ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ!

30 Δεκεμβρίου 11

Ακριβώς στο κλείσιμο του χρόνου, είναι η καλύτερη στιγμή για έναν μίνι απολογισμό. Συνήθως αυτού του είδους οι προσεγγήσεις στοχεύουν να δημιουργήσουν ένα ισοζύγιο. Να συνοψίσουν τα θετικά και τα αρνητικά και στο τέλος να καταλήξουν αν ήταν μια καλή η κακή χρονιά. Η απογοήτευση στην περίπτωσή μας, είναι πρωτοφανής. Τι καλό μπορεί να είχε η χρονιά που φεύγει;

Στο 2010 υπήρχε έστω μια ελάχιστη ελπίδα, πως απο του χρόνου κάτι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε. Επέτρεπε σε κάποιους, στους ελάχιστους που ακόμη εμπιστεύονταν τις κυβερνητικές υποσχέσεις και τις επίσημες δηλώσεις, να προσδοκούν καλύτερες μέρες. Φρούδες ελπίδες θα πείτε. Σύμφωνοι, αλλά κάποιοι (κόντρα στη λογική) ήταν αισιόδοξοι. Το 2011 και αυτοί οι λίγοι, πείστηκαν πως ο εχθρός του κακού, είναι το χειρότερο!

Το 2011 ήταν η χρονιά της απογοήτευσης, της απελπισίας, της αβεβαιότητας, του φόβου και της ανασφάλειας. Κάθε μια λέξη αποτυπώνει μια πτυχή της πραγματικότητας που βίωσαν και βιώνουν οι πολίτες. Ποτέ άλλοτε τόσες αρνητικές και επώδυνες έννοιες δεν συνυπήρξαν η μία δίπλα στην άλλη. Είναι η πρώτη φορά που δεν υπάρχει τίποτε για να αθροιστεί στο θετικό ισοζύγιο.

Το 2011 συνειδητοποιήσαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που έπασχαν από κομματική τύφλωση, πως η χώρα είναι γυμνή. Όλοι αυτοί που άσκησαν εξουσία, αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, είναι αθέλητα, είτε ακόμη χειρότερα ηθελημένα, ανεπαρκεις, ανίκανοι και επικίνδυνοι.

Το 2011 εξέπνευσε η ελπίδα πως αυτοί που οδήγησαν τη χώρα εδώ, αυτοί που καταλήστευσαν τα δημόσια ταμεία και πρωταγωνίστησαν στα μεγάλα σκάνδαλα, θα απολογούνταν επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης. Επιβεβαιώθηκε πως οι έννοιες ατιμωρισία, ανομία και διαφθορά είναι παγιωμένες και πως τα εξωφρενικά προνόμια που έχουν εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους, δεν θα τα αποποιηθούν έστω και αν τους αποδοκιμάζει ολόκληρη η κοινωνία.

Το 2011 το χάσμα μεταξύ της κοινωνίας και της πολιτικής μεγάλωσε και πλέον είναι αγεφύρωτο. Συμβαίνει συχνά οι πολίτες να μην είναι ικανοποιημένοι απο τα κόμματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι πρόκειται για δυσαρέσκεια, αλλά για απόρριψη! Κόμματα εξουσίας απαξιωμένα και κόμματα διαμαρτυρίας που αδυνατούν να εισπράξουν την διαμαρτυρία.

Το 2011 είδαμε πως ακόμη και πάνω από το πτώμα της χώρας μπορούν να παίζονται επικίνδυνα πολιτικά παιγνίδια. Όσα ζήσαμε με την θλιβερή διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης, την παρωδία με όσους παρέλασαν ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί και τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας, αποκάλυψαν την γύμνια, την ανευθυνότητα και τον κυνισμό όσων υπόσχονται να μας σώσουν.

Ίσως τελικά να προέκυψε κάτι θετικό στη χρονιά που φεύγει. Φαίνεται πως η κοινωνία συνειδητοποίησε πως το πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε και πως η πατρίδα δεν μπορεί πλέον να ελπίζει σε τίποτα, από όλους αυτούς που είναι στο προσκήνιο. Ας είναι αυτό η ευκαιρία να έλθουν επιτέλους νέα πρόσωπα και καινούργιοι πολιτικοί σχηματισμοί στο προσκήνιο!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός!

                                                                         23 Δεκεμβρίου 11

Η χώρα περνάει μια από τις κρισιμότερες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της και αυτό πλέον αρχίζει να σιγά σιγά να γίνεται συνείδηση στην κοινωνία. Η χώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας! Δεν είναι μια θεωρητική κουβέντα, ούτε μια θολή απειλή. Ας πούμε επιτέλους μια φορά τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι μια πραγματικότητα που η χώρα μας ζει με δραματικό τρόπο, εδώ και πολλούς μήνες.

Η διαφορά είναι πως τώρα τα περιθώρια στενεύουν ακόμη περισσότερο. Τόσο ο πολιτικός κόσμος όσο και πολλά Μέσα Ενημέρωσης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αποκρύβανε την πραγματικότητα, υπονοώντας πως η περιπέτεια που περνάει η χώρα κάποια στιγμή, σε τέσσερα- πέντε χρόνια, θα τελειώσει και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε εκεί που είμασταν. Αυτό ήταν ένα συστηματικό ψεύδος, στο οποίο συμμετείχαν εκόντες άκοντες, οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής. Είτε με τη σιωπή, είτε με την άγνοια, είτε με την απόκρυψη της πραγματικότητας.

Όλα αυτά σε βάρος της κοινωνίας, που όφειλε να γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα. Ίσως η αλήθεια να δρούσε ευεργετικά στη δημόσια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και ούτε να υποτιμήσει τη δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει στις εξελίξεις η κοινωνία, κάτω από άλλες συνθήκες. Είτε για να μην φοβίσουμε τον κόσμο, είτε για να μην αμφισβητηθούν οι πολιτικές ηγεσίες, είτε για να μην αποκαλυφθεί η γύμνια και η ανικανότητα των κυβερνώντων, είτε για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος, η χώρα συνεχώς διολίσθαινε σε δυσχερέστερη θέση. Οι συνέπειες είναι πλέον γνωστές και περιγράφονται με μια λέξη. Αδιέξοδο! Βαθιά ύφεση, δραματική αύξηση της ανεργίας, τεράστιες απώλειες ιδίως στα μεσαία εισοδήματα, παράλυση των δομών του κράτους, ανασφάλεια και αβεβαιότητα στους πολίτες και το χειρότερο απ' όλα, το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας να είναι εγγύτερα.

Κάθε λογικός άνθρωπος, με δεδομένη την κρισιμότητα των στιγμών θα περίμενε να επικρατήσει σύνεση και να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε η χώρα να υπερβεί τα εμπόδια που έχει εμπρός της. Αν δεν τελεσφορήσει θετικά η υπόθεση του κουρέματος του δημόσιου χρέους, το λεγόμενο PSI που είναι σε εξέλιξη, η χώρα χρεοκοπεί. Το ίδιο θα συμβεί αν δεν προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση. Τα χρονικά περιθώρια είναι δραματικά περιορισμένα και οι χειρισμοί που απαιτούνται δεν επιτρέπουν λάθη και όλα κρέμονται σε μια κλωστή.

Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Περιφρονώντας την πραγματικότητα, τα ίδια πρόσωπα που μας οδήγησαν στη δυστυχία, συνεχίζουν να συμμετέχουν στα ίδια εξαχρειωμένα πολιτικά παιγνίδια. Η τυφλή λαγνεία για την εξουσία, συνεχίζει να καθοδηγεί τη σκέψη των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής. Τι και αν ο κόσμος τους απορρίπτει όλους πράσινους και μπλε, με συντριπτικά ποσοστά και τους τοποθετεί στον κάλαθο των αχρήστων; Τι και αν από τα παιγνίδια τους χρεοκοπήσει η χώρα; Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΤΟ ΕΝΑ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ!

17 Δεκεμβρίου 11

Υπάρχουν τρεις λόγοι, να απαιτηθούν νέα μέτρα. Ο πρώτος είναι να υπάρχουν αστοχίες στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, ο δεύτερος αφορά τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας και ο τρίτος είναι να υποχρεωθούμε εκ των πραγμάτων. Στην πρώτη περίπτωση είναι γνωστό πως μέχρι τον Νοέμβριο, υπάρχει στον προϋπολογισμό μαύρη τρύπα 3,3 δισ. ευρώ! Για να επιτευχθούν οι στόχοι του 2011, πρέπει τον Δεκέμβριο να βεβαιωθούν φόροι 7,5 δισ. Ευρώ. Ούτε στα όνειρά μας!

Η δεύτερη περίπτωση αφορά την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, ύψους 130 δισ. Είναι τα μέτρα της περιόδου 2012-2015. Σε αυτά περιλαμβάνονται και οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν στο παρελθόν. Ήτοι αποκρατικοποιήσεις, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μείωση των μισθωτών του δημόσιου τομέα, περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, κατάργηση δημόσιων οργανισμών κλπ. Το ένα πιο δύσκολο από το άλλο!

Και τέλος στην τρίτη περίπτωση είναι τα μέτρα εκείνα για τα οποία κανείς δεν συζητά, καθώς κανείς δεν τα γνωρίζει. Είναι αυτά που θα δημιουργήσουν οι νέες συνθήκες στις οποίες θα διαβιούμε εφεξής. Ως γνωστόν από του χρόνου θα πρέπει να ζούμε ως χώρα αποκλειστικά με αυτά που εισπράττουμε και να μένει και κάτι στην άκρη! Μοναδικοί πόροι θα είναι τα φορολογικά έσοδα και οι κάθε είδους εισφορές.

Για παράδειγμα, αν δεν υπάρχουν τα χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις ή θα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις, ή θα πρέπει να κόβεται κάτι άλλο για να εξοικονομούνται τα χρήματα για τις συντάξεις. Άλλη λύση δεν θα υπάρχει. Υπόψη πως η επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει με τα δημόσια ταμεία σχεδόν χωρίς χρήματα! Στην πρώτη και στην δεύτερη περίπτωση το ενδεχόμενο να μην ληφθούν μέτρα, θα τίναζε στον αέρα το PSI και την νέα δανειακή σύμβαση. Στη δε τρίτη περίπτωση, είναι εκ των ων ουκ άνευ!

Και εδώ αρχίζει το γαϊτανάκι! Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό “θα ληφθούν όλα τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί και θα γίνει ότι χρειάζεται ώστε να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις της χώρας”. Ο υπουργός οικονομικών λέει πως “τα νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν μετά τις εκλογές”. ΝΔ και ΛΑΟΣ, ξεκαθαρίζουν πως “δεν υπάρχει περίπτωση να συναινέσουν σε νέα μέτρα”.

Το γεγονός πως η κυβέρνηση περιλαμβάνει εκτός από τον πρωθυπουργού, έναν εν αναμονή πρωθυπουργό (μέσω εκπροσώπων του), τρεις- τέσσερις εν αναμονή αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης και έναν εν αναμονή κυβερνητικό εταίρο και ρυθμιστή των εξελίξεων, περιπλέκει τα πράγματα! Κάθε ένας βλέπει τις εξελίξεις από άλλη οπτική γωνία!

Καθώς η δανειακή σύμβαση και το PSI περιλαμβάνονται στην ατζέντα της κυβέρνησης, παρά τους λεονταρισμούς, στο τέλος όλοι θα συναινέσουν. Εκεί που μπορεί να δημιουργηθεί αδιέξοδο, θα είναι η de facto ανάγκη λήψης νέων οδυνηρών μέτρων ενδεχομένως στους πρώτους μήνες. Είναι το χειρότερο σενάριο γιατί είναι σε θέση να δημιουργήσει επικίνδυνο θεσμικό κενό, σε οριακές καταστάσεις για τη χώρα, γεγονός που μπορούσε να οδηγήσει σε δυσάρεστα απρόοπτα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Το δικό μου δίκιο, είναι πάνω απ’ όλους!

 15 Δεκεμβρίου 11

Είναι ένα από τα πολλά ελληνικά παράδοξα! Εάν, για παράδειγμα, το πάρτι στο διαμέρισμά σας σκορπίζει εκκωφαντικό θόρυβο στη γειτονιά τις νυκτερινές ώρες κοινής ησυχίας, θα υποστείτε τις συνέπειες του νόμου. Από ένα απλό πρόστιμο, στην καλύτερη περίπτωση, έως τη διαδικασία του αυτοφώρου, αν επιμένετε να σηκώνετε τη γειτονιά στο πόδι και αρνείστε την τήρηση του νόμου.

Αν, τώρα, ακριβώς με την ίδια παρέα των 30- 40 φίλων, την επομένη το πρωί απλώσετε ένα πανό με πιασάρικο σύνθημα (πχ κατά του Μνημονίου) και αποκλείσετε έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας, το πιθανότερο είναι να δεχθείτε την παράκληση των αστυνομικών να συντομεύετε με τον αποκλεισμό του δρόμου! Αν επιχειρήσουν να σας απομακρύνουν με το ζόρι, με σπρωξιές ή με χρήση βίας, θα προστρέξουν για βοήθεια οι κάμερες. Θα γίνεται θέμα στις ειδήσεις της τηλεόρασης και στα παράθυρα των πρωινών εκπομπών, ως θύματα απρόκλητης επίθεσης (καθότι διαδηλώνατε ειρηνικά)! Και σε κάθε περίπτωση, δεν θα οδηγηθείτε ενώπιον του δικαστηρίου και δεν θα πληρώσετε κανένα πρόστιμο. Και ας έχετε προκαλέσει χάος στην πόλη.

Όσοι έχουν την τύχη ή την ατυχία να εργάζονται στο κέντρο της πρωτεύουσας γνωρίζουν καλά το πρόβλημα. Αρκούν 50- 100 διαδηλωτές ή ακόμη και πολύ λιγότεροι, για να παραλύσει η πόλη απ’ άκρη σε άκρη. Ειδικά αν κλείσει η Πανεπιστημίου, ή η κάθοδος της Βασιλίσσης Σοφίας ο μοναδικός άξονας που διασχίζει κάθετα την πρωτεύουσα με κατεύθυνση την Ομόνοια, πρακτικά επικρατεί απόλυτο χάος. Από την Κηφισίας ψηλά, έως το Δέλτα του Φαλήρου!

Το να αποκλείονται κεντρικές λεωφόροι από ελάχιστους διαδηλωτές είναι κάτι που συμβαίνει πολλές εκατοντάδες φορές στη διάρκεια του χρόνου, με θύματα χιλιάδες συμπολίτες μας. Που θα χάσουν το μεροκάματο, θα ακυρώσουν το ραντεβού στο γιατρό, θα κινδυνέψουν μέσα στο μπλοκαρισμένο ασθενοφόρο, θα δουν την επιχείρησή τους χωρίς πελάτες, θα γίνουν τα νεύρα τους κουρέλια! Εκτός αν κανείς πιστεύει, πως με τον τρόπο αυτό οι διαδηλωτές τιμωρούν την κυβέρνηση και έχουν την συμπαράσταση της κοινωνίας!

Είναι αδιανόητο το δίκαιο των 50 -100 διαδηλωτών, να θέτει εν αδίκω μια ολόκληρη πόλη! Αφορμή για τις σκέψεις αυτές είναι η νιοστή προσπάθεια, αυτή τη φορά από τον Δήμαρχο της Αθήνας, για την θέσπιση κανόνων στις πορείες διαμαρτυρίας και τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αφού ήδη προηγήθηκαν πολλές αποτυχημένες προσπάθειες στο παρελθόν, λόγω της πολιτικής δειλίας όσων το επιχείρησαν, και της άρνησης των κομμάτων της αριστεράς να συμφωνήσουν σε αυτονόητους κανόνες, που θα εξυπηρετούν και τις διαδηλώσεις και τη λειτουργία της πόλης. Σε όλες τις περιπτώσεις ο αντίλογος της Αριστεράς ήταν πως “δεν συζητάμε κανένα μέτρο, που επιχειρεί να βάλει το λαϊκό κίνημα στο γύψο!”

Και όμως με το να παραμένει ανοικτή η λωρίδα κυκλοφορίας των μέσων μαζικής μεταφοράς στις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας όταν πρόκειται για μικρές διαδηλώσεις, δεν αναιρείται η ουσία της διαμαρτυρίας. Ούτε η χρήση μιας λωρίδας κυκλοφορίας από τους διαδηλωτές, όταν το επιτρέπει ο όγκος της διαδήλωσης, τους στερεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Είναι αυτονόητοι δημοκρατικοί κανόνες! Αντίθετα η λογική πως το πρόβλημά μου είναι υπέρτερο όλων, είναι παραλογισμός! Είναι έκφραση τυφλού εγωισμού. Και ασφαλώς αυτά δεν συμβαίνουν σε κανένα μέρος του κόσμου.

Η Αθήνα αργοπεθαίνει και όποιος ζει και κινείται στην πόλη το διαπιστώνει. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη και εμπορικοί δρόμοι ερημώνουν. Η οικονομική κρίση έχει αφανίσει τον εμπορικό κόσμο. Όσοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν, ζητούν τουλάχιστον να συνεχίσει να λειτουργεί η πόλη όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Ζητούν να επικρατήσει έστω και την ύστατη στιγμή, η κοινή λογική, αφού ούτως ή άλλως θέμα τήρησης των νόμων δεν υφίσταται! δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr

ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΑΣ, ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ!

10 Δεκεμβρίου 11

Το πιθανότερο είναι να μην έχουμε αντιληφθεί τι έχει συμβεί στη ζωή μας, ή ακόμη χειρότερα τι πρόκειται να συμβεί στους επόμενους μήνες. Ποια είναι η νέα πραγματικότητα που ως χώρα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε πολύ σύντομα. Συζητάμε αν οι εκλογές γίνουν μία βδομάδα πριν ή μια εβδομάδα μετά, αν ο Σαμαράς θα βάλει στους Ευρωπαίους τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι και αν θα παραιτηθεί ή όχι ο Γιώργος. Σαν να ζούμε σε άλλον πλανήτη!

Αν μαζέψει κανείς δεξιά και αριστερά από τα ψιλά των εφημερίδων τις ειδήσεις, θα διαπιστώσει πως το παζλ είναι μια γκρίζα εικόνα. Είναι τα σχολεία, που μετά τα περιπολικά της αστυνομίας και τις φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού, δεν έχουν πετρέλαιο. Είναι οι συντάξεις οι οποίες για πρώτη φορά ίσως καθυστερήσουν να πληρωθούν. Είναι όλοι οι προνοιακοί οργανισμοί που υπολειτουργούν. Είναι η έλλειψη πιστώσεων για την λειτουργία ΑΕΙ, τα νοσοκομεία που πνίγονται στα χρέη, τα ασφαλιστικά ταμεία που δεν πληρώνουν τα φάρμακα των ασφαλισμένων! Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου πολλαπλασιάζονται και ακόμη χειρότερα, τα έσοδα υπολείπονται δραματικά!

Και όλα αυτά μεταβάλλονται μήνα με τον μήνα προς το χειρότερο, με επιταχυνόμενο ρυθμό! Χωρίς να υπάρχει στον ορατό ορίζοντα λύση. Και να σκεφτεί κανείς πως η χώρα έχει περιέλθει σε οικονομικό αδιέξοδο, τη στιγμή που εισρέουν στο δημόσιο ταμείο ταυτόχρονα πολλοί διαφορετικοί φόροι και έκτακτες εισφορές, στο βαθμό μάλιστα που εξαντλούν και το ύστατο όριο φοροδοτικής ικανότητας φυσικών και νομικών προσώπων. Μέχρι και το τελευταίο ευρώ!

Από του χρόνου η χώρα οφείλει να έχει πρωτογενές πλεόνασμα, οπότε είναι υποχρεωμένη να ζήσει με αυτά που θα εισπράττει! Το χρονικό διάστημα που ακολουθεί, ιδίως οι πρώτοι μήνες του 12, θα είναι οδυνηροί, αφού είναι η περίοδος με τα χαμηλότερα δημόσια έσοδα της χρονιάς. Ως εκ τούτου είναι ένα μεγάλο στοίχημα πως, με άδεια ταμεία και χωρίς βοήθεια θα εξυπηρετηθούν οι ανάγκες και οι υποχρεώσεις του κράτους.

Είναι φανερό πως η μέγγενη θα συνεχίσει να σφίγγει γύρω μας ολοένα και πιο δυνατά, όπως συμβαίνει καιρό τώρα. Με νέα μέτρα και μεγαλύτερη ανέχεια. Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι πιθανότερο οι εξελίξεις να μας οδηγήσουν μια ώρα αρχύτερα, εκεί που θα επιθυμούσαν οι Ευρωπαίοι. Εκτός της ευρωζώνης και μάλιστα οικεία βουλήσει! Να φτάσει η ώρα, που θα εξαντληθούν οι δυνάμεις και οι αντοχές μας.

Ίσως σκόπιμα να μας οδηγούν καιρό εκεί, περιστρέφοντας αργά τον κοχλία της μέγγενης, χωρίς εμείς να έχουμε αντιληφθεί το παραμικρό! Αλλά είπαμε το ζητούμενο είναι πότε θα γίνουν οι εκλογές, αν θα δικαιωθεί ο Γιώργος και θα παραμείνει αρχηγός, πως ο Αντώνης θα γίνει επιτέλους πρωθυπουργός και πως δεν θα τους κάνει ζημιά ο Παπαδήμος!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΛΕΞΕΙΣ ΤΩΡΑ... ΑΣ' ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

3 Δεκεμβρίου 11

Ως γνωστόν η μείωση του δημόσιου τομέα ή τουλάχιστον ο εξορθολογισμός του, ήταν πάντα το ζητούμενο. Ακόμη και στην εποχή των παχέων αγελάδων κάποιοι επέμεναν (με συνέπεια να το πληρώσουν και να περιθωριοποιηθούν πολιτικά) πως αργά η γρήγορα θα έλθει η ώρα που το δημόσιο θα πρέπει να εκλογικευτεί. Να προσαρμοστεί στις πραγματικές ανάγκες της λειτουργίας του κράτους και κυρίως στις αντοχές της οικονομίας.

Και πράγματι ή ώρα αυτή ήλθε, ατυχώς μαζί με την κρίση που απειλεί τη χώρα. Διαπιστώθηκε έστω και καθυστερημένα, πως το κράτος ήταν δυσανάλογα μεγάλο για τις αντοχές τις οικονομίας και έτσι η συζήτηση ξεκίνησε! Δυστυχώς με τον τρόπο που γίνεται πάντα στην Ελλάδα. Ορίστηκαν επιτροπές, ανατέθηκαν μελέτες, ξεκίνησε διάλογος, εξουσιοδοτήθηκαν υπουργοί, αναγγέλθηκαν βαρύγδουπα μέτρα και πολλά άλλα περισπούδαστα και στο τέλος ...τζίφος!

Η ιστορία της εφεδρείας είναι ένα ακόμη δείγμα της ανικανότητας, αλλά και της αδυναμίας του πολιτικού κόσμου να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Απαραίτητα και στοχευμένα μέτρα, που θα εξοικονομούσαν πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια, που θα αφαιρούσαν βάρη από τις πλάτες των φορολογουμένων και θα έκαναν ορθολογικότερη τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, μετατράπηκαν σε μια οριζόντια, πλαδαρή και με αμφίβολα οικονομικά οφέλη πολιτική. Αντί να γίνει η οικονομία εκεί όπου το προσωπικό περισσεύει, προτιμήθηκε η εύκολη λύση. Να μπουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι! Χρήσιμοι και άχρηστοι, αποδοτικοί και τεμπέληδες, απαραίτητοι και περισσευούμενοι, έντιμοι και λαμόγια!

Μπορεί η ηλικία να μην είναι κριτήριο χρησιμότητας, είναι όμως μια καλή δικαιολογία για να μην γίνει για μια ακόμη φορά τίποτα. “Που να μπλέξουμε τώρα... δεν βαριέσαι... άστο καλύτερα!” Το πολιτικό κόστος είναι ανίκητο! Μπορεί οι συνθήκες στη χώρα μας να άλλαξαν δραματικά, δεν σημαίνει όμως πως άλλαξε και ο τρόπος που ασκείται η πολιτική.

Ενδεικτικό παράδειγμα το φιάσκο με την επιστροφή φόρου σε όσους προσκόμισαν αθρόες αποδείξεις, ανεξαρτήτως του δηλούμενου εισοδήματος. Αυτό είχε ως γνωστόν συνέπεια, να βυθιστούν δραματικά τα φορολογικά έσοδα. Κάποιοι μίλησαν για γκάφα του Υπουργείου Οικονομικών, ωστόσο η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη ρύθμιση όριζε προϋποθέσεις για την επιστροφή φόρου και υπήρχε “κόφτης” όταν υπερέβαινε ένα συγκεκριμένο πλαφόν. Ε, λοιπόν η ρύθμιση αφαιρέθηκε στο υπουργικό συμβούλιο, καθώς θεωρήθηκε πως θα είχε πολιτικό κόστος.

Τα ίδια και χειρότερα με την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας που σήμερα είναι στα αζήτητα, καθώς παρά τις προσπάθειες του Ταμείου Αξιοποίησης δεν υπάρχουν αγοραστές και οι στόχοι αναπροσαρμόζονται συνεχώς προς τα κάτω! Δέκα μήνες πριν, η κυβέρνηση ανήγγειλε επισήμως νομοθετική πρωτοβουλία και συνταγματική πρόβλεψη ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα πώλησης ή μεταβίβασης δημόσιας περιουσίας. Σήμερα παρακαλάμε να πουλήσουμε, αλλά ουδείς ενδιαφέρεται.

Παρ' όλα αυτά, συνεχίζουμε να αναζητούμε τις αιτίες της δυστυχίας μας, στους εχθρούς που έχουμε ανακαλύψει εσχάτως σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία