Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΙΓΛΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

11 Δεκεμβρίου 10

Η κατάσταση στην πρωτεύουσα είναι λίγο πολύ γνωστή. Το έμπορικό κέντρο είναι καθημερινά αποκλεισμένο απο πορείες και διαδηλώσεις, συνήθως πρωί και απόγευμα. Άλλοτε χίλιοι, άλλοτε πεντακόσιοι, άλλοτε εκατό διαδηλωτές, αρκούν για να παραλύσει εντελώς η πόλη. Σε πολλές περιπτώσεις οι καταστηματάρχες θα κλειδώσουν την πόρτα και θα κατεβάσουν βιαστικά τα ρολά, για να μην συμβεί το κακό. Από την αρχή του χρόνου έχουν καταμετρηθεί 771 συγκεντρώσεις και πορείες, με μέσο όρο αποκλεισμού της αγοράς 4 ώρες και 10 λεπτά!

Τα σκουπίδια στο μεταξύ στοιβάζονται στις άκρες του δρόμου σχεδόν παντού, προκαλώντας το αίσθημα της αηδίας. Η δυσοσμία είναι έντονη, ενω τα στολίδια στις βιτρίνες και τα γιορτινά λαμπιόνια, μοιάζουν με ανέκδοτο στη βρωμερή πόλη. Τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Σε περιοχές όπως το Κολωνάκι ή η Ερμού, δεκάδες επιχειρήσεις, έχουν κατεβάσει ρολά. Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στο ιστορικό κέντρο που κάποτε έσφιζε από κόσμο. Η Αγίου Μάρκου, η Ευαγγελιστρίας, η Αγίας Ειρήνης είναι πλέον σκοτινές και έρημες.


Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η πτώση του τζίρου σε σχέση με πέρυσι, είναι μέχρι στιγμής 40%. Όλοι φοβούνται πως η χρονιά θα κλείσει ακόμη χειρότερα, καθώς η απώλεια του 13ου μισθού και το γενικότερο κλίμα των ημερών, θα έχουν αρνητικές συνέπειες. Οι ίδιοι οι εμπορουπάλληλοι, υπολογίζουν επισήμως σε 110.000 πανελλαδικά τους συναδέλφους τους και τους αυτοαπασχολούμενους, που έμειναν άνεργοι μέσα στο 2010 και εκφράζουν φόβους για νέο κύμα απολύσεων μετά τις γιορτές.


Και όμως ακόμη και μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η απόφαση της Νομαρχίας να λειτουργήσουν αυτή την Κυριακή τα καταστήματα, έχει γίνει αιτία πολέμου. Η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας κήρυξε απεργία και καταγγέλει «όσους προσπαθούν να καταργήσουν την Κυριακή Αργία». Οι έμποροι από την άλλη βλέπουν να κινδυνεύει να χαθεί η ευκαιρία να αντιστρέψουν έστω και προσωρινά το κλίμα και να περιορίσουν τη ζημιά.

Αφορμή για την απόφαση να λειτουργήσουν κατ’ εξαίρεση τα καταστήματα, είναι οι εορταστικές εκδηλώσεις την Κυριακή, που αναμένεται να φέρουν πολύ κόσμο στο κέντρο. Εκδηλώσεις που στοχεύουν να δώσουν στην Αθήνα κάτι από αυτό που λείπει. Γιορτινή ατμόσφαιρα και χαλαρή διάθεση. Μουσικά δρώμενα, συναυλίες, υπαίθριες θεατρικές παραστάσεις, πεζοδρομήσεις κεντρικών λεωφόρων. Επιτέλους να μοιάζει η Αθήνα έστω και για μια μέρα, με όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου και να μην θυμίζει εμπόλεμη ζώνη.


Μοιάζει με αυτοχειρία η πρόθεση των συνδικαλιστών, να αποτρέψουν με κάθε τρόπο την λειτουργια της αγοράς. Να κλείνουν και αυτή τη μικρή χαραμάδα, που μπορεί να δώσει μια μικρή παράταση ζωής σε επιχειρήσεις και να περισωθούν θέσεις εργασίας. Είναι προφανές πως κάποιοι δεν το θέλουν, επιδιώκοντας το αντίθετο και ας εμφανίζονται οι ίδιοι ως "προστάτες των εργαζομένων".

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ!

4 Δεκεμβρίου 10

Κάποτε το όνειρο κάθε πολιτικού, ήταν η στιγμή που θα ορκιζόταν ως υπουργός. Μεγαλείο! Γραφειάρα, στρατός υποτακτικών, δημόσιες σχέσεις, ρουσφέτια και βολέματα, αμαξάρα με οδηγό, θέση στα «επίσημα» παντού, προσωπική ασφάλεια και κυρίως αυτή η προσφώνηση που χρόνια τώρα αντηχούσε στη φαντασία του... «κύριε υπουργέ!».

Όλα τα ωραία όμως έχουν κάποια στιγμή τέλος. Ακόμη και στη χώρα αυτή, που ο καθένας είχε δικαίωμα να ζήσει το όνειρό του, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. Να πολιτεύεται με βάση το προσωπικό του συμφέρον, να ξοδεύει αλόγιστα χωρίς να δίνει λογαριασμό, να ζει σαν πρίγκιπας χωρίς κανείς να τον ρωτήσει που τα βρήκε. Και το κυριότερο, τα δύσκολα να τα αφήνει για τον επόμενο. Δεν έπρεπε να γίνει δυσάρεστος, δεν θα ήταν αυτός το κοροΐδο που θα έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά.

Το πάρτι όμως τελείωσε. Το να είσαι υπουργός σήμερα δεν είναι ούτε γκλαμουράτο, ούτε ευχάριστο, ούτε επικερδές, ούτε μπορείς να αποφασίζεις του κεφαλιού σου. Υπάρχουν σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο σίγουρα κάποιοι, που θα προτιμούσαν να ήταν απλοί βουλευτές. Μερικούς δεν τους έχουμε δει ποτέ. Οι όροι του πολιτεύεστε, υπαγορεύονται πλέον από το μνημόνιο που έχει υπογράψει η χώρα.

Άραγε ο γέγονε γέγονε; Μάλλον όχι. Φαίνεται πως για την παράταση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δις από τα πέντε χρόνια στα έντεκα, θα μας ζητηθεί κάτι ακόμη. Εκτός από την κατά γράμμα τήρηση του προϋπολογισμού, την επίσπευση των νομοθετικών ρυθμίσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών, μας ζητούν την παραδειγματική φυλάκιση φοροφυγάδων, και την απόδοση των πολιτικών ευθυνών για τα ελλείμματα και την χρεοκοπία της χώρας.

Η αλήθεια είναι πώς φαντάζει εξωφρενικό, πως στη χώρα που έχει δοξαστεί ως εθνικό χόμπι η φοροκλοπή, κανείς κλέφτης δεν έχει συλληφθεί και κανείς δεν πήγε φυλακή. Αλλά είναι εξοργιστικό, πως κανείς από αυτούς που καταβύθισαν τη χώρα, τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής, δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες του, δεν έχει έστω στιγματιστεί πολιτικά.

Είναι ανόητο η βουλή να συζητά σε ατέρμονες συνεδριάσεις (που έχουν στοιχίσει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε αμοιβές βουλευτών και εμπειρογνωμόνων) για το Βατοπέδι, τη Siemens, ή τα δομημένα ομόλογα, γνωρίζοντας πως ουδείς θα τιμωρηθεί και να μην αναζητά τους υπεύθυνους της χρεοκοπίας της χώρας. Ποιος φταίει; Ποια λάθη έγιναν και ποιοι τα διέπραξαν; Ποιοι σπαταλούσαν αλόγιστα το δημόσιο χρήμα;

Είναι υποτιμητικό εν τέλει να σου επιβάλουν την οικονομική πολιτική, τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις, τα όρια της κοινωνικής πολιτικής, τις αμυντικές δαπάνες της χώρας. Είναι όμως ο απόλυτος ευτελισμός να σου ζητούν, πριν σου δώσουν την επόμενη δόση, να παραδεχθείς την ανεπάρκειά, την ανικανότητα και την κουτοπονηριά σου! Τι άλλο νόημα μπορεί να έχει αυτό που μας ζητούν;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΙΣΟΤΙΜΙΑ στις 4 Δεκεμβρίου

ΑΣ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

26 Νοεμβρίου 10

Τι κακό μπορεί να έχει η προσπάθεια ενός υπουργού, να αποφύγει να πάρει θέση σε κάποιο θέμα; Βρίσκετε πως υπάρχει κάτι ασυνήθιστο ή επιλήψιμο στη δήλωση «θα εξετάσω το θέμα, σύμφωνα με τον νόμο και τα δεδομένα που υπάρχουν» ή στη δήλωση «δεν σχολιάζω ειδικές περιπτώσεις του νόμου;» Προφανώς όχι. Για τα πολιτικά μας ήθη όλα αυτά είναι εντός πλαισίου. Άλλωστε ηχούν απολύτως οικεία στα αυτιά μας!

Όχι όμως και στην Ιαπωνία, όπου ακριβώς αυτές οι δηλώσεις στοίχισαν την παραίτηση στον υπουργό Δικαιοσύνης. Ο ατυχήσας υπουργός, είχε εξομολογηθεί πως όταν δεν γνωρίζει τη σωστή απάντηση σε ένα θέμα, προτιμά να απαντά με μια από τις δύο προαναφερθείσες εκδοχές. Αυτό λοιπόν στην Ιαπωνία χαρακτηρίστηκε πολιτικό σκάνδαλο και έτσι προκειμένου να μην βλάψει την κυβέρνηση και το κόμμα του παραιτήθηκε ταπεινωμένος!

Αστεία πράγματα θα πουν οι περισσότεροι, καθώς αυτό που θεωρήθηκε παρέκκλιση στην Ιαπωνία, είναι κανόνας στην Ελλάδα, καθώς σπάνια οι πολιτικοί απαντούν επί της ουσίας όταν αυτό δεν τους συμφέρει. Σπανιότερα δε αναλαμβάνουν να σηκώσουν το βάρος που τους αναλογεί και να πράξουν αυτό που οι συνθήκες επιβάλλουν.

Παρακολουθώντας κανείς με κριτική διάθεση τις καθημερινές πολιτικές αντιπαραθέσεις και τα επιχειρήματα που ανταλλάσσονται, είναι εύκολο να αντιληφθεί γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.Ρηχότητα, λαϊκισμός, μικροκομματική λογική, ανευθυνότητα, προσωπικό συμφέρον. Θα μπορούσαν αυτές οι λέξεις να συνοψίσουν τις αμαρτίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας και να αιτιολογήσουν εν πολλοίς τη σημερινή κατάσταση.

Ακόμη και σήμερα, την ώρα που η χώρα μας ακροβατεί στο χείλος του γκρεμού, που η οικονομία κινδυνεύει με αργό θάνατο, με τις περισσότερες πιθανότητες να είναι σε βάρος μας, ο λαϊκισμός και οι μεγαλοστομίες περισσεύουν.

Η εποχή όμως δεν αφήνει περιθώρια για μεγάλα λόγια. Η οποιαδήποτε προσπάθεια να σωθεί η παρτίδα, αν σωθεί, δεν μπορεί παρά να είναι επίπονη, διαρκής, ρεαλιστική και δυστυχώς όχι ευχάριστη. Κάτι που αδυνατούμε να αντιληφθούμε οι περισσότεροι, καθώς δεν μάθαμε να ακούμε την αλήθεια και να αντιμετωπίζουμε κατάματα την πραγματικότητα.

Η προσπάθεια να υποτιμηθεί η διάσταση του προβλήματος και να εξισωθεί με το απλοϊκό και αφελές δίλημμα ναι ή όχι στο μνημόνιο, όπως στις πρόσφατες εκλογές, τα λέει όλα. Ο τρόπος που πολιτικοί και κόμματα επιχειρούν να παρουσιάσουν το πρόβλημα δεν επιτρέπει να γίνει αντιληπτό το μέγεθός και το βάθος του προβλήματος.

Η χειρότερη υπηρεσία στον τόπο σήμερα είναι να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη πως πρόκειται για κάτι προσωρινό, πως κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε εκεί που ήμασταν ‘Η ακόμη χειρότερα πως υπάρχουν έτοιμες και εύκολες λύσεις. Καιρός είναι λοιπόν να αναλάβουν επιτέλους όλοι τις ευθύνες τους!

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ!

20 Νοεμβρίου 10

Κατ’ αρχήν είναι εντυπωσιακό και δεν έχει προηγούμενο. Ήταν η πρώτη φορά που εκλογική αναμέτρηση, κυριολεκτικά την επομένη το πρωί είχε ξεχαστεί. Κάποιοι ψέλλισαν κάτι περί της αποχής, αλλά επί της ουσίας ουδείς είχε διάθεση να συνεχίσει την κουβέντα. Ήταν προφανές πως όλοι είχαν το νου τους στα επερχόμενα, στον προϋπολογισμό, στα νέα μέτρα, στην επόμενη ημέρα...

Θα ήταν μεγάλο λάθος όμως να υποτιμήσει κανείς το αποτέλεσμα, ειδικά του δεύτερου γύρου των εκλογών. Όπως θα ήταν λάθος να σταθεί μόνο στην αποχή. Και όπως συμβαίνει πάντα τα κόμματα προσπάθησαν να βγάλουν συμπεράσματα με λάθος τρόπο. Ακούστηκαν ως συνήθως τερατολογίες και αστειότητες.

Για παράδειγμα πολλοί από τη ΝΔ «πανηγύριζαν», γιατί το 48% του Κικίλια είναι πολύ επάνω από το ποσοστό του κόμματος στις εθνικές εκλογές. Ή αντίστοιχα στο ΠΑΣΟΚ, χαρακτήρισαν τους νικητές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση! Ομοίως και με τα μικρά κόμματα με την συγκαλυμμένη προσπάθεια τους να καρπωθούν για λογαριασμό τους την αποχή.

Όμως αυτές οι εκλογές είχαν πρωταγωνιστές. Η εμφάνιση σε στρατηγικής σημασίας θέσεις για τα πολιτικά πράγματα, των κυρίων Καμίνη και Μπουτάρη, πρέπει να αξιολογηθεί. Πως ξαφνικά σπάει μια παράδοση εικοσιτεσσέρων χρόνων; Πως είναι δυνατόν να αλλάζουν χέρια οι δύο μεγαλύτεροι δήμοι της χώρας και να περνούν σε υποψηφίους που υποστηρίζονταν από το ΠΑΣΟΚ, εν μέσω τόσο αρνητικής πολιτικής συγκυρίας; Όταν σε εποχές χωρίς μνημόνια, λαμπεροί κομματικοί υποψήφιοι, δύσκολα συγκέντρωναν αξιοπρεπή ποσοστά;

Αν και κανείς δεν στοιχημάτιζε για την εκλογή τους, ανέτρεψαν τις προβλέψεις. Μια πρώτη εξήγηση είναι πως και οι δύο δεν ήταν μέρος του πολιτικού συστήματος. Δεν είχαν κομματικό ομφάλιο λώρο, δεν μιλούσαν ξύλινα, δεν έκαναν «περατζάδα» από τον Δήμο, για να επενδύσουν σε κάτι άλλο αύριο! Έλεγαν αυτό που είχαν στο μυαλό τους, αντιδρούσαν και συμπεριφέρονταν όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Ήταν έξω και μακριά από τα συνήθη πολιτικά πρότυπα. Ο λόγος τους εξέπεμπε ασυνήθιστη οικειότητα και αμεσότητα. Μα πάνω απ’ όλα ήταν σοβαροί άνθρωποι, με σημαντικό παρελθόν και ειδικό βάρος! Με άλλα λόγια ήταν μια διέξοδος για όσους ψηφοφόρους είχαν απηυδήσει από τις κομματικές υποψηφιότητες!

Και οι δυο τους δείχνουν τον δρόμο. Δείχνουν την διάθεση του κόσμου για ανανέωση! Για κάτι νέο, φρέσκο και ανόθευτο. Την ανάγκη να «απεξαρτηθούν» από τα κόμματα. Λαμπρό παράδειγμα ο ατυχήσας Κικίλιας, που απέδειξε πως η ανανέωση δεν είναι θέμα ηλικίας. Καταδικάστηκε ως προϊόν του κομματικού σωλήνα και ας είναι μετά βίας σαράντα. Αντίθετα θριάμβευσε η «νεότητα» του 68χρονου Μπουτάρη.

Απαξίωση των κομμάτων, ήταν η ψήφος των εκλογών!

13 Νοεμβρίου 10

Η μεγαλύτερη υποκρισία, απ ‘όσα ακούστηκαν ως αυτοκριτική από τα κόμματα την επομένη των εκλογών, αφορούσε το μέγεθος της αποχής και το ποσοστό ρεκόρ των λευκών και άκυρων ψηφοδελτίων.

Πάνω κάτω όλοι, είτε έλαβαν το μήνυμα (το πλέον τετριμμένο και ανώδυνο των επιχειρημάτων), είτε διαπίστωσαν πως η αποχή ήταν δικοί τους ψηφοφόροι, που όμως δεν πήγαν να ψηφίσουν για να μην τους καταψηφίσουν (επίσης ακατανόητο επιχείρημα), είτε ήταν μήνυμα κατά του δικομματισμού (επίσης δυσνόητο και εντελώς αυθαίρετο), είτε ήταν μια λανθασμένη επιλογή εκ μέρους μερίδας (παραπλανηθέντων) ψηφοφόρων. Αυτό που παρέλειψαν σκοπίμως όλοι να πουν, ήταν πως επρόκειτο για συνολική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος.

Για το μεν ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, τα πράγματα ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Ένα χρόνο πριν η ΝΔ καταποντίστηκε στα ιστορικά χαμηλότερα ποσοστά. Έχει χρεωθεί ως κόμμα την κατρακύλα και την ανυποληψία της χώρας Λογικό ήταν πολλοί ψηφοφόροι, να είναι απογοητευμένοι και να της γυρίσουν την πλάτη, καθώς πλέον δεν αποτελούσε επιλογή ψήφου.

Ομοίως και για το ΠΑΣΟΚ, που με ενθουσιασμό και πολλές προσδοκίες υποδέχθηκε το εκλογικό σώμα πέρυσι. Οι προσδοκίες εκλείπουν πλέον, ο δε ενθουσιασμός έγινε καπνός, μαζί με τις ελπίδες για κάτι καλύτερο. Λογικό και αναμενόμενο ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, απογοητευμένο να δυστροπήσει και να αντιδράσει αρνούμενο να υποκύψει στο οριακό δίλημμα περί πρόωρων εκλογών, που έθεσε ο κύριος Παπανδρέου.

Αυτό που θα ήταν φυσιολογικό επακόλουθο, θα ήταν τα μικρότερα κόμματα που παραδοσιακά εισπράττουν (και εκφράζουν) τη διαμαρτυρία, να αυξήσουν θεαματικά τα ποσοστά τους. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές. Ο δικομματισμός ήταν πλέον βαρύτατα τραυματισμένος, η δε εκλογική αναμέτρηση είχε λάβει πλέον χαρακτηριστικά ανοικτής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Και όμως αυτό δεν συνέβη. Η αποχή ήταν πρώτο κόμμα με διαφορά. Μάλιστα θα περίμενε κανείς η αποχή (των απογοητευμένων και αδιάφορων ψηφοφόρων) να λειτουργήσει θετικά στα ποσοστά των κομμάτων, κυρίως της αριστεράς. Και όμως τα λευκά και τα άκυρα, ήταν το τέταρτο κόμμα, με ελάχιστη διαφορά από το τρίτο ΚΚΕ, καθώς έφτασαν τις 542.000, υπερδιπλάσια από τις προηγούμενες εκλογές! Σχεδόν τέσσερα εκατομμύρια, τετρακόσιες χιλιάδες ψηφοφόροι συνολικά, είτε απείχαν, είτε έριξαν λευκό ή άκυρο, την περασμένη Κυριακή!

Το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι η απαξίωση των κομμάτων. Όσο αισιόδοξα και αν διαβάσει κανείς τα δεδομένα, καταλήγει στο συμπέρασμα πως πρόκειται για συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Σε ότι αφορά τα κόμματα εξουσίας οι λόγοι είναι προφανείς και αυτονόητοι, όχι όμως σε ότι αφορά τα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης, όπου αν δεν υπήρχε και η συνέπεια των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, η εικόνα θα ήταν περισσότερο απογοητευτική.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

6 Νοεμβρίου 10

Την Κυριακή τελικά όπως έχετε καταλάβει, δεν ψηφίζουμε ούτε περιφερειάρχη, ούτε δήμαρχο. Έτσι όπως εξελίσσεται η γεμάτη μισόλογα και υπονοούμενα προεκλογική περίοδος, ψηφίσουμε ναι ή όχι στο μνημόνιο, ναι ή όχι στην κυβέρνηση, ναι ή όχι στις πρόωρες εκλογές. Ή τουλάχιστον έτσι είναι αν σταθούμε στις διακηρύξεις των κομμάτων και όχι στην κοινή λογική. Ως γνωστόν, αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν υποχρεωτικά.

Και γιατί δεν συμβαδίζουν; Γιατί όλη αυτή η κουβέντα μοιάζει πρώτον χωρίς νόημα και δεύτερον έχει ήδη κάνει αρκετή ζημιά. Και αυτό γιατί πρόωρες εκλογές αφ΄ ενός δεν πρόκειται να γίνουν καθώς δεν συμφέρουν κανέναν, αφ’ ετέρου όμως εμείς τις έχουμε πληρώσει ήδη ακριβά.

Δεν συμφέρουν την κυβέρνηση, που ακόμη και αν τις κερδίσει, λαβωμένη ούσα, δεν είναι σίγουρο πως θα εξασφαλίσει την αυτοδυναμία που έχει σήμερα στη βουλή. Θα χρειαστεί ακόμη να διαγράψει όσα κέρδισε στους 14 μήνες που προηγήθηκαν και να αρχίσει από την αρχή. Όλα είναι τόσο εύθραυστα που ένα θρόισμα του αέρα θα τα γκρέμιζε σε μια νύχτα. Η δήλωση για ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, κατακρήμνισε με μιας το χρηματιστήριο και εκτόξεύσε 200 μονάδες επάνω τα spreads, πηγαίνοντας μας μήνες πίσω.

Εννοείται πως ο προϋπολογισμός θα καθυστερήσει πολύ να ψηφιστεί και καθώς συνδέεται άμεσα με το μνημόνιο, θα αναβάλει την επόμενη δόση του δάνειου της τρόικας. Με τι λεφτά θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Και όπως συμβαίνει πάντα προεκλογικά, θα εκτοξευτούν οι δαπάνες και θα υποχωρήσουν τα έσοδα.

Άρα είναι απολύτως βέβαιο, πως οι πρόωρες εκλογές θα δημιουργήσουν στο ΠΑΣΟΚ πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, από αυτά που υποτίθεται θα έλυναν.

Για τη Νέα Δημοκρατία τα πράγματα είναι πιο απλά. Αν πάμε σε πρόωρες εκλογές δεν θα είναι πρώτο κόμμα. Αυτό λένε οι μετρήσεις της κοινής γνώμης και η ασθενική αποδοχή κεντρικών επιλογών, στις επικείμενες εκλογές. Αυτός είναι ο λόγος που ναι μεν η ΝΔ ζητάει να καταψηφιστεί η πολιτική της κυβέρνησης, αλλά μέχρι εκεί.

Άλλωστε ο κ. Σαμαράς, που σε ενδεχόμενη ήττα θα έχει σοβαρό πρόβλημα, έχει πει πως θεωρεί τις πρόωρες εκλογές στις παρούσες συνθήκες «σκέτη παράνοια» και πως ο ίδιος το βράδυ των εκλογών δεν θα ζητήσει προσφυγή στην κάλπη. Αφήστε που καιροφυλακτεί η κ. Μπακογιάννη.

Οπότε αν την Κυριακή ηττηθεί ο Μαχαιρίδης από τον Κόκκινο και ο Παπαϊορδάνης από τον Δάκη, πρόωρες εκλογές δεν φαίνονται στον ορίζοντα, ακόμη και αν τις ζητήσει η κ. Παπαρήγα ή ο κ. Τσίπρας. Όμως επειδή στην πολιτική, ποτέ δεν πρέπει να λες ποτέ, ας περιμένουμε να δούμε τι μπορεί να μας επιφυλάσσει ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος, πριν αποκλείσουμε κάθε ενδεχόμενο