ΠΟΣΑ ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ Η ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ;

11 Ιουνίου 2011

Αν κάτι χαρακτηρίζει την κυβέρνηση, (εκτός από την πανσπερμία απόψεων) είναι η απραξία και η αναβλητικότητα. Σε εξαιρετικά πιεστικές συνθήκες και ασφυκτικές προθεσμίες δίνει στον εαυτό την πολυτέλεια να συζητάει, να συζητάει, να συζητάει και τελικά να μην αποφασίζει. Και επειδή δεν αποφασίζει, κάποιοι άλλοι παίρνουν την πρωτοβουλία και αποφασίζουν για λογαριασμό της. Κάπως έτσι καταλήξαμε σήμερα στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και στις απίστευτα πιεστικές προθεσμίες, που μοιάζουν αδύνατο να τηρηθούν χωρίς συνέπειες.

Αν πάτε ακριβώς έναν χρόνο πίσω, θα βρείτε δημοσιευμένο στις εφημερίδες έναν μακρύ κατάλογο από επιχειρήσεις του Δημοσίου ( ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, καζίνο, Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, ΕΛΤΑ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, λιμάνια, Εγνατία οδός κλπ), για τις οποίες όπως έλεγαν τότε υψηλόβαθμα κυβερνητικά στελέχη, είχε δρομολογηθεί η προπαρασκευαστική διαδικασία, με τον διορισμό συμβούλων, ώστε το 2011 «να είμαστε έτοιμοι για κινήσεις». Τι έγινε από τότε; Τίποτα! Ή για την ακρίβεια μεσολάβησαν εκτός από τις ατέλειωτες συνεδριάσεις κυβερνητικών οργάνων, οι ατυχείς λεονταρισμοί περί απαγόρευσης πώλησης δημόσιας περιουσίας, οι συνεχείς διαφωνίες υπουργών, οι ιδιοτελείς αντιδράσεις βουλευτών, οι απειλές των υμετέρων συνδικαλιστών κλπ.

Που βρισκόμαστε σήμερα; Ούτε καν στο σημείο μηδέν, καθώς πρέπει πρώτα να δημιουργηθεί και να στελεχωθεί το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και αντιστοίχως η Ειδική Γραμματεία Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων και μετά να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αποκρατικοποιήσεις. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι δεν θα απαιτηθούν τόσοι μήνες, όσοι χρειάστηκαν για τους διοικητές των ασφαλιστικών ταμείων, τους διοικητές των Νοσοκομείων, τους προϊσταμένους των εφοριών κλπ.

Με τα δεδομένα αυτά, υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει πως μέχρι το τέλος του χρόνου θα ιδιωτικοποιηθούν επιτυχώς ΕΥΑΘ, ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, ΟΠΑΠ, ΟΛΘ, ΚΡΑΤΙΚΑ ΛΑΧΕΙΑ ΟΛΠ, ΕΑΒ, ΤΑΧ. ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ, ΔΕΠΑ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΛΑΡΚΟ, ΟΔΙΕ, ΚΑΖΙΝΟ ΕΛΒΟ κλπ, όπως προβλέπει το μεσοπρόθεσμο; Ασφαλώς και όχι! Όμως εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Η ιδιοκτησία των προς πώληση επιχειρήσεων και οργανισμών, θα μεταφερθεί αμετάκλητα στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο δεν θα έχει δικαίωμα να την επιστρέψει στο κράτος. Έτσι εάν κάποια επιχείρηση δεν μπορεί να πουληθεί, ή θα πωλείται κομμάτι- κομμάτι, ή θα κλείνει!

Το παράδειγμα των αποκρατικοποιήσεων, είναι χαρακτηριστικό του κόστους της αναβλητικότητας και της έλλειψης πολιτικού θάρρους. Αντίστοιχα παραδείγματα είναι η συγχώνευση οργανισμών και φορέων του δημοσίου που εξαγγέλθηκε πέρυσι και ποτέ δεν έγινε και η πάταξη της φοροδιαφυγής που πρακτικά έμεινε στα λόγια. Αυτά ακριβώς πληρώνουμε τώρα με τις έκτακτες εισφορές, που θα γίνουν μόνιμες, ένα κατ’ εξοχήν άδικο μέτρο που επιβραβεύει (με μικρότερη εισφορά), όποιον φοροδιαφεύγει.

Το κόστος είναι ακόμη μεγαλύτερο στην αξιοπιστία της χώρας μας, σε μια εποχή που όλα κρέμονται σε μια κλωστή. Σε ένα περιβάλλον που κυμαίνεται από την επιφυλακτικότητα στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι την εχθρική διάθεση στη χειρότερη. Είναι προφανές πως από εδώ και πέρα διαχειριζόμαστε την τελευταία ευκαιρία.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Ησυχία! Οι Εθνοπατέρες κοιμούνται!

4 Ιουνίου 2011

Αν κάτι προκαλεί έκπληξη και απορία δεν είναι οι αντιδράσεις των «αγανακτισμένων» έξω από το κοινοβούλιο, αλλά η αδράνεια και η αδυναμία του πολιτικού κόσμου να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος και να διαχειριστεί την κατάσταση που απέχει ελάχιστα από το να γίνει έκρυθμη. Είναι φανερό πως αρκεί πλέον ένα τυχαίο ή ένα σκοπούμενο γεγονός, για να τεθεί εκτός ελέγχου!

Το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ μεγάλου τμήματος της κοινωνίας και της καθεστηκυίας πολιτικής τάξης, το έχουν αποτυπώσει κατ’ επανάληψη οι δημοσκοπήσεις. Σχεδόν ένας στους δύο πολίτες δηλώνει πως δεν εκφράζεται από το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα, ενώ σχεδόν 8 στους 10 εμφανίζονται απογοητευμένοι από τα πεπραγμένα κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με τα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη ούτε ο όγκος των διαδηλωτών καθημερινά έξω από το κοινοβούλιο, ούτε η οξύτητα των συνθημάτων. Πίσω από τους ακραίους χαρακτηρισμούς για «κλέφτες», «προδότες», «λαμόγια» και οτιδήποτε άλλο ακούγεται, είναι η έκφραση αγανάκτησης για τα αλλεπάλληλα φαινόμενα ατιμωρησίας. Είναι η απαρέσκεια για την υποκριτική συμπεριφορά, που οδηγεί στη συγκάλυψη των σκανδάλων. Είναι η διαμαρτυρία για την αδυναμία του πολιτικού κόσμου, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Ασφαλώς υπάρχει αντίλογος και αντεπιχειρήματα για όλα αυτά. Θα ήταν όμως σχήμα πρωθύστερο, καθώς είναι πιεστική η ανάγκη να εκτονωθεί η συσσωρευμένη ένταση, πριν να είναι πολύ αργά. Η προσφυγή στις κάλπες θα ήταν μια λύση, που θα επανέφερε σε ισορροπία το πολιτικό σύστημα. Παρότι πιθανότατα δεν θα προκύψει αυτοδυναμία, με ότι προβλήματα συνεπάγεται αυτό, (ακυβερνησία, έλλειψη συνεννόησης, οικονομικό κόστος, καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις, κλπ), «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Υπάρχει όμως ένα ακόμη βήμα, που θα μπορούσε να γίνει αύριο το πρωί και που με βεβαιότητα θα εκτόνωνε τη λαϊκή αγανάκτηση και θα επανέφερε στην κοινωνία το περί δικαίου αίσθημα. Να καταργηθούν με συμφωνία όλων των κομμάτων, μια σειρά προκλητικών προνομίων των βουλευτών. Όπως για παράδειγμα να αρθεί παντελώς η βουλευτική ασυλία, να αλλάξει το προνομιακό συνταξιοδοτικό καθεστώς, να πάψει η διάθεση λιμουζίνας, να περικοπούν οι έξτρα αμοιβές, να μειωθούν οι κάθε είδους παροχές (ενοίκια, εισιτήρια, ξενοδοχεία, τηλέφωνα κλπ), να περιοριστεί ο αριθμός των συνεργατών, να σταματήσει η διάθεση αστυνομικών.

Ακόμη, να κοινοποιηθούν στην κοινή γνώμη οι αλλαγές στις οποίες δεσμεύονται από τώρα όλα τα κόμματα, για τον νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών, (τηρώντας τις συνταγματικές προθεσμίες). Επίσης να συμφωνηθεί, με αφορμή τον νέο εκλογικό νόμο, η μείωση του αριθμού των βουλευτών που θα ισχύσει από τις επόμενες εκλογές και να θεσπιστεί υποχρεωτικό διάλειμμα μετά από δύο συνεχόμενες θητείες!

Μα θα πείτε και θα έχετε δίκαιο, είναι δυνατόν να συναινέσουν όταν υπάρχουν βουλευτές που αντιδρούν ακόμη και στην πρόταση να μην διακόπτεται η κυκλοφορία στη Β. Σοφίας όταν μπαινοβγαίνουν στη βουλή; Ασφαλώς όχι.
δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΟΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΟΡΑΤΟΙ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ!

28 Μαίου 2011

Οι μεγάλες συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» πολιτών σε διάφορες πόλεις τις χώρας, πέρα από τον ηχηρό συμβολισμό τους και το μήνυμα που έστειλαν, πρέπει να προκάλεσαν αγανάκτηση, στο πολιτικό σύστημα, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο.

Τα κόμματα εξουσίας και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, διαπίστωσαν για πρώτη φορά πως υπάρχει η δυναμική για μαζική αντίδραση στην πολιτική του από την πραγματική κοινωνία και όχι από τα διάφορα δήθεν υποκατάστατά της. Πρόκειται μάλιστα για κάτι καινούργιο, που αυθεντικό και ακηδεμόνευτο όπως είναι κανείς δεν ξέρει που μπορεί να καταλήξει και τι παρενέργειες είναι σε θέση να προκαλέσει! Παρόλα αυτά όμως, για τα κόμματα εξουσίας δεν αλλάζει κάτι και θα συνεχίσουν να επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τον ρόλο που είχαν μέχρι χθες.

Τα κόμματα της αριστεράς από την άλλη, δεν θα ήθελαν σε καμία περίπτωση να χάσουν το προνόμιο του (αυτόκλητου) εκφραστή της λαϊκής βούλησης και οργής. Δεν είναι τυχαίο που ο Ριζοσπάστης την Πέμπτη που μας πέρασε, την επομένη των συλλαλητηρίων, δεν είχε καμία αναφορά! Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές ήταν αόρατοι. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των τελευταίων χρόνων, ήταν σαν να μην έγινε ποτέ! Βέβαια όπως είπε η Αλέκα Παπαρήγα, «αν οι αγώνες δεν εκφράζονται σε πολιτικό επίπεδο, οι κινητοποιήσεις δεν φέρνουν ρήγμα». Και αφού δεν φέρνουν ρήγμα, τι νόημα έχει να τις δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης, που συμπτωματικά την ίδια ημέρα προαναγγέλλει ένα κατεβατό από πορείες και διαδηλώσεις (που εκφράζονται σε πολιτικό επίπεδο), για τις επόμενες ημέρες.

Σε αντίθεση με τις φλύαρες και συνήθεις διαδηλώσεις των κομματικών μηχανισμών και των διαφόρων συντεχνιών, αυτή τη φορά υπήρχε κόσμος πολύς! Που δεν χρειάστηκε να επιτεθεί κατά των αστυνομικών με τα γνωστά λοστάρια- σημαίες, τις μολότοφ και τις πέτρες, για να προκαλέσει την επέμβαση της αστυνομίας, να υπάρξουν εκατέρωθεν τραυματίες και να γίνει ντόρος. Ούτε καν χρειάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση η ΕΙΝΑΠ ΓΠΝ Νίκαιας .

Αλήθεια υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει πως τα κομματικά και συντεχνιακά συλλαλητήρια μέρα παρά μέρα στην πρωτεύουσα, προκαλούν πίεση στην κυβέρνηση; Έχουν υποστεί πλέον από τον υπερπληθωρισμό τους, μεγαλύτερη φθορά και από το πρώην εθνικό μας νόμισμα! Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, που οι συμμετέχοντες, περίπου γνωρίζονται μεταξύ τους.

Ας κρατήσουμε το πλέον ελπιδοφόρο απ’ όλα. Για πρώτη φορά χιλιάδες πολίτες που διαμαρτύρονται για τα κυβερνητικά μέτρα, στέκονται ταυτόχρονα κριτικά απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και σε όλους τους εκείνους τους θεσμούς που έχουν ευθύνη για την σημερινή κατάσταση. Τη Δημόσια Διοίκηση, τα ΜΜΕ, τις Τράπεζες κλπ. Ίσως αυτό το τελευταίο, να έχει και τη μεγαλύτερη αξία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Zoύμε το μαρτύριο του Σίσυφου!

25 Μαίου 2011

Κάποτε οι Θεοί θέλοντας να τιμωρήσουν έναν αναιδή που μπήκε στα πόδια τους, αποφάσισαν να τον υποβάλλουν στο χειρότερο μαρτύριο. Το όνομά του ήταν Σίσυφος και το αμάρτημά του ήταν η περιφρόνηση και η ασέβεια που επέδειξε προς τους Θεούς, αλλά και το άμετρο πάθος του για τη ζωή. Αποφάσισαν πως του άξιζε η πιο σκληρή τιμωρία.

Τι χειρότερο σκέφτηκαν, από ένα αδιάκοπο μαρτύριο. Μια αέναη προσπάθεια, χωρίς εξιλασμό, χωρίς προοπτική, χωρίς ελπίδα. Και έτσι τον καταδίκασαν να κυλάει αδιάκοπα έναν μεγάλο βράχο ως την κορυφή ενός βουνού, απ’ όπου όμως ο βράχος με το βάρος του κατρακυλούσε πίσω στην πλαγιά και επέστρεφε στις παρυφές. Όλο αυτό έπρεπε να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, χωρίς τέλος.

Είναι ένας από τους πιο ιδιόμορφους μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας και μια πολύ παράδοξη ιστορία. Το χειρότερο, όμως, είναι πως αυτός ο μύθος, που συμβολίζει το παράλογο, αρχίζει να μας γίνεται οικείος! Και κάπου εκεί αρχίζει και το πρόβλημα.

Αν γυρίσουμε ένα χρόνο πίσω, όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα του μνημονίου, ήταν αξιοσημείωτη η ανοχή της κοινής γνώμης. Σε μεγάλο ποσοστό, όπως κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις, η ελληνική κοινωνία έδειχνε να κατανοεί το πρόβλημα και να θεωρεί αναπόφευκτα τα μέτρα, ακόμη και αν τα χαρακτήριζε σκληρά και άδικα. Θεωρούσε αυτονόητο το προσωπικό κόστος, προκειμένου να βγει από την περιπέτεια η χώρα.

Ατυχώς η ιστορία αυτή επαναλήφθηκε πολλές φορές στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε. Κάθε φορά που ανακοινώνονταν νέα μέτρα, θα ήταν και η τελευταία, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις που ποτέ δεν ίσχυσαν, για να καταλήξουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Ενώπιον μιας νέας δέσμης μέτρων, ακόμη πιο σκληρών και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Πάλι μιλάμε για οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, πάλι για αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, πάλι για έκτακτες εισφορές.

Δυστυχώς, είμαστε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και ας έχουμε οι περισσότεροι ματώσει στο μεταξύ και ας έχουν προστεθεί χιλιάδες νέοι άνεργοι και ας έχει γίνει η κατάθλιψη, νόσος της εποχής. Από πέρυσι μέχρι φέτος, ελάχιστα έγιναν και απόδειξη είναι πως το ταμείο έχει χρήματα για άλλους δύο μήνες. Αν δεν πάρουμε την 5η δόση, για την οποία εκλιπαρούμε τους δανειστές μας, κατεβάζουμε ρολά. Αυτό από μόνο του είναι το μέτρο της πλήρους αποτυχίας. Όπως και το γεγονός πως συνεχίζουμε να αποτελούμε ένα παγκόσμιο στοίχημα για το αν (αργά ή γρήγορα) θα πτωχεύσουμε.

Οπότε, ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε. Και, προφανώς, στραβά αρμενίζουμε. Η ιστορία του Σίσυφου, μας ταιριάζει γάντι. Κυλάμε το βράχο προς την κορυφή του βουνού, όμως αυτός κατρακυλάει προς τα πίσω και άντε πάλι από την αρχή. Ότι ζούμε εδώ και έναν χρόνο! Καμία προσπάθεια δεν είναι αρκετή, ποτέ τα μέτρα δεν φτάνουν. Ο Σίσυφος τιμωρήθηκε για την περιφρόνηση και την ασέβεια στους Θεούς και για το άμετρο πάθος του για τη ζωή. Μήπως αυτές τις αμαρτίες πληρώνουμε σήμερα;
www.aixmi.gr

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!

20 Μαίου 11

Τα γεγονότα δεν μπορούν να είναι χειρότερα: *Στο πρώτο τρίμηνο το έλλειμμα ήταν 7,3 δισ. με προοπτική στο τέλος της χρονιάς να ξεπεράσει τα 24δισ (έναντι στόχου 17). *Στο ίδιο χρονικό διάστημα τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου ανέρχονταν σε 6 δισ. Πρόκειται πρακτικά για στάση πληρωμών. *Πανεπιστημιακές σχολές, δημόσιοι οργανισμοί και νοσοκομεία, λόγω έλλειψης πιστώσεων ανακοινώνουν πως είναι ένα βήμα πριν την αναστολή λειτουργίας τους. *Κατηγορίες εργαζομένων απαιτούν από το δημόσιο χρωστούμενα πολλών μηνών. *Η ανεργία έφτασε στο 15,9%, γεγονός που επιφέρει πρόσθετα βάρη 3,3 δισ, στα ασφαλιστικά ταμεία. *Θέματα ταμπού μπαίνουν πλέον στο τραπέζι, όπως οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. * Με μια «ντροπιαστική» κίνηση (όπως τη χαρακτήρισαν οι FT), ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ ενημέρωσε τους υπουργούς Οικονομικών του Eurogroup, αντί του έλληνα υπουργού, για την οικονομική κατάσταση της χώρας μας. *Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, μας επεστράφη ως "μη επιχειρησιακό" και «υπερκοστολογημένο κατά 10 δις». Επί της ουσίας μας ζητήθηκε να ξαναγραφεί από την αρχή! *Η τρόικα μας διεμήνυσε ότι ή τα δύο κόμματα εξουσίας, ή συμφωνούν ρητώς στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, ή Ελλάδα θα αφεθεί στην τύχη της!

Η κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η χώρα επιδεινώνεται δραματικά και ανεξέλεγκτα. Θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν διαφορετικά σήμερα; Ασφαλώς είναι η απάντηση και, σηκώνει μεγάλη κουβέντα, που όμως είναι άκαιρη και χωρίς νόημα. Το ερώτημα είναι, από εδώ και πέρα τι κάνουμε;

Μια λύση είναι να δώσουμε οριστικά το κουμάντο για το τι και πως πρέπει να γίνει στους δανειστές μας, κάτι που οι ίδιοι πολύ θα ήθελαν και που εν μέρει έχει συμβεί, με αρνητικά αποτελέσματα. Μια άλλη λύση θα ήταν η κυβέρνηση να εντείνει τις προσπάθειές της, ώστε να αναστρέψει την κατάσταση. Όμως η χαμηλή αξιοπιστία της και η έλλειψη συνοχής και αποτελεσματικότητας, έχουν σμπαραλιάσει την εικόνα της στην κοινωνία και στον διεθνή περίγυρο. Οι εκλογές επίσης στις παρούσες συνθήκες φαντάζουν ως κακό σενάριο, με δυνητικά πολλές παρενέργειες. Από χάσιμο πολύτιμου χρόνου στην καλύτερη περίπτωση, μέχρι ακυβερνησία στη χειρότερη.

Η μοναδική ρεαλιστική λύση για την επιβίωση της χώρας, απαιτεί συνένωση δυνάμεων και εθνική συνεννόηση. Είναι πιθανότατα η τελευταία ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα, αλλά και για την ίδια τη χώρα. Μια κοινή πλατφόρμα στην οποία θα συμφωνήσουν και θα τηρήσουν απαρέκλητα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Για όλα τα ανοικτά ζητήματα, από τα ελλείμματα μέχρι τις μεταρρυθμίσεις, από την ανεργία, μέχρι τη λαθρομετανάστευση. Άμεσα, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς εγωισμούς. Μια εθνική προσπάθεια στην οποία θα έχουν θέση, όσα κόμματα ή πολιτικοί θέλουν να συνδράμουν. Μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι η μοναδική λύση! Μήπως έτσι αφυπνιστεί και η κοινωνία, που καχύποπτη και κουρασμένη παρακολουθεί τις σκηνές του δράματος.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΔOΚΗΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ!

17 Μαίου 11

Λένε πως υπάρχουν κάποια πράγματα που τα ζεις μόνο μια φορά. Κάποια ανέλπιστα γεγονότα, ανεπανάληπτες εμπειρίες που αποκλείεται να επαναληφθούν όσα χρόνια και αν περάσουν. Είμαι ένας από τους τυχερούς, που βίωσαν μια τέτοια μοναδική στιγμή στη ζωή τους. Μια απροσδόκητη συνάντηση καταμεσής του Αιγαίου, δύο χρόνια πριν.

Ήταν Αύγουστος του 2009, σ’ ένα ταξίδι εκατοντάδων μιλίων με φουσκωτό στο Βόρειο Αιγαίο. Σημείο εκκίνησης ήταν η Παλαιά Φώκαια και αρχικός προορισμός οι Σποράδες. Ακολούθως, αναλόγως των διαθέσεων του καιρού θα πηγαίναμε είτε στον Αϊ Στράτη και μετά Λήμνο, είτε θα κάναμε τον περίπλου του Αγίου Όρους και στη συνέχεια Ουρανούπολη.

Το πρώτος σκέλος του ταξιδιού είναι η διαδρομή Ανάβυσσος -Σκιάθος μέσω του Ευβοϊκού και του στενού των Ωρεών. Ένα αρκετά βαρετό «μακρινάρι» που υποχρεωτικά πρέπει να διεκπεραιωθεί. Καταπλεύσαμε μετά από πολλές ώρες στο γραφικό λιμανάκι των Κουκουναριών όπου θα μας περίμενε η υπόλοιπη παρέα. Το πρόγραμμα προέβλεπε φιλοξενία και ολιγοήμερη παραμονή στο νησί. Θα ήταν μια ακόμη ευκαιρία να γυρίσουμε τη Σκιάθο, τη Σκόπελο, την Αλόννησο και τις κοντινές παραλίες του Πηλίου. Πανέμορφα μέρη που όσες φορές και αν πας, πάντα κάτι καινούργιο ανακαλύπτεις.

Όμως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του ταξιδιού θα ξεκινούσε από εδώ και πέρα. Αφού έγιναν στη Σκιάθο οι απαραίτητες προμήθειες σε τρόφιμα και καύσιμα, βάλαμε ρότα για το θαλάσσιο πάρκο των Βόρειων Σποράδων, με προορισμό την Κυρά Παναγιά. Δέσαμε στον γραφικό ορμίσκο απέναντι από το μοναστήρι, όπου στήσαμε και τις σκηνές μας. Είναι δύσκολο να βρει τις λέξεις για να περιγράψει κανείς την ομορφιά του τοπίου. Τόσο η Κυρά Παναγιά, όσο και η Ψαθούρα είναι τόποι ανεπανάληπτης ομορφιάς, που παρά τη μεγάλη επισκεψιμότητα του καλοκαιριού παραμένουν ανέγγιχτοι.

Σχεδόν άπνοια έδινε το δελτίο καιρού για το επόμενο 48ωρο, αλλά όχι και για τη συνέχεια που θα έβαζε αέρα. Τελικά με τα δεδομένα αυτά, αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε προς τη χερσόνησο του Άθω, να κάνουμε τον περίπλου των μονών του Αγίου Όρους και στη συνέχεια είτε να μείνουμε στην Ουρανούπολη, όπου ούτως ή άλλως θα πάμε για ανεφοδιασμό σε καύσιμα, είτε να επιστρέψουμε αυθημερόν στη Σκιάθο.

Πράγματι την επομένη ξυπνήσαμε πολύ νωρίς, μαζέψαμε τις σκηνές, φορτώσαμε το σκάφος και βάλαμε ρότα προς το Άγιο Όρος. Η συνολική απόσταση μέχρι την Ουρανούπολη είναι γύρω στα 75 μίλια. Μετά από μια μικρή στάση στην Ψαθούρα, η πλώρη σημάδευε τον Βοριά. Πορεία περίπου 15 μοιρών θα μας έφερνε στο Ακρωτήριο Νυμφαίο ή αλλιώς Ακρόθωον, το νοτιότερο σημείο της χερσονήσου του Άθω.

Λίγο το πολύ πρωινό ξύπνημα, λίγο η κούραση από το άβολο κάμπινγκ, έκαναν μονότονο και κουραστικό το ταξίδι. Απλώς περιμέναμε να περάσει η ώρα… Λίγο μετά, μεσοπέλαγα πλέον, το μάτι έβλεπε μόνο θάλασσα στις 360 μοίρες του ορίζοντα. Περιμέναμε τη στιγμή που θα αρχίσει να διαγράφεται αδρά στην πλώρη μας, ο επιβλητικός όγκος του Άθω. Ταξιδεύουμε ήδη μια ώρα και από τη στιγμή που αποπλεύσαμε από την Ψαθούρα, έχοντας φτάσει πλέον στα μισά της διαδρομής.

Καθώς το βλέμμα κοιτάζει επίμονα εμπρός, μακριά στο βάθος του ορίζοντα ένα ανεπαίσθητο λαμπύρισμα κινεί την περιέργεια. Καθώς η θάλασσα είναι λάδι, δεν υπάρχει ούτε ρυτίδα στην επιφάνειά της, όσο πλησιάζουμε το λαμπύρισμα γίνεται περισσότερο ευδιάκριτο και έντονο.

Η πρώτη σκέψη είναι πως πρόκειται για δελφίνια και ετοιμαζόμαστε να καλοδεχτούμε την παρέα τους, που θα διακόψει τη μονοτονία του ταξιδιού. Όμως όσο πλησιάζουμε το λαμπύρισμα δεν μοιάζει να επιβεβαιώνει τις αρχικές εκτιμήσεις. Απέχουμε σχεδόν ένα μίλι και αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια της θάλασσας, δεν έχει τη «ζωηράδα» και την «σβελτάδα» που έχουν τα παιγνιδίσματα των δελφινιών. Είναι αργό και μακρόσυρτο!

Η επόμενη εικόνα κόβει την ανάσα και προκαλεί πρωτόγνωρο δέος. Είναι φάλαινες! Μια εικόνα που ούτε στα όνειρά δεν θα τολμούσα να φανταστώ είναι ολοζώντανη εμπρός μου. Τέσσερεις τεράστιες φάλαινες, σαφώς μεγαλύτερες από το μήκους 7,5 μέτρων φουσκωτό, βολτάρουν στα 15-20 μέτρα, αδιαφορώντας για την παρουσία του σκάφους. Ακριβώς όπως στις εικόνες των ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης, κολυμπούν αργά, αποκαλύπτοντας σταδιακά τον τεράστιο κορμό τους, εκτοξεύοντας σε κάθε ανάδυση τον χαρακτηριστικό πίδακα νερού.

Σβήνουμε τη μηχανή του σκάφους για να μην χαλάσουμε την ησυχία τους και αναρωτιόμαστε αν είναι αλήθεια αυτό που βλέπουμε καταμεσής του Αιγαίου, καθώς ατάραχες οι τέσσερεις φάλαινες συνεχίζουν τη βόλτα τους τριγύρω μας! Όσο όμορφο και εντυπωσιακό ακούγεται το σκηνικό, άλλο τόσο άβολο είναι και το συναίσθημα που προκαλεί. Ίσως δεν είναι φόβος, αλλά σίγουρα είναι ανασφάλεια, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει πουθενά στον ορίζοντα στεριά, στο σκάφος υπάρχουν μικρά παιδιά και είναι άγνωστο αν μια κλήση ανάγκης στο VHF, θα έχει ακροατές.

Ατυχώς επάνω στην ταραχή αντί για φωτογραφίες η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή τραβάει βίντεο, αλλά ούτως ή άλλως ευτυχώς όλο το σκηνικό αποτυπώθηκε και από βιντεοκάμερα. Όλα αυτά διήρκεσαν μερικά λεπτά της ώρας. Όχι περισσότερα από 5-6 λεπτά, ωστόσο ακόμη και τώρα, δύο χρόνια μετά, οι στιγμές φαντάζουν ατέλειωτες! Λίγο αργότερα στην Ουρανούπολη, όταν διηγηθήκαμε το περιστατικό στους ψαράδες, είδαμε την έκπληξη στα πρόσωπά τους. Μας είπαν έχουν ακούσει για φάλαινες, αλλά δεν έχουν δει!

Λίγες ημέρες μετά στην Αθήνα πλέον, η πρώτη δουλειά ήταν το ψάξιμο στο διαδίκτυο. Η σχετική έρευνα επιβεβαίωσε πως δεν ήταν παιγνίδι της φαντασίας μας. Υπάρχει ένας πολύ μικρός πληθυσμός από φάλαινες φυσητήρες, νότια του Αγίου Όρους. Ο λόγος είναι πως το βάθος της θάλασσας φτάνει στα 1070 μέτρα, βάθος στο οποίο ζουν γιγαντιαία καλαμάρια. Αυτά αποτελούν τη βασική τροφή για τις φάλαινες και κατ’ επέκταση τον λόγο να βρίσκονται εκεί.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό L'Officiel Voyages