ΜΕ ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ Η ΧΩΡΑ!

                           
 17 Σεπτεμβρίου 11

Aν κάτι στ' αλήθεια σοκάρει και φοβίζει, ακόμη περισσότερο και από τα αλλεπάλληλα εισπρακτικά μέτρα που ανακοινώνει μέρα παρά μέρα η κυβέρνηση, είναι ο τρόπος που αυτά αποφασίζονται. Η βεβαιότητα πως πλέον όλα γίνονται στο πόδι, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς σοβαρότητα, και χωρίς κοινωνική ευαισθησία.

 

 

Εξαντλεί, είτε από αφέλεια είτε από καιροσκοπισμό, είτε από άγνοια είτε από αβελτηρία, είτε από πολιτική πονηριά είτε από ανικανότητα προθεσμίες και περιθώρια, αθετεί όσα είχε η ίδια συμφωνήσει, με συνέπεια να βρίσκεται συνεχώς με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτωπη με το δίλημμα ή τώρα νέα μέτρα ή τώρα χρεοκοπία! Όμως ως γνωστόν πολιτική με τελεσίγραφα, δεν συνιστά πολιτική, αλλά εκβιασμό. Εν προκειμένω, της κυβέρνησης προς την κοινωνία.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προχειρότητας, είναι το ληστρικό χαράτσι στα ακίνητα. Μια κλασσική περίπτωση αρπαχτής, που μαρτυρά επιπολαιότητα, αλλά και ανικανότητα. Ένα μέτρο που όπως αποδεικνύεται αποφασίστηκε τσάτρα πάτρα, όταν κάποιοι φωστήρες πήραν το μήνυμα πως λείπουν 2 δισ ευρώ, κάτι που γνώριζε άλλωστε και ο τελευταίος υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, αφού ήταν γνωστός ο εκτροχιασμός του προϋπολογισμού και η απόκλιση από τα συμφωνηθέντα.

Είναι πασιφανές πως όλα έγιναν με μπακάλικο τρόπο. Λάθος δεδομένα, λάθος υπολογισμοί, λάθος εκτιμήσεις, με συνέπεια να διαπιστώνεται εκ των υστέρων πως έγινε λάθος, ο λογαριασμός δεν βγαίνει και σχεδόν να διπλασιάζεται εν μια νυκτί το χαράτσι! Άλλα να εξαγγέλλονται από τον υπουργό, άλλα να ισχύουν τελικά και κανείς να μην μπαίνει στον κόπο να ζητήσει, έστω για τα μάτια του κόσμου, μια συγνώμη (η αυτονόητη παραίτηση μοιάζει με ανέκδοτο).

Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα, έχει τεράστια σημασία να εμπιστεύεται ο λαός την κυβέρνηση. Ακόμη και αν πολιτικά βρίσκεται στο απέναντι στρατόπεδο, ακόμη και αν δυσφορεί με την ασκούμενη πολιτική, ακόμη και αν στενάζει από τα αλλεπάλληλα μέτρα, να έχει τουλάχιστον την αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την πεποίθηση πως όσα υφίσταται είναι αναγκαίο κακό. Ξέρετε έστω και έναν που να νιώθει έτσι;

“Υπάρχει Έλληνας που δεν πιστεύει ότι μπορούμε; Ότι θα τα καταφέρουμε;” ήταν το ερώτημα που ξεκίνησε την ομιλία του ο πρωθυπουργός την περασμένη εβδομάδα στη ΔΕΘ. Υπάρχει κύριε πρόεδρε και μάλιστα σε κάθε Ελληνική οικογένεια! Πιθανόν όχι αυτός που θα έχει δουλειά (σύμφωνα με την εξαγγελία σας), αλλά ;όλοι οι άλλοι, που θα είναι άνεργοι!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Από τις 23 μονάδες του ΦΠΑ, οι 17 πηγαίνουν σε μισθούς και συντάξεις!

10 Σεπτεμβρίου 2011

Για κάθε εκατό ευρώ που πληρώνουμε στο κράτος, για κάθε είδους φόρο, εισφορά, πρόστιμο, ακόμη και για την κλήση της τροχαίας, τα πενήντα πηγαίνουν απευθείας σε μισθούς και συντάξεις στον στενό δημόσιο τομέα.

Για να έχετε μια τάξη μεγέθους, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, σε σύνολο κρατικών εσόδων 52 δισ, οι κάθε είδους δαπάνες μισθοδοσίας και συντάξεων στο δημόσιο ανέρχονταν στα 26 δισ. Τώρα αν προσθέσετε σε αυτό το ποσό τις επιχορηγήσεις στα ασφαλιστικά ταμεία των ΔΕΚΟ και τα προνοιακά επιδόματα που χορηγεί το κράτος, τύπου ΕΚΑΣ, η αναλογία μετατρέπεται από 50% σε 75%!

Σχηματικά αυτό σημαίνει πως, από τις 23 μονάδες του ΦΠΑ που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, οι 17 μονάδες πηγαίνουν απευθείας για την πληρωμή μισθών και συντάξεων! Για όλα τα άλλα, την δημόσια υγεία, την περίθαλψη, την εκπαίδευση, την δημόσια τάξη, τις ένοπλες δυνάμεις, τις κρατικές προμήθειες, την εξυπηρέτηση των δανείων και ότι άλλο τέλος πάντων απαιτείται, απομένει το υπόλοιπο 25% των εσόδων!

Είναι προφανές πως είναι αδύνατον να λειτουργήσει το κράτος, με τα 13 δισ ευρώ που περισσεύουν. Όσο δραματική και αν είναι η περιστολή των κρατικών δαπανών, ακόμη και αν φτάσουν στο ποσοστό του 30%, θα εξοικονομηθούν όλα και όλα 4 δισ ευρώ. Ελάχιστα για να βοηθήσουν στην μείωση του ελλείμματος, που πέρυσι ήταν 24 δισ ευρώ, πάνω κάτω όση η δαπάνη για μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν υλοποιήθηκε ποτέ η εξαγγελία της παρούσας κυβέρνησης, πως ο περιορισμός του ελλείμματος θα γινόταν κατά κύριο λόγο από την περικοπή των δαπανών του δημοσίου κατά δύο τρίτα (ενός κατά γενική ομολογία σπάταλου κράτους), έναντι μόλις ενός τρίτου που θα ήταν η αύξηση των εσόδων (της φορολογίας).

Δυστυχώς στην περίπτωση μας, η σχέση περικοπής δαπανών και αύξησης εσόδων αντιστράφηκε, με αποτέλεσμα να έχει στεγνώσει η αγορά από τους αλλεπάλληλους φόρους, να καλπάζει ανεξέλεγκτη η ανεργία και να κλείνουν η μία μετά την άλλη οι επιχειρήσεις. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες άνεργοι προστέθηκαν μέσα σε έναν χρόνο και ένας Θεός ξέρει πόσες δεκάδες χιλιάδες ακόμη θα ζήσουν τον εφιάλτη της ανεργίας έως το τέλος του χρόνου!

Κάθε δέκα ημέρες, χάνουν τη δουλειά τους επτά χιλιάδες εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, όσοι συνολικά αντιστοιχούν στην θρυλούμενη εδώ και μήνες εργασιακή εφεδρεία! Η εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, όπως αρχικά εξαγγέλθηκε, δυστυχώς είναι μονόδρομος για την κυβέρνηση, όσες αντιδράσεις και αν προκύψουν από τους εργαζόμενους!

Είναι πρακτικά αδύνατον, ο ιδιωτικός τομέας να συνεχίσει να χρηματοδοτεί το δυσανάλογα υψηλό μισθολογικό κόστος του δημοσίου. Ειδικά όταν ο προϋπολογισμός και φέτος έχει εκτροχιαστεί και το ενδεχόμενο νέων σκληρότερων μέτρων είναι βεβαιότητα! Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΜΑ;

3 Σεπτεμβρίου 11

Αν μια λέξη χαρακτηρίζει την σημερινή κατάσταση της χώρας, είναι η λέξη τέλμα! Είναι η διαπίστωση πως τίποτα δεν προχωράει, τίποτα δεν κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα οικονομικά δεδομένα που φωτογραφίζουν την πραγματική κατάσταση της χώρας, επιδεινώνονται μέρα με την ημέρα.

Η πρόσφατη έκθεση του γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους, σύμφωνα με την οποία το Δημόσιο Χρέος έχει πάρει ανεξέλεγκτη, μη αναστρέψιμη πορεία, δεν είναι παρά η δημοσιοποίηση στην κοινή γνώμη, αυτού που γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν προσεκτικά τις εξελίξεις και έχουν πρόσβαση στα πραγματικά δεδομένα. Ότι η κατάσταση έτσι όπως εξελίσσεται δεν οδηγεί πουθενά. Ή για την ακρίβεια οδηγεί στον γκρεμό!

Η εκτίμηση της έκθεσης, πως το δημόσιο χρέος θα φτάσει στο 172%(!) του ΑΕΠ το 2012 και πως ακόμη και αν μηδενιζόταν αύριο το πρωί, πάλι η δημοσιονομική θέση της χώρας δεν θα ήταν βιώσιμη χωρίς εκ νέου προσφυγή σε δανεισμό, είναι μεν οδυνηρές διαπιστώσεις, αλλά δεν προκαλούν καμία έκπληξη, καθώς είναι περίπου αυτό που συζητούν μεταξύ τους τεχνοκράτες, αλλά και πολιτικοί που γνωρίζουν την κατάσταση.

Ως εκ τούτου μικρή σημασία έχουν οι αυτονόητες προσπάθειες του Υπουργού Οικονομικών να υποβαθμίσει το θέμα, δηλώντας πως περίπου το γραφείο Προϋπολογισμού δεν γνωρίζει τη δουλειά του (τότε γιατί υπάρχει;).
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο. Ότι η στασιμότητα της κυβέρνησης , η αναβλητικότητα, οι παλινωδίες, οι προσωπικές πολιτικές, η έλλειψη συνεννόησης και οι έριδες, μας φέρνουν κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού.

Και ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα, καθώς τα δύσκολα έρχονται, με την εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου της τρόικας και το μεγάλο μπαράζ των κινητοποιήσεων του Φθινοπώρου! Οι κινητοποιήσεις στην Παιδεία ξεκινούν δειλά δειλά, αλλά εύκολα μαντεύει κανείς πως σύντομα θα πάρουν δυναμικό χαρακτήρα, ενώ μια σειρά από επαγγελματικές ομάδες περιμένουν ήδη με το δάκτυλο στην σκανδάλη. Δημόσιοι υπάλληλοι, ταξιτζήδες, υπάλληλοι ΔΕΚΟ, γιατροί, εκπαιδευτικοί κλπ.

Τι πιθανότητες έχει η κυβέρνηση, κάτω από αυτά τα δεδομένα, να επιβάλει την πολιτική της; Από ελάχιστες έως καθόλου! Είτε γιατί δεν θέλει, είτε γιατί δεν μπορεί! Όμως οι εξελίξεις είναι προδιαγεγραμμένες και μια σειρά από πολιτικές θα πρέπει υποχρεωτικά να υλοποιηθούν. Οι ιδιωτικοποιήσεις, το ενιαίο μισθολόγιο, η εργασιακή εφεδρεία και οι διαφαινόμενες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, οι αλλαγές στα ΑΕΙ , η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και πολλά άλλα, είναι προαπαιτούμενο για να συνεχίζουμε να λαμβάνουμε την ξένη βοήθεια.

Μοιάζει με ένα δύσκολο κουίζ αυτό το Φθινόπωρο, καθώς είναι άγνωστο αν υπάρχει τρόπος να βγούμε από το τέλμα και το αδιέξοδο! Πάντως μοιάζει ικανό να μας οδηγήσει σε δυσάρεστες καταστάσεις.
δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΑΡΑΓΕ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ;

Θέλετε να συμφωνήσουμε ότι οι ακραίες αντιδράσεις των ταξιτζήδων είναι ότι χειρότερο για τη χώρα, μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου; Να συμφωνήσουμε επίσης ότι με την συμπεριφορά τους οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες, έχουν απέναντί τους την κοινωνία και ότι με τον τρόπο τους προκαλούν μεγάλη οικονομική ζημιά σε άλλες κατηγορίες επαγγελματιών; Σύμφωνοι λοιπόν, πως ισχύουν όλα αυτά και με το παραπάνω.

Όμως για να είμαστε αντικειμενικοί και δίκαιοι, πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι ακόμη. Πως η ψυχρολουσία που δέχτηκε η συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα είναι πρωτοφανής! Ενώ τον Ιούνιο οι ταξιτζήδες είχαν συμφωνήσει και είχαν δώσει τα χέρια με την κυβέρνηση για τους όρους που θα γίνει η απελευθέρωση του επαγγέλματός τους, σήμερα ένα μήνα μετά διαπιστώνουν ότι απ' όσα συμφώνησαν, δεν ισχύει απολύτως τίποτε. Χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος, χωρίς να έχει προκύψει κάτι καινούργιο. Το μόνο που άλλαξε, είναι το όνομα του υπουργού!

Και υποτίθεται πως η ρύθμιση που συμφωνήθηκε ήταν -σύμφωνα με τα λεγόμενα του προηγούμενου Υπουργού- αποτέλεσμα αναλυτικής μελέτης από τις υπηρεσίες του Υπουργείου Υποδομών σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, προκειμένου να υιοθετηθεί το καλύτερο μοντέλο λειτουργίας των ταξί. Όμως έτσι όπως εξελίχθηκε η υπόθεση, λίγη σημασία έχει πλέον αν το συγκεκριμένο Π.Δ. ήταν το καλύτερο ή όχι . Αυτό που έχει σημασία, είναι αν έχουμε ένα σοβαρό και αξιόπιστο κράτος ή όχι. Αν έχουμε μια συλλογική κυβέρνηση με συνέχεια, ή υπουργούς που φανερά ανταγωνίζονται, χωρίς να αντιλαμβάνονται τις παρενέργειες από τις πράξεις τους.

Γιατί θα έπρεπε να είναι ήρεμη και συγκαταβατική η αντίδραση των ταξιτζήδων, όταν άκουγαν τον νέο υπουργό Υποδομών να τους λέει, πως: «ποτέ δεν καταλάβατε ότι αυτό το Προεδρικό Διάταγμα δεν θα το υπέγραφε ο Δημήτρης Ρέππας, αλλά θα το υπέγραφε ο Γιάννης Ραγκούσης, με τον οποίο δεν είχατε μιλήσει ποτέ» και, πως «οι αποφάσεις του Δημήτρη Ρέππα, σε καμία περίπτωση δεν δεσμεύουν τον επόμενο υπουργό»!

Αφήστε δε που ο νυν υπουργός Υποδομών, θέτει θέμα νομιμότητας των αποφάσεων του προκατόχου του. Όπως είπε «ο νόμος 3919 (που απελευθερώνει τα επαγγέλματα) δεν αφήνει γενικά και αόριστα σε κάθε υπουργό τη δυνατότητα να εκδίδει ένα Προεδρικό Διάταγμα και να κλείνει ένα επάγγελμα».

Όταν λοιπόν η επίσημη πολιτεία συμπεριφέρεται με ανευθυνότητα, παρορμητισμό και ερασιτεχνισμό, γιατί πρέπει να απαιτούμε υπευθυνότητα και αυτοσυγκράτηση από τους επαγγελματίες αυτοκινητιστές , που στο κάτω κάτω βουλιάζουν οικονομικά και είναι άδηλο το μέλλον της δουλειάς τους; Δυστυχώς αυτή η διελκυστίνδα, που είναι μόλις η πρώτη από πολλές άλλες που αναμένεται να ακολουθήσουν μετά το καλοκαίρι, δεν μπορεί παρά να έχει μόνο χαμένους. Όλους εμάς που κατοικούμε σε αυτή τη χώρα, σε τόσο δύσκολους καιρούς.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Διυλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο!

16 Ιουλίου 11

Όταν είχε ξεκινήσει η κουβέντα για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που επρόκειτο να κατατεθεί στη βουλή, αυτό που μονοπωλούσε την επικαιρότητα ήταν το ενδεχόμενο κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να το καταψηφίσουν, οπότε θα οδηγούμασταν σε εκλογές. Αυτός ήταν ο καμβάς, πάνω στον οποίο είχε στηθεί ο δημόσιος διάλογος όλες εκείνες τις ημέρες.

Σε δεύτερο πλάνο ήταν οι «αγανακτισμένοι», που διεκδικούσαν δυναμικά την καταψήφισή του. Ήταν επίσης οι καθημερινοί θαμώνες στα πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών, που απαριθμούσαν μια σειρά από λόγους, για τους οποίους ισοδυναμούσε με «εσχάτη προδοσία» η υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου.
Ωστόσο στην πραγματικότητα στο φόντο όλων αυτών, κυριαρχούσε ένα και μόνο θέμα. Η χρεοκοπία της χώρας!

Ήταν απολύτως ξεκάθαρο, πως αν η βουλή καταψήφιζε το Μεσοπρόθεσμο, την επόμενη ώρα η χώρα θα χρεοκοπούσε. Το είχαν διατυπώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο όλοι. Γερμανοί, Γάλλοι, ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ολλανδοί, Φινλανδοί και όποιοι άλλοι τέλος πάντων είχαν μια μικρή ή μεγάλη σχέση με τον δανεισμό της χώρας μας.

Αυτό για κάποιο ανεξήγητο λόγο πέρασε σχεδόν στα ψιλά και ελάχιστα ως καθόλου μας απασχόλησε. Η πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας, χάθηκε πίσω από τα σαθρά επιχειρήματα της αντιπολίτευσης, τις πατριωτικές κορώνες των τηλεθαμώνων και τις οργισμένες αντιδράσεις όψιμων οπλαρχηγών της επανάστασης. Η μοναδική σοβαρή συζήτηση εκείνες τις ημέρες αφορούσε τα εκλογικά σενάρια και όχι το ρεαλιστικό ενδεχόμενο, το επόμενο πρωί Ελληνικό Δημόσιο και Τράπεζες να κατέβαζαν ρολά!

Και να που αίφνης, όλοι αυτοί που προ 20ημέρου δεν ανησυχούσαν στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας της χώρας, ξεσηκώθηκαν στην πιθανότητα της «επιλεκτικής χρεοκοπίας». Ανακάλυψαν πως περίπου επίκειται η καταστροφή. Πολιτικοί αρχηγοί και βουλευτές άρχισαν να κινδυνολογούν, αλλά και οι συνήθεις δημοσιολογούντες να απαριθμούν τις ολέθριες συνέπειες.

Στην καλύτερη περίπτωση από το γεγονός πως δεν θα μπορούμε να χρησιμοποιούμαι τις πιστωτικές μας κάρτες στο εξωτερικό, μέχρι την αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων στην χειρότερη! Έμοιαζε με αστείο να παρακολουθείς από τηλεοράσεως, τους ίδιους ανθρώπους που αγνόησαν το μείζον, αυτή τη φορά να κινδυνολογούν για το έλασσον, «διυλίζοντας τον κώνωπα, παρ' ότι νωρίτερα είχαν καταπιεί την κάμηλο».

Για κάποιον που δεν γνωρίζει τις σκοπιμότητες στο κομματικό παιγνίδι και τον τρόπο που λειτουργούν τα ΜΜΕ, σίγουρα όλο αυτό θα προκαλούσε τεράστια έκπληξη, αν όχι τον απόλυτο παραλογισμό. Όσοι όμως γνωρίζουν, απλώς μειδιούν πικρά. Δεν υπάρχει τίποτα, ακόμη και αν πρόκειται για το συμφέρον της χώρας, που να μπορεί να σταθεί πάνω από το κομματικό όφελος (αυτό αφορά κυβέρνηση και αντιπολίτευση), αλλά και τα συμφέροντα των ΜΜΕ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία
ΥΓ. Επιλεκτική χρεοκοπία: Πρόκειται για τεχνικό όρο που αφορά την κατηγοριοποίηση των κρατικών ομολόγων, από τους οίκους αξιολόγησης και ουδεμία σχέση έχει με χρεοκοπία.

ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΑΙΟΥΔΑΡΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

9 Ιουλίου 11

Μερικές φορές οι αιτίες του προβλήματος είναι τόσο αυτονόητες, που σχεδόν τις παραβλέπουμε. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που το Γερμανικό «Σπίγκελ» σε πρόσφατο δημοσίευμά του, περιγράφει τις αιτίες και τους λόγους που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα.

Είναι σχήμα οξύμωρο, αλλά αυτό που η συντριπτική πλειοψηφία αποθέωνε με φανατισμό και πάθος χρόνια τώρα, είναι αυτό που κατέτρωγε τις σάρκες της χώρας. Το τίμημα για τις μεγάλες προεκλογικές συγκεντρώσεις, τα πολυτελή εκλογικά κέντρα, τα αεροπανό, τα φέιγ βολάν, τις αφίσες και τις πλαστικές σημαίες, αποδείχθηκε πως ήταν πανάκριβο και το πληρώνουμε σήμερα.

Το περιοδικό κάνει αναφορά στο μοναδικό στην Ευρώπη φαινόμενο «Φεουδαρχικής Δημοκρατίας». Όπως γράφει: «Οι γενεές έρχονται και παρέρχονται, αλλά τα ονόματα στην κορυφή παραμένουν τα ίδια - Καραμανλής, Παπανδρέου και ενδιάμεσα και Μητσοτάκης. Σε καμία άλλη ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ κάτι παρόμοιο» και περιγράφει πως ο κομματισμός και η πελατειακή δημοκρατία διέλυσαν τη χώρα, «ώστε πλέον κανένα πακέτο διάσωσης, δεν μπορεί να την σώσει».

Ο λόγος σύμφωνα με το «Σπίγκελ» είναι πως : «τις περασμένες δεκαετίες οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, ίδρυσαν μια πελατειακή οικονομία ξοδεύοντας χρήματα που το κράτος δεν διέθετε, προσφέροντας σε συγγενείς και φίλους πολυτέλειες που διόγκωσαν το δημόσιο τομέα δημιουργώντας ένα γραφειοκρατικό τέρας... ... Η στάση των παρατάξεων είχε περισσότερο να κάνει με ρουσφέτια παρά με πολιτική... Όποιος ήταν σε θέση να χαρίζει δημόσιο χρήμα αγόραζε ψηφοφόρους, που κατόπιν ήταν υπόχρεοι στο κόμμα και την οικογένεια που ήταν στα πράγματα. Έτσι δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας».

Δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με τις διαπιστώσεις αυτές. Η αλήθεια μάλιστα είναι, πως οι περισσότεροι από εμάς αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μεταξύ εκείνων που αποθέωσαν και στήριξαν αυτό το σαθρό και διαβρωμένο οικοδόμημα, που σήμερα κινδυνεύει να καταρρεύσει και να μας καταπλακώσει όλους! Όψιμους «αγανακτισμένους» και μη! Μπορεί το «μαζί τα φάγαμε» του Θ. Πάγκαλου να προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, αλλά στο βαθμό που περιέγραφε τη συνενοχή της κοινωνίας στο διαρκές έγκλημα που συντελέστηκε, είναι αληθές.

Στον επίλογο το άρθρο του «Σπίγκελ» επισημαίνει πως, «οι κομματικοί ηγέτες συνήθισαν το λαό τους να ζει πέραν των δυνατοτήτων του και κυρίως να αρμέγει το κράτος. Αυτό είχε σαν συνέπεια οι πλούσιοι να φοροδιαφεύγουν, οι φτωχοί να ενισχύουν τα εισοδήματά τους με παράνομη εργασία και οι δημόσιοι υπάλληλοι να χρηματίζονται. Τώρα ο Γ. Παπανδρέου καλείται να "μπαλώσει" όσα προκάλεσε μαζί με άλλους και ο πατέρας του».

Στην κατάσταση που είμαστε όμως, με μπαλώματα δεν σώζεται η κατάσταση. Χρειάζεται εκ βάθρων ανακαίνιση. Όμως με παλιά υλικά, ως γνωστόν ριζική ανακαίνιση δεν μπορεί να γίνει.
δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία