Ο τρίτος χάνει και χάνεται!

Στην πολιτική υπάρχει μια θέση πολύ χειρότερη από τη δεύτερη. Η τρίτη. Και όχι επειδή ο τρίτος παίρνει χάλκινο μετάλλιο. Οι εκλογές δεν είναι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Με τα σημερινά δεδομένα, η πραγματική μάχη στις επόμενες εκλογές δεν θα δοθεί για την πρώτη θέση, όπου υπάρχει καθαρό προβάδισμα, αλλά για τη δεύτερη. Και μπορεί να αποδειχθεί πολύ σκληρότερη απ’ όσο δείχνουν οι λίγες μονάδες που χωρίζουν σήμερα δεύτερο από τον τρίτο.

Ας πάρουμε ένα θεωρητικό παράδειγμα. Πρώτο κόμμα στο 30%, δεύτερο στο 16,5%, τρίτο στο 12%. Τα ποσοστά είναι υποθετικά, αλλά δεν απέχουν πολύ από τη δημοσκοπική εικόνα των τελευταίων μηνών. Δεύτερος και τρίτος απέχουν 4,5 μονάδες. Σημαντική διαφορά, όχι όμως χάος.

Λάθος! Οι 4,5 μονάδες της πρώτης κάλπης θα γίνουν πολύ περισσότερες στη δεύτερη. Γιατί αν η πρώτη κάλπη δεν δώσει κυβέρνηση, στη δεύτερη πηγαίνουμε με άλλα δεδομένα. Το 16,5% παύει να είναι απλώς 16,5%. Γίνεται «ο αντίπαλος του πρώτου». Και το 12% παύει να είναι 12%. Γίνεται «ο τρίτος». Μικρή διαφορά στην αριθμητική, τεράστια στην πολιτική.

Τα προεκλογικά προγράμματα δεν κερδίζουν εκλογές!

 

Η ΔΕΘ έκλεισε. Τα φώτα έσβησαν, τα μικρόφωνα μαζεύτηκαν, τα δισεκατομμύρια, ευτυχώς, έμειναν στον αέρα! Για δύο εβδομάδες η Θεσσαλονίκη έγινε το μεγαλύτερο πολιτικό πολυκατάστημα της χώρας.

 Φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, επιδόματα, δέκατος τρίτος μισθός, δέκατη τρίτη σύνταξη, εκατόν είκοσι δόσεις, φθηνή στέγη, καλύτερη Υγεία, καλύτερη Παιδεία.

Η κυβέρνηση εξήγησε τι θα κάνει. Το ΠΑΣΟΚ τι θα έκανε καλύτερα. Η ΕΛΑΣ τι θα έκανε πολύ καλύτερα. Όλοι βρήκαν τα λεφτά. Συνήθως τα ίδια.
Και τώρα που τελείωσε η μεγάλη δημοπρασία, μπορούμε να κάνουμε την άβολη ερώτηση. Πόση σημασία έχουν πραγματικά όλα αυτά όταν έρχεται η ώρα της κάλπης;