ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΜΕΤΡΑ!

2 Οκτωβρίου 2012

Το χειρότερο σήμερα δεν είναι τα μέτρα και όσα θα επισυμβούν στη ζωή μας, αλλά το γεγονός πως κανείς δεν πιστεύει πως θα οδηγήσουν κάπου καλύτερα, έστω και μακροπρόθεσμα. Και την αίσθηση αυτή την κάνει εντονότερη, η απογοητευτική, σχεδόν παρακμιακή εικόνα, που παρουσιάζει σήμερα η χώρα σε όλους τους τομείς.

Η ακατάσχετη και όχι χωρίς υπόβαθρο σκανδαλολογία, η αίσθηση της συγκάλυψης, οι πολιτικές έριδες, η επικράτηση της μετριότητας, η έλλειψη οράματος και κυρίως η απουσία δικαιοσύνης. Τι να φανταστεί ο κάθε πολίτης, όταν πληροφορείται πως το CD που περιείχε πολλές εκατοντάδες ονόματα και ποσά κατατεθειμένα από Έλληνες στις Ελβετικές τράπεζες, κάπου παράπεσε;

 Όταν από το ίδιο ακριβώς CD, Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Ισπανοί και Βέλγοι, έβαλαν στα δημόσια ταμεία μερικά δισεκατομμύρια, που υποχρεώθηκαν να καταβάλουν ως φόρο, οι καταθέτες που περιλαμβάνονταν στις σχετικές λίστες; Τώρα λέει, ψάχνουν να το βρουν! Τι να φανταστεί ο καθένας από μας, όταν μαθαίνει ότι επιχειρηματίας (και κουμπάρος πολιτικού) που καταδικάστηκε πέρυσι τον Οκτώβρη σε 8 χρόνια κάθειρξη, κυκλοφορούσε μέχρι την περασμένη εβδομάδα ελεύθερος και ανενόχλητος, αφού δεν είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του! Κάτι που τελικά έγινε πριν λίγα 24ωρα, μετά την δημοσιοποίηση υπόθεσης που τον εμπλέκει σε υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος!

Δύο ιστορίες, χθεσινές, από τις δεκάδες παρόμοιες που βλέπουν κάθε λίγο και λιγάκι το φως της δημοσιότητας. Σε κανονικές συνθήκες, αν είμασταν σοβαροί, έπρεπε να είχαν έλθει τα πάνω κάτω στη χώρα, καθώς δεν μιλάμε για πειθαρχικά παραπτώματα, ή για διοικητικές παραλείψεις. Μιλάμε πλέον για “εγκλήματα”, σε μια περίοδο που η κοινωνία στενάζει και απαιτεί, αν μη τι άλλο, να μην συνεχίζει να “λούζεται” τόσο άκομψα και χωρίς προσχήματα, την κοροϊδία.

Ο κόσμος δυστυχώς ξέρει πως κανείς δεν πρόκειται να τιμωρηθεί. Ή αν τιμωρηθεί, αυτό θα γίνει για τα μάτια του κόσμου! Και η ζωή θα συνεχιστεί κανονικά, μέχρι την αποκάλυψη του επόμενου σκανδάλου. Αυτή είναι η παρακμή,αλλά και η αιτία να ζούμε τις ισχυρές παρενέργειες τύπου “Χρυσής Αυγής”, που δοκιμάζουν την αντοχή του πολιτεύματος!

Δεν είναι μόνο τα μέτρα. Είναι πως στο ίδιο καλάθι που κουβαλάμε στην πλάτη, εκτός από τα μέτρα, υπάρχουν και πολλά κιλά κοροϊδίας και υποκρισίας. Ο κόσμος το ξέρει αυτό και αν δεν το ξέρει, το υποψιάζεται. Αυτό κάνει το φορτίο ασήκωτο. Ίσως αν είχε περάσει επιτέλους το μήνυμα, πως από εδώ και πέρα, δεν υπάρχει ανοχή σε τίποτα και σε κανέναν, σήμερα τα πράγματα να ήταν περισσότερο αισιόδοξα και το κλίμα στην κοινωνία, παρά τα τεράστια προβλήματα, να ήταν λίγο καλύτερο.

 ΥΓ. Το θέμα είναι πόσα σκάνδαλα μπορεί να αντέξει ακόμη ο τόπος. Απλώς φανταστείτε, με την κοινή λογική, πόσα ακόμη δεν ξέρουμε!

ΑΛΛΟ Ο "ΒΑΓΓΕΛΑΣ", ΑΛΛΟ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ!

28 Σεπτεμβρίου 2012

Το πολίτευμά έχει τους κανόνες του και οι θεσμοί της δημοκρατίας μας, τους κώδικές τους. Ο λόγος είναι πως με ένα σύστημα κανόνων και αρχών, που ισχύουν εδώ και πολλές δεκαετίες, τονίζεται ο θεσμικός χαρακτήρας, ενισχύεται ο συμβολισμός και διασφαλίζεται ένα ελάχιστο κύρος, σε πρόσωπα και πράγματα, που έχουν σχέση με τη λειτουργία του πολιτεύματος.

Κάτι που το υπερτονίζει η δημόσια παρουσία των θεσμικών εκπροσώπων. Πολιτικών, δικαστικών, στρατιωτικών, αρχιερέων κλπ. Αλλιώς μιλάει για παράδειγμα ο πρωθυπουργός σε μια συντροφιά φίλων ή συνεργατών και αλλιώς όταν απευθύνεται δημόσια, με τη θεσμική του ιδιότητα. Είναι εντελώς ξεχωριστά αυτά τα δύο. Στην πρώτη περίπτωση δικαιούται να μιλήσει όπως θέλει, να αστειευτεί και να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε έκφραση ή λέξη.

Από την ώρα όμως που θα μιλήσει δημόσια, ο λόγος του έχει τεράστιο ειδικό βάρος και κάθε λέξη του πρέπει να είναι προσεκτικά ζυγισμένη και διατυπωμένη. Αυτό που θα πει, ως θεσμικός εκπρόσωπος, καλό ή κακό, χρεώνεται στο πολιτικό σύστημα, χρεώνεται στην κυβέρνηση και ακόμη περισσότερο χρεώνεται στην χώρα. Τα ίδια ισχύουν για τον πρόεδρο της Βουλής, τον τρίτο στη σειρά πολιτειακό παράγοντα στην ιεραρχία της χώρας.

Μάλιστα ένας λόγος παραπάνω, καθώς η δική του ιδιότητα, έχει ισχυρά συμβολικό χαρακτήρα, καθώς συνδέεται με την “καρδιά” του πολιτεύματος, το κοινοβούλιο. Είναι γνωστό βέβαια, πως ο νυν πρόεδρος της Βουλής έχει εκρηκτικό χαρακτήρα και ότι πολλές φορές στο παρελθόν, έχει εκστομίσει κουβέντες, που δεν λέγονται. Κάποιες δημόσιες τοποθετήσεις του, που έχουν καταγραφεί στο μαγνητόφωνο, αποτελούν δείγμα πολιτικού λόγου, προς αποφυγή.

Ωστόσο όσο ήταν απλός βουλευτής είχε το δικαίωμα να διαχειριστεί την εικόνα του και το προφίλ του, με τον τρόπο που εκείνος επέλεγε, ζυγίζοντας τις συνέπειες. Από τη στιγμή όμως που αναρριχήθηκε στα ύπατα αξιώματα, αυτομάτως εγκλωβίστηκε στο πλαίσιο των κανόνων και των αρχών, που πηγάζουν από τη θέση που κατέχει. Είναι ο ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, είναι επίσης, βάσει του Συντάγματος, ο αντικαταστάτης του προέδρου της Δημοκρατίας, σε περίπτωση κολλήματος. Δεν είναι ούτε ο Μεϊμαράκης, ούτε ο Βαγγέλης, ούτε, πολύ περισσότερο ο Βαγγέλας!

Δυστυχώς για τον ίδιο και για τον θεσμό που εκπροσωπεί, ακόμη και αν είχε δίκαιο, το έχασε με μιας, πριν ακόμη διευκρινιστεί οτιδήποτε, σχετικό με την υπόθεση που εμπλέκεται το όνομά του. Το ακραία αγοραίο ύφος του και οι πεζοδρομιακές εκφράσεις που εκστόμισε, σοκάρουν και του αφαιρούν επιχειρήματα!

Κυρίως όμως καταρρακώνουν και ευτελίζουν, τον (ήδη πληγωμένο από τον προηγούμενο θητεύσαντα Πρόεδρο) θεσμό του Προέδρου του Κοινοβουλίου. Από εδώ και πέρα θα είναι εγκλωβισμένος στα λεγόμενά του, που δεν διαγράφονται, με τον κίνδυνο να μετατραπεί σε καρικατούρα. Μαζί με αυτόν βέβαια και το κοινοβούλιο! Το ηθικό ζήτημα που έχει προκύψει είναι μεγάλο, ανεξαρτήτως του τι μπορεί να προκύψει στη συνέχεια!

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

27 Σεπτεμβρίου 2102

Όποιος γνωρίζει έστω και ελάχιστα πως έχει η κατάσταση, ξέρει πως η χώρα παραμένει στην άκρη του γκρεμού, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα. Η αισιοδοξία που επικράτησε προς στιγμή μετά τις εκλογές και η πρόσκαιρη εντύπωση της μεταστροφής του κλίματος για τη χώρα μας, έχει μετριαστεί. Ούτως ή άλλως ήταν χωρίς αξία, από τη στιγμή που τα αδιέξοδα συνεχίζουν να υπάρχουν και η πραγματική κατάσταση παραμένει απελπιστικά δύσκολη.

Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε στιγμή, οι εξελίξεις μπορεί να πάρουν απρόβλεπτη τροπή. Σε λίγες ημέρες από σήμερα, η βουλή έχει να ψηφίσει ένα πακέτο μέτρων, πρωτοφανούς μεγέθους και σκληρότητας. Οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι ευνοϊκοί για την κυβέρνηση, καθώς η τρικομματική συμμαχία έχει αριθμητική υπεροχή και είναι σε θέση να εξασφαλίσει θεωρητικά την υπερψήφιση των μέτρων, με άνετη πλειοψηφία. Μέχρι εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει κανέναν πρόβλημα. Καθώς μάλιστα οι εκλογές είναι πολύ πρόσφατες, η κυβέρνηση εκτός από την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, διαθέτει και ισχυρή πολιτική νομιμοποίηση, αφού είναι νωπή ακόμη η λαϊκή εντολή.

Όμως η πράξη έχει αποδείξει στο παρελθόν, πως σπάνια οι εξελίξεις στην πολιτική είναι γραμμικές. Μπορεί μεν στη δημοκρατία να ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά υπάρχουν και μη αριθμητικά μεγέθη, που είναι σε θέση να προκαλέσουν τρομερές παρενέργειες, ακόμη και εκεί που υπάρχουν άνετες πλειοψηφίες. Αν για παράδειγμα κλονιστεί το κύρος του κοινοβουλίου, ή της κυβέρνησης, η πολιτική νομιμοποίηση απομειώνεται αυτομάτως και η ανοχή της κοινωνίας μπορεί να μεταβληθεί από τη μια στιγμή στην άλλη σε καχυποψία ή ακόμη χειρότερα σε καταδίκη.

Έχει σημασία να το έχουμε όλοι κατά νου, καθώς οι στιγμές είναι κρίσιμες. Αυτό σημαίνει πως τα γκρίζα σύννεφα που έχουν συσσωρευτεί πάνω από τον πολιτικό κόσμο, πρέπει να διαλυθούν άμεσα. Οι βαριές σκιές, με τις καταγγελίες για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος που αφορούν τους τρεις πολιτικούς, που συμπεριλαμβάνουν και τον πρόεδρο της βουλής, δεν μπορούν να παραμείνουν σε εκκρεμότητα, ούτε μέρα. Πρέπει να δοθούν απαντήσεις τώρα! Ισχύουν ή δεν ισχύουν;

Αν παραμένουν σε εκκρεμότητα, γιατί δεν έγινε τίποτα, ούτε από το ΣΔΟΕ ούτε από τη δικαιοσύνη, δύο χρόνια τώρα; Αν δεν ισχύουν και έχουν καταπέσει, ας βγει επιτέλους κάποιος να το πει και να το τεκμηριώσει ξεκάθαρα! Είναι εγκληματικό να αφεθεί να σέρνεται αυτή η υπόθεση, τέτοιες εποχές, που δικαίως όλοι είναι με το δάκτυλο στη σκανδάλη, έτοιμοι να πυροβολήσουν! Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους τριάντα δύο πρώην και νυν βουλευτές!

Τα χρονικά περιθώρια είναι δραματικά περιορισμένα. Όταν θα πάει το πακέτο των 11,5 δις στη βουλή, πρέπει να έχει ξεκαθαριστεί η αλήθεια. Αλλιώς το στίγμα στον πολιτικό κόσμο, δεν θα φύγει ποτέ! Όλα τα άλλα, περί αποχής από τα καθήκοντα του προέδρου, περί εισαγγελικής έρευνας ή περί εξεταστικών επιτροπών, είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε!

ΠΑΛΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ!

21 Σεπτεμβρίου 2012

Η είδηση είναι πως συνεχίζουν να αναζητούνται 2 δισ! Τόσα λείπουν για να συμπληρωθεί το πακέτο των 11,6 δισ. που έχουμε συμφωνήσει με την τρόικα. Εμείς τους λέμε πως υλοποιώντας τις μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα (που εκείνοι μας ζήτησαν να κάνουμε), θα προκύψει ως όφελος αυτό το ποσό.

Η τρόικα δεν μας πιστεύει, θεωρώντας πως είναι αμφίβολο το αν και πότε θα γίνουν και θεωρούν υπεραισιόδοξο τον στόχο των 2 δισ. Αντ' αυτού ζητούν κι άλλο ζεστό χρήμα, από νέες περικοπές, σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα! Μέχρι τώρα, από τα 9,5 δισ, που χοντρικά έχουν συμφωνηθεί μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας, το 75% αφορά περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα.

Αν στο τέλος επικρατήσει η λογική της τρόικας, τότε το ποσοστό συμμετοχής στο σύνολο των περικοπών, από μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, θα φτάσει στο 83%! Κατάργηση δώρων, αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, καθιέρωση ενιαίου μισθολογίου στις ΔΕΚΟ, μείωση όλων των συντάξεων, μείωση των αναπηρικών επιδομάτων και των επιδομάτων ανεργίας κλπ. Δηλαδή ολόκληρο το κράτος, που χάσκει και μπάζει από παντού, που αποτελεί τη μαύρη τρύπα στην οποία χάνονται δισεκατομμύρια, θα συμβάλει με μόλις 17%!

Αν δείτε τι απομένει στη σχετική λίστα της τρόικας, θα καταλάβετε. Ουσιαστικά είναι η μείωση του αριθμού των υπαλλήλων (με περιορισμό των προσλήψεων και με την εφεδρεία), η περιστολή της φαρμακευτικής και νοσοκομειακής δαπάνης και η πάταξη της φοροδιαφυγής. Αν είναι έτσι, δυστυχώς η τρόικα έχει δίκαιο να ζητάει περικοπές στην πηγή, καθώς οι επιδόσεις είναι απογοητευτικές και στην περιστολή των φαρμακευτικών και νοσηλευτικών δαπανών και στη μείωση του δημοσίου και στην πάταξη της φοροδιαφυγής (εκεί και αν είναι!).

Για παράδειγμα μόνο στο φάρμακο, η απόκλιση από τον στόχο του δεύτερου μνημονίου, ενδέχεται φέτος να ξεπεράσει τα 700 εκ. ευρώ. Η ανικανότητα, η αβελτηρία και η αρνητική διάθεση, να μπει μαχαίρι σε ότι είναι περιττό, θα μετακυλίσει το βάρος των περικοπών, για μια ακόμη φορά στους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και στις ευαίσθητες ομάδες, που λαμβάνουν προνοιακά ή κοινωνικά επιδόματα.

ΥΓ. Σε μια χώρα που δεν γνωρίζει η δεξιά, τι ποιεί η αριστερά, οφείλει κανείς να κρατάει μικρό καλάθι. Το γεγονός για παράδειγμα, πως χρειάστηκε η αποκάλυψη μέσω του τύπου, περί της λίστας των 30 πολιτικών, για τους οποίους σύμφωνα με το ΣΔΟΕ, προκύπτει παράνομος πλουτισμός, για να κινηθεί η δικαιοσύνη και να διαταχθεί προκαταρκτική έρευνα, τα λέει όλα! Λες και το ΣΔΟΕ είναι ιδιωτικός φορέας, ή πρόκειται για ανεξάρτητη αρχή.

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

20 Σεπτεμβρίου 2012

Υπάρχουν πράγματα που είναι εντελώς ασύμβατα μεταξύ τους. Υπάρχουν ιδιότητες που δεν μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα πρόσωπο. Δεν γίνεται για παράδειγμα εν ενεργεία ποδοσφαιριστής, να κάνει και τον διαιτητή, ειδικά όταν μια από τις δύο ομάδες που αγωνίζονται είναι η δική του ομάδα.

Όσο και αν προσπαθήσει να είναι αντικειμενικός και να κρατήσει ίσες αποστάσεις, δεν θα πείσει κανέναν ότι ήταν δίκαιος, όποιο και να είναι στο τέλος το αποτέλεσμα. Όλοι ξέρουν πως την άλλη μέρα θα είναι στα αποδυτήρια της ομάδας, με τους συμπαίκτες του και τον προπονητή και θα κάνουν κριτική του αγώνα. Αυτός είναι ο λόγος που η ιδιότητα παίκτη και διαιτητή είναι αδιανόητη και αντιδεοντολογική.

Άλλωστε στην τήρηση της δεοντολογίας, αυτό που λαμβάνεται ως μέτρο είναι οι πράξεις, οι οποίες οφείλουν να είναι σύμφωνες με την ηθική και το καθήκον , ανεξάρτητα από το ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες τους. Δεν έχει δηλαδή σημασία αν θα είναι καλός ή κακός διαιτητής, σημασία έχει πως η ιδιότητά του και μόνο, αντιβαίνει την ηθική, άρα παραβιάζει τη δεοντολογία. Πόσο μάλλον όταν τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα! Όταν δηλαδή η τήρηση της δεοντολογίας, εκτός από αντικειμενικότητα, προϋποθέτει ανεξαρτησία, αξιοπιστία, ευσυνειδησία, ηθική και κύρος. Ότι ακριβώς (οφείλει να) ισχύει για το επάγγελμα του δημοσιογράφου!

Ειδικώς αυτή την εποχή, λόγω των σκληρών συνθηκών που επικρατούν στην κοινωνία, του ραγδαίου ρυθμού και της κρισιμότητας των γεγονότων. Τα κόμματα στις εκλογές έχουν κάθε λόγο να συμπεριλάβουν στις λίστες τους δημοσιογράφους. Ειδικώς αν πρόκειται για “λαμπερά” πρόσωπα της τηλεόρασης, καθώς υποτίθεται λειτουργούν ως κράχτες για τους ψηφοφόρους. Αυτό δεν είναι κακό και μάλιστα υπάρχουν εξαιρετικά παραδείγματα συναδέλφων, που σήμερα βρίσκονται στο κοινοβούλιο.

Κακό είναι όταν δεν καταφέρουν να εκλεγούν, να επιστρέφουν στη δημοσιογραφία, σαν να μην τρέχει τίποτα. Και το ακόμη χειρότερο είναι, τα κόμματα με τα οποία συμμετείχαν στις εκλογές, να φροντίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τους αποκαταστήσουν και μάλιστα σε προβεβλημένες και υψηλά αμειβόμενες θέσεις, ακόμη και αν είναι αποδεδειγμένα ανεπαρκείς! Είναι κοροϊδία, οι ίδιοι που μέχρι χθες ξιφουλκούσαν με πάθος για τις θέσεις του κόμματός τους, σήμερα εμφανίζονται ως κήνσορες και θεματοφύλακες της αντικειμενικότητας.

Το επιχείρημα πως πρέπει να ζήσουν τις οικογένειές τους, δεν αφορά κανέναν. Όφειλαν να το λάβουν υπόψη τους, πριν εκτεθούν στα μάτια της κοινής γνώμης και αυτοαναιρεθούν. Η πολιτική οφείλει να είναι δρόμος χωρίς επιστροφή, για όλους τους δημοσιογράφους, διαχρονικά. Άπαξ και “ακουμπήσεις”, πρέπει υποχρεωτικά την επόμενη στιγμή να καταθέσεις τη δημοσιογραφική σου ταυτότητα. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου.

Δεν μπορείς να είσαι "τα μάτια και τα αυτιά" της κοινής γνώμης, τη στιγμή που φοράς επισήμως την οπαδική φανέλα. Αυτό είναι απαράβατος κανόνας, εκεί όμως που υπάρχουν κανόνες. Εδώ κανείς δεν ασχολείται, κανείς δεν ενοχλείται... Είναι ένα ακόμη δείγμα της συντελούμενης αποθεσμοποίησης της χώρας.

Νόμος είναι το δίκαιο του κακομοίρη!

18 Σεπτεμβρίου 2012

Μια ημέρα πριν ανοίξουν τα σχολεία, ο Αλέξης Τσίπρας είχε συναντηθεί με τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των δασκάλων και των καθηγητών. Συντετριμμένος, με το γνωστό ύφος συμπόνοιας που χρησιμοποιεί τον τελευταίο καιρό, είπε πως: “το χειρότερο είναι, ότι πολύ σύντομα οι γονείς και ιδιαίτερα οι λαϊκές οικογένειες, θα βάλουν το χέρι στην τσέπη και θα πληρώσουν από το υστέρημά τους τις τεράστιες ελλείψεις στα σχολεία”, και εννοούσε το πετρέλαιο για τη θέρμανση, τα σπασμένα τζάμια που πρέπει να αντικατασταθούν, την καθαριότητα και τη σίτιση.

Αυτά τα είπε για τις ανάγκες της στιγμής, γιατί λίγα 24ωρα μετά, το σκηνικό άλλαξε. Στη συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη, ξέχασε “τις λαϊκές οικογένειες που βάζουν το χέρι στη τσέπη” και συμπόνεσε αυτούς που βάζουν χέρι, στην τσέπη των λαϊκών οικογενειών. Όπως είπε: “Το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι ο εκπαιδευτικός να ζει με αξιοπρέπεια. (...) Όταν τον εξαθλιώνεις πρέπει να βρει έναν τρόπο να ζήσει”. Με άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας συμπάσχει και με τον φτωχό οικογενειάρχη που πληρώνει άδικα, αλλά και με τον φτωχό καθηγητή, που τα παίρνει (από τον φτωχό οικογενειάρχη), για να διδάξει στα παιδιά του, αυτά που δεν τους διδάσκει στην τάξη. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος!

Τώρα αν ο καθηγητής κλέβει, εκτός από τον γονιό και το κράτος, αν υπάρχει ζήτημα προνομιακής μεταχείρισης του “πελάτη”, έναντι των υπολοίπων μαθητών που δεν πληρώνουν, αν παραβαίνει τον νόμο, δεν έκανε τον κόπο να αναφερθεί σχετικά, καθώς “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”. Αυτού που τα παίρνει, όχι αυτού που πληρώνει! Δεν έχει επί της ουσίας αξία όλη αυτή η κουβέντα, καθώς ο νόμος είναι ούτως ή άλλως, υπέρτερος των απόψεων οποιουδήποτε πολιτικού. Το ίδιο και η ηθική διάσταση του ζητήματος.

Δείχνει όμως της προχειρότητα και την ευκολία που διολισθαίνει στον λαϊκισμό. Άλλωστε αν αποδεχτούμε τη λογική “του κακομοίρη που πρέπει να ζήσει”, πρέπει να επιτρέψουμε στους δικαστές να τα παίρνουν κάτω από το τραπέζι, στους αστυνομικούς να κάνουν τα στραβά μάτια εκεί που λαδώνονται και στους γιατρούς να παίρνουν νόμιμα το φακελάκι. Όλοι αυτοί έχουν μικρό μισθό και δεν μπορούν στις συνθήκες αυτές, όπως λέει και ο κύριος Τσίπρας, να ζήσουν με αξιοπρέπεια!
Ενδεχομένως και αυτοί που στη Ζάκυνθο δήλωναν τυφλοί χωρίς να είναι, να το έκαναν γιατί δεν τους έφταναν τα χρήματα, να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Δεν είναι καινούργιο όλο αυτό. Το πολιτικό παιγνίδι στην Ελλάδα, ποτέ δεν είχε κανόνες. Ο ανταγωνισμός βασιζόταν στον λαϊκισμό και στην παροχολογία. Θυμηθείτε πως και στις πρόσφατες εκλογές, σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν έγινε καμία αναφορά στο πακέτο των 11,8 δισ, που συζητάμε σήμερα! Σαν να μην υπήρχε...Γιατί να αλλάξουν οι συνήθειες σήμερα;