Δεν θα γίνουμε ούτε Άγγλοι, ούτε Γερμανοί διαδηλωτές!

29 Μαρτίου 11

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, πραγματοποιήθηκαν τεράστιες σε όγκο διαδηλώσεις, για διαφορετικούς λόγους, σε Μ. Βρετανία και Γερμανία. Στο Λονδίνο αφορμή ήταν οι περικοπές στον Δημόσιο Τομέα, που αποφάσισε η κυβέρνηση Κάμερον.

Περισσότεροι από 250.000 διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των συνδικάτων, που ζητούν από την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις περικοπές και να προχωρήσει στην αποτελεσματικότερη φορολόγηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως οι πολίτες, ανταποκρίθηκαν μαζικά στο κάλεσμα των συνδικάτων και βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν.

Την ίδια ώρα αντίστοιχος αριθμών διαδηλωτών είχε κατακλύσει τους δρόμους γερμανικών πόλεων. Με πρωτοβουλία του λεγόμενου αντιπυρηνικού κινήματος 120.000 πολίτες στο Βερολίνο, 50.000 στο Αμβούργο, 40.000 στην Κολωνία και 30.000 στο Μόναχο, διαδήλωσαν υπό βροχή, ζητώντας την αναστολή λειτουργίας των 17 πυρηνικών αντιδραστήρων της χώρας. Πάλι δεν έχει σημασία αν έχουν δίκαιο ή όχι. Σημασία έχει ότι τόσο πολλοί ένωσαν τη φωνή τους για ένα ζήτημα που αφορά το περιβάλλον και την κοινωνία.

Είναι προφανές πως οι διαδηλώσεις στη χώρα μας, δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με την πρώτη, ούτε με τη δεύτερη περίπτωση. Παρότι υπό κανονικές συνθήκες, αν οι Βρετανοί έχουν έναν λόγο να κατέβουν στους δρόμους, εμείς λογικά έπρεπε να έχουμε δέκα. Ας προσπεράσουμε την πρωτοτυπία των 600 διαδηλώσεων (!!!) ετησίως στην Αθήνα, αν και αυτό από μόνο του θα έφτανε να εξηγήσει την αδυναμία σύγκρισης!

Αν μια διαδήλωση στην Αθήνα καταφέρει να μαζέψει περισσότερους από 10.000 διαδηλωτές θεωρείται μεγαλειώδης! Θα πείτε ποιανού διαδήλωση; Της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, ή του ΠΑΜΕ; Η ΠΑΣΚΕ θα συμμετέχει, η ΔΑΚΕ θα την στηρίξει, ο ΣΥΡΙΖΑ τι θέση θα κρατήσει; Ποια συνδικάτα θα συμμετέχουν και ποια θα την μποϊκοτάρουν;

Εδώ, βλέπετε, τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις τις διοργανώνουν οι θυγατρικές των κομμάτων, που τυπικά έχουν τη σφραγίδα της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Ουσιαστικά, είναι τα τελευταία απομεινάρια αποσαθρωμένων κομματικών μηχανισμών. Με χαρακτηριστικά την ασυνέπεια, τον καιροσκοπισμό και τον μικροκομματισμό, έχουν πλέον απολέσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών, που υποτίθεται πως εκπροσωπούν.

Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος λόγος. Οι μεγαλύτερες και δυναμικότερες
διαδηλώσεις γίνονται σχεδόν αποκλειστικά από συνδικάτα του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ισχυρές συντεχνίες διεκδικούν για τον εαυτό τους μέρισμα, συνήθως μεγαλύτερο από αυτό που τους αναλογεί.

Αυτό με τον καιρό δημιούργησε κοινωνία διαφορετικών ταχυτήτων. Άλλα τα ασφαλιστικά, τα μισθολογικά, τα συνταξιοδοτικά, τα εργασιακά δεδομένα των μεν, άλλα των δε. Οι του ιδιωτικού τομέα, με την πλάτη στον τοίχο οι περισσότεροι, ζουν σήμερα σε άλλο πλανήτη σε σχέση με τους εργαζόμενους του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Δύσκολα θα συναντηθούν οι δύο τους, αφού έχουν διαφορετικό σημείο εκκίνησης.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν θα δούμε εδώ στη χώρα μας, εκτός απροόπτου ασφαλώς, μια μαζική διαδήλωση με καθολική συμμετοχή των πολιτών που θα μπορούσε να δημιουργήσει πίεση και να δώσει αποτελέσματα!

ΥΓ.1 Είναι περιττή οποιαδήποτε σύγκριση με τους γερμανούς πολίτες! Άλλωστε ούτε το περιβάλλον, ούτε η κοινωνική ευαισθησία ήταν ποτέ στα δυνατά μας σημεία.

ΥΓ.2 Εννοείται πως οι διαδηλώσεις σε Αγγλία και Γερμανία γίνονται Σαββατοκύριακο, κυρίως Κυριακή, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή και να μην προκαλείται αναστάτωση στη λειτουργία της πόλης.

δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

Ρεαλισμός ή πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις;

25 Μαρτίου 11

Ας ξεκινήσουμε με δύο διαπιστώσεις, από αυτές που ακούει κανείς συχνά στις ομιλίες και διαβάζει στα άρθρα και τις μελέτες έγκριτων ελλήνων και ξένων τεχνοκρατών.

Η πρώτη είναι πως αυτό που ζούμε σήμερα στη χώρα μας δεν είναι προσωρινό. Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μια έκτακτη κατάσταση που σε τέσσερα, άντε το πολύ πέντε χρόνια θα έχει ξεπεραστεί και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν. Αυτό το ξεχνάμε οριστικά και αμετάκλητα. Δεν τίθεται ούτε ως αστείο, όχι πέντε, αλλά ούτε δεκαπέντε χρόνια μετά!

Η δεύτερη αφορά το μέγεθος του προβλήματος, που δεν το έχουμε δει ακόμη στην πραγματική του διάσταση. Μπορούμε όμως να το υποψιαστούμε με βάση τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει στα επόμενα χρόνια η χώρα, έναντι των δανειστών της. Με άλλα λόγια ζούμε σε μεταβατική περίοδο και πολλά θα αλλάξουν στη ζωή μας, πολλά περισσότερα απ’ όσα μέχρι σήμερα άλλαξαν. Είμαστε μόλις στις πρώτες πράξεις του έργου.

Οι εκτιμήσεις των ειδικών συγκλίνουν πως ο λογαριασμός που έχουμε από εδώ και πέρα να πληρώσουμε βγαίνει πολύ δύσκολα και πως θα χρειαστεί να ματώσουμε. Για να βγούμε από την κρίση προϋπόθεση είναι να εργαστούμε για χρόνια σκληρά και με σχέδιο, κάτι που μέχρι σήμερα ποτέ δεν κάναμε. Όλα αυτά για κάποιον που παρακολουθεί συστηματικά τις εξελίξεις είναι χιλιοειπωμένα από τα χείλη των ειδικών και περίπου αυτονόητα.

Αυτονόητα; Όχι ακριβώς! Και εδώ είναι το πρόβλημα. Πρόκειται για την θελημένη ή αθέλητη αδυναμία της κυβέρνησης αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης να πουν την αλήθεια. Να περιγράψουν στην κοινωνία ακριβώς το πρόβλημα και τις συνέπειες που θα προκύψουν από εδώ και πέρα για όλους μας. Αποφεύγουν να το κάνουν και προφανώς έχουν τους λόγους τους.

Η μεν κυβέρνηση ίσως γιατί θέλει να κερδίσει πολιτικό χρόνο, ή δε αντιπολίτευση ίσως για να συνεχίσει να προσφέρει ανέξοδα μαγικές λύσεις. Αν πουν την αλήθεια, πρέπει ταυτοχρόνως να δώσουν και απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματα που θα προκύψουν, του τύπου «και τώρα τι κάνουμε;» Βλέπετε ο ρεαλισμός, δεν ήταν ποτέ το δυνατό στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος.

Ποιος θα βγει να πει πως ο δραστικός περιορισμός του κράτους, με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι μονόδρομος; Ποιος θα συγκρουστεί με τις πανίσχυρες συντεχνίες για την πάταξη της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς, την αύξηση της παραγωγικότητας του δημοσίου, την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας; Ποιος θα πείσει τους κάθε λογής κρατικιστές πως αν δεν λειτουργήσει ο ιδιωτικός τομέας το παιγνίδι είναι χαμένο;

Ακόμη και σε τόσο οριακές καταστάσεις, τα κόμματα αδυνατούν να απαγκιστρωθούν από τη λογική του πολιτικού κόστους. Εξακολουθούν να επιλέγουν τις πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις, από την παραδοχή της πραγματικότητας.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ;

19 Μαρτίου 11

Έχουμε μια μεγάλη ευκολία να χαιρόμαστε και να απογοητευόμαστε. Το συλλογικό συναίσθημα μεταβάλλεται με τη λογική του εκκρεμούς. Η ζέστη γίνεται κρύο και το κρύο ζέστη στο λεπτό! Από την ανησυχία για την υποτιθέμενη κατάρρευση της χώρας την 25η Μαρτίου, ξάφνου στην εθνική επιτυχία της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. την περασμένη εβδομάδα.

Πριν από δύο- τρεις μήνες οι φήμες έλεγαν πως το Νομισματοκοπείο είχε ξεκινήσει να τυπώνει και πάλι πεντοχίλιαρα και δεκαχίλιαρα. Ακόμη και σοβαροί άνθρωποι είχαν πειστεί πως η επιστροφή στη δραχμή, μετά από αυτό ήταν θέμα χρόνου. Οι μαρτυρίες ότι τα μηχανήματα του Νομισματοκοπείου δούλευαν νυχθημερόν ενόψει της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, μεταφέρονταν με αστραπιαία ταχύτητα από στόμα σε στόμα.

Το ίδιο έγινε και αυτές τις ημέρες με το περίφημο e-mail, που προεξοφλούσε την κατάρρευση της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή μετά την 25η Μαρτίου. Παρότι ήταν εντελώς αφελές και παιδαριώδες, ήταν αρκετό να προκαλέσει ανησυχία σε πολύ κόσμο. Και αν δεχτούμε πως για κάποιους που δεν είχαν ιδιαίτερες γνώσεις έμοιαζε αληθοφανές, δεν ισχύει το ίδιο για ανθρώπους της αγοράς, που αναζητούσαν εναγωνίως επιβεβαίωση ή διάψευση της «πληροφορίας».

Είναι στ’ αλήθεια παράλογο, ένα αφελές ηλεκτρονικό μήνυμα που είχε συντάξει ένας 45χρονος τορναδόρος όπως τελικά αποκαλύφθηκε, να αναστατώνει τη χώρα και να ωθεί στον πανικό τόσους πολλούς, όχι απαραίτητα αφελείς, σίγουρα όμως φοβισμένους ανθρώπους. Ακριβώς όπως και οι μαρτυρίες για το τύπωμα τραπεζογραμματίων σε δραχμές.

Φαίνεται τελικά πως η έλλειψη αξιοπιστίας της πολιτικής σήμερα, αλλά και η ανασφάλεια που νιώθει πολύς κόσμος, μπορούν να κάνουν την κάθε είδους τερατολογία να μοιάζει με αλήθεια. Το γεγονός πως ένας τορναδόρος πέτυχε να είναι πειστικός σε μια μερίδα του πληθυσμού, κόντρα στις επίσημες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί μη επιστροφής στη δραχμή, προκαλεί έκπληξη και απορία.

Η καχυποψία της κοινής γνώμης, είναι φανερή. Και πως αλλιώς θα ήταν άλλωστε, όταν δεν ξέρει πλέον τι και ποιόν να πιστέψει. Όταν όλα έχουν δύο όψεις, διαμετρικά αντίθετες. Αυτό που για την κυβέρνηση είναι επιτυχία για την αντιπολίτευση είναι τραγωδία. Όλα είναι ή άσπρα ή μαύρα, ή άθλος ή τραγωδία!

Έτυχε να ακούσω (στην Ελληνοφρένεια του ΣΚΑΙ) μονταρισμένες τη μία μετά την άλλη δηλώσεις πρωθυπουργών και κυβερνητικών εκπροσώπων των τελευταίων δέκα χρόνων, που επαναλάμβαναν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, πως επί των ημερών τους οι θυσίες των πολιτών «έπιασαν επιτέλους τόπο»! Όταν ο πολίτης έχει νιώσει πως αποδεδειγμένα τόσα χρόνια τον δούλευαν όλοι, γιατί σήμερα να πιστέψει όσα ακούει;

Είναι δυστυχώς τόσο παραπειστικός ο πολιτικός λόγος, που επιτρέπει και στο πιο ευφάνταστο σενάριο να μοιάζει ρεαλιστικό. Ακόμη και αν είναι γραμμένο από τορναδόρο!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΙΣΟΤΙΜΙΑ
takis.spiliopoulos@gmail.com

ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚ...ΤΑ;;

12 Μαρτίου 2011

Το είπε ο Ντομινίκ Στρος –Καν, ο πρόεδρος του ΔΝΤ και κατά πιθανότητα υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας: «Οι Έλληνες βρίσκονται μέσα στα σκατά»! Δεν θυμάμαι να έχω ακούσει ποτέ ξανά μια αντίστοιχη δήλωση, σε ότι έχει να κάνει με το ύφος και τη γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Γάλλος αξιωματούχος. Είναι από τις εκφράσεις που ακόμη και αν αποτελούν πεποίθησή σου, δεν την εκστομίζεις, ειδικά σε τόσο ψηλά αξιώματα όπου για τον χειρότερο χαρακτηρισμό, υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις.

Κατ’ αρχήν προκαλεί έκπληξη πως επισήμως δεν υπήρξε αντίδραση! Πως δεν βρέθηκε κανένας, έστω για την τιμή των όπλων, να απαντήσει στο υποτιμητικό σχόλιο του Γάλλου αξιωματούχου. Όμως πέρα από τις εντυπώσεις υπάρχει και η ουσία. Τι ακριβώς λέει ο Στρος –Καν στο επίμαχο σημείο της δήλωσής του; «Η πραγματικότητα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι εκεί βρίσκονται μέσα στα σκατά. Και μάλιστα πολύ βαθιά! Όταν μια γυναίκα λέει πως δεν μπορεί πια να αγοράσει ψωμί, λέει την αλήθεια. Όλος αυτός ο θυμός είναι θεμιτός. Οι άνθρωποι στο δρόμο έχουν την αίσθηση ότι τους εξαπάτησαν. Και ας είναι οι ίδιοι που μαγείρεψαν τα στοιχεία, που δεν έχουν πληρώσει φόρους, κάτι που είναι λίγο σαν εθνικό σπορ. Η απάτη πάει σύννεφο. Και επί πλέον είναι οι πιο πλούσιοι…».

Έχω την εντύπωση λοιπόν πως ο αντιπαθητικός αυτός κύριος, λέει την αλήθεια! Δεν βρίσκω κάτι που να είναι εκτός πραγματικότητας. Δικαιολογεί την οργή του κόσμου που νιώθει εξαπατημένος από τους πολιτικούς, περιγράφει τα οικονομικά αδιέξοδα, αλλά κάνει λόγο και για τις γνωστές λαμογιές. Ίσως το μοναδικό σημείο που χρειάζεται διευκρίνιση είναι αν με τη λέξη «σκ…τά» εννοεί τις κοινωνικές συνθήκες, ή αυτούς που τις διαμόρφωσαν, δηλαδή τους πολιτικούς. Και τα δύο μοιάζουν τα ταιριάζουν.

Σύμφωνοι, είναι υποτιμητικά και απαξιωτικά όλα αυτά για τη χώρα μας και είναι ενοχλητικό να τα ακούς από έναν ξένο αξιωματούχο. Δυστυχώς όμως, μας αρέσει δεν μας αρέσει, έτσι μας βλέπουν και στο ΔΝΤ και στη Γερμανία και στις διεθνείς αγορές. Με την εικόνα αυτή περιφέρεται η χώρα μας. Το διαπίστωσα τις προάλλες, με οργή και οδύνη μεγαλύτερη από αυτή που μου προκάλεσε ο Στρος –Καν, στα λόγια ενός ελληνόπουλου.

Ήταν στις ειδήσεις του Alpha ένα ρεπορτάζ για τους συμπατριώτες μας που ζουν στη Σουηδία. Θυμάμαι πόσο αμήχανα έσκυψε το κεφάλι η νεαρή κοπέλα, όταν στην ερώτηση πως μας βλέπουν εμάς τους έλληνες οι Σουηδοί φίλοι της, απάντησε : «Καχύποπτα, γιατί μας θεωρούν όλους μας κλέφτες και αυτό είναι πολύ δυσάρεστο!» Τελικά μήπως ζούμε μέσα στα σκατά και πλέον συνηθίσαμε τόσο που δεν μας προκαλεί τίποτα εντύπωση;
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Η ηλιθιότητα μπορεί ποτέ να είναι μαγκιά;

10 Μαρτίου 11

Θυμάμαι πόσο είχα ανησυχήσει ένα χειμωνιάτικο πρωινό στον περίφημο Α12, τον αυτοκινητόδρομο που διασχίζει κάθετα την Αυστρία. Είναι από τους δρόμους με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία, καθώς οδηγεί από την Ιταλία προς τη Γερμανία. Τον διασχίζουν χιλιάδες νταλίκες καθημερινά μεταφέροντας προϊόντα από το Νότο (και την Ελλάδα) προς τις αγορές της Ευρώπης. Ο λόγος της ανησυχίας ήταν η πυκνή χιονόπτωση, σε συνδυασμό με το μποτιλιάρισμα των αυτοκινήτων, λόγω ατυχήματος δύο χιλιόμετρα μπροστά.

Θεώρησα περίπου δεδομένο πως μόλις είχε ξεκινήσει μια μεγάλη περιπέτεια. Τελικά ανησύχησα αδίκως, γιατί η ροή της κυκλοφορίας αποκαταστάθηκε μετά από σαράντα πέντε λεπτά, χωρίς να δημιουργηθεί κανένα πρόβλημα. Μεσολάβησε το πέρασμα –με πολύ μεγάλη ταχύτητα- από τη Λωρίδα Εκτάκτου Ανάγκης, ενός μικρού κομβόι αυτοκινήτων. Πέρασαν κατά σειρά, σχεδόν το ένα πίσω από το άλλο, δύο γερανοί, ένα ασθενοφόρο, τρία εκχιονιστικά (που ήταν και «αλατιέρες) και δύο περιπολικά της αστυνομίας.

Στο χρονικό διάστημα που ήμασταν ακινητοποιημένοι, όσοι οδηγοί δεν είχαν λάστιχα χιονιού, φόρεσαν καλού κακού στα αυτοκίνητά τους αλυσίδες, καθώς άρχισε σιγά σιγά να «το στρώνει» στο οδόστρωμα. Δύο χιλιόμετρα μετά, στο σημείο που είχε γίνει το τρακάρισμα, δεν υπήρχε ίχνος. Σε χρόνο – ρεκόρ οι γερανοί είχαν αποσύρει τα αυτοκίνητα που είχαν εμπλακεί, ενώ τα εκχιονιστικά πήγαιναν εμπρός, στην κεφαλή του κομβόι, καθαρίζοντας τον δρόμο αφού η ακινητοποίηση των αυτοκινήτων είχε συσσωρεύσει στο οδόστρωμα 2-3 πόντους χιόνι.

Δεν χρειάστηκε ούτε η παρέμβαση του εισαγγελέα, ούτε δηλώσεις υπουργών και κομματικών εκπροσώπων, ούτε καταγγελίες πολιτών για την απουσία του κράτους! Όλοι έκαναν τη δουλειά τους και πρώτοι απ’ όλους οι πολίτες που χρησιμοποιούσαν τον δρόμο. Κανείς δεν διανοήθηκε να κλείσει την ΛΕΑ, όχι γιατί θα του δώσουν κλήση, αλλά γιατί θεωρείται εγκληματική πράξη που μπορεί να βάλει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές! Βλέπετε εκεί, σε αντίθεση με τη χώρα μας, κανείς δεν είναι ούτε τόσο μάγκας, ούτε τόσο έξυπνος!

Εννοείται πως σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, όταν οι θερμοκρασίες είναι κοντά στο μηδέν, οι αλατιέρες πηγαινοέρχονται. Το ίδιο και τα εκχιονιστικά μόλις πέσουν οι πρώτες νιφάδες. Οι δε οδηγοί, αν δεν έχουν λάστιχα χιονιού, βάζουν αλυσίδες στο πρώτο πάρκινγκ, πριν αρχίσουν να γλιστράνε στο δρόμο.

Οι εικόνες στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας τη Δευτέρα το βράδυ, προκαλούν κλαυσίγελο! Αυτοκίνητα χωρίς αλυσίδες ακινητοποιημένα στη μέση του δρόμου, νταλίκες χωρίς αλυσίδες διπλωμένες, οι ΛΕΑ κλειστές και τα εκχιονιστικά ακινητοποιημένα.

Δεν γνωρίζω τις ευθύνες της εταιρείας που διαχειρίζεται τον δρόμο. Ενδεχομένως να είναι μεγάλες, αν δεν είχε ρίξει εγκαίρως αλάτι. Όμως γνωρίζω πως αρκεί μόλις ένας ηλίθιος, για να γίνει ανάσχεση της κυκλοφορίας χιλιόμετρα πίσω και οι συνθήκες στο απάτητο κομμάτι του δρόμου να γίνουν χειρότερες. Αν, μάλιστα, δεν είναι ένας αλλά πολλές εκατοντάδες, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα. Όπως το βράδυ της Καθαρής Δευτέρας.
δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

H ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα!

5 Μαρτίου 11

Κάποτε η ζωή μας ήταν όμορφη και εύκολη. Μια καλή γνωριμία ή η κατάλληλη μίζα, ήταν αρκετή να κάνει πραγματικότητα κάθε σου επιθυμία. Να πάρεις για παράδειγμα εφ’ όρου ζωής αντιστασιακή σύνταξη, ακόμη και αν ήσουν αγέννητος την εποχή της αντίστασης, να εξασφαλίσεις αναπηρική σύνταξη από τα τριάντα σου, ακόμη και αν έσφυζες από υγεία!

Ο τοπικός κομματάρχης με ένα καλό πουρμπουάρ και λίγες ψήφους δώρο, διόριζε εσένα, τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου στο δημόσιο, ακόμη και αν ήσασταν οι πλέον ατάλαντοι άνθρωποι στον πλανήτη. Με λίγα περισσότερα χρήματα γινόσουν εφοριακός, τελωνειακός, υπάλληλος στην πολεοδομία,, υπεύθυνος προμηθειών κλπ. Επαγγέλματα όπως εργολάβος, ή προμηθευτής του δημοσίου έκαναν τρελά πάρτι, που ούτε στα όνειρά τους δεν είχαν φανταστεί.

Make a wish! Όλα ήταν εφικτά, όλα γίνονταν. Από το να εξασφαλίσεις με ένα τηλεφώνημα δανεικά και αγύριστα, θαλασσοδάνεια τα λέγανε τότε, μέχρι να παραγγείλεις νόμους και υπουργικές αποφάσεις στα μέτρα σου. Εννοείται πάντοτε με το αζημίωτο, τη νόμιμη προμήθεια, αφού άλλωστε έτσι επιβάλουν και οι κανόνες της αγοράς.

Τα χρόνια πέρασαν ανέμελα και ωραία, παραμυθιάζοντας το σύμπαν (και την Ε.Ε.) με ψεύτικα στοιχεία και πλαστές στατιστικές. Με μεζονέτες, τζιπ, σαλέ, ταξίδια στις Μαλδίβες και το Ντουμπάι, κοσμική ζωή. Με εορτοδάνεια, διακοποδάνεια και άλλες εγχώριες επινοήσεις, είχαμε όλα τα ελέη του Κυρίου.

Μέχρι τη στιγμή που ξοδέψαμε και την τελευταία δεκάρα. Όταν στο ταμείο δεν είχαν μείνει ούτε ψιλά για τα ρέστα, συνειδητοποιήσαμε πως δυστυχώς το πάρτι τελείωσε. Και τελείωσε άδοξα καθώς κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη για μας. Άκουγαν για δανεικά και άλλαζαν δρόμο. Τους κατηγορήσαμε, τους καταγγείλαμε στην κοινή γνώμη, τους καταστήσαμε υπεύθυνους γιατί συνέχισαν να μας δανείζουν παρότι δεν σταματούσαμε να ξοδεύουμε αλόγιστα και να τους κοροϊδεύουμε.

Όμως η ζωή παίζει περίεργα παιγνίδια. Τα έφερε έτσι, ώστε φέτος, ανήμερα της 25ης Μαρτίου να εκλιπαρούμε στις Βρυξέλλες βοήθεια από τις «μεγάλες δυνάμεις», για να μην χρεοκοπήσουμε! Τότε, εκατόν ενενήντα χρόνια πριν, οι μεγάλες δυνάμεις μας βοήθησαν με τα λεγόμενα «δάνεια της ανεξαρτησίας». Δάνεια που με επαχθείς όρους, είχαμε πάρει από το χρηματοπιστωτικό σύστημα της εποχής.

Δυστυχώς όμως, μόλις ένα μικρό ποσό δαπανήθηκε για τις ανάγκες της επανάστασης. Τα περισσότερα χρήματα από τα δάνεια, δόθηκαν σε προμήθειες και στην προπληρωμή των τόκων ή σε παραγγελίες πολεμικού υλικού που ποτέ δεν παραλάβαμε! Τότε για την αποπληρωμή των δανείων, υποθηκεύσαμε τα «εθνικά κτήματα», τη δημόσια περιουσία! Λίγα χρόνια μετά, το 1827 πτωχεύσαμε για πρώτη φορά!

Μήπως εντοπίζετε πολλές αντιστοιχίες με το σήμερα; Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι; Ο Καρλ Μαρξ είχε πει πως «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Εμείς πάντως είμαστε ήδη στην τέταρτη επανάληψη του ίδιου έργου!

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία