Ο ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

                                                  
17 Νοεμβρίου 2017

Μπορείτε να φανταστείτε τον Πρωθυπουργό να καταθέτει στεφάνι στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Όχι; Ούτε και αυτός λογικά θα μπορούσε να το φανταστεί! Προσπαθήστε να φέρετε την εικόνα στο μυαλό σας. Ο άνθρωπος που μόλις ένα μήνα πριν, στην επίσκεψη του στον Λευκό Οίκο ανακάλυπτε πόσα κοινά σημεία έχουν ως ηγέτες με τον Ντόναλντ Τραμπ να καταθέτει στεφάνι και να στέκεται σε στάση προσοχής μπροστά στο μνημείο.

Ο μοναδικός πρωθυπουργός στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, που χωρίς επιφύλαξη έκρινε πως “μπορεί να μοιάζει μερικές φορές διαβολική η πολιτική των ΗΠΑ, αλλά γίνεται για καλό”. Ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός που ξέπλυνε χωρίς αναστολές την πολιτική των ΗΠΑ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

                                                                                                                                         13/11/2017

Δεν θα σταθώ στα αλλεπάλληλα κρούσματα βίας στα εγχώρια ΑΕΙ και στο γεγονός πως δρουν ανεξέλεγκτα στους χώρους τους κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών και λαθρεμπορίου (με την ανοχή της πολιτείας).

Δεν θα σταθώ στις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στις ρυπαρές και βανδαλισμένες εγκαταστάσεις τους και στο γεγονός πως χρησιμοποιούνται ως ορμητήριο από συμμορίες, σε δολοφονικές επιθέσεις με μολότοφ κατά αστυνομικών. Ούτε γεγονός πως κομματικές νεολαίες έχουν λόγο στην εκπαιδευτική διαδικασία, ούτε γιατί τα Ελληνικά ΑΕΙ είναι ουραγοί στις ετήσιες αξιολογήσεις διεθνών οργανισμών.

Θα σταθώ κυρίως στο γεγονός πως όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα, (αρκεί μια επίσκεψη πχ. στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών ή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, για να γίνει αντιληπτή η τραγικότητα της κατάστασης), εντείνονται, πολλαπλασιάζονται, γίνονται ανεξέλεγκτα με την εγκληματική ανοχή ή και την υποδαύλιση της επίσημης Πολιτείας και του αρμόδιου Υπουργού. Διαβάστε στις σχετικές στήλες του Liberal, την πρωτοφανή σε ύφος και περιεχόμενο δήλωση του Υπουργού Παιδείας (8/11) εναντίον του Πρύτανη του ΠΑΜΑΚ και θα καταλάβετε πόσο αδίστακτοι είναι οι άνθρωποι αυτοί, προκειμένου να εξυπηρετήσουν την εκλογική τους πελατεία.

Και για όλα αυτά οι Ελληνικές οικογένειες επιβαρύνονται με το δυσβάσταχτο κόστος της προετοιμασίας του υποψηφίου και εν συνεχεία των σπουδών του. Κόστος αποτρεπτικό για πολλές οικογένειες, που επιλέγουν ΙΕΚ ή ιδιωτικά κολέγια στον τόπο διαμονής τους, αντί της φοίτησης σε αμφίβολης αξίας ΑΕΙ ή ΤΕΙ, σε κάποια άλλη πόλη.

Την ίδια ώρα μια ευρωπαϊκή χώρα, η Ολλανδία, προσφέρει γενναιόδωρα στα Ελληνόπουλα, αυτό που η χώρα τους αδυνατεί να τους προσφέρει. Υψηλού επιπέδου εκπαίδευση σε (αγγλόφωνα) Δημόσια πανεπιστήμια, που περιλαμβάνονται στην παγκόσμια ακαδημαϊκή ελίτ, δίδακτρα αντίστοιχα ενός συνοικιακού φροντιστήριο ξένων γλωσσών και ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που θα το ζήλευαν φημισμένα Αμερικανικά Πανεπιστήμια!

Μάλιστα το Ολλανδικό κράτος δίνει τη δυνατότητα στους φοιτητές υπό προϋποθέσεις, να δανειστούν ολόκληρο το ποσό των διδάκτρων, δάνειο το οποίο θα αποπληρώσουν μετά την ολοκλήρωση των σπουδών και εφόσον έχουν επαρκές εισόδημα. Όμως η πρόνοια του Ολλανδικού κράτους για τους ξένους φοιτητές δεν εξαντλείται εδώ. Έχει προβλέψει απευθείας οικονομικό βοήθημα κάθε μήνα στον τραπεζικό λογαριασμό των παιδιών, επίσης υπό προϋποθέσεις, ώστε να καλύπτεται σημαντικό μέρος των εξόδων τους και να διασφαλίζεται ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης για όλους, χωρίς διακρίσεις.

Σε Πανεπιστήμια που κάνουν τα ρημαγμένα Ελληνικά ΑΕΙ να ωχριούν μπροστά τους. Που προάγουν την γνώση και την έρευνα και που σε τελική ανάλυση- και αυτό είναι το ζητούμενο- δημιουργούν προστιθέμενη αξία στο Ολλανδικό κράτος. Για όλους τους παραπάνω λόγους νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω θερμά την Ολλανδική κυβέρνηση και τους Ολλανδούς φορολογούμενους για τη γενναιοδωρία τους! Όμως περισσότερο τους ευχαριστώ που με απάλλαξαν από την παράνοια, τον λαϊκισμό, την ανικανότητα και τις σκοπιμότητες του Υπουργείου Παιδείας. Και επίσης τους συγχωρώ που δεν είναι προοδευτικοί και δημοκράτες όπως εμείς, δεν έχουν κυβέρνηση ΠΦΑ και είναι και φιλελεύθεροι.

ΥΓ. Στο δια ταύτα, αντί επιλόγου, διαβάστε και νιώσετε οργή και απογοήτευση από το απόσπασμα της απάντησης του Υπουργού “Παιδείας” προς τον Πρύτανη του ΠΑΜΑΚ: ”Δεν θα καλώ κάθε λίγο την αστυνομία στο Πανεπιστήμιο, μιας και η Δημοκρατία παρέχει πολλούς τρόπους να επιλύει διαφορές.”
Ωστόσο, ακριβώς την ίδια ώρα που απευθυνόταν σε ιταμό ύφος προς τον Πρύτανη του ΠΑΜΑΚ, ο ίδιος γινόταν αποδέκτης ανακοίνωσης του ΟΠΑ που μεταξύ άλλων του ανέφερε πως: “η καθημερινή παρουσία τοξικο-εξαρτημένων ατόμων στο Ίδρυμα δημιουργεί αυξημένους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια των μελών της κοινότητας, παρεμποδίζει την εκπαιδευτική λειτουργία, αποθαρρύνει τους φοιτητές να προσέρχονται στις αίθουσες διδασκαλίας, βλάπτει την ακαδημαϊκή εικόνα και προσβάλλει το κύρος του Πανεπιστημίου, η λειτουργία του οποίου εν τέλει καθίσταται δυσχερής έως και αδύνατη υπό τις συνθήκες αυτές”.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΕΣΑΖΟΝΤΩΝ ΚΑΙΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

                                               

12/11/2017

Η ερώτηση είναι απλή. Γιατί ποιο λόγο το Ελληνικό Δημόσιο να χάσει τα 66 εκατομμύρια της πώλησης στη Σαουδική Αραβία 300.000 βλημάτων του πυροβολικού και να μην κινηθεί αστραπιαία προκειμένου να καθαρίσει την υπόθεση, να σβήσει κάθε υποψία και να προχωρήσει απρόσκοπτα η συμφωνία;

Είναι δεδομένο πως η εμπλοκή του ονόματος του επιχειρηματία Βασίλη Παπαδόπουλου στην συμφωνία της πώλησης, έχει δημιουργήσει μια σειρά από σοβαρά πολιτικά ζητήματα και σύμφωνα με τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης και τα επίσημα έγγραφα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, υποψίες για ύποπτες και αθέμιτες συναλλαγές.

Άλλωστε η προχειρότητα και η βιασύνη με την οποία όπως αποκαλύπτεται πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα είναι αυτή που δημιούργησε αρχικά τις υποψίες και στη συνέχεια την καταιγίδα των αποκαλύψεων από την αντιπολίτευση. Πως γίνεται για παράδειγμα να μην υπάρχει κανένα επίσημο έγγραφο της Κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας που να φέρει νόμιμη επικύρωση και να επιβεβαιώνει ότι αυτός ο κύριος την εκπροσωπεί στη συγκεκριμένη αγορά.

Ποιος είναι επιτέλους αυτός ο κύριος Βασίλης Παπαδόπουλος που εμφανίζεται να υπογράφει τη σχετική συμφωνία, πόση ισχύ έχει και ποιες είναι οι διασυνδέσεις του, ώστε ολόκληρη η ελληνική κυβέρνηση να “χρεώνεται” με την ανοχή και τη σιωπή της την παρουσία του, σε μια υπόθεση με οσμή σκανδάλου. Για ποιο λόγο δεν παίρνει την ευθύνη ο Πρωθυπουργός να ξεδιαλύνει την υπόθεση και να κλείσει τα στόματα όσων μιλούν για σκάνδαλο; Το θέμα για όσους γνωρίζουν τι ισχύει και πως λειτουργούν οι διακρατικές συμφωνίες θα μπορούσε να λυθεί κυριολεκτικά “αύριο το πρωί”, σε απευθείας συνεννόηση μεταξύ Αθήνας και Ριάντ.

Γιατί ο κ. Καμένος υπέγραψε τη σχετική συμφωνία μαζί του και όχι με το επίσημο κράτος της Σαουδικής Αραβίας που εξ' αρχής ζητούσε αποκλειστικά συμφωνία μέσω κυβερνητικών εκπροσώπων («government to government»), παρά τις επισημάνσεις της πρεσβείας μας στο Ριάντ ότι δεν τον αναγνωρίζουν οι επίσημες κρατικές αρχές και παρά τις αντιρρήσεις της στρατιωτικής ηγεσίας που ζητούσε να τηρηθεί ο νόμος και να μην υπάρχουν μεσάζοντες;

Από την άλλη είναι γνωστό πως η διαδικασία έχει αποφασισθεί στο ΚΥΣΕΑ, με βάση την οποία ο Πρωθυπουργός εξουσιοδοτούσε ρητώς τον Υπουργό Άμυνας να προωθήσει συμφωνία «government to government» με τη Σαουδική Αραβία. Συμφωνεί ο κ. Τσίπρας με την εμπλοκή Παπαδόπουλου;

Μάλιστα εσωτερικό έγγραφο του Γενικής Διεύθυνσης εξοπλισμών του Υπουργείο Εθνικής Αμύνης, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 2017, που κατέθεσε την Δευτέρα το απόγευμα στη Βουλή ο βουλευτής της ΔΗΣΥ Ανδρέας Λοβέρδος, δεν αναγνωρίζει τον Βασίλη Παπαδόπουλο ως αντισυμβαλλόμενο και του ζητεί “να γνωστοποιήσει τον εξουσιοδοτημένο αξιωματούχο του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, που θα υπογράψει τη διακρατική συμφωνία για την πώληση των 300 χιλιάδων βλημάτων.”

Αν όλα ήταν εντάξει και ο Παπαδόπουλος ήταν όντως εκπρόσωπος της Σαουδικής Αραβίας, “για ποιο λόγο δεν έχει προχώρησε η συμφωνία και δεν έχουν εισπραχθεί τα χρήματα”, όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων σε σχετική ερώτηση προς τους Υπουργούς Άμυνας και Εξωτερικών που κατέθεσαν τη Δευτέρα στη Βουλή βουλευτές της ΝΔ. Όπως λένε “βάσει της συμφωνίας Καμένου θα έπρεπε να είχαν μπει τα χρήματα στα ελληνικά ταμεία στις 31 Ιουλίου. Τι στράβωσε και η συμφωνία που υποστηρίζει εκείνος ότι είναι νόμιμη παραμένει στον αέρα; “

Αλλά υπάρχει κάτι σοβαρότερο. Από που και ως που, οι αρχές της Σαουδικής Αραβίας, της τρίτης Παγκοσμίως χώρας σε στρατιωτικές δαπάνες (μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα και πάνω από τη Ρωσία), γνώριζαν έναν ιδιώτη, ιδιοκτήτη μιας μικρής επιχείρησης του Κιλκίς για να τον ορίσουν ως νόμιμο εκπρόσωπό τους, ειδικά όταν στη συγκεκριμένη χώρα όπως λένε οι γνωρίζοντες, απαγορεύονται δια νόμου οι μεσάζοντες στην αγορά εξοπλισμού των ενόπλων δυνάμεων.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΟΜΠΑΜΑ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ!

                                                                                               16 Νοεμβρίου 2016 

Αυτή τη φορά είχαμε τη μοναδική ευκαιρία, να θαυμάσουμε «εκ του σύνεγγυς» το σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα και την πληθωρική προσωπικότητα του Αμερικανού Προέδρου.

Είναι μοναδική η άνεσή του να διαχειρίζεται τη δημόσια εικόνα του, ξέροντας να προσαρμόζεται με ακρίβεια στις ανάγκες της κάθε περίστασης. Όσο σοβαρός πρέπει, όσο τυπολάτρης απαιτείται, όσο χαλαρός επιτρέπεται.

Οι κουβέντες του μετρημένες και στοχευμένες, χωρίς κοινοτοπίες και εντυπωσιασμούς, χωρίς να επιχειρεί να γίνει συμπαθής στο ακροατήριο με το ζόρι! Η εκφορά του λόγου του, τον κάνει αβίαστα πειστικό!

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η ομιλία του, στο Ίδρυμα Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος. Ήταν η πρώτη φορά στα πολλά τελευταία χρόνια, που ξένος ηγέτης είναι τόσο πειστικός για την ειλικρίνεια των απόψεών του, αναφορικά με την προσφορά της χώρας μας στον Δυτικό πολιτισμό.  

Ακόμη και στα αυτιά όσων έχουν επιφυλάξεις στο άκουσμα των συνήθων φιλοφρονήσεων προς τη χώρα μας, από προσωπικότητες που κατά καιρούς μας επισκέπτονται. Χωρίς να γίνεται βαρετός, ο Ομπάμα έχει τον τρόπο να σε πείθει πως όσα λέει, αποτελούν βαθιά πεποίθησή του και πως δεν επιχειρεί να κερδίσει τη συμπάθια του ακροατηρίου. Ακόμη και αν στ' αλήθεια δεν είναι έτσι!

Προφανώς οι σύμβουλοί του στα θέματα επικοινωνίας, είναι εξαιρετικοί. Είναι όμως σίγουρο πως ο ίδιος, έχει χαράξει νέους δρόμους στην επικοινωνία, βασιζόμενος στην προσωπικότητα και την αυθεντικότητά του. Κάτι που του επιτρέπει, ότι και αν επιλέξει να κάνει, να μοιάζει φυσιολογικό, όσο παράδοξο και αν είναι σε κανονικές συνθήκες για το αξίωμα και το στάτους του προέδρου των ΗΠΑ.

Όμως, η επίσκεψη Ομπάμα είχε και ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα για την Ελληνική πλευρά. Κανονικά η επίσκεψη, ενός τόσο σημαντικού προσκεκλημένου, συνοδεύεται, πέρα από τα οφέλη για τη διπλωματική θέση της χώρας και από την προσδοκία να αθροίσει η κυβέρνηση και κυρίως ο Πρωθυπουργός, κύρος ως οικοδεσπότης και συνομιλητής ίσος προς ίσο με τον Πλανητάρχη.

Στην περίπτωση όμως του Τσίπρα, αυτό αποδείχθηκε επικοινωνιακό Βατερλό, χειρότερο από την πανωλεθρία που είχε υποστεί, απέναντι στον Μπιλ Κλίντον στη Νέα Υόρκη. 

Οι εικόνες και τα βίντεο αυτή τη φορά πλημμύρισαν το διαδίκτυο, με τον πρωθυπουργό να γίνεται περίγελος. Με την αδεξιότητά, την έλλειψη ευγένειας, την αυθαίρετη παραβίαση του πρωτοκόλλου, τις κωμικές και αμήχανες γκριμάτσες του, την ανορθόδοξη στάση του σώματος, την παράδοξη προφορά των ελληνικών του, πρόσφερε άφθονο γέλιο στο διαδίκτυο και αρκετό προβληματισμό στους υποστηρικτές του.

Ο Αλέξης Τσίπρας ισοπεδώθηκε επικοινωνιακά και η εικόνα του αυτή τη φορά τσαλακώθηκε πολύ άσχημα. Άθελά του, έβγαλε προς τα έξω την εικόνα ενός φοβικού «μικρομέγαλου» πολιτικού, που δεν χώραγε να σταθεί, καν στη σκιά ενός ηγέτη της εμβέλειας Ομπάμα.

Μπορεί η χώρα να κέρδισε από την επίσκεψη του Αμερικανού ηγέτη, η κυβέρνηση όμως και προσωπικά ο Πρωθυπουργός, με βεβαιότητα έχασε το όποιο εναπομείναν κύρος του. Ίσως τελικά και αυτό να είναι ένα κάποιο κέρδος!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

11 Οκτωβρίου 2016

Η εμπειρία της πρώτης εβδομάδας για έναν πρωτοετή φοιτητή της Παντείου, ήταν τραυματική. Προερχόμενος ο ίδιος από το αυστηρό σχολικό περιβάλλον ενός ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου, βρέθηκε αντιμέτωπος με καταστάσεις που δεν μπορούσε ποτέ να διανοηθεί.

Περιγράφει σοκαρισμένος ένα πανεπιστήμιο καφενείο, που με το καλημέρα απεμπολεί το όποιο κύρος τόσο του ίδιου του εκπαιδευτικού ιδρύματος, όσο και του διδακτικού προσωπικού του. Για να γίνει αντιληπτό όλο αυτό, αρκεί η αναφορά για παράδειγμα, πως στην ώρα της παράδοσης, μέσα στο αμφιθέατρο, το κάπνισμα είναι κάτι που επιτρέπεται ελεύθερα και μάλιστα είναι πάρα πολλοί οι φοιτητές που καπνίζουν(ναι, την ώρα του μαθήματος, μέσα στην κλειστή αίθουσα!).

Τα κινητά τηλέφωνα στο αμφιθέατρο χτυπούν συνεχώς και οι καινούργιοι φοιτητές δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνομιλούν (την ώρα της παράδοσης) μεγαλόφωνα, σαν να μην τρέχει τίποτα. Απόλυτη έλλειψη σεβασμού απέναντι στους καθηγητές, τους συμφοιτητές, το Πανεπιστήμιο!

Αδιανόητα πράγματα ακόμη και για τριτοκοσμικές χώρες! Ενδεικτικά ωστόσο της παρακμής της Ελληνικής κοινωνίας, της ποιότητας της παρεχόμενης παιδείας από τα πρώτα σχολικά χρόνια ακόμη, αλλά κυρίως της ανατροφής των παιδιών στην σύγχρονη Ελληνική οικογένεια.

Από την άλλη βέβαια η εμπειρία του πρωτοετή φοιτητή, κάνει λόγο για καθηγητές οι οποίοι δεν σέβονται τους φοιτητές τους. Όπως περιγράφει δεν είναι συνεπείς στο πρόγραμμα των παραδόσεων. Έρχονται συχνά με καθυστέρηση και φεύγουν πριν την ώρα τους. Η παράδοση γίνεται χωρίς μικροφωνική εγκατάσταση, με συνέπεια από τους 250 φοιτητές που είναι το αμφιθέατρο, να είναι σε θέση να παρακολουθήσουν μόλις οι δυο- τρεις πρώτες σειρές.

Και όλα αυτά σε ένα βρώμικο και ακαλαίσθητο περιβάλλον γεμάτο γκράφιτι, σκισμένες αφίσες και σκουπίδια. Αυτά τα λίγα για όσους αναρωτιούνται γιατί ο λαϊκισμός παραμένει η κυρίαρχη ιδεολογία και γιατί δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο.

Κατά τα άλλα ο δημόσιος διάλογος για την Παιδεία, μονοπωλείται από τον τρόπο που θα πρέπει να διδάσκονται τα θρησκευτικά. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας και έχουμε το πολιτικό προσωπικό, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, που μας αξίζουν.

*Το σκίτσο είναι του Δημήτρη Χαντζόπουλου και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΑ ΜΜΕ;

                                                                                                               3 Ιουνίου 2016

Ο δημόσιος διάλογος για τα ΜΜΕ, έχει λάθος σημείο εκκίνησης. Ανοικτά ΜΜΕ, ναι αλλά ποια ΜΜΕ; Τι υπάρχει σήμερα και τι θα έχει απομείνει στα αμέσως επόμενα χρόνια; Έχει δει κανείς τα δελτία κυκλοφορίας; Παρακολουθεί πως εξελίσσονται διαχρονικά;  

Από το 2012 έως και σήμερα, οι ημερήσιες εφημερίδες έχουν χάσει το 60% των αναγνωστών τους και ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό από τα διαφημιστικά έσοδα. Από τα 1,3 εκατομμύρια φύλλα των Κυριακάτικων του 2009, σήμερα είμαστε στις 320 χιλιάδες. Και η πτώση συνεχίζεται, μήνα με τον μήνα.

Δεν χρειάζεται άλλη αναφορά σε αριθμούς. Άλλωστε η κατάσταση αποτυπώνεται στην τραγική οικονομική κατάσταση, στην οποία βρίσκονται ΟΛΟΙ οι οργανισμοί ΜΜΕ.  Δυσθεώρητα χρέη, καταβύθιση των πωλήσεων και έκπτωση στην ποιότητα και στην ποσότητα της ύλης. Και μαζί σημαντική απώλεια αξιοπιστίας, που σε αντίθεση με τα οικονομικά μεγέθη, δεν ανατάσσεται, όσα χρήματα και αν επενδυθούν.

Είναι κοινό μυστικό, πως με λίγες εξαιρέσεις τα ΜΜΕ που μέχρι χθες ήταν σε θέση να προσφέρουν αμειβόμενες θέσεις εργασίας, δεν είναι βιώσιμα. Με βάση τους κανόνες της αγοράς και τη σχέση τζίρου/υποχρεώσεων προς τρίτους, τα περισσότερα θα έπρεπε να έχουν κλείσει καιρό τώρα.

Είναι κοινό μυστικό επίσης, το γεγονός πως δεν έχουν κλείσει, έχει να κάνει με την προνομιακή σχέση που είχαν με τους πιστωτές τους (σε βάρος της υγιούς επιχειρηματικότητας). Όμως αυτό έχει ήδη τελειώσει.  Συζητάμε λοιπόν για ανοιχτά ΜΜΕ, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη μας, ποια θα είναι σε θέση να παραμείνουν ανοικτά αύριο το πρωί!

Σήμερα το δελτίο κυκλοφορίας των ημερήσιων πολιτικών εφημερίδων, δεν ξεπερνά τις 70-75 χιλιάδες φύλλα (λιγότερο από το 1% του εκλογικού σώματος). Μόλις μία εφημερίδα πουλάει λίγο πάνω από τις 10 χιλιάδες φύλλα, ενώ όλες οι άλλες έχουν μονοψήφια κυκλοφορία!  

Γιατί λοιπόν οι πολίτες τους γύρισαν την πλάτη; Μήπως πλέον οι εφημερίδες δεν αξίζουν ούτε το 1 ευρώ, ή το 1,30 που ζητάνε από τους αναγνώστες τους;  Γιατί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων δεν είναι ανταγωνιστικά  σε οποιοδήποτε ψυχαγωγικό πρόγραμμα προβάλλεται απέναντί τους; Γιατί είναι τόσο λίγες και εκτοπισμένες στη μεταμεσονύχτια ζώνη, οι τηλεοπτικές ενημερωτικές εκπομπές; Γιατί ο πολίτης αποστρέφεται την ενημέρωση;

Όλα αυτά τα περί διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης δεν αποτελούν ισχυρό επιχείρημα (αν και πραγματικότητα). Αρκεί να δει κανείς τις επιδόσεις των «μη συστημικών» και «μη διαπλεκόμενων» ΜΜΕ. Οι δύο εφημερίδες που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, δεν ξεπερνούν αθροιστικά τις 8-9 χιλιάδες αναγνώστες, ενώ ο (κομματικός) ραδιοφωνικός σταθμός ανιχνεύεται οριακά στις μετρήσεις ακροαματικότητας. Τα ίδια ισχύουν και για την κρατική ραδιοτηλεόραση, που καταγράφει για πρώτη φορά τόσο χαμηλά ποσοστά ακροαματικότητας και θεαματικότητας.  

Ας αναζητήσουμε τις αιτίες, προτάσσοντας τις δικές μας ευθύνες. Ας είμαστε ειλικρινείς, κάτι έχει πάει πολύ στραβά και δεν μπορεί να μην έχουν την κύρια ευθύνη αυτοί που παράγουν το προϊόν. Τις εφημερίδες τις σχεδιάζουν, τις διευθύνουν και τις γράφουν δημοσιογράφοι. Το ίδιο ισχύει για τα τηλεοπτικά δελτία, τις ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές, τα περιοδικά, αλλά και τα διαδικτυακά ΜΜΕ.

Δεν γίνεται να είμαστε αθώοι του αίματος, όταν η συμπεριφορά του αναγνωστικού κοινού απέναντι στα προϊόντα που παράγουμε, συνιστά ουσιαστικά απόρριψη.

Αν και είναι λάθος να αποδοθεί η πτώση της κυκλοφορίας αποκλειστικά στην οικονομική κρίση, δεν είναι λάθος να αποδοθεί στην ταύτιση των ΜΜΕ και μεγάλου μέρους του δημοσιογραφικού κόσμου, με τα πολιτικά κόμματα. Δυστυχώς για ένα κομμάτι της κοινής γνώμης, είμαστε ουρά της πολιτικής.  Δεν είναι τυχαία τα ευρήματα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, που τοποθετούν τα ΜΜΕ μαζί με τα πολιτικά κόμματα, στο ναδίρ της αξιοπιστίας.

Ασφαλώς υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, όπως για παράδειγμα ο αθέμιτος ανταγωνισμός του διαδικτύου. Αν και στην πραγματικότητα ελάχιστοι ιστότοποι, μπορούν να σταθούν επάξια απέναντί σε μια μέση εφημερίδα, ποιος έκανε κάτι για να πάψει, ή για να ελεγθεί η προκλητική και ανεξέλεγκτη κλοπή της ύλης των εφημερίδων (και της δουλειάς των ίδιων των δημοσιογράφων);

Αντίθετα, αντί να υπάρξουν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση από τα συλλογικά όργανα, οι εργαζόμενοι στα διαδικτυακά ΜΜΕ εξακολουθούν να μην αναγνωρίζονται ως δημοσιογράφοι, να μην δεσμεύονται από κανέναν κώδικα δεοντολογίας και να μην είναι υπόλογοι απέναντι σε κανένα θεσμικό φορέα.

Το μέλλον, είναι γνωστό πως βρίσκεται στο διαδίκτυο. Παντού στον ανεπτυγμένο κόσμο, τις έντυπες εκδόσεις των εφημερίδων, συμπληρώνουν σε έσοδα (ή και υποκαθιστούν σιγά σιγά) οι ηλεκτρονικές εκδόσεις. Εδώ ζούμε ακόμη στην αναρχία και τη ζούγκλα του διαδικτύου και με ευθύνη των δημοσιογράφων και των συλλογικών οργάνων τους.

Συνοψίζοντας, αν δεν υπάρξουν διακριτές αποστάσεις από το πολιτικό παιγνίδι και τα κόμματα, αν δεν πειστεί η κοινή γνώμη για την εντιμότητα και τη συνέπεια του τύπου και των λειτουργών του, απέναντι σε κάθε εξουσία και αν δεν αναγνωριστεί η εργασία στο διαδίκτυο ως δημοσιογραφική απασχόληση (αν είναι ποτέ δυνατόν να συζητάμε τα αυτονόητα) δεν θα δούμε ήλιου φως.

Είναι απολύτως βέβαιο πως αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε έτσι, η απαξίωση των ΜΜΕ, η συνεχιζόμενη μείωση των εσόδων, τα λουκέτα και οι εκατοντάδες απολύσεις, τα εφιαλτικά ποσοστά ανεργίας, θα επιδεινωθούν περαιτέρω και θα έλθει η εποχή που δεν θα υπάρχουν ΜΜΕ που να απασχολούν (ικανοποιητικά αμειβόμενους) δημοσιογράφους και να πληρώνουν εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.

ΥΓ. Και βέβαια, πληρώνουμε την εποχή των εφημερίδων mini market. Τότε που η δημοσιογραφική ύλη δεν είχε καμία αξία, παρά μόνο  τα «δώρα» που συνόδευαν την έκδοση. Για να μην θυμηθούμε την εποχή των κουπονιών, που κλήρωναν διαμερίσματα και εξοχικά.