Κάποια πράγματα, στη χώρα που ζούμε, δεν αλλάζουν με τίποτα!

17 Ιουλίου 09

Λέγαμε κάποτε ότι δεν πάει άλλο, όταν έφτανε ο κόμπος στο χτένι. Σήμερα αυτό δεν αρκεί! Δυστυχώς πρέπει πλέον να σπάσει και το χτένι, προκειμένου να γίνει κάτι!


Μερικά πράγματα στη χώρα που ζούμε, δεν αλλάζουν με τίποτε! Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 90, η Ελλάδα μετατρέπεται αίφνης σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Τα πρώτα κύματα, περιλαμβάνουν μετανάστες ελληνικής εθνοτικής καταγωγής, όπως Πόντιοι παλιννοστούντες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, Βορειοηπειρώτες, αλλά και μετανάστες από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων.

Η χώρα, ασφαλώς ήταν ως συνήθως απροετοίμαστη να δεχθεί τις πολλές χιλιάδες που καταφτάνουν, χωρίς νόμιμα έγγραφα. Άλλοι διασχίζουν με τα πόδια νύκτα τα βουνά στη μεθόριο με την Αλβανία, άλλοι μέσω οργανωμένων δικτύων λαθραίας μετανάστευσης, άλλοι μπαίνουν στην Ελλάδα με τουριστική βίζα και απλώς δεν φεύγουν ποτέ.

Τότε τα θέματα της μετανάστευσης ρυθμίζονταν ακόμη με νόμο του 1929(!). Ο πρώτος νόμος έγινε το 1991, υπό το βάρος των κοινωνικών επιπτώσεων και απέβλεπε στον αυστηρότερο έλεγχο των συνόρων και την απέλαση όλων των παράτυπων μεταναστών. Δεν άφηνε περιθώρια για νόμιμη παραμονή και εργασία.

Ήδη όμως στη χώρα μας, βρίσκονταν 170 χιλιάδες μετανάστες. Τα χρόνια που ακολούθησαν ο αριθμός αυξάνεται δραματικά. Το 1997 είναι 450 χιλιάδες, το 2001 800 χιλιάδες, ενώ σήμερα υπολογίζονται σε 1,2 εκατομμύρια, χωρίς να είναι σαφές πόσοι είναι νόμιμοι και πόσοι παράνομοι.

Όμως, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα διαθέτει πλέον 20 χρόνων εμπειρία ως χώρα υποδοχής μεταναστών, εξακολουθεί να διαχειρίζεται το πρόβλημα αποσπασματικά και εκ των υστέρων. Αντί της ενεργητικής μεταναστευτικής πολιτικής, που θα προνοεί και θα σχεδιάζει, συνήθως αντιδρά άκαιρα, προκειμένου να αντιμετωπίσει προβλήματα(συνήθως με κατασταλτικά μέτρα), που έχουν ήδη παγιωθεί στην κοινωνία. Έχουν ανησυχητικές διαστάσεις και προκαλούν κοινωνική αναταραχή.

Αυτή τη φορά τα πράγματα όμως είναι απαιτητικά, όσο ποτέ άλλοτε. Οι συνθήκες που διαμορφώνονται είναι δραματικές. Ο αρμόδιος ευρωπαίος επίτροπος Ζακ Μπαρό, που συνήθως μετράει τα λόγια του, είπε στην αρχή της εβδομάδας: «Τα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Ευρώπη, στο μέλλον θα είναι τρομακτικά. Η κατάσταση αυτή αν δεν ελεγχθεί, κινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει δημοκρατίες όπως ή Ελλάδα».

Για του λόγου το αληθές, έρευνες υπολογίζουν πως 5 εκατομμύρια στην πλειοψηφία τους εξαθλιωμένοι μετανάστες, συνωστίζονται σήμερα στη Μέση Ανατολή, με μελλοντικό προορισμό την Ευρώπη. Δυστυχώς το πρόβλημα φαντάζει εφιαλτικό! Και όμως.. Όσο παράλογο και αν ακούγεται, αν δεν είχε προκύψει ένα οδυνηρό για την κυβέρνηση εκλογικό αποτέλεσμα, ίσως σήμερα να μην το συζητούσαμε καν!

ΥΓ. Με τα δεδομένα αυτά, είναι εύκολα αντιληπτή η σκοπιμότητα της τουρκικής πολιτικής, που άφησε να περάσουν στη χώρα μας περί τους 150 χιλιάδες λαθρομετανάστες, αρνούμενη να τηρήσει τη συμφωνία επανεισδοχής που υπέγραψε το 2001.

Ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα! Μια διδακτική ιστορία.

8 Ιουλίου 09

Κάπως έτσι, όπως το γραφικό ψαροχώρι των Ιονίων, αναπτύχθηκαν πάρα πολλές περιοχές στη χώρα μας. Όμως όλα τα «ωραία» κρατούν λίγο. Ατυχώς η πραγματικότητα σήμερα οδηγεί σε αδιέξοδα!

Κάποτε, σε μια γωνιά της πατρίδας μας ήταν ένα πανέμορφο, γραφικό ψαροχώρι με καλοσυνάτους ανθρώπους. Με τα λίγα μέσα που διέθεταν, προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα. Μόλις που εξασφάλιζαν τα στοιχειώδη, είτε με το ψάρεμα, είτε με τις ελιές. Δεν υπήρχε καν γυμνάσιο στην περιοχή. Όσοι ήθελαν κάτι περισσότερο από τη ζωή τους, έπρεπε να φύγουν από τον τόπο τους!

Ώσπου κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 80, εμφανίζονται οι πρώτοι τουρίστες. Ήταν Ιταλοί και έρχονταν κυρίως τον Αύγουστο. Λίγο αργότερα εμφανίστηκαν οι σκανδιναβοί, που έμεναν για πολύ μεγαλύτερο διάστημα, ξοδεύοντας πολύ περισσότερα χρήματα

Οι κάτοικοι άρχισαν σιγά – σιγά να αντιλαμβάνονται πως ο τουρισμός θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή τους, αλλά και την μοίρα του τόπου τους. Πράγματι το ψαροχώρι άρχισε να γίνεται δημοφιλής προορισμός για λίγους αρχικά, αλλά πιστούς επισκέπτες που όμως κάθε καλοκαίρι, γίνονταν και περισσότεροι.

Μέχρι που κάποια στιγμή γίνεται το μεγάλο μπαμ! Ήταν η εποχή που οι tour operator στέλνουν τους πρώτους βρετανούς τουρίστες, που κατακλύζουν τα ενοικιαζόμενα δωμάτια της περιοχής. Οι ντόπιοι προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα, καθώς κάθε χρόνο, οι βρετανοί επισκέπτες γίνονται ολοένα και περισσότεροι.

Στο μικρό χωριό το ένα μπαρ διαδέχεται το άλλο, τα εστιατόρια πολλαπλασιάζονται, ενώ συνεχώς φτιάχνονται νέα καταλύματα, σχεδόν πάντα χωρίς προδιαγραφές. Το γραφικό ψαροχώρι αρχίζει να μεταμορφώνεται. Η ένταση της μουσικής στα μπαρ, οι φωνές των DJ, οι πολύχρωμες neon επιγραφές, οι αγγλικές πινακίδες παντού, το πολύβουο (και συνήθως μεθυσμένο) πλήθος αλλάζουν οριστικά την φυσιογνωμία της περιοχής.

Είναι λογικό όλοι οι άλλοι, πλην βρετανών τουρίστες, να εγκαταλείψουν οριστικά την περιοχή.Λίγη σημασία έχει όμως το γεγονός καθώς οι κάτοικοι βγάζουν πλέον πολλά και «εύκολα» χρήματα, εγκαταλείποντας μάλιστα κάθε άλλη δραστηριότητα. Δεν επενδύουν τα κέρδη τους, ξοδεύουν αλόγιστα σε καταναλωτικές δαπάνες, ενώ έξη μήνες το χρόνο ξεκουράζονται!

Μέχρι που οι καιροί αλλάζουν. Το ευρώ αίφνης ακρίβυνε, ενώ αυτό που προσέφερε ως προϊόν μέχρι χθες το χωρίο απαξιώθηκε. Νέοι προορισμοί εκτός Ελλάδος, προσφέρουν πλέον για τις ορδές των βρετανών, καλύτερο και φτηνότερο τουριστικό προϊόν.
Σήμερα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, το χωριό είναι σχεδόν έρημο. Τα τριάντα πέντε εστιατόρια και τα 20 μπαρ αναζητούν ματαίως πελάτες!

Κάποιοι λίγοι Σέρβοι και Τσέχοι τουρίστες που έφτασαν εσχάτως, μοιάζουν ξένο σώμα και δεν «ξοδεύουν», καθώς δεν έχουν χρήματα. Ο χειμώνας προβλέπεται δύσκολος, καθώς οι περισσότεροι ντόπιοι, έχουν ξεχάσει πλέον να δουλεύουν. Το πλέον δυσάρεστο όμως είναι, ότι άπαντες αδυνατούν να αντιληφθούν τι ακριβώς έχει συμβεί!

Σαν να μην πέρασε μια μέρα και ας έχει περάσει ένας χρόνος!

4 Ιουλίου 09

Ένα χρόνο πριν, ο γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης, έλεγε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια πράγματα. Λέξη –λέξη, διαπίστωνε τα ίδια προβλήματα, έκανε τις ίδιες επισημάνσεις και πρότεινε μέτρα για να βελτιωθεί η κατάσταση!

Είμαστε η μοναδική χώρα στον πλανήτη, που η δημόσια διοίκηση απαρτίζεται μόνον από αρίστους! Το Ελληνικό Δημόσιο, στελεχώνεται από 800.000 δημοσίους υπαλλήλους, που στις υπηρεσιακές εκθέσεις αξιολόγησης, εμφανίζονται ως «άριστοι»!

Το είπε δηκτικά, θέλοντας να αναδείξει ένα από τα πολλά ελληνικά παράδοξα, ο γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, κατά την παρουσίαση της ετήσιας έκθεσης για την διαφθορά και την κακοδιοίκηση στο ελληνικό δημόσιο.

Τα προβλήματα στην δημόσια διοίκηση, όπως προκύπτουν από την ετήσια έκθεση είναι αναρίθμητα και σοβαρά, ενώ οι διαπιστώσεις είναι οι συνήθεις: Διαφθορά, κακοδιοίκηση, ατιμωρησία, ανεπάρκεια ελέγχων, ασυδοσία. Αυτή είναι σε έξη λέξεις, η εικόνα που αποτυπώνεται, ενώ για μια ακόμη μια φορά, οι πολεοδομίες, η δημόσια υγεία και οι δήμοι είναι οι μεγαλύτερες πληγές.

Ωστόσο, ένα χρόνο πριν, στις 20 Ιουνίου του 2008, ο γενικός επιθεωρητής έλεγε ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια πράγματα. Σχεδόν λέξη –λέξη η περυσινή έκθεση, διαπίστωνε τα ίδια προβλήματα, έκανε τις ίδιες επισημάνσεις και πρότεινε συγκεκριμένα μέτρα προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση.

Μέχρι και το παράδειγμα της αξιολόγησης όλων των υπαλλήλων με άριστα, είχε αναφέρει αυτολεξεί πέρυσι. Τα ίδια και για τις πολεοδομίες, τα ίδια και τους δήμους, τα ίδια και για την δημόσια υγεία.

Είναι προφανές πως δεν έγινε τίποτα απ’ όσα πρότεινε ο κ. Ρακιντζής αν και κάποια έμοιαζαν εύκολα και αυτονόητα, όπως για παράδειγμα το κώλυμα της εντοπιότητας, για υπαλλήλους που υπηρετούν σε κρίσιμους τομείς.

Θα περίμενε κανείς ότι οι επισημάνσεις της έκθεσης, θα κινητοποιούσαν την πολιτεία, την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση, τα πολιτικά κόμματα. Ή έστω επιστημονικούς φορείς όπως το ΤΕΕ, οι δικηγορικοί και οι ιατρικοί σύλλογοι. Ή τέλος πάντων συνδικάτα, όπως η ΓΣΕΕ ή η ΑΔΕΔΥ.

Ατυχώς όπως φαίνεται, όλοι οι ανωτέρω, αποτελούν μέρος του προβλήματος. Συμμετέχουν εκουσίως ή ακουσίως, ώστε να διαιωνίζεται μια κατάσταση, που όμως τους εξασφαλίζει ψήφους και υποστήριξη.

Τώρα θα πείτε ότι όλα αυτά είναι ψηλά γράμματα σε μια χώρα, όπου στη διάρκεια ενός χρόνου υπολογίζεται (από έρευνες) ότι 500.000 ελληνικές οικογένειες, πλήρωσαν «φόρο διαφθοράς» σε δημόσιες υπηρεσίες, κυρίως σε νοσοκομεία και ασφαλιστικά ταμεία, προκειμένου να εξυπηρετηθούν!

Κάτι αντίστοιχο άλλωστε δεν είναι και αυτός ο φόρος, που επιχειρεί «νομίμως» να εισπράξει το κράτος προκειμένου να τακτοποιηθούν (sic) οι ημιυπαίθριοι που άλλαξαν χρήση, ή τα γκαράζ, οι πιλοτές και τα υπόγεια που έγιναν play room; Μήπως θα έπρεπε να συμπεριληφθεί του χρόνου, στην επόμενη έκθεση του κ. Ρακιντζή; Γιατί όχι!

Δυστυχώς τα χειρότερα για τα ΜΜΕ, δεν ήλθαν ακόμη!

19 Ιουνίου 09

Το ότι τα πράγματα έχουν πάρει άσχημη τροπή στον τύπο, είναι γνωστό από καιρό. Δεν είναι καινούργιο φαινόμενο και δεν έχει μεγάλη σχέση με την οικονομική κρίση.

Κατ’ αρχήν το μαρτυρούν οι κυκλοφορίες των εφημερίδων, που συνεχώς πέφτουν. Φτάσαμε στο σημείο, σε ολόκληρη τη χώρα να πουλιώνται καθημερινά μόλις 200.000 φύλλα πολιτικών εφημερίδων, όσα πουλούσε μόνη της μια καλή εφημερίδα πριν μια 20ετία!

Αριθμός απογοητευτικός, (και συνεχώς μειούμενος) αν αναλογιστεί κανείς πως αντιστοιχεί μόλις στο 2% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου σήμερα στη χώρα μας. Για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης, το αντίστοιχο ποσοστό σε άλλες Ευρωπαικές χώρες κυμαίνεται από 30% έως 75%! Άραγε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί κάθε χρόνο οι εφημερίδες χάνουν ολοένα και περισσότερους αναγνώστες; Ο κόσμος έπαψε να ενδιαφέρεται για το συμβαίνει γύρω του; Προφανώς όχι! Κάτι άλλο συμβαίνει.

Αντίστοιχα απογοητευτική εικόνα, παρουσιάζει η ενημέρωση και στην τηλεόραση. Είναι κατά πολύ λιγότεροι οι τηλεθεατές στη ζώνη των κεντρικών δελτίων ειδήσεων, από τα προγράμματα που προηγούνται και από αυτά που ακολουθούν τις ειδήσεις! Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πρώτου (με διαφορά) δελτίου ειδήσεων της τηλεόρασης, που δεν καταφέρνει να κρατήσει στην τηλεόραση, ούτε έναν στους δύο από τους τηλεθεατές του καναλιού. Ακριβώς την ώρα που ξεκινούν οι ειδήσεις, οι μισοί και πλέον που μέχρι εκείνη την ώρα παρακολουθούσαν το συγκεκριμένο κανάλι, είτε επιλέγουν άλλου είδους πρόγραμμα, είτε κλείνουν την τηλεόραση! Οπότε τι φταίει;

Γιατί ολοένα και περισσότεροι γυρίζουν την πλάτη στην ενημέρωση; Γιατί σήμερα υπάρχουν εφημερίδες, με ιστορία πολλών δεκαετιών και ηχηρές υπογραφές δημοσιογράφων, που δεν ξεπερνούν τις 7-9 χιλιάδες φύλλα ημερησίως; Γιατί τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μεγάλων καναλιών, με παράδοση και ιστορία έχουν βυθιστεί σε ποσοστά αδιανόητα χαμηλά;

Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην ποιότητα και μόνον, της ενημέρωσης που προσφέρεται σήμερα από τα ΜΜΕ. Είναι άραγε τυχαίο, που σε όλες τις μετρήσεις τις κοινής γνώμης τα ΜΜΕ καταλαμβάνουν (μαζί με τα πολιτικά κόμματα) την τελευταία θέση στην υπόληψη των πολιτών; Είναι προφανές πως η εικόνα των ΜΜΕ, έχει ξεθωριάσει. Οι πολίτες έχουν αποσύρει προ πολλού της εμπιστοσύνη τους.

Τρανή απόδειξη η (δυσανάλογη με τις καθημερινές) κυκλοφορία των Κυριακάτικων εφημερίδων, που είναι ευθέως ανάλογη των προσφορών που συνοδεύουν το έντυπο! Οι αναγνώστες έχουν πάψει προ πολλού να αγοράζουν δημοσιογραφική ύλη.

Επιλέγουν ψυχαγωγία, εσχάτως δε και ακριβά δώρα. Ταινίες, μουσική, αυτοκίνητα, μετρητά... Δυστυχώς προσεχώς θα δούμε να συμβαίνουν πολύ χειρότερα, καθώς στην νοσηρή ούτως ή άλλως εικόνα των ΜΜΕ, θα προστεθούν και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, που τώρα αρχίζουν να γίνονται αισθητές!

Η ισχυρή μας οικονομία έμεινε από ανταλλακτικά!

Έχουμε ή δεν έχουμε μια ανθεκτική οικονομία; Και αν έχουμε όπως λέει ο πρωθυπουργός, που στο καλό είναι; Γιατί όσα βλέπουμε γύρω μας, άλλα λένε

.

Είναι δυνατόν μέσα σε λίγες ώρες, η χώρα να χρεώνεται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ; Να πέφτεις για παράδειγμα για ύπνο το βράδυ και όταν ξυπνάς, οκτώ ώρες μετά, η χώρα να έχει χρεωθεί με άλλα 80 εκατομμύρια ευρώ! Και όμως είναι δυνατόν.

Σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του κράτους, τους τρεις πρώτους μήνες του χρόνου, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 20 δις ευρώ! Ήτοι 250 εκατομμύρια ευρώ για κάθε ημέρα που περνούσε! Ή αν προτιμάτε, κάθε μία ώρα το φέσι αυξανόταν κατά 10.,5 εκατομμύρια ευρώ! Το δημόσιο χρέος είχε φτάσει στις 31 Μαρτίου, στο αστρονομικό ποσό των 282 δις ευρώ, ενώ πιθανότατα στο τέλος του χρόνου θα ξεπεράσει τα 300 δις.

Οπότε είναι εύκολα αντιληπτό, γιατί είδε βροχές παντού ο κ Μαρκογιαννάκης, προκειμένου να εξηγήσει γιατί ήταν διαθέσιμα όλα τα πυροσβεστικά ελικόπτερα, στις πρώτες φωτιές. Το κράτος οφείλει στις εταιρίες που μας νοικιάζουν τα ελικόπτερα περίπου 30 εκατομμύρια (όση η αύξηση του δημόσιου χρέους σε 3 ώρες). Ο λόγος είναι πως ο ετήσιος προϋπολογισμός για τη μίσθωση ελικοπτέρων ποτέ δεν επαρκεί. Έτσι προκύπτει χρέος που σχεδόν πάντα μεταφέρεται στην επόμενη χρονιά και εξοφλείται συνήθως Ιανουάριο ή Φεβρουάριο. Κάτι που δεν έγινε φέτος, με συνέπεια να χρωστάμε ακόμη τα περυσινά χρήματα!

Μια αντίστοιχη απάντηση υπάρχει και για την αδυναμία του λιμενικού, να αναχαιτίσει αποτελεσματικά τη λαθρομετανάστευση. Από τα 13 ελικόπτερα και αεροσκάφη που έχει στην κατοχή του το λιμενικό για την επιτήρηση των θαλασσίων διόδων, είναι διαθέσιμο μόνο το ένα(!!!) και αυτό για εκπαιδευτικούς λόγους. Όλα τ’ άλλα, έχουν καθηλωθεί γιατί δεν αγοράζουμε ανταλλακτικά! Υπάρχει αεροπλάνο, που έχει να πετάξει από το 2004! Μαζί καθηλώνονται και οι πιλότοι του λιμενικού, καθώς αφού δεν πετούν χάνουν την πτητική ικανότητα. Μου έλεγε πρόσφατα αξιωματικός που υπηρετεί σε μεγάλο λιμεναρχείο, πως είναι ακινητοποιημένα όλα τα πλωτά μέσα που διαθέτουν, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η μόνη περίπτωση να τεθεί κάποιο σε λειτουργία, είναι η μεταφορά επισήμου. Τότε «ξηλώνουν» το ανταλλακτικό που λείπει από σκάφος άλλης υπηρεσίας και το επιστρέφουν όταν ολοκληρωθεί η μετακίνηση του επίσημου.

Δυστυχώς, αυτά συμβαίνουν όταν χρωστάς πολλά περισσότερα από αυτά που αντέχει το πορτοφόλι σου! Παραδόξως λίγες ημέρες πριν ο πρωθυπουργός επέμενε πως «...παρά τις διεθνείς αντιξοότητες, κρατήσαμε ψηλά τις αντοχές της Οικονομίας μας.... και δημιουργούμε προϋποθέσεις για μια καλύτερη μέρα την επομένη της κρίσης. Αυτή είναι η έγνοια μας».
ΥΓ. Μήπως, λέμε μήπως, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι;

Ο στρουθοκαμηλισμός και το μήνυμα των εκλογών

13 Iουνίου 09

Το πρόβλημα είναι η απόλυτη απαξίωση της πολιτικής. Αυτό ήταν το μήνυμα των εκλογών, και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, βάζει σε κίνδυνο τη λειτουργία του πολιτεύματος.

Πολύς λόγος γίνεται για το αποτέλεσμα των εκλογών της περασμένης Κυριακής και για τη σημασία της αποχής. Και ως συνήθως, τα κόμματα ερμηνεύουν τα γεγονότα, με τον τρόπο που τα βολεύει.
Για παράδειγμα η επίσημη άποψη της ΝΔ, (που βρίσκεται στα όρια της αφέλειας) είναι πως το μεγάλο κομμάτι της αποχής ήταν δικοί τους ψηφοφόροι, που συνειδητά απείχαν προκειμένου να στείλουν μήνυμα δυσαρέσκειας.

Αντίστοιχα, η (υπερφίαλη) άποψη που διατύπωσαν κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, είναι πως σημαντικό κομμάτι της αποχής ήταν εφησυχασμένοι ψηφοφόρων του κόμματος τους, οι οποίοι είχαν προεξοφλήσει την άνετη και καθαρή νίκη, που κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις.
Είναι αυτονόητο και προφανές, πως αυτού του είδους οι δηλώσεις και οι αναλύσεις, προορίζονται αποκλειστικά για λαΪκή κατανάλωση. Γιατί άπαντες γνωρίζουν, πως η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική.

Ίσως κατ' αρχήν η πραγματικότητα, να είναι πιο απλή. Για παράδειγμα η εξήγηση σε άρθρο της Ισπανικής El Pais, έμοιαζε με το αυγό του Κολόμβου. «Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, απλώς επιβεβαιώνουν τη δυσαρέσκεια των πολιτών για τις εκλογές» έγραψε και εξηγούσε πως οι εκλογές «ήταν απόμακρες και ανώφελες και απόδειξη ήταν η αδιαφορία και η χαμηλή προσέλευση». Η αλήθεια είναι πως στη χώρα μας, καθώς δεν έγινε καθόλου κουβέντα για την Ευρώπη, όλα τα πολιτικά κόμματα ζητούσαν ουσιαστικά τη συμμετοχή των πολιτών, σε μια πανελλαδική δημοσκόπηση μεγάλης κλίμακας. Έχουμε καταμέτρηση δυνάμεων την Κυριακή, μην λείψει κανείς σας, έλεγαν με τον τρόπο τους στους πολίτες!

Και φυσικά οι πολίτες δεν ανταποκρίθηκαν, καθώς μόλις ενάμιση μόλις μήνα πριν, σύμφωνα με έρευνα της ΚΑΠΑ research για το ΒΗΜΑ, οκτώ στους δέκα δήλωναν απογοητευμένοι από τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας και πίστευαν ότι η χώρα μας βρίσκεται σε παρακμή. Επίσης επτά στους δέκα θεωρούσαν το πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο και εξαρτημένο από τα μεγάλα συμφέροντα, ενώ σχεδόν όλοι (91%) δεν εμπιστεύονται τα πολιτικά κόμματα.

Αντίστοιχα απογοητευτικά ήταν τα ευρήματα της ετήσιας έρευνας «Η Ελλάδα και ο κόσμος» της Public Issue για την Καθημερινή, που κατέτασσε τα πολιτικά κόμματα στην τελευταία(!) θέση της εμπιστοσύνης των πολιτών, μεταξύ 48 «θεσμών», στους οποίους μάλιστα συγκαταλέγονταν οι τράπεζες, η τηλεόραση, οι ασφαλιστικές εταιρίες ... Μάλιστα προτελευταία (47η) στην εμπιστοσύνη των πολιτών, ήταν η κυβέρνηση.

Με απλά λόγια, το πρόβλημα σήμερα είναι η απόλυτη απαξίωση της πολιτικής. Άραγε, τι θα περίμενε κανείς ως αποτέλεσμα μιας προσωποκεντρικής εκλογικής αναμέτρησης, όταν για τον τρόπο που ασκούν τα καθήκοντά τους οι κ. Καραμανλής και Παπανδρέου, η αρνητική άποψη είναι 75%! Αυτό ήταν το πραγματικό μήνυμα αυτών των εκλογών, και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, απλώς στρουθοκαμηλίζει και βάζει σε σοβαρό κίνδυνο τη λειτουργία του πολιτεύματος.