8/4/11

Περιμένουμε τον απο μηχανής Θεό να μας σώσει;

8 Απριλίου 11

Δεν ξέρω αν το χρέος της χώρας είναι ή δεν είναι βιώσιμο, αυτό που σίγουρα δεν είναι βιώσιμο πλέον, είναι η ψυχολογία μας που είναι στο ναδίρ. Υπάρχει διάχυτη απαισιοδοξία παντού, καθώς τα μηνύματα είναι αρνητικά, όπως άλλωστε και οι αριθμοί. Προσωπικά δεν έχω συναντήσει κάποιον, που να είναι αισιόδοξος, να πιστεύει πως τα πράγματα θα πάνε καλά, πως οι θυσίες πιάνουν τόπο και πως στο τέλος θα τα καταφέρουμε.

Αυτή η διάχυτη απαισιοδοξία είναι το επακόλουθο της κούρασης που έχει προκαλέσει η συνεχής χωρίς αποτελέσματα αναγγελία μέτρων. Το 2010 έγιναν δραματικές περικοπές για να πέσει το έλλειμμα στο 8,1%. Στη συνέχεια ο στόχος έγινε 9,5% και τελικά το έλλειμμα έφτασε στο κατώφλι του 11%! Αυτή η απόκλιση από την αρχική πρόβλεψη, μεταφράζεται σε σχεδόν 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Και για να έχετε μια τάξη μεγέθους, η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού στο δημόσιο, μαζί με την οριζόντια περικοπή των επιδομάτων ήταν 1,1 δισ. Σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των ελλειμμάτων, που συνεχίζει να παράγει ο δημόσιος τομέας!

Η δημοσιονομική αυστηρότητα και οι περικοπές έκαναν μέχρι σήμερα μια τρύπα στο νερό. Η χώρα συνεχίζει να παράγει ανεξέλεγκτα ελλείμματα, το δημόσιο χρέος αυξάνεται μήνα με το μήνα, η ανεργία έχει πάρει δραματικές διαστάσεις και τα μηνύματα από παντού είναι πως η αναδιαπραγμάτευση του χρέους είναι μονόδρομος. Καμία από τις ασθένειες της οικονομίας δεν έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Τα προβλήματα που μας έφτασαν μέχρι εδώ συνεχίζουν να υπάρχουν και να προκαλούν παρενέργειες. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να δείχνει αγκυλωμένη, χωρίς αντανακλαστικά, με εσωτερικές αντιπαραθέσεις, άτολμη, περιμένοντας ίσως τον από μηχανής Θεό να μας σώσει! Ή θα μας σώσουν ή θα περιμένουμε τα χειρότερα.

«Η Ελλάδα, έχει τα δικά της προβλήματα και μένει σε εμάς τους Έλληνες να τα λύσουμε», είχε πει ο Πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας, τις προάλλες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Ναι, αλλά η Ελλάδα είναι και μέρος της Ευρώπης», του είχε αντιτείνει ο Κάρολος Παπούλιας. «Πολλές φορές αναζητούμε τον από μηχανής Θεό, που θα υποκαταστήσει τις δικές μας προσπάθειες. Η δουλειά πρέπει να γίνει στην Ελλάδα, και επικουρικά μπορεί να έρθει και η βοήθεια» του απάντησε ο κεντρικός τραπεζίτης.

ΥΓ. Η τελευταία φήμη που κυκλοφόρησε αυτές της ημέρες και που είναι η πιο αστεία απ’ όλες τις προηγούμενες, λέει πως η κυβέρνηση θα εκμεταλλευτεί την απεργία των δημοσιογράφων αυτές τις ημέρες, προκειμένου να αναγγείλει αιφνιδιαστικά την χρεοκοπία της χώρας! Το χειρότερο είναι πως άκουσα να το λένε άνθρωποι της αγοράς, «ψυλλιασμένοι», που παρακολουθούν εξ’ επαγγέλματος τις εξελίξεις και ενημερώνονται από τον ξένο τύπο. Δείγμα και αυτό της τρομερής ανασφάλειας, της αβεβαιότητας και της απαισιοδοξίας που επικρατεί σήμερα.

Λεφτά για φιέστες, αλλά όχι για τη Ρικομέξ;

7 Απριλίου 11

Το ότι τα οικονομικά της χώρας είναι άθλια, λίγο πολύ το γνωρίζουμε όλοι. Όμως το πόσο ζοφερή είναι η πραγματικότητα και πόσο οριακά αντιμετωπίζονται τα προβλήματα το αποκαλύπτουν διάφορες υποθέσεις που κατά καιρούς βγαίνουν στη δημοσιότητα, όπως για παράδειγμα οι αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων της Ρικομέξ.

Πρόκειται για συνολικά 18 εκατομμύρια ευρώ, που επιδίκασαν τελεσίδικα τα δικαστήρια, δώδεκα χρόνια μετά τον φονικό σεισμό.

Όμως, τα λεφτά δεν υπάρχουν! Το Υπουργείο Οικονομικών αρνείται να καταβάλει τις αποζημιώσεις και ρίχνει το μπαλάκι στην Περιφέρεια Αττικής, θεωρώντας πως είναι υποχρέωση της οι αποζημιώσεις. Ο Γιάννης Σγουρός περιέγραφε το Σάββατο το πρωί στη ΝΕΤ, πως «αν υποχρεωθεί η Περιφέρεια να πληρώσει για λογαριασμό του κράτους τις αποζημιώσεις, τότε θα πρέπει να αναστείλει τη μεταφορά των Ατόμων με Αναπηρία και να μην πληρωθούν σημαντικές λειτουργικές δαπάνες».

Δεδομένου ότι τα χρήματα που πρέπει να καταβληθούν, αντιστοιχούν στο 1/3 της κρατικής επιχορήγησης για τις λειτουργικές δαπάνες της Περιφέρειας (για φέτος είναι 54 εκατ.), ο Περιφερειάρχης έχει προφανώς το δίκιο με το μέρος του. Το χειρότερο είναι πως το υπουργείο Οικονομικών του διαμηνύει, πως για φέτος ο κρατικός προϋπολογισµός δεν έχει δυνατότητα περαιτέρω ενίσχυσης της Περιφέρειας Αττικής! Γαία πυρί μιχθήτω, με άλλα λόγια.

Δείτε τώρα και μια άλλη εκδοχή του ίδιου προβλήματος, αν και τα δεδομένα εδώ είναι διαφορετικά. Το πρόβλημα είναι το υψηλό κόστος της διοργάνωσης των Special Olympics φέτος το καλοκαίρι στη χώρα μας, (υποχρέωση που αναλάβαμε επί κυβερνήσεων ΝΔ). Γεγονός που οδήγησε τον αρμόδιο υπουργό Ανδρέα Λοβέρδο, σε δημόσια έκρηξη οργής. Μεταξύ άλλων είπε: «Είναι δυνατόν να δοθούν τόσα χρήματα για μια φιέστα; Είναι τρομερό! Δεν τα έχουμε αυτά τα χρήματα. Δεν βλέπουμε με καθόλου καλό μάτι αυτό το θέμα…»

Ο υπουργός έλεγε το αυτονόητο. Πως είναι κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά άδικο να δαπανώνται τόσα χρήματα, όταν η Πολιτεία αδυνατεί να στηρίξει τη λειτουργία προγραμμάτων και υπηρεσιών που απευθύνονται στα ΑΜΕΑ. Σύμφωνα με τους αρχικούς υπολογισμούς, η συμμετοχή του κράτους στη διοργάνωση των αγώνων θα είναι από 25 έως 28 εκατ. ευρώ, ποσό υπερβολικό για τα δεδομένα της οικονομίας μας! Μάλιστα φορείς ΑΜΕΑ ετοιμάζουν κινητοποιήσεις, καθώς όπως καταγγέλλουν – έχουν γίνει μεγάλες περικοπές στην ιατροφαρμακευτική φροντίδα και μέριμνα των αναπήρων.

Πιθανότατα θα γίνουν δραστικές περικοπές στο κόστος της διοργάνωσης και της κρατικής συμμετοχής. Ακόμη και εάν οι αγώνες έχουν κοινωνικό χαρακτήρα, ακόμη και αν δώσουν σε εκατοντάδες παιδιά απ’ ολόκληρο τον κόσμο το δικαίωμα της συμμετοχής, ακόμη και εάν ευαισθητοποιήσουν την κοινωνία, το πρόβλημα δεν αλλάζει!

Είναι δύο περιπτώσεις που έχουν κοινό παρανομαστή. Δείχνουν ότι σε οριακές οικονομικές συνθήκες, όπως αυτές που ζούμε σήμερα, ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες όπως τα ΑΜΕΑ, είναι οι πλέον ευάλωτες. Είτε το πρόβλημα αφορά τη μέριμνα για τη μεταφορά τους, είτε τη λειτουργία προγραμμάτων υποστήριξης τους, είτε την ίδια τους τη ζωή.
δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

4/4/11

Ελλάδα – Μπαγκλαντές - Παπούα… συμμαχία!

4 Απριλίου 11

Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης ίσως να είναι οι σύγχρονοι δήμιοι των κρατών. Πιθανόν δε να αποτελούν την πιο ακραία μορφή αμοραλισμού, ή να είναι ό,τι πιο αντικοινωνικό έχει εφεύρει η ανθρωπότητα! Όμως, ό,τι απ’ όλα αυτά κι αν είναι, σ’ αυτούς απευθύνονται εκείνοι που έχουν τα χρήματα και δανείζουν όσους έχουν ανάγκη.

Καλώς ή κακώς στη διεθνή οικονομία, όπως και στη διεθνή διπλωματία δεν υπάρχουν ηθικά διλήμματα, υπάρχει μόνον το συμφέρον. Ο όρος «φιλανθρωπία» απλώς δεν υφίσταται! Είναι ας πούμε κάτι σαν τα φυσικά φαινόμενα, σαν τις καταιγίδες, που εντελώς άδικα πνίγουν φτωχούς λαούς. Δυστυχώς αυτοί είναι οι νόμοι της φύσης!

Δυστυχώς αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς, στην περίπτωσή μας και δεν αλλάζουν, όσο κι αν βασίμως υποψιαζόμαστε την S&P, την Moody’s ή την Fitch για καιροσκοπισμό και σκοπιμότητα, ή απλώς για λανθασμένη εκτίμηση των δεδομένων και κατάφωρη αδικία σε βάρος της χώρας μας. Σημασία έχει πως αυτή την ώρα η Ελλάδα περιφέρει ανά την υφήλιο, σε ό,τι έχει να κάνει με την οικονομία της και τις προοπτικές της, την εικόνα ενός κράτους-παρία!

Για να καταλάβετε, ακόμη κι αν θεωρήσουμε πως είναι άδικο, οι χώρες που ο οίκος S&P έχει τοποθετήσει μαζί με την Ελλάδα στην κατηγορία ΒΒ- όπου πρόσφατα μας υποβάθμισε, είναι το Μπαγκλαντές, η Γκαμπόν, η Μογγολία, η Παπούα Νέα Γουινέα, η Σερβία, η Ουρουγουάη και η Βενεζουέλα!

Αν αναζητήσετε τους σχετικούς πίνακες αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, (θα τους βρείτε στην ηλεκτρονική έκδοση του Guardian- www.guardian.co.uk), θα διαπιστώσετε με λύπη πως η χώρα μας υπολείπεται σε αξιοπιστία και προοπτικές για την οικονομία της, από χώρες όπως τα Σκόπια (!), η Κόστα Ρίκα, το Βιετνάμ, η Γουατεμάλα και οι Φιλιππίνες.

Οι πιο πονηροί όροι μιας συμφωνίας, συνήθως, λένε πως βρίσκονται στα ψιλά γράμματα. Ναι μεν περίπου θριαμβολογούσαμε για τη συμφωνία της Ε.Ε., ότι ο Μηχανισμός Οικονομικής Σταθερότητας (ESM) θα αγοράζει από το 2013 ομόλογα υπερχρεωμένων κρατών, δεν εξηγήσαμε όμως πώς θα γίνεται αυτό.

Προϋπόθεση θα είναι το χρέος της χώρας να είναι «βιώσιμο» και αυτό θα το εξετάζει η γνωστή μας τρόικα. Αν το χρέος δεν είναι «βιώσιμο» (το ελληνικό χρέος θα είναι τότε περίπου 160% του ΑΕΠ), η χώρα πρέπει να διαπραγματευτεί με τους ομολογιούχους για να την αναδιάρθρωσή του. Το ΔΝΤ και ο ESM με όσα προβλέπονται, θα διασφαλίζουν τα λεφτά τους, όχι όμως και οι ιδιώτες επενδυτές που θα αναγκάζονται να χάνουν μέρος των χρημάτων τους. Αυτό εκτός των άλλων θα σημαίνει και υψηλότερα επιτόκια δανεισμού για τις υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα.

Μπορεί να έχουμε φτωχή οικονομία, έχουμε τουλάχιστον πλούσια γλώσσα. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», ή «φαύλος κύκλος»; Όποιο από τα δύο και να διαλέξετε, θα είναι σωστό!

1/4/11

Δεν θα γίνουμε ούτε Άγγλοι, ούτε Γερμανοί διαδηλωτές!

29 Μαρτίου 11

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, πραγματοποιήθηκαν τεράστιες σε όγκο διαδηλώσεις, για διαφορετικούς λόγους, σε Μ. Βρετανία και Γερμανία. Στο Λονδίνο αφορμή ήταν οι περικοπές στον Δημόσιο Τομέα, που αποφάσισε η κυβέρνηση Κάμερον.

Περισσότεροι από 250.000 διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συνδικάτων, που ζητούν από την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις περικοπές και να προχωρήσει στην αποτελεσματικότερη φορολόγηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως οι πολίτες, ανταποκρίθηκαν μαζικά στο κάλεσμα των συνδικάτων και βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν.

Την ίδια ώρα αντίστοιχος αριθμών διαδηλωτών είχε κατακλύσει τους δρόμους γερμανικών πόλεων. Με πρωτοβουλία του λεγόμενου αντιπυρηνικού κινήματος 120.000 πολίτες στο Βερολίνο, 50.000 στο Αμβούργο, 40.000 στην Κολωνία και 30.000 στο Μόναχο, διαδήλωσαν υπό βροχή, ζητώντας την αναστολή λειτουργίας των 17 πυρηνικών αντιδραστήρων της χώρας. Πάλι δεν έχει σημασία αν έχουν δίκαιο ή όχι. Σημασία έχει ότι τόσο πολλοί ένωσαν τη φωνή τους για ένα ζήτημα που αφορά το περιβάλλον και την κοινωνία.

Είναι προφανές πως οι διαδηλώσεις στη χώρα μας, δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με την πρώτη, ούτε με τη δεύτερη περίπτωση. Παρότι υπό κανονικές συνθήκες, αν οι Βρετανοί έχουν έναν λόγο να κατέβουν στους δρόμους, εμείς λογικά έπρεπε να έχουμε δέκα. Ας προσπεράσουμε την πρωτοτυπία των 600 διαδηλώσεων (!!!) ετησίως στην Αθήνα, αν και αυτό από μόνο του θα έφτανε να εξηγήσει την αδυναμία σύγκρισης!

Αν μια διαδήλωση στην Αθήνα καταφέρει να μαζέψει περισσότερους από 10.000 διαδηλωτές θεωρείται μεγαλειώδης! Θα πείτε ποιανού διαδήλωση; Της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, ή του ΠΑΜΕ; Η ΠΑΣΚΕ θα συμμετέχει, η ΔΑΚΕ θα την στηρίξει, ο ΣΥΡΙΖΑ τι θέση θα κρατήσει; Ποια συνδικάτα θα συμμετέχουν και ποια θα την μποϊκοτάρουν;

Εδώ, βλέπετε, τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις τις διοργανώνουν οι θυγατρικές των κομμάτων, που τυπικά έχουν τη σφραγίδα της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Ουσιαστικά, είναι τα τελευταία απομεινάρια αποσαθρωμένων κομματικών μηχανισμών. Με χαρακτηριστικά την ασυνέπεια, τον καιροσκοπισμό και τον μικροκομματισμό, έχουν πλέον απολέσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών, που υποτίθεται πως εκπροσωπούν.

Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος λόγος. Οι μεγαλύτερες και δυναμικότερες
διαδηλώσεις γίνονται σχεδόν αποκλειστικά από συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ισχυρές συντεχνίες διεκδικούν για τον εαυτό τους μέρισμα, συνήθως μεγαλύτερο από αυτό που τους αναλογεί.

Αυτό με τον καιρό δημιούργησε κοινωνία διαφορετικών ταχυτήτων. Άλλα τα ασφαλιστικά, τα μισθολογικά, τα συνταξιοδοτικά, τα εργασιακά δεδομένα των μεν, άλλα των δε. Οι του ιδιωτικού τομέα, με την πλάτη στον τοίχο οι περισσότεροι, ζουν σήμερα σε άλλο πλανήτη σε σχέση με τους εργαζόμενους του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δύσκολα θα συναντηθούν οι δύο τους, αφού έχουν διαφορετικό σημείο εκκίνησης.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα δούμε εδώ στη χώρα μας, εκτός απροόπτου ασφαλώς, μια μαζική διαδήλωση με καθολική συμμετοχή των πολιτών που θα μπορούσε να δημιουργήσει πίεση και να δώσει αποτελέσματα!

ΥΓ.1 Είναι περιττή οποιαδήποτε σύγκριση με τους γερμανούς πολίτες! Άλλωστε ούτε το περιβάλλον, ούτε η κοινωνική ευαισθησία ήταν ποτέ στα δυνατά μας σημεία.

ΥΓ.2 Εννοείται πως οι διαδηλώσεις σε Αγγλία και Γερμανία γίνονται Σαββατοκύριακο, κυρίως Κυριακή, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή και να μην προκαλείται αναστάτωση στη λειτουργία της πόλης.

δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

24/3/11

Ρεαλισμός ή πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις;

25 Μαρτίου 11

Ας ξεκινήσουμε με δύο διαπιστώσεις, από αυτές που ακούει κανείς συχνά στις ομιλίες και διαβάζει στα άρθρα και τις μελέτες έγκριτων ελλήνων και ξένων τεχνοκρατών.

Η πρώτη είναι πως αυτό που ζούμε σήμερα στη χώρα μας δεν είναι προσωρινό. Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μια έκτακτη κατάσταση που σε τέσσερα, άντε το πολύ πέντε χρόνια θα έχει ξεπεραστεί και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν. Αυτό το ξεχνάμε οριστικά και αμετάκλητα. Δεν τίθεται ούτε ως αστείο, όχι πέντε, αλλά ούτε δεκαπέντε χρόνια μετά!

Η δεύτερη αφορά το μέγεθος του προβλήματος, που δεν το έχουμε δει ακόμη στην πραγματική του διάσταση. Μπορούμε όμως να το υποψιαστούμε με βάση τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στα επόμενα χρόνια η χώρα, έναντι των δανειστών της. Με άλλα λόγια ζούμε σε μεταβατική περίοδο και πολλά θα αλλάξουν στη ζωή μας, πολλά περισσότερα απ’ όσα μέχρι σήμερα άλλαξαν. Είμαστε μόλις στις πρώτες πράξεις του έργου.

Οι εκτιμήσεις των ειδικών συγκλίνουν πως ο λογαριασμός που έχουμε από εδώ και πέρα να πληρώσουμε βγαίνει πολύ δύσκολα και πως θα χρειαστεί να ματώσουμε. Για να βγούμε από την κρίση προϋπόθεση είναι να εργαστούμε για χρόνια σκληρά και με σχέδιο, κάτι που μέχρι σήμερα ποτέ δεν κάναμε. Όλα αυτά για κάποιον που παρακολουθεί συστηματικά τις εξελίξεις είναι χιλιοειπωμένα από τα χείλη των ειδικών και περίπου αυτονόητα.

Αυτονόητα; Όχι ακριβώς! Και εδώ είναι το πρόβλημα. Πρόκειται για την θελημένη ή αθέλητη αδυναμία της κυβέρνησης αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πουν την αλήθεια. Να περιγράψουν στην κοινωνία ακριβώς το πρόβλημα και τις συνέπειες που θα προκύψουν από εδώ και πέρα για όλους μας. Αποφεύγουν να το κάνουν και προφανώς έχουν τους λόγους τους.

Η μεν κυβέρνηση ίσως γιατί θέλει να κερδίσει πολιτικό χρόνο, ή δε αντιπολίτευση ίσως για να συνεχίσει να προσφέρει ανέξοδα μαγικές λύσεις. Αν πουν την αλήθεια, πρέπει ταυτοχρόνως να δώσουν και απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματα που θα προκύψουν, του τύπου «και τώρα τι κάνουμε;» Βλέπετε ο ρεαλισμός, δεν ήταν ποτέ το δυνατό στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος.

Ποιος θα βγει να πει πως ο δραστικός περιορισμός του κράτους, με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι μονόδρομος; Ποιος θα συγκρουστεί με τις πανίσχυρες συντεχνίες για την πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, την αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου, την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας; Ποιος θα πείσει τους κάθε λογής κρατικιστές πως αν δεν λειτουργήσει ο ιδιωτικός τομέας το παιγνίδι είναι χαμένο;

Ακόμη και σε τόσο οριακές καταστάσεις, τα κόμματα αδυνατούν να απαγκιστρωθούν από τη λογική του πολιτικού κόστους. Εξακολουθούν να επιλέγουν τις πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις, από την παραδοχή της πραγματικότητας.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

18/3/11

ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ;


19 Μαρτίου 11

Έχουμε μια μεγάλη ευκολία να χαιρόμαστε και να απογοητευόμαστε. Το συλλογικό συναίσθημα μεταβάλλεται με τη λογική του εκκρεμούς. Η ζέστη γίνεται κρύο και το κρύο ζέστη στο λεπτό! Από την ανησυχία για την υποτιθέμενη κατάρρευση της χώρας την 25η Μαρτίου, ξάφνου στην εθνική επιτυχία της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. την περασμένη εβδομάδα.

Πριν από δύο- τρεις μήνες οι φήμες έλεγαν πως το Νομισματοκοπείο είχε ξεκινήσει να τυπώνει και πάλι πεντοχίλιαρα και δεκαχίλιαρα. Ακόμη και σοβαροί άνθρωποι είχαν πειστεί πως η επιστροφή στη δραχμή, μετά από αυτό ήταν θέμα χρόνου. Οι μαρτυρίες ότι τα μηχανήματα του Νομισματοκοπείου δούλευαν νυχθημερόν ενόψει της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, μεταφέρονταν με αστραπιαία ταχύτητα από στόμα σε στόμα.

Το ίδιο έγινε και αυτές τις ημέρες με το περίφημο e-mail, που προεξοφλούσε την κατάρρευση της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή μετά την 25η Μαρτίου. Παρότι ήταν εντελώς αφελές και παιδαριώδες, ήταν αρκετό να προκαλέσει ανησυχία σε πολύ κόσμο. Και αν δεχτούμε πως για κάποιους που δεν είχαν ιδιαίτερες γνώσεις έμοιαζε αληθοφανές, δεν ισχύει το ίδιο για ανθρώπους της αγοράς, που αναζητούσαν εναγωνίως επιβεβαίωση ή διάψευση της «πληροφορίας».

Είναι στ’ αλήθεια παράλογο, ένα αφελές ηλεκτρονικό μήνυμα που είχε συντάξει ένας 45χρονος τορναδόρος όπως τελικά αποκαλύφθηκε, να αναστατώνει τη χώρα και να ωθεί στον πανικό τόσους πολλούς, όχι απαραίτητα αφελείς, σίγουρα όμως φοβισμένους ανθρώπους. Ακριβώς όπως και οι μαρτυρίες για το τύπωμα τραπεζογραμματίων σε δραχμές.

Φαίνεται τελικά πως η έλλειψη αξιοπιστίας της πολιτικής σήμερα, αλλά και η ανασφάλεια που νιώθει πολύς κόσμος, μπορούν να κάνουν την κάθε είδους τερατολογία να μοιάζει με αλήθεια. Το γεγονός πως ένας τορναδόρος πέτυχε να είναι πειστικός σε μια μερίδα του πληθυσμού, κόντρα στις επίσημες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί μη επιστροφής στη δραχμή, προκαλεί έκπληξη και απορία.

Η καχυποψία της κοινής γνώμης, είναι φανερή. Και πως αλλιώς θα ήταν άλλωστε, όταν δεν ξέρει πλέον τι και ποιόν να πιστέψει. Όταν όλα έχουν δύο όψεις, διαμετρικά αντίθετες. Αυτό που για την κυβέρνηση είναι επιτυχία για την αντιπολίτευση είναι τραγωδία. Όλα είναι ή άσπρα ή μαύρα, ή άθλος ή τραγωδία!

Έτυχε να ακούσω (στην Ελληνοφρένεια του ΣΚΑΙ) μονταρισμένες τη μία μετά την άλλη δηλώσεις πρωθυπουργών και κυβερνητικών εκπροσώπων των τελευταίων δέκα χρόνων, που επαναλάμβαναν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, πως επί των ημερών τους οι θυσίες των πολιτών «έπιασαν επιτέλους τόπο»! Όταν ο πολίτης έχει νιώσει πως αποδεδειγμένα τόσα χρόνια τον δούλευαν όλοι, γιατί σήμερα να πιστέψει όσα ακούει;

Είναι δυστυχώς τόσο παραπειστικός ο πολιτικός λόγος, που επιτρέπει και στο πιο ευφάνταστο σενάριο να μοιάζει ρεαλιστικό. Ακόμη και αν είναι γραμμένο από τορναδόρο!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΙΣΟΤΙΜΙΑ
takis.spiliopoulos@gmail.com