ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΣ ΠΕΡΔΙΚΕΣ ΜΕ ΜΠΑΖΟΥΚΑΣ!

ή αλλιώς... "ΠΩΣ ΣΠΑΤΑΛΑΜΕ ΠΟΛΥΤΙΜΟ, ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ!"


27 Φεβρουαρίου 10

Τον Γενάρη του 96, δυο Τούρκοι «δημοσιογράφοι», κατεβάζουν την Ελληνική σημαία στα Ίμια και υψώνουν την Τουρκική. Για να γίνει η πρόκληση ακόμη μεγαλύτερη, βιντεοσκοπούν την επιχείρηση και την προβάλουν στα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Η απάντηση της Ελλάδας ήλθε την επομένη, όταν ένα άγημα ναυτών του Π.Ν. κατεβάζει την Τουρκική σημαία και επανατοποθετεί στη θέση της την Ελληνική.

Κάποιοι είπαν τότε πως θα ήταν περισσότερο αποδοτικό διπλωματικά, αν αντί για το άγημα του Π.Ν., κατέβαζαν την Τούρκικη σημαία και επανατοποθετούσαν την Ελληνική δύο απλοί Καλύμνιοι ψαράδες! Ο κανόνας λέει ότι σε μια προβοκατόρικη και στημένη ενέργεια, απαντάς περίπου με τον ίδιο τρόπο, αλλιώς πέφτεις στην παγίδα που σου στήνουν!

Κάπως έτσι μοιάζει να συμβαίνει, τηρουμένων των αναλογιών, με το επαίσχυντο δημοσίευμα του Γερμανικού FOCUS. Την άσεμνη χειρονομία της ενδεδυμένης με την Ελληνική σημαία Αφροδίτης της Μήλου και δίπλα τον τίτλο «Απατεώνες της Ευρώπης». Κάποιος γερμανός αρχισυντάκτης σκαρφίστηκε ένα εξώφυλλο, που θα ήταν ακραία προκλητικό, ώστε να αυξήσει την κυκλοφορία του περιοδικού του.
Κάτι σαν αυτό που ο αφελής Δανός δημοσιογράφος έκανε το 2005, δημοσιεύοντας σκίτσα του Μωάμεθ. Η κατάληξη ήταν ταραχώδεις διαδηλώσεις φανατικών μουσουλμάνων, πυρπολήσεις πρεσβειών, μποϋκοτάζ των δανικών προϊόντων και απαίτηση πολλών μουσουλμανικών χωρών από τα Ηνωμένα Έθνη, να επιβάλλουν κυρώσεις κατά της Δανίας!

Είναι αλήθεια πως το δημοσίευμα του Γερμανικού περιοδικού, προκάλεσε δικαίως αγανάκτηση και οργή, αν και δεν ήταν το πρώτο. Εδώ και καιρό είμαστε στα πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων διεθνών εντύπων, συνήθως με προσβλητικά και υποτιμητικά σχόλια. Όμως ο τρόπος που αντιδράσαμε στην περίπτωση αυτή, καθίσταται ήδη επιζήμιος. Στραφήκαμε κατά της Γερμανίας, αντί να στραφούμε κατά του συγκεκριμένου εντύπου. Δώσαμε διαστάσεις «θερμού επεισοδίου», σε ένα ιταμό δημοσίευμα ενός περιοδικού, που στο κάτω- κάτω δεν είναι και η βίβλος της δημοσιογραφίας!

Ο πρόεδρος της Βουλής προέβη σε έντονο διάβημα διαμαρτυρίας προς τον Γερμανό πρέσβη, θυμίζοντάς του εκτός των άλλων ότι στα δύο Ελληνικά νόμπελ, αυτοί δεν έχουν τίποτα αντίστοιχο να αντιτάξουν! Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θυμήθηκε τις πολεμικές αποζημιώσεις που δεν καταβλήθηκαν και τον χρυσό που μας έκλεψαν οι Ναζί. Επίσης εφημερίδες ανταπέδωσαν το δημοσίευμα, επιστρατεύοντας σβάστιγγες. Είτε ακόμη χειρότερα, καλώντας τα γκαρσόνια να φτύνουν (sic) στον καφέ και στις σαλάτες των Γερμανών τουριστών που θα έλθουν το καλοκαίρι στη χώρα μας, όπως έγραψε μεγάλης κυκλοφορίας κεντροαριστερή εφημερίδα!!!

Για την ώρα, είναι άδηλες οι συνέπειες για την ευρισκόμενη σε δυσχερή οικονομικά θέση χώρα μας. Το μόνο σίγουρο είναι πως ήδη έχουμε σπαταλήσει, πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, χωρίς καμία ανταποδοτικότητα. Εκτός αν περιμένουμε πως στο εξής η γερμανική κυβέρνηση θα λογοκρίνει προληπτικά, όλα τα δημοσιεύματα περιοδικών και εφημερίδων, που αναφέρονται στη χώρα μας!

ΥΓ. Και εν τέλει, είναι περισσότερο αντιαισθητικό και απείρως προσβλητικότερο για τον Ελληνικό λαό, το υποτίθεμενο σατυρικό βίντεο που μετέδωσε ελληνικό κανάλι (συμπτωματικά Γερμανικής ιδιοκτησίας), με τον πρωθυπουργό της χώρας αδύναμο στις άγριες ορέξεις ευρωπαίου επιτρόπου!

Μια απλή εξήγηση για το χάλι μας!

20 Φεβρουαρίου 10

Τελικά ποιος φταίει για το χάλι μας; Γιατί φτάσαμε να μιλάμε για ενδεχόμενη πτώχευση; Η ίδια χώρα δεν είναι, που πριν πέντε χρόνια παρουσίαζε στη διεθνή κοινότητα ένα ιδανικό προφίλ χώρας, μέσω της διοργάνωσης των ολυμπιακών αγώνων; Με σύγχρονους αυτοκινητόδρομους, καινούργιο αεροδρόμιο, γέφυρες, μετρό, υπέροχα στάδια και καταπληκτική οργάνωση;

Ναι είναι η ίδια χώρα... Και δυστυχώς αυτό και μόνο το παράδειγμα των ολυμπιακών αγώνων, μπορεί εύγλωττα να εξηγήσει την κατρακύλα μας. Δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί αυτό το κράτος, δείχνει πόσο οδυνηρή είναι η έλλειψη σχεδιασμού για το αύριο, αλλά και πόσο καταστροφική είναι η ασυνέχεια όταν ένα κόμμα διαδέχεται ένα άλλο στην εξουσία.

Όλα σχεδόν τα έργα που αποδείχθηκαν χρήσιμα και λειτουργικά, με εξαίρεση το μετρό (έργο που έγινε με καθυστέρηση 15-20 ετών), είναι έργα που έγιναν με συγχρηματοδότηση, τα οποία διαχειρίζονται σήμερα ιδιώτες. Έργα που πρόκειται να περάσουν στο Ελληνικό δημόσιο, μετά από 30- 35 χρόνια. Παράδειγμα η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου,(που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού στοίχισε σχεδόν ένα δις και έξη χρόνια μετά δεν κατασκευάστηκε ούτε ένα χιλιόμετρο αυτοκινητόδρομου, είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά της!), η Αττική οδός και το νέο αεροδρόμιο της Αθήνας.

Αντίθετα όπου τα έργα αφέθηκαν στην δικαιοδοσία και τη διαχείριση του κράτους, είτε εγκαταλείφθηκαν, είτε έγιναν πρόχειρα και χωρίς προδιαγραφές. Παράδειγμα οι περισσότερες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις που ενώ πληρώθηκαν πανάκριβα από το υστέρημα του ελληνικού λαού, έξη χρόνια τώρα λεηλατούνται, μετατρέπονται σε χωματερές, σκουριάζουν και καταστρέφονται!

Παράδειγμα ο επικίνδυνος Κηφισός, που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τα νεύρα των οδηγών που τον χρησιμοποιούν. Εννοείται πως ούτε η Ιόνια οδός, ούτε ο αυτοκινητόδρομος που διατρέχει τον Θεσσαλικό κάμπο προχωρούν, ούτε η Κορίνθου Πατρών έχει ξεβαλτώσει. Ολοκληρώθηκε με χίλια βάσανα η Εγνατία οδός και ολοκληρώνεται με καθυστέρηση ο Μαλλιακός, όπου επιλέχθηκε η φτηνότερη και ευκολότερη από τις προτεινόμενες λύσεις.

Αυτά αρκούν για να γίνει αντιληπτό γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Αναζητήστε τις αιτίες στη διαφθορά, στην έλλειψη πολιτικής βούλησης, στην απουσία οργάνωσης, στις μικροκομματικές σκοπιμότητες, στον ανύπαρκτο σχεδιασμό. Όλη αυτή η προχειρότητα, η ολιγωρία, η κοντόφθαλμη λογική, που έκαναν στάχτη την κληρονομιά των (πανάκριβων) ολυμπιακών αγώνων, είναι η ίδια που έκανε στάχτη και την οικονομία της χώρας.

Αυτά και μόνο αυτά, αρκούν για να εξηγήσουν γιατί εξόκειλε το καράβι! Προφανώς υπάρχει ευθύνη και στις προηγούμενες κυβερνήσεις και μάλιστα μεγάλη. Όμως η βόμβα έσκασε στα χέρια του κ. Καραμανλή, γιατί όχι μόνο δεν κατάφερε να περιμαζέψει τις αμαρτίες του παρελθόντος, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος δημιούργησε τόσες και άλλες τόσες!

Η ολιγωρία στοιχίζει πολύ ακριβά

13 Φεβρουαρίου 10

Σύμφωνοι, η κυβέρνηση Καραμανλή αποδείχθηκε μοιραία. Διέλυσε τις δομές του κράτους, προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας και μας διέσυρε διεθνώς. Βυθισμένη στα σκάνδαλα, με αλόγιστες σπατάλες και σε συνθήκες πρωτοφανούς ανυποληψίας, προκάλεσε όπως αποδείχθηκε καταστροφή. Αδύναμη και άβουλη, άφησε τα πράγματα να φτάσουν στο «μη παρέκει». Άπαντες γνωρίζουν πλέον, γιατί η ΝΔ παρέδωσε σχεδόν αμαχητί την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ.

Το κεφάλαιο αυτό έκλεισε και άνοιξε ένα νέο την επομένη των εκλογών. Έγινε αμέσως αντιληπτό από τις δηλώσεις του νέου πρωθυπουργού και των υπουργών του, πως τα ταμεία ήταν άδεια. Ήταν κοινή η διαπίστωση πως η κατάσταση στα δημόσια οικονομικά ήταν δραματική. «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» θα πει ο κ. Παπανδρέου. Γρήγορα όπως ήταν φυσικό, ξεχνιόνται οι υποσχέσεις για αυξήσεις στους μισθούς πάνω από τον πληθωρισμό, είσπραξη ανείσπρακτων εισφορών, επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων COSCO, ΟΤΕ, Ολυμπιακής κλπ.

Και αρχίζει υποτίθεται το συμμάζεμα της οικονομίας. Πως; Με την αντικατάσταση των κρατικών λιμουζινών από υβριδικά αυτοκίνητα, με την μείωση κατά 1/3 των γραφείων του ΕΟΤ στην αλλοδαπή, με την φορολόγηση των bonus των μεγαλοστελεχών, με την μείωση του αριθμού των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων στις ΔΕΚΟ! Αυτά ήταν τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης, ενώ γίνεται ως συνήθως λόγος για την σύλληψη της φοροδιαφυγής, την καταπολέμηση της διαφθοράς και τον περιορισμό της σπατάλης. Ταυτόχρονα, με δημόσιες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών απορρίπτονται οι πιέσεις της Ε.Ε. για άμεσα μέτρα περιορισμού των ελλειμμάτων, αλλά και οι προειδοποιήσεις πως οι αγορές δεν πρόκειται να μας δώσουν λεπτό διορία.

Ο πρωθυπουργός αρνείται το ενδεχόμενο επιβολής σκληρών μέτρων και όπως λέει θα εφαρμόσει ένα ήπιο «ελληνικό μοντέλο». Η υπουργός Οικονομίας προτρέπει να μην συμμορφωθούμε με τις πιέσεις της Ε.Ε., λέγοντας πως «αν τους δώσουμε το ένα χέρι, θα μας κόψουν και το άλλο». Ο δε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ εκφράζοντας τη διαφωνία του για τα μέτρα δηλώνει πως «ο ελληνικός λαός δεν εξέλεξε τον κύριο Τρισέ», τον οποίο εγκαλεί γιατί «με τις δηλώσεις του υποβαθμίζει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας».

Όλα αυτά μέχρι τις αρχές του Ιανουαρίου, καθώς η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους. Όχι μόνο μας υποχρέωσαν να πάρουμε μέτρα, μας επέβαλαν με ακρίβεια και ποια θα είναι αυτά. Όσα δεν κάναμε σε τρεισήμισι μήνες, υποχρεωθήκαμε με ταπεινωτικό τρόπο από την Ε.Ε. να τα κάνουμε σε 10 ημέρες. Και όμως αν εγκαίρως είχαμε εξαγγείλει ένα συγκροτημένο πακέτο μέτρων, σήμερα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Θα είχαμε εξοικονομήσει κάποια δισεκατομμύρια που θα πάνε στα ληστρικά επιτόκια που μας επέβαλαν οι αγορές και ίσως να μην εκλιπαρούσαμε για βοήθεια την έσχατη ώρα, προκειμένου να μην πτωχεύσουμε! Καλές είναι οι μεγάλες κουβέντες, αλλά δυστυχώς οι κανόνες της αγοράς είναι αμείλικτοι.

Όταν πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε!

6 Φεβρουαρίου 09

Είναι αυτονόητο πως στο πλαίσιο της δημοκρατίας ο κάθε πολιτικός φορέας όχι μόνο δικαιούται, αλλά επιβάλλεται να έχει τις απόψεις του για τα μεγάλα θέματα του τόπου. Είναι επίσης αντιληπτό, πως δεν είναι απαραίτητο οι απόψεις αυτές να συμφωνούν μεταξύ τους. Αντιθέτως, επιβάλλεται να είναι αυθεντικές και αβίαστες. Είναι τέλος προφανές, πως όλες τις απόψεις ότι και αν υποστηρίζουν, απ’ όπου και αν εκφέρονται υπαγορεύονται από το κοινό καλό.

Το κοινό καλό για τη χώρα και τους πολίτες της. Άντε να δεχθεί κανείς μια λογική νοθεία σε όλο αυτό, που να πηγάζει από την ανάγκη τα κόμματα να αυξήσουν την εκλογική πελατεία και την επιρροή τους σε κοινωνικά στρώματα. Είτε με υπερβολές, είτε με σκόπιμα ψέματα. Αυτό είναι ένα κοινώς αποδεκτό πλαίσιο κανόνων. Ωστόσο σήμερα η κατάσταση παρουσιάζει μια σημαντική ιδιομορφία. Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού.

Είμαστε στο χείλος του γκρεμού και αρκεί μόλις ένα θρόισμα του ανέμου για να βρεθούμε στο κενό όλοι μαζί! Δεξιοί και αριστεροί, πλούσιοι και φτωχοί. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όλοι έχουμε να χάσουμε και κανείς δεν έχει να κερδίσει. ΚΑΝΕΙΣ! Όμως εκεί που φτάσαμε, οι επιλογές που έχουμε δεν είναι πολλές. Είναι δυσάρεστο να ακούς τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει σκληρά μέτρα, είναι δε ακόμη πιο δυσάρεστο, να προσδοκείς την επιβράβευση όλων αυτών των αντιπαθητικών και προκλητικών γραφειοκρατών της Ε.Ε. και των διεθνών οίκων αξιολόγησης. Όμως δυστυχώς, αυτοί είναι οι όροι του παιγνιδιού.

Την ίδια ώρα, κόντρα στην αδήριτη πραγματικότητα τα κόμματα της αριστεράς ζουν στον δικό τους κόσμο. Η μεν Αλέκα Παπαρήγα καλεί τους εργαζόμενους «σε πολεμική αντεπίθεση», ώστε να ανατραπεί η κυβερνητική πολιτική. Το δίλημμα που έβαλε η ΓΓ του ΚΚΕ, είναι αν θα πτωχεύσει η πλουτοκρατία ή ο λαός. Και όπως σωστά μαντέψατε, το ΚΚΕ, θέλει να πτωχεύσει η πλουτοκρατία. Ο δε Αλέξης Τσίπρας καλεί τους Έλληνες πολίτες «να ενώσουν τις φωνές τους με όλους εκείνους που λένε ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος εξόδου της χώρας από την κρίση, καθώς δεν μπορεί η χώρα να γίνει το πειραματόζωο της Ευρώπης». Ωστόσο, προτίμησε να μην αποκαλύψει τον εναλλακτικό δρόμο που ο ίδιος γνωρίζει!

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο, δεν είναι η άμετρη συνθηματολογία του πολιτικού λόγου της αριστεράς. Είναι η άρνηση να δηλώσει παρούσα στην κοινή προσπάθεια. Να πιέσει με κάθε τρόπο για παράδειγμα, ώστε να βελτιώσει τους όρους για τις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες. Με ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες προτάσεις. Άλλωστε η βία που επέδειξε η κυβέρνηση στην λήψη των μέτρων, πιθανότατα να αδικεί πολλούς και να ευνοεί κάποιους άλλους. Το να πριονίζεις όμως το κλαρί που όλοι καθόμαστε δεν βοηθά κανέναν. Ούτε τους πλούσιους, ούτε τους φτωχούς!

Πρωινή ζώνη ΝΕΤ

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου

Γράφεται δεξιά και αριστερά εδώ και ημέρες πως είμαι υποψήφιος για την πρωινή ζώνη της ΝΕΤ. Δεν τίθεται, ούτε ποτέ ετέθη τέτοιο θέμα. Έχω εγκαίρως διαμηνύσει τόσο προς τους αρμόδιους, όσο και προς τους συνεργάτες μου, πως δεν με ενδιαφέρει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, κυρίως λόγω αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

Το στοίχημα σήμερα λέγεται "εμπιστοσύνη".

30 Ιανουαρίου 09

Είναι προφανές πως η χώρα μας χωλαίνει επικίνδυνα. Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, το περιγράφουν τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου, το επιβεβαιώνουν με τη συμπεριφορά τους οι διεθνείς αγορές. Ακροβατούμε σε ένα τεντωμένο σχοινί και το στοίχημα είναι αν θα καταφέρουμε να περάσουμε απέναντι ή αν θα γκρεμοτσακιστούμε! Ή το ένα ή το άλλο! Οπότε, ή παλεύουμε για να σωθούμε, ή εγκαταλείπουμε την προσπάθεια και απλώς αυτοκτονούμε! Δυστυχώς δεν υπάρχει ενδιάμεση επιλογή. Αυτό είναι απολύτως σαφές και αντιληπτό πλέον απ’ όλους!. Όποιος δεν το βλέπει, απλώς εθελοτυφλεί!

Η αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ ερχόμενο στην εξουσία, έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη. Καλλιέργησε στην κοινή γνώμη την εντύπωση πως από την επομένη κιόλας των εκλογών, όλα αλλάζουν! Έταξε πολλά σε πολλούς και δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες σε πολλές επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες! Κυρίως όμως την πεποίθηση πως επιτέλους η χώρα βγαίνει από το τέλμα, τη μιζέρια και την ανυποληψία και μπαίνει σε μια νέα εποχή! Αυτό πέρασε στην κοινή γνώμη και επιβεβαιώθηκε από τα συντριπτικά ποσοστά στις εκλογές και τις μετέπειτα σχεδόν θριαμβευτικές δημοσκοπήσεις!

Όμως, η επόμενη ημέρα έκρυβε μια δυσάρεστη έκπληξη. Μόλις κατακάθισε ο κουρνιαχτός από τα επινίκια, οι πολίτες διαπίστωσαν πως ξαφνικά βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο! Εν μια νυκτί οι προσδοκίες για το καλύτερο, μετατράπηκαν σε εφιάλτη και σε αγώνα επιβίωσης! Δεν είναι εύκολο, όσο και αν τρομάζει, όλο αυτό που συμβαίνει να εμπεδωθεί από την κοινή γνώμη. Όσο και αν είναι προφανές πως χρειάζεται συλλογική προσπάθεια για να βγούμε από το αδιέξοδο, η καχυποψία απέναντι στο αδηφάγο και ανέντιμο κράτος παραμένει.

Δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται! Υποσχέσεις που δεν συνήθως τηρούνται και δεσμεύσεις που δεν γίνονται πράξη. Η λέξη κλειδί σήμερα είναι η «εμπιστοσύνη». Το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να υπερβεί η παρούσα κυβέρνηση, είναι η διαχρονικά αμοιβαία καχυποψία μεταξύ πολιτών και κράτους! Όσα κίνητρα και αν θεσπίσει, όσα μέτρα και αν πάρει, δεν θα καταφέρει τίποτα αν δεν πείσει έμπρακτα την κοινή γνώμη για την ειλικρίνεια των προθέσεων της. Και στην κατεύθυνση αυτή το ΠΑΣΟΚ, μάλλον έχει ακόμη δρόμο να διανύσει.

ΥΓ. Αν στο διαδίκτυο αναζητήσετε κάτι σχετικό με «αποκλεισμό συνόρων» (ή «border blockade») τα τελευταία πέντε- έξη χρόνια, θα οδηγηθείτε στον Λίβανο, την Παλαιστίνη, την Ιερουσαλήμ, τη Ν. Οσετία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Αίγυπτο, το Κουβέιτ και τον ... Προμαχώνα! Εκεί έκλεισαν τα σύνορα. Αφορμή σε όλες τις περιπτώσεις ήταν ο πόλεμος!