ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΑΡΑΓΕ;

19 Ιουνίου 10
Άραγε θα μάθουμε ποτέ, τι έχει συμβεί με την Οικονομία; Πως και γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, ποιος φταίει και πόσο φταίει για την κατάντια μας; Μας έλεγαν άραγε κατά καιρούς την αλήθεια ή απλώς μας δούλευαν ψιλό γαζί, γιατί έτσι τους βόλευε;

Μέχρι πριν δεκαέξι μήνες η οικονομία μας σύμφωνα με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή (τον θυμάστε άραγε;), ήταν κραταιά και ρωμαλέα! Όπως μας έλεγε, ήταν «θωρακισμένη απέναντι στην παγκόσμια κρίση και τους εξωτερικούς κινδύνους» και ότι περίπου προκαλούσαμε τον παγκόσμιο φθόνο, με την συνεχιζόμενη ανάπτυξη της χώρας εν μέσω κρίσης!

Δέκα μήνες πριν, πάλι από επίσημα χείλη, πήραμε την διαβεβαίωση πως η οικονομία δεν έχει σοβαρό πρόβλημα, ή και αν έχει είναι από αυτά που διορθώνονται. Θα θυμάστε τον νυν πρωθυπουργό να λέει και να ξανάλεει, πως «λεφτά υπάρχουν»! Και μάλιστα φτάνουν και περισσεύουν για να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, «ώστε να κινηθεί η αγορά», όπως επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία!

Έξη μήνες πριν, διαπιστώθηκε πως υπάρχει μεν ένα πρόβλημα στην οικονομία, αλλά αντιμετωπίζεται χωρίς πανικό, «με ήπια προσαρμογή». Ανακοινώνεται το πάγωμα των μισθών στον δημόσιο τομέα κλπ, ενώ από το Ζάππειο ο πρωθυπουργός θα εξαγγείλει μέτρα, όπως π.χ. το κλείσιμο 5-6 γραφείων του ΕΟΤ στο εξωτερικό , την αντικατάσταση με υβριδικά των αυτοκινήτων που χρησιμοποιούν υπουργοί και γενικοί γραμματείς. Κυρίως όμως θα εγγυηθεί* «την στήριξη της κυβέρνησης στους χαμηλόμισθους και τη μεσαία τάξη».

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Νέα μέτρα ανακοινώνονται τον Φεβρουάριο, ενώ ακόμη πιο νέα, σε δραματικούς τόνους πλέον, τον Μάρτιο. Τότε πρωτακούγεται από το στόμα του πρωθυπουργού η λέξη καταστροφή: "Αν η χώρα μας δεν καταφέρει να δανειστεί με όρους όπως οι άλλες χώρες, τότε θα έρθει η καταστροφή. Μπορεί να ακούγεται εφιαλτικό είναι όμως η αλήθεια", λέει ο κύριος Παπανδρέου.

Και κάπου εκεί αρχίζει ο κατήφορος και η ολοκληρωτική απώλεια του ελέγχου της κατάστασης, με συνεχόμενα ανάλγητα δημοσιονομικά μέτρα. Η τελευταία πράξη του έργου ήταν και η περισσότερο επώδυνη, καθώς σε αντίθεση με όσα προηγήθηκαν, έχει την διάσταση της μονιμότητας! Το ασφαλιστικό δείχνει τον δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Γιατί δυνητικά όλα τα άλλα μπορεί να ξαναφτιάξουν, όχι όμως το ασφαλιστικό, που αποτελεί το δείκτης του μέλλοντός μας! Δείχνει τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, δια παντός!

Δεν μπορεί παρά κάποιοι να φέρουν την ευθύνη για ότι έχει συμβεί και για ότι πρόκειται να συμβεί. Είναι προφανές πως αυτουργοί της χρεοκοπίας μας, δεν είναι ούτε τα hedge funds, ούτε οι διεθνείς κερδοσκόποι. Αυτοί έκαναν τη δουλειά τους. Οπότε αλλού πρέπει να αναζητήσουμε τους υπαίτιους. Ωστόσο, ο κόσμος έχει διαμορφώσει άποψη και δεν μπορεί να κάνει λάθος. Όπως δεν έκανε λάθος και στις εκλογές που τιμώρησε τη ΝΔ.

* εγγύηση. οποιασδήποτε μορφής εξασφάλιση, την οποία παρέχει κάποιος σε κάποιον άλλο, ότι θα τηρήσει μια υπόσχεση ή τους όρους μιας συμφωνίας, σύμβασης!

Δυστυχώς δεν ιδρώνει το αυτί κανενός!

12 Ιουνίου 10

Το φιάσκο της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, επιβεβαιώνει πως τίποτε σε αυτόν τον τόπο δεν άλλαξε και ούτε πρόκειται να αλλάξει. Ήταν μια ακόμη παρωδία, εν πολλοίς αναμενόμενη, που δεν προσέφερε τίποτε ούτε στην αποκάλυψη των ενόχων, ούτε στον τρόπο που αναζητούνται οι ευθύνες όταν πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα. Και αυτό παρά την κατακραυγή του κόσμου.

Πέντε διαφορετικά πορίσματα, όπως ακριβώς θα μπορούσε εκ των προτέρων να τα φανταστεί κανείς, καθώς δεν ξεφεύγουν ούτε κατά κεραία από την πεπατημένη και τους κανόνες που υπαγορεύει η λογική των κομμάτων, που ως γνωστόν απέχει παρασάγγες από την κοινή λογική! Γιατί η κοινή λογική άλλα λέει. Πως αφού τους ίδιους μάρτυρες εξέτασαν τα μέλη της επιτροπής, τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία διάβασαν όλοι, την ίδια δικογραφία πήραν στα χέρια τους, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πέντε διαφορετικές εκδοχές για το τι ακριβώς συνέβη και για το ποιος ευθύνεται!

Μπορείτε να φανταστείτε τους δικαστές του Πενταμελούς Εφετείου να εκδίδουν πέντε διαφορετικές αποφάσεις για την υπόθεση που δικάζουν; Ο κάθε δικαστής που συμμετέχει στην έδρα, να υποδεικνύει διαφορετικούς ενόχους. Υπάρχει άραγε έστω και ένας που να εμπιστευτεί αυτό το δικαστήριο; Προφανώς όχι! Και όμως, αυτό ακριβώς συνέβη στην εξεταστική επιτροπή για το Βατοπέδι και πιθανότατα θα συμβεί αύριο και για το σκάνδαλο της Siemens.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη, που κάνει στη συγκεκριμένη περίπτωση τη διαδικασία να μοιάζει με θέατρο. Το δικαστήριο αν βρει ενόχους τους τιμωρεί, ενώ η βουλή ακόμη και αν βρει ενόχους, θα τους παραπέμψει σε μια άλλη επιτροπή, την επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης. Αν η άλλη επιτροπή βρει ενόχους, με βάση το νόμο θα καλέσει τη βουλή να ψηφίσει εάν οι κατά πάσα πιθανότητα ένοχοι θα παραπεμφθούν σε δίκη ή όχι. Και αν συμφωνήσουν οι υπόλοιποι βουλευτές τότε θα πάνε στο δικαστήριο! Με μια λεπτομέρεια όμως. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ, καθώς δεν υπάρχουν αδικήματα αφού έχει ήδη επέλθει παραγραφή για όλα και για όλους.

Μια διαδικασία χωρίς νόημα, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα τιμωρίας των ενόχων! Το μοναδικό ζητούμενο ήταν η αποκάλυψη της αλήθειας. «Όλα στο φως, όποιον και αν αφορούν, ακόμη και αν ματώσουμε», όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός. Με άλλα λόγια ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξουν, ειδικά τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, πως πήραν το μήνυμα. Πως έλαβαν υπόψη τους την γενικευμένη κατακραυγή της κοινωνίας και την αμφισβήτηση.

Τελικά όπως εκ των πραγμάτων προκύπτει, όσοι υποστηρίζουν ότι οι μαζικές αποδοκιμασίες των διαδηλωτών κάθε τρεις και λίγο έξω από τη Βουλή, ποτέ δεν έφτασαν στα αυτιά των πατέρων του έθνους, έχουν δίκαιο. Εκτός και αν απλώς, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Δυστυχώς το δεύτερο μοιάζει πιθανότερο.

Έρχεται βαρυχειμωνιά καλοκαιριάτικα;

5 Ιουνίου 10

Τα πράγματα εξελίσσονται σε πολύ δύσκολα, οι δε οιωνοί είναι απαισιόδοξοι. Και δεν είναι μόνο τα εμφανή και προφανή που δημιουργούν την ανησυχία. Αναμφισβήτητα οι πρόσφατες εξελίξεις στο ασφαλιστικό, επιδεινώνουν δραματικά το κλίμα στην κοινωνία και υποβαθμίζουν περαιτέρω το ηθικό των πολιτών. Πρόκειται για τεράστιας σημασίας θέμα, που αλλάζει άρδην τα δεδομένα στις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων. Το ασφαλιστικό έχει όλα τα χαρακτηριστικά εκείνα, για να αποτελέσει τη θρυαλλίδα της κοινωνικής αντίδρασης και να κινητοποιήσει τις αντιδράσεις μαζών που μέχρι αυτή την ώρα, απλώς παρακολουθούσαν με δέος τις εξελίξεις.

Και αυτό γιατί άλλο είναι οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, ή οι αυξήσεις στα καύσιμα και τον ΦΠΑ, που σου επιτρέπουν να αισιοδοξείς πως κάποια στιγμή θα φτιάξουν τα πράγματα και θα επανέλθουν στις παλιές καλές εποχές και άλλο είναι να διαγράφονται δια παντός συνταξιοδοτικά δικαιώματα, με ρυθμίσεις που ούτε στο χειρότερο εφιάλτη μας δεν είχαμε φανταστεί. Ανατρέπονται οριστικά και αμετάκλητα, όχι απλώς κεκτημένα και δικαιώματα, αλλά κοινωνικές δομές! Και αυτό είναι πρωτοφανές.

Όμως πέρα από τα εμφανή και προφανή, υπάρχουν και αυτά που δεν είναι ευδιάκριτα, αλλά προκαλούν επίσης μεγάλη ανησυχία. Είναι η ίδια η λειτουργία της κυβέρνησης και ο προβληματισμός που υπάρχει για την αποτελεσματικότητα της. Είναι η αίσθηση πως σε κρίσιμους τομείς η κυβέρνηση είτε «σέρνεται», είτε λειτουργεί με την γνωστή παλαιοκομματική λογική του παρελθόντος. Και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις και προς τη μια και προς την άλλη κατεύθυνση.

Για παράδειγμα η εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που θεωρείται το εργαλείο για την ανασυγκρότηση της χώρας, δείχνει να έχει βαλτώσει, όπως προκύπτει από την τελευταία αξιολόγηση του κ. Πάγκαλου. Ο βαθμός υλοποίησης του ΠΣΑ βρίσκεται σήμερα στο 53%, ποσοστό που δεν κρίνεται ικανοποιητικό, καθώς πολλές από τις δράσεις, υποτίθεται πως ξεκίνησαν από την αρχή του έτους.

Αλλά πως να υλοποιηθούν όταν οκτώ μήνες από τις εκλογές, υπάρχουν μεγάλα και ανεξήγητα κενά στη στελέχωση του δημόσιου τομέα. Θέσεις κλειδιά σε τομείς που δημιουργούν ελλείμματα, όπως η υγεία, ή τα ασφαλιστικά ταμεία, είτε παραμένουν άδειες, είτε καλύφθηκαν όπως –όπως, σε πολλές περιπτώσεις από ανθρώπους με κομματική ταυτότητα μεν, αλλά χωρίς τα απαραίτητα προσόντα δε.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις ακραίου παραλογισμού, που αγγίζουν τα όρια της κωμωδίας, όπως για παράδειγμα η πρόσληψη στο δημόσιο πριν λίγες ημέρες, οκτώ χειριστών χιονοδρομικών αναβατήρων (lift). Ναι σωστά διαβάσατε. Χειριστές lift, για να στελεχώσουν καλοκαιριάτικα τα χιονοδρομικά κέντρα. Και αν δεν σας κάνει εντύπωση το γεγονός πως το θερμόμετρο έδειχνε ήδη 35 βαθμούς Κελσίου, τότε να σας θυμίσουμε πως έχουν παγώσει με νόμο οι προσλήψεις στο δημόσιο! Εκτός και αν η κυβέρνηση γνωρίζει κάτι που εμείς δεν γνωρίζουμε. Πως ο η βαρυχειμωνιά και ο χιονιάς, αναμένεται να ενσκήψει φέτος στην χώρα μέσα στο καλοκαίρι.

Η ομολογία Μαντέλη, δεν είναι καν η κορυφή του παγόβουνου!

29 Μαίου 10

Η ομολογία Μαντέλη πως λαδώθηκε από τη Siemens, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την «εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα». Αρκεί να δει κανείς τα χαρακτηριστικά του κολοσσιαίου αυτού σκανδάλου στο σύνολό του, ήτοι οικονομικά μεγέθη και βαθμό εμπλοκής των κομμάτων εξουσίας, για να γίνει αντιληπτό πως το σκάνδαλο Siemens δεν είναι τα «ψίχουλα» που ομολογεί πως έλαβε ένας πρώην υπουργός.

Μοιάζει αστείο ξάφνου όλοι, να δηλώνουν σοκαρισμένοι και να εκφράζουν αποτροπιασμό και οργή, όταν η υπόθεση μέσες άκρες ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, σε όσους παρακολουθούν συστηματικά την επικαιρότητα και διαβάζουν τακτικά εφημερίδες. Και τα ονόματα είχαν ακουστεί και τα ποσά είχαν γραφεί. Προς τι η έκπληξη λοιπόν; Προς τι η σπουδή την επομένη της ομολογίας, για την έφοδο του ΣΔΟΕ στα γραφεία της Siemens; Περίμεναν πως θα βρουν πειστήρια για το λάδωμα Μαντέλη δώδεκα χρόνια μετά; Γιατί χρειάστηκαν εικοσιτέσσερις ολόκληρες ώρες, για να απαγορευτεί η εξόδου από την χώρα στον Μαντέλη;

Από δε του βήματος της βουλής, ακούσαμε διάφορα περισπούδαστα, του τύπου «η ομολογία αυτή θα μείνει στην ιστορία ως το πλέον αρνητικό ορόσημο στις σχέσεις του πολιτικού κόσμου με τη διαφάνεια» ή πως «η κυνική ομολογία καταδεικνύει τις εφιαλτικές διαστάσεις της διαφθοράς, που τρώει τα σωθικά της δημοκρατίας»! Και αναρωτιέται κανείς, όλοι αυτοί που ξαφνικά έπεσαν από τα σύννεφα, που «θλίβονται και εξοργίζονται» όπως ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, που ζούσαν μέχρι χθες; Δεν είχαν ακούσει, δεν είχαν ψυλλιαστεί απολύτως τίποτα; Καλά δεν διάβαζαν ούτε εφημερίδα; Αστεία πράγματα!

Αν πράγματι κάτι σοκάρει δεν είναι η κυνική ομολογία του Μαντέλη. Είναι η εκατό φορές κυνικότερη ομολογία του Χριστοφοράκου, πως «κράτος στην Ελλάδα, είναι το κόμμα που κυβερνάει και γι' αυτό το εξαγοράζαμε»! Σύμφωνα με την απολογία του στη γερμανική εισαγγελία (την δημοσίευσε στην Ελευθεροτυπία στις 25/5 η Αριστέα Μπουγάτσου) ο Χριστοφοράκος περιγράφει το πόσο εύκολο ήταν να εξαγοράσει η Siemens το κράτος, πληρώνοντας το 2% της κάθε σύμβασης στα κόμματα.

Αν πάρετε μολύβι και χαρτί, το ποσό αυτό σε βάθος χρόνου είναι περί τα εκατό εκατομμύρια ευρώ! Λέει και κάτι άλλο ο Χριστοφοράκος. Ότι «τα κόμματα ζητούσαν συνεχώς χρήματα μέχρι και το 2007, κάτι που προσωπικά έβρισκα απίστευτο, καθώς το σκάνδαλο διαφθοράς στη Siemens ήταν ήδη ένα τεράστιο σκάνδαλο στην Ελλάδα».

Κάποιοι, θα επιχειρήσουν η ομολογία Μαντέλη να γίνει η χρυσή ευκαιρία για άλλοθι. Να μετατραπεί στο εξιλαστήριο θύμα, που θα άρει τις αμαρτίες όλων! Ίσως η υπόθεση να προσφέρεται και για τα δύο! Όμως θα ήταν τεράστιο λάθος να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο, με δεδομένη την οργή και την απογοήτευση του κόσμου που περιμένει, όπως του υποσχέθηκαν, να μάθει όλη την αλήθεια.

Και εμείς στον κόσμο μας!

22 Μαίου 10

Οι Ισλανδοί την επομένη της χρεοκοπίας τους, ανακοίνωσαν σκληρά μέτρα. Ζήτησαν θυσίες από τον λαό προκειμένου να ορθοποδήσει η χώρα τους και να επιβιώσει από την κρίση. Όμως έκαναν συγχρόνως κάτι ακόμη. Μια επιτροπή βουλευτών και τεχνοκρατών συνέταξε ταχύτατα ένα αναλυτικό πόρισμα, για τα αίτια της κατάρρευσης της χώρας. Κατέγραψαν με κάθε λεπτομέρεια, όλους τους λάθος χειρισμούς και όλες τις αποφάσεις που οδήγησαν στην καταστροφή. Συμπεριέλαβαν δε και όλα τα σχετικά έγγραφα που αποδείκνυαν τα γραφόμενά τους. Όλα αυτά τυπώθηκαν σε έναν καλαίσθητο τόμο 2000 σελίδων, που στη συνέχεια διατέθηκε προς πώληση στα βιβλιοπωλεία, απ’ όπου έγινε ανάρπαστος. Έτσι οι πάντες γνώριζαν λίγες βδομάδες μετά, τι ακριβώς συνέβη, για ποιο λόγο οδηγήθηκαν στην χρεοκοπία και ποιος έφταιγε.

Κάντε τώρα τις συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς. Εδώ η βουλή συζητά και θα συζητά για καιρό, για το Βατοπέδι και τη Ζήμενς, υποθέσεις που έχουν βάθος μεγαλύτερο της δεκαετίας Αναζητούν ενόχους για αδικήματα που ναι μεν προκάλεσαν αποδεδειγμένα βλάβη στη χώρα, για τα οποία όμως δεν τίθεται θέμα να τιμωρηθεί κανείς όσο ένοχος και να είναι, λόγω παραγραφής! Υποθέσεις που διαχειρίζονται εξεταστικές επιτροπές που όλα τα μέλη τους θα ακούσουν τους ίδιους μάρτυρες, θα εξετάσουν τα ίδια έγγραφα και παρ’ όλα αυτά θα συντάξουν όχι ένα, άλλα πέντε πορίσματα για την κάθε υπόθεση. Και η κωμωδία θα συνεχιστεί στις προανακριτικές επιτροπές που θα ακολουθήσουν μέσα στο καλοκαίρι!
Και όταν με το καλό τελειώσουν με όλα αυτά, θα ξεκινήσουν να συζητούν για τις ευθύνες αυτών που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. Μην έχετε δε καμία αμφιβολία, πως όπως συνήθως συμβαίνει, ούτε ένοχοι θα προκύψουν, ούτε κανείς μας θα γίνει σοφότερος.

Ωστόσο το πλέον δυσάρεστο είναι, πως όλα αυτά γίνονται σε ένα κλίμα γενικευμένης νοσηρότητας. Που χαρακτηρίζεται από καχυποψία, φήμες, σκανδαλολογία, αλλά και την εντεινόμενη απαξίωση της πολιτικής.
Έτσι προκειμένου να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα, προαναγγέλθηκε από τον πρόεδρο της βουλής, πως στο μέλλον θα τίθενται περιορισμοί στη βουλευτική ασυλία. Υποτίθεται πως αν η δίωξη του βουλευτή δεν συνδέεται με την πολιτική του δράση, η αρμόδια επιτροπή θα προτείνει στο σώμα την άρση της ασυλίας. Βέβαια οι βουλευτές θα ψηφίζουν στη συνέχεια κατά το δοκούν, κάτι που γίνεται άλλωστε και σήμερα.

Όπως για παράδειγμα προχθές, όπου στην ολομέλεια συζητήθηκαν τέσσερις περιπτώσεις άρσης ασυλίας. Για τις δύο από αυτές, οι κατηγορούμενοι βουλευτές ζήτησαν οι από το σώμα να εγκρίνει την άρση της ασυλία τους, προκειμένου να υπερασπισθούν τον εαυτό τους ενώπιον των δικαστηρίων. Παρ’ όλα αυτά, είτε το πιστεύεται είτε όχι, το 1/3 του σώματος ψήφισε κατά της άρσης! Το ακόμη γελοιωδέστερο ήταν όταν σε δύο άλλες περιπτώσεις, που οι κατηγορίες αφορούσαν τα αδικήματα της συκοφαντικής δυσφήμησης, της απειλής και της εξύβρισης, όπως σωστά μαντεύετε, το όχι στην άρση ασυλίας ήταν καθολικό! Είναι προφανές πως είτε δεν έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει στην κοινωνία, είτε το γνωρίζουν αλλά αδιαφορούν. Μακάρι τουλάχιστον να συμβαίνει το πρώτο.

Γιατί όλοι τα έχουν βάλει με τους βουλευτές;

15 Μαίου 10

Υπέροχη επιστήμη η στατιστική. Σου δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις ένα ψέμα, ως το πειστικότερο επιχείρημα . Για παράδειγμα έλεγε τις προάλλες στον Flash ο πρόεδρος της βουλής, πως αν μειώνονταν κατά εκατό οι βουλευτές, «αντί για 1,1 τοις χιλίοις του κρατικού προϋπολογισμού που είναι σήμερα οι αμοιβές, θα πήγαιναν στο 0.9 τοις χιλίοις. Αστεία πράγματα». Αν είναι έτσι, προφανώς δεν αξίζει καν να το συζητάμε, είναι η αυτονόητη αντίδραση στα λεγόμενα του πρόεδρου.

Για όσους δεν γνωρίζουν, με δεδομένο πως οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού είναι περί τα 70 δις, ενδεχόμενη μείωση των βουλευτών θα επιφέρει οικονομία σύμφωνα με τον πρόεδρο, 14 εκατομμύρια. Η αλήθεια είναι πως τα χρήματα είναι λίγο περισσότερα (18 εκατομμύρια) αλλά δεν χάλασε και ο κόσμος!

Ως εδώ καλά, αν ο πρόεδρος δεν παρέλειπε να προσθέσει στους 100 βουλευτές τους 500 συνεργάτες τους. Τρεις αποσπασμένοι, ένας αστυνομικός και ένας επιστημονικός συνεργάτης αντιστοιχεί σε κάθε βουλευτή, οι οποίοι αμείβονται με έξτρα υπερωρίες και επιδόματα. Το κόστος τους, είναι γύρω στα 20-22 εκατομμύρια ετησίως. Ήτοι συνολικά οι εκατό βουλευτές στοιχίζουν πάνω από 40 εκατομμύρια το χρόνο*, χωρίς να συνυπολογίσουμε αυτοκίνητα, ηλεκτρονικό εξοπλισμό, ταξίδια, εισιτήρια και κάθε λογής αποζημιώσεις και έξοδα.

Σίγουρα ο λαϊκισμός είναι εύκολος και πιασάρικος. Κουβέντες που χαϊδεύουν αυτιά και ικανοποιούν το κοινό αίσθημα με την ρηχή λογική της τηλεόρασης, μπορεί να αραδιάσει κανείς ένα σωρό! Όμως εδώ υπάρχει ένα ζήτημα σοβαρό και κρίσιμο. Αφορά την έντονη και επίμονη κριτική που πλέον ασκείται στον κοινοβουλευτισμό, την πολιτική και τους πολιτικούς. Αφορά τον κίνδυνο να βρεθούν ένα πρωί, εκόντες άκοντες, σε ανοικτή αντιπαράθεση με την κοινωνία! Όποιος δεν το βλέπει κάνει λάθος μεγάλο.

Ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, το πρώτο μέτρο που ανακοίνωσε ήταν η μείωση των μισθών των Υπουργών. Αστεία πράγματα θα πείτε (σύμφωνα με τη λογική Πετσάλνικου). Και όμως έχοντας να διαχειριστεί τα μεγάλα ελλείμματα της Βρετανικής οικονομίας, παίρνει τα μέτρα του, πριν ζητήσει θυσίες από τον λαό. Εδώ έγινε ακριβώς το αντίθετο. Εξαντλήθηκε κάθε περιθώριο αντοχής από τους πολίτες, για να συζητήσουν κάποιες περικοπές οι πατέρες του έθνους.

Επειγόντως πρέπει να πείσουν την κοινωνία, πως η βουλή δεν απαρτίζεται από τα μέλη μιας καλοπληρωμένης (με 15 μισθούς) και με εξωφρενικά προνόμια επαγγελματική ομάδα, αλλά από αιρετούς εκπρόσωπους του λαού. Και ένας τρόπος να το κάνουν είναι να υποβάλουν τους εαυτούς σε θυσίες, αντίστοιχες με αυτές που ζητούν από τον Ελληνικό λαό. Αν δεν το κάνουν άμεσα, σύντομα θα έχουν σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας και κύρους οι ίδιοι, αλλά ακόμη σοβαρότερο η δημοκρατία και πατρίδα μας.

* 40 εκατομμύρια, σημαίνει επίδομα 400 ευρώ, σε 100.000 χαμηλοσυνταξιούχους. Αστεία πράγματα; Ασφαλώς και όχι!