Ένα καλό και ένα κακό νέο από τη Θεσσαλονίκη!

18 Σεπτεμβρίου 10

Πολλά μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Γιώργο Παπανδρέου και για πολλά περισσότερα να του ασκήσει κριτική. Όμως υπάρχει κάτι, για το οποίο ο πρωθυπουργός έχει μια ξεκάθαρη εικόνα και μια ολοκληρωμένη άποψη. Είναι η καθημερινότητα του πολίτη. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο κ. Παπανδρέου, δείχνει να γνωρίζει από πρώτο χέρι τις διαστάσεις και τις πλευρές του προβλήματος.

Κάτι που δεν ίσχυσε ούτε με τον Κώστα Σημίτη, ούτε ακόμη περισσότερο με τον Κώστα Καραμανλή. Για διαφορετικό λόγο και οι δυο τους, ποτέ δεν έπεισαν παρότι προσπάθησαν, πως είχαν αντίληψη των προβλημάτων της καθημερινότητας. Ο εκσυγχρονισμός του κ. Σημίτη και η επανίδρυση του κράτους του κ. Καραμανλή, πέρασαν και δεν ακούμπησαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως λ.χ. τα ΚΕΠ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει περιγράψει πολλές φορές με ακρίβεια αλλά και ειλικρίνεια τον Γολγοθά των πολιτών αυτής της χώρας. Το έκανε και στο Βελλίδειο την περασμένη εβδομάδα. Η ομιλία του στη ΔΕΘ, δεν περιείχε τις συνήθεις και χωρίς αντίκρισμα εξαγγελίες, κάτι άλλωστε που και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, δεν είχε αποφύγει πέρυσι ίδιες μέρες στη Θεσσαλονίκη.

Ωστόσο οι αναφορές του στα κακώς κείμενα, ήταν αν μη τι άλλο πειστικές. Έκανε λόγο για το πελατειακό κράτος και για το απαξιωμένο κράτος πρόνοιας. Για το προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα και την παραπαιδεία, την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και τα φακελάκια στα νοσοκομεία, την διαφθορά στις πολεοδομίες και τις εφορίες, τους εμπρησμούς στα δάση προκειμένου να κτιστούν σπίτια. Περιέγραψε πτυχές μιας κοινωνίας που όπως είπε, βασίζεται στον πλουτισμό, στο δίκαιο του ισχυρού, την αυθαιρεσία, την ανομία και την ανισότητα. Που την πληρώνει πάντα ο αδύναμος.

Είναι προφανές πως οι ειλικρινείς διαπιστώσεις του πρωθυπουργού, διατυπωμένες σε ενεστώτα χρόνο, δεν αφήνουν απέξω ούτε την κυβέρνησή του, ούτε το κόμμα του. Μπορεί οι έντεκα μήνες της κυβέρνησης να είναι λίγοι, τα είκοσι χρόνια του ΠΑΣΟΚ όμως είναι πάρα πολλά. Ως εκ τούτου πρέπει αυτή να ήταν και η τελευταία φορά που ο πρωθυπουργός δικαιούται να κάνει τις σχετικές διαπιστώσεις. Από εδώ και πέρα πρέπει να είναι απολογιστικός και απολογητικός. Τι κατάφερε, τι δεν κατάφερε.


Λύσεις στα αδιέξοδά του ζητάει ο πολίτης. Απαντήσεις στα προβλήματά του θέλει. Από λόγια έχει χορτάσει! Το καλό νέο είναι πως η επανάσταση του αυτονόητου, όπως την ονόμασε ο πρωθυπουργός, ξεκίνησε! Το κακό νέο είναι πως έχουμε κουραστεί να ακούμε για επαναστάσεις του αυτονόητου, που έμειναν κενό γράμμα. Θα δείξει...

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ, ΠΕΝΗΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΙ!

11 Σεπτεμβρίου 10

Θα έχετε παρατηρήσει, ότι οι υπαίθριες διαφημιστικές πινακίδες εξαφανίζονται από τους δρόμους. Ειδικά συνεργεία αποκαθηλώνουν τα τεράστια διαφημιστικά πλαίσια, με αποτέλεσμα να έχει αλλάξει σε πολλές περιοχές το αστικό τοπίο. Ήταν κάτι που η επίσημη πολιτεία «πάλευε να πετύχει» χρόνια τώρα. Και όμως το πρόβλημα λύθηκε, κυριολεκτικά εν μια νυκτί. Από το γεγονός αυτό, προκύπτει μια διδακτική και επίκαιρη ιστορία.

Εδώ και χρόνια, υποτίθεται πως η πολιτεία προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. Ειδικά την τελευταία οκταετία έχουν προκύψει αναρίθμητες πρωτοβουλίες. Υπήρξαν κατ’ αρχήν ομόφωνες διακομματικές αποφάσεις από επιτροπές αλλά και από την ολομέλεια του κοινοβουλίου. Όλα τα κόμματα ομοφωνούσαν πως οι πινακίδες έπρεπε να απομακρυνθούν (άσχετα αν την επόμενη ημέρα τις χρησιμοποιούσαν για να διαφημιστούν) και καλούσαν την κυβέρνηση να επέμβει άμεσα! Ασφαλώς και δεν υπήρξε αποτέλεσμα, παρά την σπάνια κα πολύτιμη ομοφωνία.

Υπήρξαν επίσης μια σειρά υπουργικών αποφάσεων, προεδρικών διαταγμάτων, αλλά και εγκυκλίων υπουργείων, που απαιτούσαν την άμεση απομάκρυνσή τους. Κατά καιρούς οι Υπουργοί Δημόσιας Τάξης, Μεταφορών, ΥΠΕΧΩΔΕ, Εσωτερικών, είχαν δημοσίως δεσμευτεί πως επιτέλους θα ήταν αυτοί που έλυναν το πρόβλημα. Το μόνο που είχαν να κάνουν, ήταν να τηρήσουν τον νόμο. Δεν απαιτούσε η υπόθεση αυτή καμία απολύτως νομική υπέρβαση. Και όμως πάλι δεν έγινε απολύτως τίποτα, παρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις
.
Σε όλα αυτά προστέθηκαν αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, ειδικές εκθέσεις της τροχαίας που υποδείκνυαν χιλιάδες, όχι απλώς παράνομες, αλλά επικίνδυνες για πρόκληση δυστυχημάτων διαφημιστικές πινακίδες και όμως πάλι δεν γινόταν τίποτα. Οι μεγαλοστομίες βέβαια συνέχιζαν, από προβεβλημένους υπουργούς, που θα έλυναν το πρόβλημα, χωρίς ποτέ κανείς να κάνει κάτι. Συνήθως για τις ανάγκες της τηλεόρασης αποκαθηλώνονταν 3-4 διαφημιστικά πλαίσια και την ίδια στιγμή τοποθετούνταν αλλού τόσα και άλλα τόσα!

Όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που κάποιοι ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας, κατάφεραν να δουν και να ενημερώσουν τον πρωθυπουργό για τις παλινωδίες και τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Ο κ. Παπανδρέου γνωρίζοντας πλέον το πρόβλημα, ανέθεσε την υπόθεση σε μια σύμβουλό του, με την εντολή «να εφαρμοστεί ο νόμος». Από εκείνη τη στιγμή η υπόθεση πήρε άλλη τροπή. Όσα όφειλαν να κάνουν και δεν έκαναν επί σχεδόν μια οκταετία, υπουργοί, υφυπουργοί, επιτροπές, πορίσματα, ειδικοί, έγιναν σε χρόνο ρεκόρ! Η πολιτεία εφάρμοσε αποφασιστικά τον νόμο και τις αποφάσεις των δικαστηρίων, χωρίς παρεκκλίσεις και παραθυράκια.

Αυτό ως ηθικό δίδαγμα, για όσους δεν έχουν πειστεί, πως αν η πολιτεία θέλει να μπορεί! Αρκεί να υπάρχει η βούληση! Αλλά και ως απάντηση, σε όσους δηλώνουν ότι τώρα που οι υπουργοί και οι υφυπουργοί έφτασαν σχεδόν τους πενήντα, η κυβέρνηση θα δουλέψει αποτελεσματικότερα!

ΠΟΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΕΞ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;

4 Σεπτεμβρίου 10

Το πολιτικό κλίμα και η παρούσα συγκυρία, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ιδανικά για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Οι συνθήκες που διαμορφώνουν στη χώρα μας οι εξελίξεις, οπουδήποτε αλλού στον κόσμο θα ήταν πρόσφορες για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πολύ περισσότερο για την αξιωματική αντιπολίτευση, να αυξήσουν την πολιτική τους επιρροή. Έτσι συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις.

Τι προσφορότερο για ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία, από έναν βαριά λαβωμένο αντίπαλο, ήδη στα πρώτα του βήματα, πριν καν συμπληρώσει έναν χρόνο στην διακυβέρνηση της χώρας. Με την κοινή γνώμη απογοητευμένη από αυτό που βιώνει και τρομοκρατημένη από αυτό που έρχεται. Με μόνη προσδοκία την επιβίωση χωρίς άλλες απώλειες, κάτι που ελάχιστοι, σύμφωνα με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης, δείχνουν να πιστεύουν πως θα συμβεί.

Όμως αυτό που θα ήταν αξίωμα οπουδήποτε αλλού, στη χώρα μας δεν έχει ισχύ. Η αξιωματική αντιπολίτευση βουλιάζει, αδύναμη να ανακάμψει και να καρπωθεί την μεγάλη φθορά του αντιπάλου. Δεδομένου ότι τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν παραδοσιακά ως συγκοινωνούντα δοχεία, θα περίμενε κανείς μια ροή ψήφων, έστω και ως τάση, να κατευθύνεται προς τη ΝΔ. Αυτό δεν συμβαίνει. Αντίθετα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται να χάνει και τη συμπαγή μέχρι χθες εκλογική βάση, που του εξασφάλιζε ο σκληρός πυρήνας των παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις στη ΝΔ, παρότι σε προεκλογική περίοδο, αναπτύσσουν δυναμική με σημαντικό κόστος και στα ποσοστά και στην εικόνα του κόμματος. Εύκολα μαντεύει κανείς, πως ενδεχόμενη αποτυχία των επιλογών υψηλού ρίσκου της Ρηγίλλης, μεθαύριο στις αυτοδιοικητικές εκλογές, θα θέσει σε δοκιμασία την συνοχή και την αντοχή του κόμματος.

Το παράδοξο είναι πως το ίδιο ισχύει και για να μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα λεγόμενα κόμματα διαμαρτυρίας. Τα ποσοστά τους, παρά την καθίζηση των ποσοστών του δίπολου, παραμένουν καθηλωμένα χαμηλά. Είναι ο ορισμός της αποτυχίας. Αν σήμερα, που ο κόμπος έφτασε στο κτένι, δεν εκφράσουν την διαμαρτυρία και την οργή του κόσμου, πότε θα το κάνουν;

Είναι ένα αξιοπερίεργο σκηνικό αμηχανίας όλο αυτό, που ασφαλώς μαρτυρά την διστακτικότητα και την καχυποψία των ψηφοφόρων απέναντι στα κόμματα. Από την άλλη όμως προκαλεί απορία το γεγονός, πως ούτε εκφράζεται, ούτε εκτονώνεται πολιτικά αυτή συσσωρευμένη ένταση στην κοινωνία.

Και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και ένα ερωτηματικό, ειδικά στην περίπτωση που η διαμαρτυρία και η οργή πάψει να είναι βουβή και εκφραστεί δυναμικά με οποιονδήποτε τρόπο. Για την ώρα ένα είναι σίγουρο. Ουδείς δικαιούται να μιλήσει εξ ονόματος της κοινωνίας. Κανείς δεν έχει την εξουσιοδότηση και την αυθεντία να το κάνει.

CELEBRITY ή ΔΗΜΑΡΧΟΣ;

28 Αυγούστου 10

Θα είναι ο Γιώργος Καμίνης υποψήφιος δήμαρχος στην Αθήνα με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Αριστεράς και των Οικολόγων; Μα είναι τόσο σημαντικό το γεγονός; Εν πρώτοις ίσως όχι, να μην είναι σημαντικό. Αν όμως, δείτε προσεκτικά τα επί μέρους χαρακτηριστικά της υπόθεσης, ίσως αλλάξετε γνώμη.

Μέχρι την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, δεν ήταν γνωστό αν το ΠΑΣΟΚ θα στηρίξει ή όχι την υποψηφιότητά, κάτι που έθεσε ως προϋπόθεση ο Γιώργος Καμίνης για την αποδοχή ή όχι της πρότασης Κουβέλη. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πώς ξεκίνησαν από το ΠΑΣΟΚ δημοσκοπήσεις στην εκλογική βάση της Αθήνας, για να αξιολογηθεί η υποψηφιότητά του. Να δουν αν κάνει ή δεν κάνει, αν είναι μια ενδιαφέρουσα ή αδιάφορη υποψηφιότητά, αν με άλλα λόγια τραβάει ή δεν τραβάει για τον Δήμο της Αθήνας. Αυτή είναι μια παγιωμένη πρακτική από τα κόμματα.

Για να μην έχετε όμως αγωνία, σας λέμε με απόλυτη βεβαιότητα πως το αποτέλεσμα των γκάλοπ θα είναι αρνητικό, καθώς ο κ. Καμίνης δεν έχει την απαιτούμενη αναγνωρισιμότητα. Γιατί δεν βγαίνει στα τηλεπαράθυρα να φωνάξει, γιατί δεν φρόντισε να κάνει δημόσιες σχέσεις με μεγαλοδημοσιογράφους και καναλάρχες, γιατί δεν κυκλοφορεί στα σωστά μέρη την σωστή ώρα με τους σωστούς ανθρώπους, γιατί έκανε όλα αυτά τα χρόνια απλώς και μόνον τη δουλειά του. Αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι λόγοι, που τα γκάλοπ θα είναι αρνητικά στην υποψηφιότητα του.

Ο ίδιος πάντως σε αντίθεση με τα ισχύοντα, πριν «παζαρέψει» την υποψηφιότητά ανακοίνωσε την παραίτηση του από τη θέση του συνηγόρου του πολίτη. Είναι αυτονόητο, ότι η διαρροή του ονόματός του ως υποψηφίου δημάρχου, θα ήταν αρκετή να βλάψει το κύρος της ανεξάρτητης αρχής. Ούτως ή άλλως επτά χρόνια τώρα ουδέποτε επικρίθηκε, αντιθέτως πολλαπλώς επαινέθηκε και για τον τρόπο που έκανε τη δουλειά του.

Παρότι πολλές φορές μπήκε στη μύτη της εξουσίας, ουδείς τον αντιστρατεύτηκε. Είναι δε από τις λίγες περιπτώσεις δημόσιων λειτουργών που είχαν υπερκομματική αποδοχή. Και από το ΠΑΣΟΚ- που τον πρότεινε το 2003- και από τη ΝΔ- που ανανέωσε τη θητεία του το 2007, αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα που τον αντιμετώπισαν πάντα με σεβασμό.

Και όμως σήμερα κάποιοι περιμένουν τα γκάλοπ, για να κρίνουν την επάρκεια του! Ενός ανθρώπου άμεπτου, καταρτισμένου, που ξέρει όσο λίγοι- και μάλιστα από τη σκοπιά του πολίτη- τα προβλήματα, τις αδυναμίες, τις δυνατότητες, τα θετικά και τα αρνητικά κάθε δημόσιας αρχής, μέσα από τις χιλιάδες υποθέσεις που έχει χειριστεί!

Με αυτά τα κριτήρια ωστόσο, μια οποιαδήποτε τηλεοπτική persona, ένας celebrity θα ήταν απείρως αποτελεσματικότερη υποψηφιότητα για το Δήμο της Αθήνας. Θα το επιβεβαίωναν πανηγυρικά άλλωστε, όλα τα γκάλοπ.

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ

24 Ιουλίου 10

Είναι αλήθεια πως και φέτος υπάρχει μείωση στον τουρισμό μας. Το γεγονός της συνεχιζόμενης πτώσης του τουρισμού μας, ασφαλώς και προσφέρεται για χρήσιμα συμπεράσματα. Δείτε το παράδειγμα ενός γνωστού τουριστικού προορισμού, στο βόρειο Ιόνιο.

Τα δύο χωριά απέχουν μεταξύ τους λιγότερα από τρια χιλιόμετρα. Το ένα, το μεγαλύτερο, αποτελεί τον πόλο της περιοχής. Φιλοξενεί ασυνήθιστα πολλά εστιατόρια, που προσφέρουν τα πάντα στους πάντες! Από παραδοσιακό φαγητό, μέχρι κινεζική και μεξικάνικη κουζίνα. Οι φωνές των άγγλων ντιτζέι, τα καραόκε και οι μουσικές από τα αμέτρητα μπαρ, μπλέκονται μεταξύ τους σε μια χαώδη φασαρία. Και βέβαια παντού tourist shops με κάθε λογής μαιμούδες και φτινιάρικες απομιμήσεις ρούχων και αξεσουάρ.

Παρωχημένα προϊόντα, που ο χρόνος έχει προσπεράσει προ πολλού. Και ανάμεσα σε όλα αυτά τα δωμάτια και τα ξενοδοχεία που φιλοξενούν τους επισκέπτες του χωριού, που όμως δυστυχώς κάθε χρόνο λιγοστεύουν. Αποτέλεσμα πολλά δωμάτια να είναι άδεια, τα ξενοδοχεία να έχουν πρόβλημα επιβίωσης και τα μαγαζιά να φθήνουν. Φέτος για πρώτη φορά, πολλά δεν άνοιξαν καν.

Το παραδίπλα χωριό, ήταν και παραμένει ένα ήσυχο ψαροχώρι. Με έξη- επτά εστιατόρια, που σερβίρουν αποκλειστικά τοπική κουζίνα είναι μεσημέρι βράδυ γεμάτα κόσμο. Το ίδιο και τα μπαράκια, που προσφέρονται να πιεις ήσυχα το ποτό σου. Στα δυό τρία καταστήματα που υπάρχουν τέλος, μπορείς να βρεις τοπικά προϊόντα. Όλα καλαίσθητα, καλοφτιαγμένα, πεντακάθαρα, με έντονο παντού το τοπικό χρώμα και την αρχιτεκτονική. Το σημαντικότερο είναι πως ο κόσμος που επισκέπτεται το χωριό, ανήκει σε υψηλή οικονομική τάξη.

Στη δεύτερη περίπτωση οι τουρίστες δεν είναι πελάτες ξενοδοχείων ή rooms to let. Διαμένουν συνήθως για μια εβδομάδα, στις πολλές εκατοντάδες βίλλες που υπάρχουν διάσπαρτες στην ευρύτερη περιοχή. Εξαιρετικά καταλύματα που έχουν φτιαχτεί τα τελευταία χρόνια και ανήκουν στους ντόπιους που εκμεταλλεύτηκαν με τον τρόπο αυτό την πατρώα γη, αλλά και σε αλλοδαπούς που λάτρεψαν την περιοχή.

Εννοείται πως μια σειρά από επαγγελματικοί κλάδοι ανθούν και μάλιστα 12 μήνες το χρόνο. Όλα τα επαγγέλματα της οικοδομής, συντηρητές πισίνας, κηπουροί, συνεργεία καθαρισμού, ελαιοχρωματιστές, ηλεκτρολόγοι, εξοπλισμοί σπιτιών κλπ. Δεν υπάρχει κανείς που έχει όρεξη για δουλειά, χωρίς καλό μεροκάματο. Το σημαντικότερο είναι πως κάθε χρονιά είναι καλύτερη απο την προηγούμενη. Όσοι χαμηλού εισοδήματος τουρίστες χάνονται από την πρώτη περίπτωση, τόσοι και άλλοι τόσοι υψηλού εισοδήματος προστίθενται στην δεύτερη!

Ίσως από μόνο του το παράδειγμα είναι διδακτικό. Δίνει όμως και τη διάσταση του προβλήματος. Τα rooms to let και τα caraoke bars υπάρχουν σήμερα φθηνότερα και ενδεχομένως καλύτερα αλλού. Το ζητούμενο για τον τουρισμό μας είναι η πλέον η ποιότητα και μόνον η ποιότητα. Και ασφαλώς η ολοκληρωτική αλλαγή πλεύσης. Και εκεί πρέπει να επενδύσουμε.