ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΑ ΜΜΕ;

                                                                                                               3 Ιουνίου 2016

Ο δημόσιος διάλογος για τα ΜΜΕ, έχει λάθος σημείο εκκίνησης. Ανοικτά ΜΜΕ, ναι αλλά ποια ΜΜΕ; Τι υπάρχει σήμερα και τι θα έχει απομείνει στα αμέσως επόμενα χρόνια; Έχει δει κανείς τα δελτία κυκλοφορίας; Παρακολουθεί πως εξελίσσονται διαχρονικά;  

Από το 2012 έως και σήμερα, οι ημερήσιες εφημερίδες έχουν χάσει το 60% των αναγνωστών τους και ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό από τα διαφημιστικά έσοδα. Από τα 1,3 εκατομμύρια φύλλα των Κυριακάτικων του 2009, σήμερα είμαστε στις 320 χιλιάδες. Και η πτώση συνεχίζεται, μήνα με τον μήνα.

Δεν χρειάζεται άλλη αναφορά σε αριθμούς. Άλλωστε η κατάσταση αποτυπώνεται στην τραγική οικονομική κατάσταση, στην οποία βρίσκονται ΟΛΟΙ οι οργανισμοί ΜΜΕ.  Δυσθεώρητα χρέη, καταβύθιση των πωλήσεων και έκπτωση στην ποιότητα και στην ποσότητα της ύλης. Και μαζί σημαντική απώλεια αξιοπιστίας, που σε αντίθεση με τα οικονομικά μεγέθη, δεν ανατάσσεται, όσα χρήματα και αν επενδυθούν.

Είναι κοινό μυστικό, πως με λίγες εξαιρέσεις τα ΜΜΕ που μέχρι χθες ήταν σε θέση να προσφέρουν αμειβόμενες θέσεις εργασίας, δεν είναι βιώσιμα. Με βάση τους κανόνες της αγοράς και τη σχέση τζίρου/υποχρεώσεων προς τρίτους, τα περισσότερα θα έπρεπε να έχουν κλείσει καιρό τώρα.
Είναι κοινό μυστικό επίσης, το γεγονός πως δεν έχουν κλείσει, έχει να κάνει με την προνομιακή σχέση που είχαν με τους πιστωτές τους (σε βάρος της υγιούς επιχειρηματικότητας). Όμως αυτό έχει ήδη τελειώσει.  Συζητάμε λοιπόν για ανοιχτά ΜΜΕ, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας, ποια θα είναι σε θέση να παραμείνουν ανοικτά αύριο το πρωί!

Σήμερα το δελτίο κυκλοφορίας των ημερήσιων πολιτικών εφημερίδων, δεν ξεπερνά τις 70-75 χιλιάδες φύλλα (λιγότερο από το 1% του εκλογικού σώματος). Μόλις μία εφημερίδα πουλάει λίγο πάνω από τις 10 χιλιάδες φύλλα, ενώ όλες οι άλλες έχουν μονοψήφια κυκλοφορία!  

Γιατί λοιπόν οι πολίτες τους γύρισαν την πλάτη; Μήπως πλέον οι εφημερίδες δεν αξίζουν ούτε το 1 ευρώ, ή το 1,30 που ζητάνε από τους αναγνώστες τους;  Γιατί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων δεν είναι ανταγωνιστικά  σε οποιοδήποτε ψυχαγωγικό πρόγραμμα προβάλλεται απέναντί τους; Γιατί είναι τόσο λίγες και εκτοπισμένες στη μεταμεσονύχτια ζώνη, οι τηλεοπτικές ενημερωτικές εκπομπές; Γιατί ο πολίτης αποστρέφεται την ενημέρωση;

Όλα αυτά τα περί διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης δεν αποτελούν ισχυρό επιχείρημα (αν και πραγματικότητα). Αρκεί να δει κανείς τις επιδόσεις των «μη συστημικών» και «μη διαπλεκόμενων» ΜΜΕ. Οι δύο εφημερίδες που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, δεν ξεπερνούν αθροιστικά τις 8-9 χιλιάδες αναγνώστες, ενώ ο (κομματικός) ραδιοφωνικός σταθμός ανιχνεύεται οριακά στις μετρήσεις ακροαματικότητας. Τα ίδια ισχύουν και για την κρατική ραδιοτηλεόραση, που καταγράφει για πρώτη φορά τόσο χαμηλά ποσοστά ακροαματικότητας και θεαματικότητας.  

Ας αναζητήσουμε τις αιτίες, προτάσσοντας τις δικές μας ευθύνες. Ας είμαστε ειλικρινείς, κάτι έχει πάει πολύ στραβά και δεν μπορεί να μην έχουν την κύρια ευθύνη αυτοί που παράγουν το προϊόν. Τις εφημερίδες τις σχεδιάζουν, τις διευθύνουν και τις γράφουν δημοσιογράφοι. Το ίδιο ισχύει για τα τηλεοπτικά δελτία, τις ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές, τα περιοδικά, αλλά και τα διαδικτυακά ΜΜΕ.

Δεν γίνεται να είμαστε αθώοι του αίματος, όταν η συμπεριφορά του αναγνωστικού κοινού απέναντι στα προϊόντα που παράγουμε, συνιστά ουσιαστικά απόρριψη.

Αν και είναι λάθος να αποδοθεί η πτώση της κυκλοφορίας αποκλειστικά στην οικονομική κρίση, δεν είναι λάθος να αποδοθεί στην ταύτιση των ΜΜΕ και μεγάλου μέρους του δημοσιογραφικού κόσμου, με τα πολιτικά κόμματα. Δυστυχώς για ένα κομμάτι της κοινής γνώμης, είμαστε ουρά της πολιτικής.  Δεν είναι τυχαία τα ευρήματα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, που τοποθετούν τα ΜΜΕ μαζί με τα πολιτικά κόμματα, στο ναδίρ της αξιοπιστίας.

Ασφαλώς υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, όπως για παράδειγμα ο αθέμιτος ανταγωνισμός του διαδικτύου. Αν και στην πραγματικότητα ελάχιστοι ιστότοποι, μπορούν να σταθούν επάξια απέναντί σε μια μέση εφημερίδα, ποιος έκανε κάτι για να πάψει, ή για να ελεγθεί η προκλητική και ανεξέλεγκτη κλοπή της ύλης των εφημερίδων (και της δουλειάς των ίδιων των δημοσιογράφων);

Αντίθετα, αντί να υπάρξουν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση από τα συλλογικά όργανα, οι εργαζόμενοι στα διαδικτυακά ΜΜΕ εξακολουθούν να μην αναγνωρίζονται ως δημοσιογράφοι, να μην δεσμεύονται από κανέναν κώδικα δεοντολογίας και να μην είναι υπόλογοι απέναντι σε κανένα θεσμικό φορέα.

Το μέλλον, είναι γνωστό πως βρίσκεται στο διαδίκτυο. Παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο, τις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων, συμπληρώνουν σε έσοδα (ή και υποκαθιστούν σιγά σιγά) οι ηλεκτρονικές εκδόσεις. Εδώ ζούμε ακόμη στην αναρχία και τη ζούγκλα του διαδικτύου και με ευθύνη των δημοσιογράφων και των συλλογικών οργάνων τους.

Συνοψίζοντας, αν δεν υπάρξουν διακριτές αποστάσεις από το πολιτικό παιγνίδι και τα κόμματα, αν δεν πειστεί η κοινή γνώμη για την εντιμότητα και τη συνέπεια του τύπου και των λειτουργών του, απέναντι σε κάθε εξουσία και αν δεν αναγνωριστεί η εργασία στο διαδίκτυο ως δημοσιογραφική απασχόληση (αν είναι ποτέ δυνατόν να συζητάμε τα αυτονόητα) δεν θα δούμε ήλιου φως.

Είναι απολύτως βέβαιο πως αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε έτσι, η απαξίωση των ΜΜΕ, η συνεχιζόμενη μείωση των εσόδων, τα λουκέτα και οι εκατοντάδες απολύσεις, τα εφιαλτικά ποσοστά ανεργίας, θα επιδεινωθούν περαιτέρω και θα έλθει η εποχή που δεν θα υπάρχουν ΜΜΕ που να απασχολούν (ικανοποιητικά αμειβόμενους) δημοσιογράφους και να πληρώνουν εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.

ΥΓ. Και βέβαια, πληρώνουμε την εποχή των εφημερίδων mini market. Τότε που η δημοσιογραφική ύλη δεν είχε καμία αξία, παρά μόνο  τα «δώρα» που συνόδευαν την έκδοση. Για να μην θυμηθούμε την εποχή των κουπονιών, που κλήρωναν διαμερίσματα και εξοχικά.   


Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

Για όλους μπορεί δυνητικά να είναι μια καλή χρόνια το 2016. Όχι όμως για τον Τύπο. Αυτό, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αποκλείεται να συμβεί, ακόμη και αν έλθουν τα πάνω- κάτω στη χώρα μας. Ακόμη και αν συμβούν θαύματα! 
Για να έχετε μια εικόνα που βρίσκεται σήμερα στη χώρα μας ο Τύπος, δείτε τις πανελλαδικές κυκλοφορίες των πολιτικών εφημερίδων (οι αθλητικές δυστυχώς αποτελούν χειρότερη τραγωδία), σε μια τυχαία μέρα. 
Οι αριθμοί που διαβάζετε στον σχετικό πίνακα, είναι πάνω κάτω οι κυκλοφορίες σε καθημερινή βάση, με μικρές διαφοροποιήσεις στα φύλλα του Σαββάτου. 
Τα περίπου 80000 πωληθέντα φύλλα ημερησίως, που είναι ένα συνηθισμένο νούμερο, αντιστοιχούν σε καθαρές εισπράξεις, γύρω στις εξήντα χιλιάδες ευρώ (60000)! 
Αυτό είναι το συνολικό ποσό καθημερινά, για να πληρωθεί η πρώτη ύλη (χαρτί, μελάνια κλπ), ενέργεια, αναλώσιμα, ενοίκια, δανειακές υποχρεώσεις, φόροι κάθε είδους και μαζί οι μισθοί μερικών χιλιάδων υπαλλήλων (δημοσιογράφων φωτογράφων, τεχνικών του τύπου, διοικητικών υπαλλήλων, βοηθητικού προσωπικού, εργατών κλπ). 
Όπερ παντελώς αδύνατον! Τα χρήματα αυτά δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες ούτε ενός από τα μεγάλα συγκροτήματα τύπου.
Όποιος έχει ελάχιστη σχέση με την οικονομία και την επιχειρηματικότητα και μπορεί να αντιληφθεί τα μεγέθη, αντιλαμβάνεται πως το μεγάλο μπαμ, ειδικά σε πρώην κραταιά συγκροτήματα τύπου, ζυγώνει. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, μεγάλα, πολυπρόσωπα συγκροτήματα τύπου, να μπορέσουν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους, όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα! 

Ειδικώς δε, που σχεδόν στο σύνολό τους οι μεγάλες επιχειρήσεις του τύπου, εκτός από τις συνεχείς ζημιογόνες χρήσεις, έχουν συσσωρεύσει τεράστια χρέη. (800 εκατομμύρια συνολικές οφειλές!) Παραπλήσια είναι η εικόνα και στην τηλεόραση. Οι διαφορές είναι ανύπαρκτες, καθώς αντίστοιχη με την μείωση στην κυκλοφορία των εντύπων, είναι η μείωση της τηλεοπτικής διαφήμισης. Άλλωστε το διαπιστώνει κανείς εύκολα, κάνοντας ζάπινγκ στα κανάλια. Δεν υπάρχουν καινούργιες παραγωγές, παρά μόνον επαναλήψεις.
Οι αιτίες 
 για την χρεωκοπία και την δραματική απαξίωση του τύπου, προφανώς είναι πολλές. Αν θεωρείτε πως κυρίως ευθύνεται η οικονομική κρίση, όπως αντίστοιχα συμβαίνει σε άλλους κλάδους, κάνετε λάθος. Μοναδική σημαντική παρενέργεια της κρίσης, είναι πως έκλεισαν οι κάνουλες των τραπεζών, για τα σκανδαλώδη και χαριστικά δάνεια προς τις επιχειρήσεις του τύπου. Θαλασσοδάνεια που με προκλητικό τρόπο χορηγούσαν οι τράπεζες, εις βάρος της επιχειρηματικότητας. 
Οπωσδήποτε οι αιτίες πρέπει να αναζητηθούν στους διαπλεκόμενους εκδότες και στην παρασιτική επιχειρηματικότητα. Κάποιες από τις εφημερίδες για χρόνια ήταν εργαλείο επηρεασμού της κοινής γνώμης, με σκοπό την προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Ήταν επίσης πλατφόρμα για την είσπραξη πακέτων κρατικής διαφήμισης, ύψους πολλών εκατομμυρίων ετησίως!
Ασφαλώς στις αιτίες περιλαμβάνεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός του διαδικτύου και η παντελής έλλειψη κανόνων! Οι περισσότερες εφημερίδες, πριν καν βγουν στα περίπτερα, είχαν γίνει φύλλο και φτερό στο διαδίκτυο. 
Παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, οι κυκλοφορίες των εφημερίδων μειώνονται. Σε κάποιες περιπτώσεις, η χασούρα μετριάζεται από τις ηλεκτρονικές εκδόσεις των εφημερίδων. Αλλά σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για άλλης μορφής και έντασης προβλήματα. Το παράδειγμα της Ελλάδας, απέχει παρασάγγες.  
Όμως η Ελλάδα, έχει μια ακόμη μοναδικότητα. Είμαστε η μοναδική χώρα, που οι δημοσιογράφοι (οι εκφραστές της κοινής γνώμης) έχουν τη δυνατότητα να γίνονται με ευκολία πολιτευτές, να εκλέγονται βουλευτές, κομματικοί δήμαρχοι, να εργάζονται ως κομματικοί υπάλληλοι και όταν "χάσουν το πόστο" να επιστρέφουν χωρίς πρόβλημα στη δημοσιογραφία. Στην εφημερίδα ή στο κανάλι τους! 
Μπορεί ο λαός ενδεχομένως να τρώει τον σανό που τον ταΐζουν τα κόμματα, δεν τρώει απαραίτητα όμως, το κουτόχορτο που τον ταΐζει ο τύπος. Καλή χρονιά για όλους τους υπόλοιπους!

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!


7 Αυγούστου 2015

Κανονικά κανείς δεν πρέπει να πέφτει από τα σύννεφα από τις διαστάσεις που έχει πάρει το πρόβλημα με τους παράνομους μετανάστες στη χώρα μας. Οι θλιβερές εικόνες στον αυτοσχέδιο καταυλισμό στο Πεδίον του Άρεως, το γεγονός πως η κυβέρνηση δεν έχει κάνει ούτε τα βασικά για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η αποκάλυψη πως δεν έχει έχει γίνει τίποτα για την εκταμίευση των 500 εκατομμυρίων ευρώ των κοινοτικών ενισχύσεων, είναι ενδεικτικά του ερασιτεχνισμού και της εγκληματικής αμέλειας. 

Και για όσους έχουν απορία, γιατί τουλάχιστον 124.000(!) πρόσφυγες επέλεξαν τη χώρα μας το 10 εξάμηνο του 2015, ιδού η απάντηση, όπως καταγράφεται στην προγραμματική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές. 

<<...Κατάργηση των πολιτικών αποτροπής, που οδηγούν σε μαζικούς πνιγμούς μεταναστών στη Μεσόγειο, και των μεσαιωνικών κέντρων κράτησης μεταναστών. Οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές είναι γέννημα της ανάγκης και δεν μπορούν να αναχαιτιστούν με βίαια μέτρα. Υποστηρίζουμε μία πολιτική ένταξης των μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και ταυτόχρονα μια παγκόσμια αναδιανεμητική οικονομική πολιτική υπέρ των φτωχών χωρών...>> 

Η προαναγγελία από τον ΣΥΡΙΖΑ της ελεύθερης εισόδου στη χώρα οπουδήποτε δηλώνει πρόσφυγας, γεγονός πρωτοφανές για ευνομούμενο κράτος, ήταν το μοναδικό διαβατήριο των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών που κατακλύζουν την Ελλάδα. Ο έλεγχος στα θαλάσσια σύνορα της χώρας περιορίζεται πλέον στην μετεπιβίβαση των λαθρομεταναστών από τα δουλεμπορικά, στα περιπολικά σκάφη του Π.Ν. και του Λιμενικού. 

Σήμερα με τις ευνοϊκές συνθήκες που έχει δημιουργήσει η ελεύθερη είσοδος στη χώρα, οι δουλέμποροι στα απέναντι παράλια κάνουν χρυσές δουλειές! Όποιος πρόσφυγας έχει χρήματα, επιλέγει να πληρώσει προκειμένου να εγκαταλείψει την Τουρκία, για την πολλά υποσχόμενη Ελλάδα.

Τα στατιστικά στοιχεία των προηγούμενων δύο ετών, δείχνουν πως η φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων (36000 παράνομες είσοδοι αποτράπηκαν από τα περιπολικά του Λιμενικού το 2014) και η συνεργασία με τις Τουρκικές αρχές για την αντιμετώπιση της δουλεμπορίας, έφεραν αποτέλεσμα.

Σήμερα στην τουριστική  Ελλάδα, αν το διαβατήριο του Σουηδού, του Άγγλου, ή του Αμερικανού επισκέπτη δεν είναι για κάποιο λόγο έγκυρο, δεν του επιτρέπεται η είσοδος. Όχι όμως αν είναι επιβάτης σε ένα από τα χιλιάδες φουσκωτά που στέλνουν στη χώρα μας οι δουλέμποροι!  Δύσκολα θα έχει τύχη αυτή η χώρα....

Καθεστωτική τηλεόραση


19 Ιουνίου 2015

Πόσο λυπηρό! Τι κρίμα για τους συναδέλφους. Αυτό λέγεται καθεστωτική τηλεόραση και το λέω μετά λόγου γνώσεως. Η κάλυψη της (μικρής ή μεγάλης -λίγη σημασία έχει για την περίπτωση αυτή) συγκέντρωσης στο Σύνταγμα χθες Πέμπτη 18 Ιουνίου από την ΕΡΤ, ήταν αποκαλυπτική των προθέσεων και προσβλητική για την κοινή γνώμη.


Η ρεπόρτερ που βγήκε σε απευθείας σύνδεση στο κεντρικό δελτίο της ΕΡΤ για λίγα δευτερόλεπτα, είχε φόντο στο πλάνο της καμιά δεκαριά διαδηλωτές που περιφέρονταν στο περιστύλιο. Δεν μεταδόθηκε κανένα απολύτως πλάνο της συγκέντρωσης, καμιά εικόνα για το τι γινόταν στην πλατεία τη στιγμή της απευθείας σύνδεσης, ή έστω νωρίτερα. Ούτε ένα καρέ, ώστε ο τηλεθεατής να διαμορφώσει γνώμη για το μέγεθος της.


Μόνο δυο δηλώσεις Νεοδημοκρατών βουλευτών μέσα από το πλήθος μεταδόθηκαν, προφανώς για να μετατοπίσουν στα βλέμματα των τηλεθεατών τους, το κέντρο βάρους της συγκέντρωσης προς τα δεξιά. Η προσπάθεια να το σώσει ο παρουσιαστής του δελτίου, αντιλαμβανόμενος την λαθροχειρία και το αναλογούν μέρος της ευθύνης, λέγοντας πως νωρίτερα υπήρχαν περισσότεροι (από τους ελάχιστους) διαδηλωτές που έδειξε το πλάνο της σύνδεσης, μάλλον έκανε τα πράγματα χειρότερα.


Ένιωσα ντροπή. Όχι ασφαλώς για τους επικεφαλής που ασκούν (παραδοσιακά, σε όλες τις περιόδους της ΕΡΤ) πολιτική και όχι δημοσιογραφία, αλλά για τους ρεπόρτερ και τον μηχανισμό των ειδήσεων που το αποδέχτηκαν.