ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ!

18 Ιουνίου 11

Μέχρι σήμερα υπάρχει ένα ρεαλιστικό αντεπιχείρημα, εναντίον όσων ζητούν να γίνει επιτέλους κάτι, που θα αλλάξει την πορεία της χώρας. Σε όσους διαπιστώνουν πως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απλώς πήρε το πηδάλιο από τη ΝΔ, για να συνεχίσει πάνω κάτω στην ίδια ρότα. Σε όσους βλέπουν στα πρόσωπα των Παπανδρέου και Σαμαρά, τη συνέχεια ενός φαύλου και χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Σε όσους διαπιστώνουν τις ίδιες ανεπάρκειες και ίδια ελαττώματα με όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις που οδήγησαν εδώ τη χώρα. Σε όσους διαπιστώνουν, πως είμαστε ολοένα και πιο κοντά στο γκρεμό.

Και όλοι αυτοί δεν είναι απλώς πολλοί, είναι η πλειοψηφία, σύμφωνα με τα ευρήματα πολλών δημοσκοπήσεων τους τελευταίους μήνες. Μεταξύ τους σίγουρα και πολλοί απ’ όσους συνωστίζονται καθημερινά έξω από τη βουλή.

Το αντεπιχείρημα είναι πως καλώς ή κακώς, αυτές είναι οι δύο μοναδικές προτάσεις εξουσίας που υπάρχουν σήμερα στο τραπέζι. Ή ο Παπανδρέου, ή ο Σαμαράς! Ή το ΠΑΣΟΚ του μνημονίου Νο2, ή η ΝΔ του μνημονίου Νο1. Ή οι ατέρμονες και ατελέσφορες διαδικασίες της κυβέρνησης, ή οι επικίνδυνα μαγικές λύσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Προς στιγμήν δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση πως υπάρχει και τρίτη λύση. Μια πανεθνική προσπάθεια στην οποία θα συνδράμουν όλοι, ή σχεδόν όλοι. Μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, με αποκλειστικό στόχο την σωτηρία της χώρας την ύστατη ώρα. Αποδείχθηκε πως ο στόχος δεν ήταν ούτε ρεαλιστικός, ούτε ελκυστικός. Οπότε η προσπάθεια ναυάγησε πριν καν εκδηλωθεί. Όσοι είχαν την ελπίδα, απλώς απογοητεύτηκαν για μια ακόμη φορά.

Οι εκλογές θα μπορούσαν να αποτελέσουν λύση. Ούτως ή άλλως η παρούσα κυβέρνηση άλλη εντολή είχε πάρει από το εκλογικό σώμα. Καθώς με τα σημερινά δεδομένα είναι απίθανη η αυτοδυναμία για τον νικητή των εκλογών, εκ των πραγμάτων οι πολιτικές δυνάμεις θα υποχρεωθούν να αναζητήσουν λύσεις συνεργασίας. Οπότε αυτό που μέχρι τώρα δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν μεταξύ τους, να τους το επιβάλει το εκλογικό σώμα. Όμως τα πρόσωπα που θα πρωταγωνιστήσουν την επομένη των εκλογών είναι ήδη γνωστά. Θα είναι οι ίδιοι, πράσινοι ή μπλε, που οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά αδιέξοδα.

Οι εκλογές (που δεν θα αργήσουν)μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δεν μπορούν να τα ανατρέψουν. Να δώσουν τη νέα προοπτική που έχει ανάγκη σήμερα η χώρα. Περισσότερο αισιόδοξη θα ήταν η διαφαινόμενη συρρίκνωση των ποσοστών των δύο μεγάλων κομμάτων, παρά η υπερψήφισή τους. Ίσως αυτός να είναι ο μοναδικός τρόπος να απελευθερωθούν καταπιεσμένες ή εν υπνώσει πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις και να παρουσιάσουν νέες προτάσεις, που τόσο ανάγκη έχει σήμερα η χώρα μας.

Ίσως οι δραματικές εξελίξεις στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος τα προηγούμενα 24ωρα, πριν ηρεμήσουν (προσωρινά όπως φαίνεται)τα πνεύματα, να είναι μια δειλή αρχή. Η έμπρακτη αμφισβήτηση και η ταύτιση με την κοινή λογική, να είναι ένα πρώτο βήμα. Ίδωμεν!
Δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ!

13 Ιουνίου 2011

Ας ξεκινήσουμε να λύσουμε μια παρεξήγηση. Είναι το μνημόνιο το πρόβλημά της χώρας; Για πολύ κόσμο το μνημόνιο είναι μια κατάρα, που κάποια σκοτεινά κέντρα που στοχεύουν στον αφανισμό μας, εφηύραν για να πετύχουν το σκοπό τους. Σύμφωνα με άλλες απόψεις είναι μέρος ενός σχεδίου απαξίωσης της φυλής, με απώτερο στόχο την υποδούλωσή του έθνους. Ή ακόμη χειρότερα, ένα οργανωμένο σχέδιο καταλήστευσης του εθνικού πλούτου και ισοπέδωσης των λαϊκών διεκδικήσεων. Μας παραδόθηκε με βιβλικό τρόπο δε, όπως οι δέκα εντολές στον Μωυσή!

Υπάρχει και ένα ενδεχόμενο όμως το πρόβλημα να μην είναι το μνημόνιο, αλλά ο εαυτός μας! Η ίδια η χώρα, οι δομές της και το πολιτικό της προσωπικό. Το μνημόνιο ίσως να είναι ακόμη και το άλλοθι για ότι γίνεται, αλλά και για ότι δεν γίνεται σήμερα. Κάτι σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Ο εξαγνισμός και η απαλλαγή από τις αμαρτίες του παρελθόντος και του παρόντος!

Δείτε για παράδειγμα, ότι κραυγαλέες ιστορίες κακοδιαχείρισης σε υπουργεία, οργανισμούς και δημόσιες επιχειρήσεις, σκανδαλώδεις και ανεξέλεγκτες σπατάλες, προκλητικές αμοιβές από χρήματα του ελληνικού δημοσίου και πολλές άλλες αμαρτίες, ονομάστηκαν σπάταλο κράτος. Κάτω από αυτόν τον αθώο τίτλο, γιατί το να είσαι σπάταλος δεν σε καθιστά και κλέφτη, κρύφτηκαν ποιος ξέρει πόσα σκάνδαλα, αλλά και πόσα εκατομμύρια που μπήκαν σε τσέπες. Όπως έλεγε έμπειρο στέλεχος του Σώματος Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης, πίσω από κάθε θολή υπόθεση που ανακάλυπταν σε μεγάλη δημόσια υπηρεσία που έλεγχαν, ξετρύπωναν άλλες δέκα παρόμοιες, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή οι άνθρωποι να χάσουν το λογαριασμό! Μια μικρογραφία του τρόπου που λειτουργεί το κράτος μας χρόνια τώρα. Πέρα από τα γνωστά σκάνδαλα για τα οποία πολύς λόγος γίνεται, γινόταν πάρτι οπουδήποτε κυκλοφορούσε δημόσιο χρήμα.

Αυτό το ξέφρενο πάρτι το ονομάσαμε σπάταλο κράτος, που λόγω του μνημονίου πρέπει να εξορθολογήσουμε, να αναδιαρθρώσουμε, να εκσυγχρονίσουμε. Το ίδιο όμως μπορεί να ειπωθεί και αλλιώς… Ότι φάγαμε, φάγαμε, πριν πλακώσουν οι εισαγγελείς, ας μαζευτούμε, ας μετατραπούμε σε κήνσορες και κατήγορους του παρελθόντος , και ας ασχοληθούμε από εδώ και πέρα, με το πώς θα σώσουμε την πατρίδα! Πιστεύει κανείς στα σοβαρά πως τα «party animals» του χθες, ξαφνικά μπορεί να ξεχειλίζουν από σοφία, εντιμότητα και πατριωτισμό;

Έλεγε πρόσφατα περιώνυμος υπουργός, που κατά γενική ομολογία θεωρείται σοβαρός άνθρωπος και έχει καλή εικόνα στην κοινή γνώμη, πως καθημερινά «δίνει τη μάχη ενάντια σε όλους εκείνους που δημιούργησαν το αδηφάγο καθεστώς της προσοδοθηρίας και τα συντεχνιακά φέουδα …» Λες και η προσοδοθηρία, μαζί με τα συντεχνιακά φέουδα έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό. Άραγε σε εκείνους εναντίον των οποίων μάχεται ο συγκεκριμένος, έχει υπόψη του ότι περιλαμβάνεται και ο ίδιος; Φαντάζει να είναι ο απόλυτος παραλογισμός, αλλά είναι η πραγματικότητα!

Για τη λογική του πολιτικού κόστους, το μνημόνιο είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Αν για παράδειγμα ένας υπουργός, εποπτεύων ενός δημόσιου οργανισμού, στον οποίο συντρέχουν λόγοι ζωής και θανάτου για τη μείωση του κόστους λειτουργίας , έχει το ακόλουθο άλλοθι για να μην κάνει απολύτως τίποτα. Αντί για το αυτονόητο, να μειώσει δηλαδή το προσωπικό κατά ένα ποσοστό που θα κάνει «αποδοτική» τη λειτουργία του οργανισμού, που όμως θα θαμπώσει την εικόνα του και θα βρεθεί απολογούμενος στα τηλεοπτικά παράθυρα ως ανάλγητος, είναι προτιμότερο να του επιβληθεί άνωθεν λίγο αργότερα η κατάργηση ολόκληρου του οργανισμού ως ασύμφορου. Στην περίπτωση αυτή θα χάσουν μεν όλοι οι εργαζόμενοι τη δουλειά τους, όμως αυτός θα έχει το δικαίωμα αντί για απολογούμενος να γίνει κατήγορος και να καταγγείλει το μνημόνιο. Νομίζετε πως σήμερα αυτό δεν γίνεται; Περιμένετε και οσονούπω θα το δείτε!

Άραγε γιατί το (χρεοκοπημένο) δημόσιο συνεχίζει να παράγει ανεξέλεγκτα ελλείμματα και επιβαρύνει την τσέπη φτωχών και πλουσίων; Γιατί να μην γίνεται να μειωθούν οι δαπάνες και να συνεχίζει ο ιδιωτικός τομέας και οι φορολογούμενοι, να πληρώνουν τα σπασμένα; Ποιος φταίει που το δημόσιο είναι το καταφύγιο ενός στρατού χιλιάδων κομματικών εντεταλμένων; Υπολογίζονται σε δέκα με δώδεκα χιλιάδες οι καλοπληρωμένες θέσεις κλειδιά (πρόεδροι οργανισμών, μέλη ΔΣ, διευθυντικές θέσεις, σύμβουλοι κλπ) που αλλάζουν χέρια σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Το χειρότερο είναι πως σε κάθε έναν κομματικό κομισάριο, αντιστοιχούν δέκα, είκοσι, εκατό χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι που θα πρέπει να μπουν στο ψυγείο και τη θέση τους να πάρουν άλλοι που θα βγουν από το ψυγείο (μέχρι να ξαλλάξει η κατάσταση). Γιατί ξαφνικά αυτός ο διαβρωμένος και απαξιωμένος συστηματικά από τα κόμματα μηχανισμός, να λειτουργήσει στα πρότυπα της Φινλανδίας ή της Σουηδίας; Να μαζέψει φόρους, να πάψει να σπαταλά αλόγιστα, να εκσυγχρονιστεί και να γίνει αποδοτικότερος;

Ούτε η γραφειοκρατία περιορίστηκε, ούτε η διαφθορά μειώθηκε, ούτε το προσωπικό αίφνης έγινε εξυπηρετικό και φιλικό. Και σήμερα όπως και χθες ο πολίτης στέκεται τιμωρία στο ένα πόδι, μπροστά στον μοχθηρό υπάλληλο που θα τον ισοπεδώσει μεταφορικά και κυριολεκτικά. Είτε είναι απολυμένος και περιμένει καρτερικά το επίδομα ανεργίας στον ΟΑΕΔ, είτε είναι επενδυτής που θα προσπαθήσει να στήσει μια καινούργια επιχείρηση, θα ζήσει κάποιες στιγμές στην κόλαση . Το πραγματικό πρόβλημα της χώρας σήμερα, είναι ο εαυτός της. Από την κορυφή μέχρι τα νύχια! Είναι λάθος, πριν κοιτάξουμε τον καθρέπτη, να ενοχοποιούμε εχθρούς που θέλουν το κακό της πατρίδας μας. Ένα μοτίβο που έχει γίνει καραμέλα και κάποιοι ήδη κτίζουν πολιτικές καριέρες πάνω σε αυτό!

Η λέξη εμπιστοσύνη θα μπορούσε να είναι το κλειδί που θα κινητοποιούσε δυνάμεις μέσα από την κοινωνία, που θα έδινε ώθηση και φρεσκάδα στην προσπάθεια που κάνει η χώρα να διασωθεί. Το δυσάρεστο όμως είναι πως κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε ο πολίτης το κράτος, ούτε το κράτος τον πολίτη, ενώ καμία μορφή εξουσίας, είναι οιονεί ένοχη για αδικήματα. Πίσω από κάθε κλειστή πόρτα εξυφαίνεται μια συνομωσία. Οντότητες επαγγελματικές, έχουν κατοχυρωθεί στο συλλογικό θυμικό, ως εξ’ ορισμού λαμόγια. Εργολήπτης, κατασκευαστής, επιχειρηματίας, βιομήχανος, εφοπλιστής, έχουν από καιρό ριχτεί στην πυρά. Χλωρά και ξερά μαζί! Για να μη μιλήσουμε για την πολιτική και τα ΜΜΕ, όπου η απαξίωση είναι (δικαίως ) ακόμη μεγαλύτερη.

Βολεύει το μνημόνιο. Ακόμη περισσότερο αυτούς που επενδύουν στη δυστυχία και την ανέχεια προκειμένου να αυξήσουν την κομματική πελατεία. Δεν θέλει πολλή σκέψη. Ακούστε τη ρητορική που προτείνει το καθολικό όχι σε κάθε προσπάθεια να σωθεί η χώρα, πόσο μονότονα και θλιβερά επαναλαμβάνεται! Ευτυχώς τουλάχιστον το ακροατήριο παραμένει μικρό.

Βολεύει το μνημόνιο γιατί η ρητορεία γύρω από αυτό, κάνει να φαίνονται ασήμαντα τα σημαντικά. Ποιος νόμος περί ευθύνης υπουργών, ποια βουλευτική ασυλία, ποια σκανδαλώδη προνόμια; Προέχει να σωθεί η χώρα. Νέες μειώσεις και πλαφόν στις συντάξεις, περικοπές στο επικουρικό, όχι όμως για τους πατέρες του έθνους που συνεχίζουν να απολαμβάνουν αδιανόητα υψηλές συντάξεις. Αρκούν 17 χρόνια για σύνταξη 5.500 ευρώ. Εξακολουθούν δε, να είναι οι μοναδικοί Έλληνες που δικαιούνται να λαμβάνουν δύο και τρείς συντάξεις συγχρόνως (ακόμη και αν δεν έχουν εργαστεί ποτέ).

Ίσως τελικά θα έπρεπε το μνημόνιο να το είχαμε εφεύρει πολύ νωρίτερα μόνοι μας. Να το επιβάλαμε στον εαυτό μας, όταν ακόμη τα πράγματα ήταν ευκολότερα και τα αναγκαία μέτρα λιγότερα. Δυστυχώς η ευκαιρία χάθηκε και δεν θα μας ξαναδοθεί. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά. Από χαμένες ευκαιρίες σε αυτή τη χώρα, άλλο τίποτα. Για την ώρα μοιάζουμε με το σκύλο που κυνηγάει την ουρά του, καθότι ως γνωστόν γέρικο σκυλί, δεν μαθαίνει καινούργια κόλπα!
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό OFFICIEL HOMMES

ΠΟΣΑ ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ Η ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ;

11 Ιουνίου 2011

Αν κάτι χαρακτηρίζει την κυβέρνηση, (εκτός από την πανσπερμία απόψεων) είναι η απραξία και η αναβλητικότητα. Σε εξαιρετικά πιεστικές συνθήκες και ασφυκτικές προθεσμίες δίνει στον εαυτό την πολυτέλεια να συζητάει, να συζητάει, να συζητάει και τελικά να μην αποφασίζει. Και επειδή δεν αποφασίζει, κάποιοι άλλοι παίρνουν την πρωτοβουλία και αποφασίζουν για λογαριασμό της. Κάπως έτσι καταλήξαμε σήμερα στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και στις απίστευτα πιεστικές προθεσμίες, που μοιάζουν αδύνατο να τηρηθούν χωρίς συνέπειες.

Αν πάτε ακριβώς έναν χρόνο πίσω, θα βρείτε δημοσιευμένο στις εφημερίδες έναν μακρύ κατάλογο από επιχειρήσεις του Δημοσίου ( ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, καζίνο, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, ΕΛΤΑ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, λιμάνια, Εγνατία οδός κλπ), για τις οποίες όπως έλεγαν τότε υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, είχε δρομολογηθεί η προπαρασκευαστική διαδικασία, με τον διορισμό συμβούλων, ώστε το 2011 «να είμαστε έτοιμοι για κινήσεις». Τι έγινε από τότε; Τίποτα! Ή για την ακρίβεια μεσολάβησαν εκτός από τις ατέλειωτες συνεδριάσεις κυβερνητικών οργάνων, οι ατυχείς λεονταρισμοί περί απαγόρευσης πώλησης δημόσιας περιουσίας, οι συνεχείς διαφωνίες υπουργών, οι ιδιοτελείς αντιδράσεις βουλευτών, οι απειλές των υμετέρων συνδικαλιστών κλπ.

Που βρισκόμαστε σήμερα; Ούτε καν στο σημείο μηδέν, καθώς πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί και να στελεχωθεί το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και αντιστοίχως η Ειδική Γραμματεία Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων και μετά να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αποκρατικοποιήσεις. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι δεν θα απαιτηθούν τόσοι μήνες, όσοι χρειάστηκαν για τους διοικητές των ασφαλιστικών ταμείων, τους διοικητές των Νοσοκομείων, τους προϊσταμένους των εφοριών κλπ.

Με τα δεδομένα αυτά, υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει πως μέχρι το τέλος του χρόνου θα ιδιωτικοποιηθούν επιτυχώς ΕΥΑΘ, ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΟΠΑΠ, ΟΛΘ, ΚΡΑΤΙΚΑ ΛΑΧΕΙΑ ΟΛΠ, ΕΑΒ, ΤΑΧ. ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ, ΔΕΠΑ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΟΔΙΕ, ΚΑΖΙΝΟ ΕΛΒΟ κλπ, όπως προβλέπει το μεσοπρόθεσμο; Ασφαλώς και όχι! Όμως εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Η ιδιοκτησία των προς πώληση επιχειρήσεων και οργανισμών, θα μεταφερθεί αμετάκλητα στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο δεν θα έχει δικαίωμα να την επιστρέψει στο κράτος. Έτσι εάν κάποια επιχείρηση δεν μπορεί να πουληθεί, ή θα πωλείται κομμάτι- κομμάτι, ή θα κλείνει!

Το παράδειγμα των αποκρατικοποιήσεων, είναι χαρακτηριστικό του κόστους της αναβλητικότητας και της έλλειψης πολιτικού θάρρους. Αντίστοιχα παραδείγματα είναι η συγχώνευση οργανισμών και φορέων του δημοσίου που εξαγγέλθηκε πέρυσι και ποτέ δεν έγινε και η πάταξη της φοροδιαφυγής που πρακτικά έμεινε στα λόγια. Αυτά ακριβώς πληρώνουμε τώρα με τις έκτακτες εισφορές, που θα γίνουν μόνιμες, ένα κατ’ εξοχήν άδικο μέτρο που επιβραβεύει (με μικρότερη εισφορά), όποιον φοροδιαφεύγει.

Το κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο στην αξιοπιστία της χώρας μας, σε μια εποχή που όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Σε ένα περιβάλλον που κυμαίνεται από την επιφυλακτικότητα στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι την εχθρική διάθεση στη χειρότερη. Είναι προφανές πως από εδώ και πέρα διαχειριζόμαστε την τελευταία ευκαιρία.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Ησυχία! Οι Εθνοπατέρες κοιμούνται!

4 Ιουνίου 2011

Αν κάτι προκαλεί έκπληξη και απορία δεν είναι οι αντιδράσεις των «αγανακτισμένων» έξω από το κοινοβούλιο, αλλά η αδράνεια και η αδυναμία του πολιτικού κόσμου να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και να διαχειριστεί την κατάσταση που απέχει ελάχιστα από το να γίνει έκρυθμη. Είναι φανερό πως αρκεί πλέον ένα τυχαίο ή ένα σκοπούμενο γεγονός, για να τεθεί εκτός ελέγχου!

Το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μεγάλου τμήματος της κοινωνίας και της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, το έχουν αποτυπώσει κατ’ επανάληψη οι δημοσκοπήσεις. Σχεδόν ένας στους δύο πολίτες δηλώνει πως δεν εκφράζεται από το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα, ενώ σχεδόν 8 στους 10 εμφανίζονται απογοητευμένοι από τα πεπραγμένα κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με τα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη ούτε ο όγκος των διαδηλωτών καθημερινά έξω από το κοινοβούλιο, ούτε η οξύτητα των συνθημάτων. Πίσω από τους ακραίους χαρακτηρισμούς για «κλέφτες», «προδότες», «λαμόγια» και οτιδήποτε άλλο ακούγεται, είναι η έκφραση αγανάκτησης για τα αλλεπάλληλα φαινόμενα ατιμωρησίας. Είναι η απαρέσκεια για την υποκριτική συμπεριφορά, που οδηγεί στη συγκάλυψη των σκανδάλων. Είναι η διαμαρτυρία για την αδυναμία του πολιτικού κόσμου, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Ασφαλώς υπάρχει αντίλογος και αντεπιχειρήματα για όλα αυτά. Θα ήταν όμως σχήμα πρωθύστερο, καθώς είναι πιεστική η ανάγκη να εκτονωθεί η συσσωρευμένη ένταση, πριν να είναι πολύ αργά. Η προσφυγή στις κάλπες θα ήταν μια λύση, που θα επανέφερε σε ισορροπία το πολιτικό σύστημα. Παρότι πιθανότατα δεν θα προκύψει αυτοδυναμία, με ότι προβλήματα συνεπάγεται αυτό, (ακυβερνησία, έλλειψη συνεννόησης, οικονομικό κόστος, καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις, κλπ), «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Υπάρχει όμως ένα ακόμη βήμα, που θα μπορούσε να γίνει αύριο το πρωί και που με βεβαιότητα θα εκτόνωνε τη λαϊκή αγανάκτηση και θα επανέφερε στην κοινωνία το περί δικαίου αίσθημα. Να καταργηθούν με συμφωνία όλων των κομμάτων, μια σειρά προκλητικών προνομίων των βουλευτών. Όπως για παράδειγμα να αρθεί παντελώς η βουλευτική ασυλία, να αλλάξει το προνομιακό συνταξιοδοτικό καθεστώς, να πάψει η διάθεση λιμουζίνας, να περικοπούν οι έξτρα αμοιβές, να μειωθούν οι κάθε είδους παροχές (ενοίκια, εισιτήρια, ξενοδοχεία, τηλέφωνα κλπ), να περιοριστεί ο αριθμός των συνεργατών, να σταματήσει η διάθεση αστυνομικών.

Ακόμη, να κοινοποιηθούν στην κοινή γνώμη οι αλλαγές στις οποίες δεσμεύονται από τώρα όλα τα κόμματα, για τον νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών, (τηρώντας τις συνταγματικές προθεσμίες). Επίσης να συμφωνηθεί, με αφορμή τον νέο εκλογικό νόμο, η μείωση του αριθμού των βουλευτών που θα ισχύσει από τις επόμενες εκλογές και να θεσπιστεί υποχρεωτικό διάλειμμα μετά από δύο συνεχόμενες θητείες!

Μα θα πείτε και θα έχετε δίκαιο, είναι δυνατόν να συναινέσουν όταν υπάρχουν βουλευτές που αντιδρούν ακόμη και στην πρόταση να μην διακόπτεται η κυκλοφορία στη Β. Σοφίας όταν μπαινοβγαίνουν στη βουλή; Ασφαλώς όχι.
δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΟΡΑΤΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ!

28 Μαίου 2011

Οι μεγάλες συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» πολιτών σε διάφορες πόλεις τις χώρας, πέρα από τον ηχηρό συμβολισμό τους και το μήνυμα που έστειλαν, πρέπει να προκάλεσαν αγανάκτηση, στο πολιτικό σύστημα, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο.

Τα κόμματα εξουσίας και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, διαπίστωσαν για πρώτη φορά πως υπάρχει η δυναμική για μαζική αντίδραση στην πολιτική του από την πραγματική κοινωνία και όχι από τα διάφορα δήθεν υποκατάστατά της. Πρόκειται μάλιστα για κάτι καινούργιο, που αυθεντικό και ακηδεμόνευτο όπως είναι κανείς δεν ξέρει που μπορεί να καταλήξει και τι παρενέργειες είναι σε θέση να προκαλέσει! Παρόλα αυτά όμως, για τα κόμματα εξουσίας δεν αλλάζει κάτι και θα συνεχίσουν να επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τον ρόλο που είχαν μέχρι χθες.

Τα κόμματα της αριστεράς από την άλλη, δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση να χάσουν το προνόμιο του (αυτόκλητου) εκφραστή της λαϊκής βούλησης και οργής. Δεν είναι τυχαίο που ο Ριζοσπάστης την Πέμπτη που μας πέρασε, την επομένη των συλλαλητηρίων, δεν είχε καμία αναφορά! Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ήταν αόρατοι. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ! Βέβαια όπως είπε η Αλέκα Παπαρήγα, «αν οι αγώνες δεν εκφράζονται σε πολιτικό επίπεδο, οι κινητοποιήσεις δεν φέρνουν ρήγμα». Και αφού δεν φέρνουν ρήγμα, τι νόημα έχει να τις δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης, που συμπτωματικά την ίδια ημέρα προαναγγέλλει ένα κατεβατό από πορείες και διαδηλώσεις (που εκφράζονται σε πολιτικό επίπεδο), για τις επόμενες ημέρες.

Σε αντίθεση με τις φλύαρες και συνήθεις διαδηλώσεις των κομματικών μηχανισμών και των διαφόρων συντεχνιών, αυτή τη φορά υπήρχε κόσμος πολύς! Που δεν χρειάστηκε να επιτεθεί κατά των αστυνομικών με τα γνωστά λοστάρια- σημαίες, τις μολότοφ και τις πέτρες, για να προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας, να υπάρξουν εκατέρωθεν τραυματίες και να γίνει ντόρος. Ούτε καν χρειάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση η ΕΙΝΑΠ ΓΠΝ Νίκαιας .

Αλήθεια υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει πως τα κομματικά και συντεχνιακά συλλαλητήρια μέρα παρά μέρα στην πρωτεύουσα, προκαλούν πίεση στην κυβέρνηση; Έχουν υποστεί πλέον από τον υπερπληθωρισμό τους, μεγαλύτερη φθορά και από το πρώην εθνικό μας νόμισμα! Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, που οι συμμετέχοντες, περίπου γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ας κρατήσουμε το πλέον ελπιδοφόρο απ’ όλα. Για πρώτη φορά χιλιάδες πολίτες που διαμαρτύρονται για τα κυβερνητικά μέτρα, στέκονται ταυτόχρονα κριτικά απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και σε όλους τους εκείνους τους θεσμούς που έχουν ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Τη Δημόσια Διοίκηση, τα ΜΜΕ, τις Τράπεζες κλπ. Ίσως αυτό το τελευταίο, να έχει και τη μεγαλύτερη αξία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Zoύμε το μαρτύριο του Σίσυφου!

25 Μαίου 2011

Κάποτε οι Θεοί θέλοντας να τιμωρήσουν έναν αναιδή που μπήκε στα πόδια τους, αποφάσισαν να τον υποβάλλουν στο χειρότερο μαρτύριο. Το όνομά του ήταν Σίσυφος και το αμάρτημά του ήταν η περιφρόνηση και η ασέβεια που επέδειξε προς τους Θεούς, αλλά και το άμετρο πάθος του για τη ζωή. Αποφάσισαν πως του άξιζε η πιο σκληρή τιμωρία.

Τι χειρότερο σκέφτηκαν, από ένα αδιάκοπο μαρτύριο. Μια αέναη προσπάθεια, χωρίς εξιλασμό, χωρίς προοπτική, χωρίς ελπίδα. Και έτσι τον καταδίκασαν να κυλάει αδιάκοπα έναν μεγάλο βράχο ως την κορυφή ενός βουνού, απ’ όπου όμως ο βράχος με το βάρος του κατρακυλούσε πίσω στην πλαγιά και επέστρεφε στις παρυφές. Όλο αυτό έπρεπε να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, χωρίς τέλος.

Είναι ένας από τους πιο ιδιόμορφους μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας και μια πολύ παράδοξη ιστορία. Το χειρότερο, όμως, είναι πως αυτός ο μύθος, που συμβολίζει το παράλογο, αρχίζει να μας γίνεται οικείος! Και κάπου εκεί αρχίζει και το πρόβλημα.

Αν γυρίσουμε ένα χρόνο πίσω, όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα του μνημονίου, ήταν αξιοσημείωτη η ανοχή της κοινής γνώμης. Σε μεγάλο ποσοστό, όπως κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις, η ελληνική κοινωνία έδειχνε να κατανοεί το πρόβλημα και να θεωρεί αναπόφευκτα τα μέτρα, ακόμη και αν τα χαρακτήριζε σκληρά και άδικα. Θεωρούσε αυτονόητο το προσωπικό κόστος, προκειμένου να βγει από την περιπέτεια η χώρα.

Ατυχώς η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε. Κάθε φορά που ανακοινώνονταν νέα μέτρα, θα ήταν και η τελευταία, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που ποτέ δεν ίσχυσαν, για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Ενώπιον μιας νέας δέσμης μέτρων, ακόμη πιο σκληρών και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Πάλι μιλάμε για οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, πάλι για αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, πάλι για έκτακτες εισφορές.

Δυστυχώς, είμαστε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και ας έχουμε οι περισσότεροι ματώσει στο μεταξύ και ας έχουν προστεθεί χιλιάδες νέοι άνεργοι και ας έχει γίνει η κατάθλιψη, νόσος της εποχής. Από πέρυσι μέχρι φέτος, ελάχιστα έγιναν και απόδειξη είναι πως το ταμείο έχει χρήματα για άλλους δύο μήνες. Αν δεν πάρουμε την 5η δόση, για την οποία εκλιπαρούμε τους δανειστές μας, κατεβάζουμε ρολά. Αυτό από μόνο του είναι το μέτρο της πλήρους αποτυχίας. Όπως και το γεγονός πως συνεχίζουμε να αποτελούμε ένα παγκόσμιο στοίχημα για το αν (αργά ή γρήγορα) θα πτωχεύσουμε.

Οπότε, ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και, προφανώς, στραβά αρμενίζουμε. Η ιστορία του Σίσυφου, μας ταιριάζει γάντι. Κυλάμε το βράχο προς την κορυφή του βουνού, όμως αυτός κατρακυλάει προς τα πίσω και άντε πάλι από την αρχή. Ότι ζούμε εδώ και έναν χρόνο! Καμία προσπάθεια δεν είναι αρκετή, ποτέ τα μέτρα δεν φτάνουν. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε για την περιφρόνηση και την ασέβεια στους Θεούς και για το άμετρο πάθος του για τη ζωή. Μήπως αυτές τις αμαρτίες πληρώνουμε σήμερα;
www.aixmi.gr