλια το ΕΣΡ "κλείδωνει την ενημέρωση μέσα από την απόκρυψη εικόνων που αποκαλύπτουν το βαθμό της εξαθλίωσης των πολιτών.” 

Στο παρελθόν έχουν δικαίως κατηγορηθεί τα ΜΜΕ για ροπή προς τον λαϊκισμό και για έλλειψη ευαισθησίας σε κοινωνικά ζητήματα. Και κάποιες φορές μάλιστα το πλήρωσαν ακριβά. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει κόστος, παρότι πρόκειται για τυφλό λαϊκισμό, που ισοπεδώνει ανθρώπινες προσωπικότητες, στο βωμό της εικόνας.  “Σε μια περίοδο που η κοινωνία δοκιμάζεται από το μνημόνιο, που μεγάλα τμήματά της φτωχοποιούνται, εκείνο που προέχει πάνω από όλα - λέει ειρωνικά ο ΣΥΡΙΖΑ- είναι η... προστασία της εικόνας της προσωπικότητας του ατόμου“!

Ε λοιπόν ναι. Η προστασία της προσωπικότητας του ατόμου, προέχει! Και τώρα και πάντα! Αρκεί να μπορεί κανείς να αντιληφθεί τη δυστυχία αυτών των ανθρώπων και το συναίσθημα της δημόσιας διαπόμπευσης! Χρειάζεται ευαισθησία και ανθρωπιά, για να διαχωρίσεις την κομματική σπέκουλα από το ανθρώπινο δράμα.

ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ; ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ;

6 Μαρτίου 2013
Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της χώρας, είναι η αδυναμία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή και να αυξήσει τα έσοδα του κράτους!

Κάτι που αυτή τη στιγμή,δεν είναι απλή ανάγκη, αλλά όρος επιβίωσης. Για την αδυναμία αυτή ευθύνεται όμως ένα άλλο πρόβλημα! Οι αντιπαραγωγικές και ξεπερασμένες δομές του δημοσίου, που εξακολουθούν, σε πείσμα των καιρών, να λειτουργούν σε πρότυπα άλλων, ανέμελων εποχών.

Όμως και για το πρόβλημα αυτό, ευθύνεται ένα ...τρίτο πρόβλημα, που είναι η κατάληψη του κράτους και όλων των κρίσιμων “πόστων”, κάθε φορά από το κόμμα που κέρδιζε τις εκλογές. Ο κομματικός στρατός καταλάμβανε τον κρατικό μηχανισμό και δημιουργούσε το κομματικό κράτος, που με τη σειρά του έστηνε τις πελατειακές σχέσεις! Όλα αυτά έχοντας πάντα κατά νου το κομματικό συμφέρον και τη διατήρηση στην εξουσία.

Αυτό είναι σε λίγες γραμμές το παραδοσιακό Ελληνικό γαϊτανάκι, που σήμερα έχει εκπλήξει με την πολυπλοκότητα και την αναποτελεσματικότητα του, όσους προσπαθούν να καταλάβουν γιατί δεν αποδίδει η κρατική μηχανή. Μέχρι σήμερα δεν επιχειρήθηκε ποτέ κάποια έντιμη και σοβαρή προσπάθεια, ώστε να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος και να απεγκλωβιστεί το δημόσιο από τον σφικτό κομματικό εναγκαλισμό. Οι μηχανισμοί και τα μεγάλα συμφέροντα που δημιουργούσαν οι πελατειακές σχέσεις, ήταν φραγή σε κάθε προσπάθεια.

 Και έτσι φτάσαμε σήμερα, με το πιστόλι στον κρόταφο, να τίθεται θέμα ανασυγκρότησης του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Προτάθηκε μια ευρέως διαδεδομένη και δοκιμασμένη λύση, που έχει θεσμοθετηθεί από όλες σχεδόν τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου. Η δημιουργία ενός αυτόνομου και ανεξάρτητου οργάνου, της Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων εν προκειμένω, με σύγχρονη οργάνωση και επαρκή στελέχωση, που θα ασχολείται αποκλειστικά με τα έσοδα του κράτους και θα αποδεσμεύσει τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό, από την πολιτική εξουσία. Τι ποιο λογικό, στην κατεύθυνση της αύξησης των εσόδων και της πάταξης της φοροδιαφυγής!

Μόνο που “πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις”, η νεοσύστατη Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, βρέθηκε με κομμένα χέρια και πόδια, καθώς κρίθηκε “ανώριμη” να διαχειριστεί τα μοναδικά εργαλεία που διαθέτει σήμερα ο κρατικός μηχανισμός, για τον σκοπό αυτό. Δηλαδή το ΣΔΟΕ και τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων! Αυτομάτως αυτό που υποτίθεται συμφώνησαν να δημιουργήσουν, από την ανάγκη αύξησης των δημόσιων εσόδων, το αναιρούν αυτοστιγμεί!

Μετατρέπουν την νεοσυσταθείσα Γραμματεία, σε έναν τυπικό δημόσιο οργανισμό, που δεν έχει ούτε μια πιθανότητα στο εκατομμύριο, να επιτύχει τους στόχους του! Η επιλογή αυτή, που έγινε με το πρόσχημα της μη “παραχώρησης υπερεξουσιών” σε ένα μη εκλεγμένο πρόσωπο, όπως είναι ο Γενικός Γραμματέας Δημόσιων Εσόδων, προδίδει δυστυχώς την αντίληψη που υπάρχει στον πολιτικό κόσμο!

Το παράλογο, παράδοξο και ύποπτο γεγονός, είναι πως οι μοναδικοί μηχανισμοί του κράτους, για τη συλλογή των φόρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής, δεν αποτελούν την αιχμή του δόρατος στην αντιμετώπιση μιας χρόνιας γάγγραινας, αλλά είναι όργανο άσκησης εξουσίας! Και όμως....

ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑ ΕΤΡΩΓΑΝ!

1 Μαρτίου 2013 

Μέχρι πριν λίγα χρόνια το να κλέβεις το κράτος, ήταν ένα είδος “μαγκιάς”. Ήταν μια πρακτική που σιωπηλά αποδεχόταν η κοινωνία. Έμοιαζε σχεδόν φυσιολογικό να συμβαίνει τόσο στα υψηλά, όσο και στα χαμηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Το ότι υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις πως κάποιοι πολιτικοί είχαν πλουτίσει υπερβολικά, χωρίς αυτό να δικαιολογείται από τα εισοδήματά τους, ήταν κοινό μυστικό.

Όμως αυτός δεν ήταν λόγος να ασχοληθεί μαζί τους η δικαιοσύνη. Έτσι συνέχιζαν να επιβραβεύονται από το εκλογικό σώμα και να επανεκλέγονται, παρά τις ενδείξεις, τους ψιθύρους, τις καταγγελίες και τα σχετικά δημοσιεύματα! Και κάπως έτσι, με τη “λαϊκή βούληση” κατοχύρωναν τα πλούτη τους! Το επιχείρημα “ο λαός μίλησε”, έχει ακουστεί πολλές φορές στο παρελθόν, από τα χείλη πρωθυπουργών, υπουργών, νομαρχών, δημάρχων κλπ.

Η αλήθεια ήταν πως την εποχή του δικομματισμού και της τυφλής πολιτικοποίησης, υπήρχε μια Θεοκρατική αντίληψη για τους “δικούς μας”. Ο τίτλος “αγωνιστής της παράταξης”, ισοδυναμούσε με αθωωτική απόφαση του λαϊκού δικαστηρίου. Δεν είναι τυχαίο πως τα αδικήματα που βαραίνουν τον Άκη, σύμφωνα με τη δικογραφία, χρονικά διατρέχουν ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής του καριέρας, στο οποίο εκτέθηκε με επιτυχία στις εκλογές! Ήταν για κάποιους ο μάγκας που ήξερε να ζει τη ζωή του!

Αντίστοιχα ο καταδικασθείς τέως δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, παρότι υπήρχαν σοβαρές καταγγελίες για διασπάθιση δημόσιου χρήματος, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της καριέρας του, έκανε πάντα περίπατο στις εκλογές. Θυμηθείτε τη ροζ βίλα της Εκάλης, μια υπόθεση που έβγαζε μάτια (και που έμεινε στο σκοτάδι), η οποία δεν στέρησε σε κανέναν από τους πρωταγωνιστές της, τίποτα. Πρόεδροι, πρωθυπουργοί, βουλευτές, celebrities, που ενεπλάκησαν στο σκάνδαλο, όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν πρόβλημα, αντιθέτως δοξάστηκαν!

 Οι κομματικές παρωπίδες που φορούσαμε, δεν μας άφηναν για πολλά χρόνια να δούμε την πραγματικότητα. Τα κόμματα έφτασαν να χρωστούν 250 εκατομμύρια ευρώ (!!!), γιατί πολύ απλά κανείς δεν ενοχλήθηκε από τον προκλητικό τρόπο που σπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα. Θυμηθείτε τα γιγάντια high- tech εκλογικά περίπτερα των κομμάτων, στις μεγάλες πλατείες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και τις προεκλογικές συγκεντρώσεις- show (τα κόμματα φώτιζαν με προβολείς ολόκληρη την Αθήνα) που ήταν ένδειξη πολιτικής ευρωστίας και ισχύος!

Ακόμη χειρότερα, θυμηθείτε τα ακίνητα -φιλέτα, αξίας εκατομμυρίων, που χρησιμοποιούσαν ως εκλογικά κέντρα οι συνήθως πρώτοι σε σταυρούς βουλευτές. Έκλειναν ολόκληρες επιχειρήσεις, προκειμένου ο χώρος να διατεθεί στους βαρόνους της πολιτικής, έναντι εκατομμυρίων, που ποτέ δεν μάθαμε που τα έβρισκαν! Είναι πολλά τα παραδείγματα, που μαρτυρούν ανοχή της δικαιοσύνης αλλά και της κοινωνίας, απέναντι σε όσους δεν σεβάστηκαν το δημόσιο χρήμα.

Επιτέλους ήλθε η ώρα, πολλοί να χάσουν τον ύπνο τους! Είναι σκληρό να επιχαίρει κανείς για μια βαριά καταδίκη, αλλά είναι καιρός κάτι να αλλάξει. Και στην κοινωνία, αλλά και στη δικαιοσύνη!

ΥΓ.1  Αν ο Παπαγεωργόπουλος δεν ήταν δήμαρχος αλλά υπουργός, δεν θα είχε καμία εκκρεμμότητα με την δικαιοσύνη, όσο μεγάλη και αν ήταν η τρύπα στα δημόσια οικονομικά.
ΥΓ.2  Μπορεί να μην τα φάγαμε μαζί, αλλά όλα τα προηγούμενα χρόνια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επιβραβεύαμε αυτούς που τα έτρωγαν!

ΞΕΜΕΙΝΑΜΕ ΑΠΟ ΑΝΤΟΧΗ!

28 Φεβρουαρίου 2013

Τον περασμένο Νοέμβριο γράφαμε για το καλό και το κακό νέο, που θα έφερνε η καινούργια χρονιά. Το καλό νέο ήταν πως η χώρα μας θα διασφαλίσει την παραμονή της στην Ευρωζώνη και πως θα αποφύγει τον ακαριαίο θάνατο!

Το κακό νέο, όπως γράφαμε, είναι πως το το 2013 θα είναι μια δραματική χρονιά, και ιδιαίτερα το πρώτο εξάμηνο, θα είναι το “χειρότερο εξάμηνο που έχουμε ζήσει”. Δηλαδή αυτό που είπε με άλλα λόγια ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδος, μιλώντας στη γενική συνέλευση των μετόχων. Όπως είπε, “πριν έναν χρόνο πολλοί προεξοφλούσαν ως αναπόφευκτη τη χρεοκοπία και την έξοδο της χώρας μας από την ευρωζώνη”. Και η αλήθεια είναι αν γυρίσει κανείς το χρόνο πίσω, θα διαπιστώσει πόσο αρνητικό ήταν το κλίμα τέτοια εποχή πέρυσι, καθώς διεξαγόταν η σύνοδος του Eurogroup, που θα αποφάσιζε, σε κλίμα διαφωνιών και αντεγκλήσεων, νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους.

Αν πάμε ακόμη πιο πίσω, τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Τέτοιες μέρες το 2011, πλήθαιναν οι φωνές (εν όψει της συνόδου κορυφής του Μαρτίου), για την αποβολή της χώρας μας από την ευρωζώνη και την εγκατάλειψη στην τύχη της. Μεταξύ αυτών η Γερμανική Κεντρική Τράπεζα (Bundesbank), πολλά θεσμικά όργανα Ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και κορυφαίοι αναλυτές και αρθρογράφοι. Όλα αυτά είχαν δημιουργήσει ένα εφιαλτικό κλίμα για τη χώρα μας και τις προοπτικές της. Αυτή λοιπόν είναι η καλή όψη των πραγμάτων, η οποία ασφαλώς και δεν είναι τόσο καλή, όσο θα θέλαμε.

 Το τρισχειρότερο όμως είναι πως η κακή εκδοχή των πραγμάτων, είναι πολύ χειρότερη όχι μόνο απ’ όσο θα θέλαμε, αλλά απ’ όσο αντέχουμε! Η ύφεση σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος θα βαθύνει και άλλο, η ανεργία θα μεγαλώσει, οι μισθοί θα υποστούν νέα μείωση και οι δείκτες που μετρούν τη φτώχεια θα αυξηθούν. Πρόκειται ουσιαστικά για μια νέα λιτότητα, μέσα στη λιτότητα! Ή αλλιώς, “το τμήμα της κρίσης που απομένει, παρότι μικρότερο, θα είναι εξίσου δύσκολο, καθώς η προσπάθεια θα πρέπει να καταβληθεί επιπλέον των θυσιών που ήδη έγιναν”, για να χρησιμοποιήσουμε ακριβώς τα λόγια του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

 Μπορεί το 2014, που θα είναι η χρονιά ανάκαμψης, να είναι ημερολογιακά κοντά, πρακτικά όμως μοιάζει υπερβολικά μακριά. Όπως ένας δρομέας μεγάλων αποστάσεων, που έχει καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής, όμως τα τελευταία μέτρα πριν τον τερματισμό φαντάζουν ατέλειωτα! Έτσι και εμείς, που δυστυχώς ξεμείναμε από δυνάμεις και αντοχή. Το δεύτερο εξάμηνο και η προσδοκία κάποιων μέτρων ανακούφισης, δεν αποτελούν προσδοκία. Η κρίση πλέον δεν είναι ούτε οικονομική, ούτε κοινωνική. Είναι ανθρωπιστική! Έτσι οφείλει να την διαχειριστεί από εδώ και πέρα η κυβέρνηση. Και σε αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκαιο να επιμένει!