Η τιμή, τιμή δεν έχει και τιμή στον που την έχει!

24 Απριλίου

Υπόθεση με τέλειες αναλογίες! Ακριβώς στα μέτρα των πολιτικών, για να αποδείξουν πως πλέον οι υποψίες για σκάνδαλα , θα οδηγούνται στην δικαιοσύνη.

Η ιστορία είναι απλή. Ένας επιχειρηματίας καταγγέλλει, πως του ζητήθηκαν χρήματα προκειμένου να πάρει μια δουλειά και εμπλέκει στην υπόθεση έναν υπουργό. Η βουλή συγκροτεί ειδική επιτροπή, ερευνά την υπόθεση και την άλλη εβδομάδα ψηφίζει για την παραπομπή ή όχι του συγκεκριμένου υπουργού στη δικαιοσύνη, προκειμένου να διερευνηθεί η υπόθεση. Σημειωτέον, ο υπουργός έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει υπερηφάνως, πως ο ίδιος προσέφυγε άμεσα στην δικαιοσύνη, προκειμένου να μην υπάρξουν σκιές στην υπόθεση αυτή!
Η υπόθεση Παυλίδη, είναι αντικειμενικά μια εύκολη υπόθεση. Ένας εμπλεκόμενος, με συγκεκριμένες εναντίον του καταγγελίες, μικρός ο κύκλος των προσώπων που θα πρέπει να εξεταστούν, περιορισμένη η χρονική περίοδος που πρέπει να διερευνηθεί από την δικαιοσύνη. Με άλλα λόγια, αν συγκριθεί με άλλες υποθέσεις σκανδάλων που αιωρούνται, ή που μπήκαν στο συρτάρι, πρόκειται -αν αποδειχθεί ενοχή - για «σκανδαλάκι»!
Μια υπόθεση με τέλειες αναλογίες! Κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των πολιτικών, για να αποδείξουν πως αυτό που συζητά ολόκληρη η κοινωνία, έφτασε στ’ αυτιά τους. Ότι επιτέλους, αν υπάρχουν υποψίες για σκάνδαλα στο δημόσιο βίο, να οδηγηθούν στην δικαιοσύνη προκειμένου να διερευνηθούν! Η κατάλληλη υπόθεση στον κατάλληλο χρόνο. Να φωτιστούν έτσι όποιες σκιές υπάρχουν και τέλος πάντων να δείξουν οι πολιτικοί ότι έπαψαν να κρύβονται πίσω από το μόρφωμα που αποκαλείται «νόμος περί ευθύνης υπουργών».
Λογικό είναι να αναρωτηθείτε: Η υπόθεση Παυλίδη είναι το πρόβλημα; Αυτό είναι το σκάνδαλο που κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών; Είναι –θα πείτε- η Siemens, που το άκουσμα και μόνο των πράσινο- μπλε εκατομμυρίων που πήγαιναν σε λαδώματα εδώ και πολλά χρόνια, προκαλεί ζάλη. Είναι το καραμπινάτο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που τείνει να γίνει θεία κωμωδία.
Ναι, αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο, η υπόθεση Παυλίδη αποτελεί το τέλειο άλλοθι. Είναι ένα επιπλέον κίνητρο να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.
Μα θα γίνουν πρόωρες εκλογές αν παραπεμφθεί ο υπουργός, λένε πολλοί. Όχι βέβαια, είναι η απάντηση. Κανείς δεν θέλει να πάμε σε εκλογές. Κανείς! Και όταν κανείς δεν θέλει εκλογές, εκλογές δεν γίνονται!
Αλλά ακόμη και αν στραβώσει το κλίμα και δεν λειτουργήσουν οι δικλείδες ασφαλείας του συστήματος, χίλιες φορές να πάμε σε εκλογές, παρά να συνεχιστεί αυτή η κωμωδία του άρθρου 86 του συντάγματος. Αυτό που όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί, δηλώνουν ότι πρέπει επιτέλους να αλλάξει, προκειμένου να απονέμεται δικαιοσύνη, χωρίς τις κραυγαλέες διακρίσεις που ισχύουν σήμερα. Μέχρι να έλθει εκείνη η ώρα, ας αποδείξουν με την ψήφο τους, την άλλη εβδομάδα στη βουλή, πως δεν παίζουν με τα λόγια!

Διαπλοκή ή διαφθορά, ποινική ή πολιτική ευθύνη;

Απρίλιος 09
Τι σημαίνει διαπλοκή; Ποια είναι η αληθινή της έννοια; Πρωτακούστηκε στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και έκτοτε ακούγεται όλο και συχνότερα; Η αλήθεια είναι πως σε τρία δημοφιλή on line λεξικά (Τριανταφυλλίδη, Κριαρά, Γεωργακά) το λήμμα «διαπλοκή» δεν υπήρχε. Υπήρχε μόνο το εντελώς αθώο «διαπλέκω» (πλέκω κάτι, μαζί με κάτι άλλο). Τελικά μετά από εξαντλητική αναζήτηση, βρέθηκε η λέξη σε δύο σχετικά πρόσφατες εκδόσεις λεξικών, ως (αθώα) «σύνθεση ή σύμπλεξη» στο Μείζον λεξικό Τεγόπουλου Φυτράκη και ως (ενδεχομένως ύποπτη) «στενή αλληλεξάρτηση» στην τελευταία έκδοση του λεξικού Μπαμπινιώτη! Είναι άραγε η διαπλοκή κάτι καινούργιο και για τον λόγο αυτό δεν το συμπεριέλαβαν οι παλαιότερες εκδόσεις των λεξικών ή μήπως υπάρχει και άλλη εκδοχή; Το είχε πει πέρυσι, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Κ» της Καθημερινής ένας από τους κορυφαίους αστροφυσικούς στον κόσμο, ο Σταμάτης Κριμιτζής: «… Τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη χρησιμοποιούν τον ευφημισμό "διαπλοκή", που … καλύπτει έντεχνα την αποφυγή της αληθινής έννοιας, δηλαδή της διαφθοράς... Με πειράζει και το γεγονός ότι αυτή θεωρείται μια "φυσική" κατάσταση...» Φαίνεται πως τα λεξικά επιβεβαιώνουν τον σπουδαίο Έλληνα επιστήμονα. Όμως πέραν τούτου, αναπόφευκτα, δημιουργούνται σκέψεις. Αν η «διαπλοκή» είναι το προκάλυμμα της διαφθοράς, η «πολιτική ευθύνη», είναι άραγε αντίβαρο στην ποινική ευθύνη; Γιατί αρκεί ένας πολιτικός, π.χ. υπουργός « να αναλάβει την πολιτική ευθύνη» και να καθαρίζει; Επειδή παραπλανήθηκε, επειδή παρέβλεψε το αυτονόητο; Ακόμη και όταν με δική του απόφαση προκαλεί – κατά παράβαση των νόμων- σκανδαλώδη ζημία στο Ελληνικό Δημόσιο! Άραγε τι μπορεί να καλύπτουν τα «μικροκομματικά οφέλη»; Γιατί είναι λογικό ένας Υπουργός, προκειμένου να επανεκλεγεί, να κατευθύνει σκανδαλωδώς και χωρίς αιδώ, πακτωλό κονδυλίων προς την εκλογική του περιφέρεια; Δεν κάνει με τον τρόπο αυτό προεκλογική εκστρατεία με Δημόσιο χρήμα; Πόσο εύλογο, ηθικό και σύννομο είναι το «πολιτικό κόστος»; Γιατί με αυτή την δικαιολογία παίρνονται διαχρονικά αποφάσεις, που έχουν βλάψει ανεπανόρθωτα τη χώρα και τους πολίτες της; (π.χ. σκανδαλώδεις νομοθετικές ρυθμίσεις). Διαπλοκή, πολιτικό κόστος, πολιτική ευθύνη, μικροκομματικά οφέλη. Όροι της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας, που μοιάζουν να «εφευρέθηκαν», για να δικαιολογούνται τα αδικαιολόγητα. Να δίνουν νόμιμη υπόσταση και ηθικό αντίβαρο σε πράξεις που με όρους δικαίου, θα ήταν ποινικά κολάσιμες. Εκτός αν ισχύει αυτό που είπε ο Αντρέ Μαρλό, συγγραφέας και υπουργός του Ντε Γκολ επί σειρά ετών: «Στην πολιτική, όπως και στην γραμματική, το λάθος που κάνουν όλοι ανακηρύσσεται κανόνας». Οπότε καλώς υπάρχει αυτός ο απίθανος νόμος «περί ευθύνης υπουργών» και καλώς χαρίστηκε στις Vatopedi off shore, ότι καλύτερο διέθετε σε γη το Ελληνικό Δημόσιο!

Η ισχυρότερη οικονομία του κόσμου βουλιάζει; Αδύνατον!

Απρίλιος 09

«Πρόκειται για μια τρομερή καταιγίδα που ξεσπά κάθε 100 χρόνια και είναι πολύ σημαντικό να απομακρυνθεί κάθε ίχνος αβεβαιότητας και ανασφάλειας από τις ζωές των ανθρώπων. Δεν πρέπει να παραμείνουμε άπραγοι και να περιμένουμε να μας κτυπήσει ο τυφώνας». Η δήλωση είναι του Ιάπωνα πρωθυπουργού Τάρο Άσο, πέρυσι τον Οκτώβρη κατά την ανακοίνωση του 2ου πακέτου στήριξης της Ιαπωνικής οικονομίας, ύψους 207 δισ. Ευρώ. Σε αντίθεση με το πρώτο πακέτο που ουσιαστικά πήγε στις τράπεζες, αυτή τη φορά τα μέτρα περιελάμβαναν μεγάλες φοροελαφρύνσεις για τα επόμενα τρία χρόνια και άμεση βοήθεια σε ρευστό στα νοικοκυριά. Επίσης φτηνά δάνεια για τις μικρές επιχειρήσεις, βοήθεια στην εξυπηρέτηση των στεγαστικών δανείων και πολλά άλλα. Ουσιαστικά έγινε μια εξαντλητική προσπάθεια να στηριχθεί η οικονομία και το μέσο εισόδημα, που είναι και η κινητήριος δύναμη της αγοράς. Αυτά τον Οκτώβριο στην Ιαπωνία. Ακριβώς τρεις μήνες μετά στην Ελλάδα και ενώ οι παρενέργειες της κρίσης έχουν αρχίσει να κλονίζουν ολόκληρο τον κόσμο, ο Έλληνας πρωθυπουργός δήλωνε πως: «η οικονομία μας, επιδεικνύει αντοχές ισχυρότερες σε σχέση με πολλές άλλες (ανεπτυγμένες) χώρες και αυτό γιατί προωθήσαμε μεταρρυθμίσεις. Μειώσαμε τα ελλείμματα, περιορίσαμε την ανεργία και διασφαλίσαμε τη ρευστότητα της οικονομίας μας. Μένουν ακόμη να γίνουν πολλά... ώστε να διαμορφώσουμε με ήπιες αλλαγές, ένα πλαίσιο ασφαλείας και σιγουριάς για όλους».
Σήμερα τρεις μήνες μετά, η Ελλάδα αναζητεί σανίδα σωτηρίας από τα χρέη και τα ελλείμματα, που πνίγουν την παραπαίουσα οικονομία της. Αίφνης η εικόνα της χώρας μας, είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που επίσημα χείλη μας περιέγραφαν λίγο πριν. Τα μέτρα που ήδη ανακοινώθηκαν και όσα χειρότερα έρχονται συντόμως, αιφνιδίασαν τους ανυποψίαστους πολίτες, που δικαίως πίστευαν ότι ο τυφώνας απειλούσε «άλλες χώρες», καθώς εδώ θα αρκούσαν «ήπιες αλλαγές». Αν αυτό που ταπεινωτικά μας υποχρέωσε να κάνουμε σήμερα η Ε.Ε., το είχαμε κάνει μόνοι μας 8-10 μήνες πριν, όταν είχαμε ήδη δραματική επιδείνωση της οικονομίας, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα και ίσως τα μέτρα ηπιότερα. Όμως τότε η κυβέρνηση είχε άλλα βάσανα, που απειλούσαν το εύθραυστο 151. Δυστυχώς αυτό πληρώνουμε τόσο ακριβά σήμερα! Σύμφωνοι, και η κατάσταση της Ιαπωνικής οικονομίας (για άλλους λόγους βεβαίως) είναι δραματική. Όμως εκεί ότι μπορούσε να σωθεί σώθηκε και γίνεται υπερπροσπάθεια για τα υπόλοιπα, χωρίς να χρειαστεί κανείς να τους τραβήξει το αυτί. Χωρίς ψέματα, χωρίς υπερβολές και θεατρινισμούς. Κάντε τον κόπο μιας ακόμη ανάγνωσης των δύο δηλώσεων που παραθέτουμε και θα δείτε πως θα προκύψουν και άλλα χρήσιμα συμπεράσματα, που δυστυχώς λόγω χώρου δεν μπορούν να περιληφθούν στη στήλη.

Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό; (μέρος β’)

Νόμιμο είναι, είναι όμως και ηθικό σε τόσο δύσκολες εποχές, ένας υπουργός να κάνει επίδειξη εξωφρενικής πολυτέλειας, με τα χρήματα του Ελληνικού λαού;


16 Απριλίου

Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, δεν είχε πει πέρυσι ο Γιώργος Βουλγαράκης; Τότε στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν είχαν ακουστεί, όσα είχαν ακουστεί, περί εξωχώριων εταιριών και φορολογικών παραδείσων. Ο αντίλογος τότε ήταν, ότι ναι μεν είναι νόμιμη η συμμετοχή κάθε πολίτη σε εξωχώριες εταιρίες, δεν είναι όμως ηθικό να το πράττει ένας υπουργός, για φορολογικούς λόγους, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει πίεση για πρόσθετα φορολογικά βάρη στους πολίτες.
Η δήλωση αυτή του κυρίου Βουλγαράκη, αν θυμάστε, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και σχολιάστηκε αρνητικά από την συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Αυτό δεν εμπόδισε τον πρωθυπουργό, να καλύψει πλήρως τον τότε Υπουργό Ναυτιλίας, στην συνέντευξη τύπου, στις 7 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή και για τον Γιώργο Βουλγαράκη που βρέθηκε υποχρεωτικά εκτός κυβέρνησης, αλλά και για το κυβερνών κόμμα! Πολλοί λένε, πως ήταν η αποφράδα ημέρα για την ΝΔ, καθώς από εκεί ακριβώς ξεκίνησε ο κατήφορος για τα ποσοστά της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις!
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Μόλις την περασμένη Κυριακή, μάθαμε πως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ταξίδεψε πέρυσι τον Οκτώβρη στο Παρίσι μετά της συζύγου του, επιλέγοντας για τη διαμονή του την σουίτα (!!!) του πολυτελέστερου (και ακριβότερου) ξενοδοχείου της Γαλλικής πρωτεύουσας, για τις μετακινήσεις του πολυτελέστατη λιμουζίνα και για τα αεροπορικά εισιτήρια της συζύγου του, την Business class! Η διήμερη διαμονή τους κόστισε 4.600 ευρώ, 4.067 ευρώ δόθηκαν για την ενοικίαση λιμουζίνας και 1.025 ευρώ για το εισιτήριο business class της συζύγου του, σε χρέωση του υπουργείου Παιδείας.
Όλα αυτά επιβάρυναν τον έλληνα φορολογούμενο, με μερικές χιλιάδες ευρώ παραπάνω. Το ερώτημα που τέθηκε βεβαίως, ήταν αν είναι ηθικό, σε τόσο δύσκολες εποχές, ένας υπουργός να κάνει επίδειξη τόσο εξωφρενικής πολυτέλειας, τόσο προκλητικής σπατάλης, με τα χρήματα του Ελληνικού λαού. Ακριβώς ωσάν να πρόκειται για Σαουδάραβα κροίσο. Ο υπουργός απάντησε «πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»! Το είπε με λίγο διαφορετικά λόγια (προβλέπεται από το πρωτόκολλο, το δημόσιο λογιστικό κλπ), αλλά ουσιαστικά εννοούσε ακριβώς αυτό. Είναι νόμιμο! Μάλιστα τόσο νόμιμο, που όπως είπε όλοι οι άλλοι υπουργοί, κάνουν ακριβώς το ίδιο, όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Μοιάζει παράλογο; Ναι, αλλά δυστυχώς είναι πραγματικότητα. Λένε πως «το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού». Μένει να επιβεβαιωθεί από τον πρωθυπουργό στην πράξη!

Ζώντας στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού!

Απρίλιος 09

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοινοτοπία από το ότι «τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά». Είναι η περισσότερο αυτονόητη διαπίστωση, που μπορεί σήμερα κάποιος να κάνει. Σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν ζει, ότι δουλειά και αν κάνει, σε όποια κοινωνική και οικονομική τάξη και αν ανήκει! Η κρίση είναι παγκόσμια, το ίδιο και τα προβλήματα που συνεπάγονται. Ωστόσο σε αντίθεση με άλλες παγκόσμιες κρίσεις, όπως για παράδειγμα πέρυσι με τα τρόφιμα, από την κατακόρυφη αύξηση της τιμής των δημητριακών και του ρυζιού, αυτή τη φορά η κρίση κτυπάει ανελέητα τον ανεπτυγμένο κόσμο. Δεν είναι το πεινασμένο Μπαγκλαντές και η Σρι Λάνκα, ούτε οι παραγωγοί ρυζιού της νότιας Αυστραλίας. Είναι οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, οι Ιάπωνες, οι Κορεάτες, είναι οι Έλληνες...είναι τέλος πάντων όλοι. Ο καθένας με τα δικά του προβλήματα. Ολόκληρος ο πλανήτης!

Αυτό που διαφοροποιεί τα πράγματα, είναι ο βαθμός εμπλοκής στην κρίση της κάθε χώρας, είναι το οπλοστάσιο που διαθέτει η κάθε μία για να αμυνθεί, είναι τέλος η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την κρίση. Οι Αμερικανοί παράδειγμα τρέχουν να σώσουν τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες και αυτοκινητοβιομηχανίες, οι Γερμανοί ομοίως, οι Άγγλοι επί πλέον έχουν σοβαρό πρόβλημα και με την στερλίνα, οι Ιάπωνες οχυρώνονται ενόψει του κινδύνου επανάκαμψης του αποπληθωρισμού, οι Κορεάτες σχεδιάζουν προσβάσεις σε συναλλαγματικά διαθέσιμα. Και όλοι μαζί παλεύουν να εξασφαλίσουν ρευστότητα στην αγορά και να περιορίσουν τις απώλειες θέσεων εργασίας. Και οι Έλληνες.... Οι Έλληνες τι κάνουν;

Καλό ερώτημα. Η αλήθεια είναι πως αν πάρει κανείς μέρα- μέρα την επικαιρότητα, λίγα πράγματα θα συναντήσει για την κρίση. Είναι η πτώση της οικοδομής, της αγοράς αυτοκινήτου, η περιορισμένη ρευστότητα στην αγορά, οι μειωμένες κρατήσεις στα ξενοδοχεία από ξένους τουρίστες για το καλοκαίρι, άντε και οι φόβοι για μεγάλο κύμα απολύσεων. Όλα αυτά, όχι απαραίτητα στο πρώτο πλάνο, αφού σχεδόν πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο «σημαντικότερο» να απασχολεί την κοινή γνώμη. Η αλήθεια είναι πως λίγο η τρομοκρατία, λίγο το κοινό έγκλημα, λίγο οι κουκουλοφόροι, λίγο τα γκάλοπ, λίγο οι εκλογές που θα γίνουν ή δεν θα γίνουν, λίγο οι λεκτικές κορώνες των κομμάτων, το μόνο που έχει μείνει να θυμίζει την κρίση, είναι τα περίφημα «28δις των τραπεζών» που κάθε τρεις και λίγο κάποιος θα τα θυμηθεί, κυρίως για αντιπολιτευτικούς λόγους. Όλα τα άλλα μοιάζουν περισσότερο με ψηλά γράμματα.

«Η οικονομία μας επιδεικνύει πολύ ισχυρές αντοχές στη διεθνή κρίση και πάει πολύ καλύτερα από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες» έλεγε άλλωστε τέσσερις μήνες πριν ο πρωθυπουργός και όλοι ησυχάσαμε! Για την ακρίβεια, γυρίσαμε πλευρό! Και αποδείχθηκε πως ο πρωθυπουργός είχε δίκαιο! Η εικόνα της παραπαίουσας ελληνικής οικονομίας, ήταν άσχετη με τη διεθνή κρίση, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μας είχε ακουμπήσει. Η αύξηση του δημόσιου χρέους κατά €24,5 δισεκατομμύρια σε έναν χρόνο, το έλλειμμα του προϋπολογισμού πέρυσι κατά €13,5 δισεκατομμύρια, τα €11 δισεκατομμύρια που χρωστάει το κράτος στα ταμεία, τα €5 δισεκατομμύρια που χρωστούν τα νοσοκομεία στους προμηθευτές τους και ένας θεός ξέρει πόσα ακόμη, δόξα τω Θεό δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τη διεθνή κρίση. Η χώρα μας επιτυχώς είχε καταφέρει να αποφύγει μέχρι τώρα, κάθε παρενέργεια από την παγκόσμια κρίση. Όπως ακριβώς κάποιος που πνίγεται στο πέλαγος, δεν κινδυνεύει να μουσκέψει από την δυνατή βροχή που πέφτει! Απόδειξη; Τα σκληρά μέτρα που ανακοίνωσε στις 18 Μαρτίου ο κ. Παπαθανασίου, μέτρα που στοχεύουν στον περιορισμό των ελλειμμάτων, που όμως θα πνίξουν ακόμη περισσότερο την αγορά.

Όσο δυσάρεστο και αν ακούγεται, αυτή ακριβώς τη στιγμή, που υποδεχόμαστε τις πραγματικές συνέπειες, η εικόνα της χώρας μας μοιάζει απογοητευτική. Όταν όλοι παλεύουν γύρω μας να σωθούν, εμείς μελετάμε γκάλοπ και συζητάμε εκλογές, γνωρίζοντας πως το πιθανότερο σενάριο αν γίνουν, είναι η έλλειψη αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, με ότι αυτό συνεπάγεται για την λαβωμένη οικονομία της χώρας. Αναλογιστείτε πως και μόνο η εκλογική διαδικασία, θα στοιχίσει στο Ελληνικό Δημόσιο γύρω στα 100 εκατομμύρια και άλλα τόσα, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, η επαναληπτική διαδικασία. Αν υπάρξει και έκτακτη ενίσχυση οικονομική ενίσχυση στα κόμματα, κάτι που δεν αποκλείεται, υπολογίστε άλλα 20- 40 εκατομμύρια. Για την ιστορία τα κόμματα έχουν ήδη εισπράξει, εν μέσω οικονομικής κρίσης, γύρω στα 60 εκατομμύρια ως προκαταβολή για τις Ευρωεκλογές! Πόσο θα στοιχίσουν οι Ευρωεκλογές του Ιουνίου; Μόλις 130 εκατομμύρια!

Όμως ακόμη χειρότερα από την οικονομία και τους αριθμούς, είναι τα πράγματα στην γενικότερη εικόνα της χώρας. Πολύ περισσότερο τώρα που αναζητούμε με το τουφέκι τουρίστες, να γεμίσουν το καλοκαίρι τα ξενοδοχεία μας. Γύρω στο 30- 35% κάτω είναι για την ώρα οι κρατήσεις και παραμένει μεγάλο ερωτηματικό αν πλησιάζοντας προς το καλοκαίρι, αυτό το ποσοστό θα αυξηθεί ή θα μειωθεί. Εμείς πάντως κάνουμε ότι μπορούμε να αυξηθεί. Η επανάκαμψη της τρομοκρατίας, η κατακόρυφη αύξηση του εγκλήματος, αλλά κυρίως η θλιβερή εικόνα του κέντρου της Αθήνας, σίγουρα θα αποθαρρύνει πολλούς. Δυστυχώς η βιτρίνα μας, εκτός από βρώμικη, αφρόντιστη και ακαλαίσθητη, είναι και θρυμματισμένη. Από τα τσεκούρια και τα ρόπαλα των κουκουλοφόρων, από τις μολότοφ και τα δακρυγόνα, από τα σκουπίδια κυριολεκτικά και μεταφορικά που πλέον είναι παντού, από μια υπνωτισμένη κοινωνία που δεν αντιδρά με τίποτα!

Γιατί μπορεί να συμβεί, αυτό που κανείς δεν θέλει!

Πέμπτη 9 Απριλίου

Η εικόνα της οικονομίας μας είναι κάκιστη. Τόσο προς τα έξω, όσο και προς τα μέσα. Υπάρχει μια γενικευμένη καχυποψία, στις ξένες αγορές, για τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την κρίση, για την αξιοπιστία των στοιχείων που στέλνουμε στις Βρυξέλλες και για την αποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση.
Αυτό έχει τις γνωστές συνέπειες του πανάκριβου δανεισμού και της επιβολής μιας άτυπης μεν, αυστηρής δε, επιτήρησης από την ΕΕ.
Το ακόμη πιο δυσάρεστο όμως είναι, πως το πρόβλημα είναι μπροστά μας. Όσο και αν ακούγεται απαισιόδοξο, ο πάτος του βαρελιού ακόμη απέχει.
Οι εκτιμήσεις αναφέρουν πως η χώρα μας θα βρεθεί στο βαθύτερο σημείο της κρίσης, μετά το καλοκαίρι, στις αρχές του Φθινοπώρου. Αφ’ ενός γιατί οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, άρα και οι συνέπειές τους, φτάνουν εδώ με καθυστέρηση, αφ’ ετέρου, γιατί θα έχει ήδη πληγεί η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, ο τουρισμός.
Για την ώρα πάντως ένα είναι βέβαιο. Οι βασικοί δείκτες, που αποτυπώνουν την κατάσταση της οικονομίας, παρουσιάζουν επιδεινούμενη εικόνα. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πως βαδίζουμε ως χώρα, σε τεντωμένο σκοινί. Με βήματα αβέβαια και με την πιθανότητα, κάποια στιγμή να βρεθούμε στο κενό!
Σ’ αυτές τις συνθήκες, το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, είναι οι πρόωρες εκλογές. Και μάλιστα χωρίς το πρώτο κόμμα να συγκεντρώνει αυτοδυναμία. Γεγονός που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια, σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας, στην (περαιτέρω) επιδείνωση της οικονομίας.
Είναι ίσως το σενάριο, που θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει δραματικά, όλα τα αρνητικά φαινόμενα της οικονομικής κρίσης. Παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, παρατεταμένη ακυβερνησία, παραλυσία της κρατικής μηχανής, αδυναμία στην λήψη τολμηρών αποφάσεων, σημαίνει κόστος 180- 220 εκατομμυρίων για την διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας.
Όμως αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο, με βάση την παρούσα συγκυρία. Πρόωρες εκλογές, έλλειψη αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και επαναληπτικές εκλογές, που πιθανότατα θα δώσουν και την καθαρή αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ, με τη βοήθεια και του νέου εκλογικού νόμου.
Υπάρχει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια όμως. Κανείς δεν θέλει να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι. Ούτε η κυβέρνηση, που ξέρει με βεβαιότητα πως θα χάσει τις εκλογές, ούτε το ΠΑΣΟΚ, που προτιμά να αναλάβει το πηδάλιο της χώρας σε ηρεμότερα νερά και κάτω από ευνοϊκότερες συνθήκες, ούτε βέβαια η κοινή γνώμη, όπως επιβεβαιώνουν μονότονα, όλες οι δημοσκοπήσεις.
Κανείς; Όχι ακριβώς. Υπάρχει ένας, που μάλιστα κρατά και το κλειδί των εξελίξεων στα χέρια του. Είναι ο Αριστοτέλης Παυλίδης. Αυτός θα αποφασίσει πότε θα πάμε σε εκλογές.
Και μάλιστα αντικειμενικά, έχει έννομο συμφέρον να γίνουν εκλογές, ει δυνατόν αύριο!