ΠΟΥ ΝΑ ΜΠΛΕΞΕΙΣ ΤΩΡΑ... ΑΣ' ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

3 Δεκεμβρίου 11

Ως γνωστόν η μείωση του δημόσιου τομέα ή τουλάχιστον ο εξορθολογισμός του, ήταν πάντα το ζητούμενο. Ακόμη και στην εποχή των παχέων αγελάδων κάποιοι επέμεναν (με συνέπεια να το πληρώσουν και να περιθωριοποιηθούν πολιτικά) πως αργά η γρήγορα θα έλθει η ώρα που το δημόσιο θα πρέπει να εκλογικευτεί. Να προσαρμοστεί στις πραγματικές ανάγκες της λειτουργίας του κράτους και κυρίως στις αντοχές της οικονομίας.

Και πράγματι ή ώρα αυτή ήλθε, ατυχώς μαζί με την κρίση που απειλεί τη χώρα. Διαπιστώθηκε έστω και καθυστερημένα, πως το κράτος ήταν δυσανάλογα μεγάλο για τις αντοχές τις οικονομίας και έτσι η συζήτηση ξεκίνησε! Δυστυχώς με τον τρόπο που γίνεται πάντα στην Ελλάδα. Ορίστηκαν επιτροπές, ανατέθηκαν μελέτες, ξεκίνησε διάλογος, εξουσιοδοτήθηκαν υπουργοί, αναγγέλθηκαν βαρύγδουπα μέτρα και πολλά άλλα περισπούδαστα και στο τέλος ...τζίφος!

Η ιστορία της εφεδρείας είναι ένα ακόμη δείγμα της ανικανότητας, αλλά και της αδυναμίας του πολιτικού κόσμου να ξεφύγει από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Απαραίτητα και στοχευμένα μέτρα, που θα εξοικονομούσαν πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια, που θα αφαιρούσαν βάρη από τις πλάτες των φορολογουμένων και θα έκαναν ορθολογικότερη τη λειτουργία του δημόσιου τομέα, μετατράπηκαν σε μια οριζόντια, πλαδαρή και με αμφίβολα οικονομικά οφέλη πολιτική. Αντί να γίνει η οικονομία εκεί όπου το προσωπικό περισσεύει, προτιμήθηκε η εύκολη λύση. Να μπουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι! Χρήσιμοι και άχρηστοι, αποδοτικοί και τεμπέληδες, απαραίτητοι και περισσευούμενοι, έντιμοι και λαμόγια!

Μπορεί η ηλικία να μην είναι κριτήριο χρησιμότητας, είναι όμως μια καλή δικαιολογία για να μην γίνει για μια ακόμη φορά τίποτα. “Που να μπλέξουμε τώρα... δεν βαριέσαι... άστο καλύτερα!” Το πολιτικό κόστος είναι ανίκητο! Μπορεί οι συνθήκες στη χώρα μας να άλλαξαν δραματικά, δεν σημαίνει όμως πως άλλαξε και ο τρόπος που ασκείται η πολιτική.

Ενδεικτικό παράδειγμα το φιάσκο με την επιστροφή φόρου σε όσους προσκόμισαν αθρόες αποδείξεις, ανεξαρτήτως του δηλούμενου εισοδήματος. Αυτό είχε ως γνωστόν συνέπεια, να βυθιστούν δραματικά τα φορολογικά έσοδα. Κάποιοι μίλησαν για γκάφα του Υπουργείου Οικονομικών, ωστόσο η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη ρύθμιση όριζε προϋποθέσεις για την επιστροφή φόρου και υπήρχε “κόφτης” όταν υπερέβαινε ένα συγκεκριμένο πλαφόν. Ε, λοιπόν η ρύθμιση αφαιρέθηκε στο υπουργικό συμβούλιο, καθώς θεωρήθηκε πως θα είχε πολιτικό κόστος.

Τα ίδια και χειρότερα με την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας που σήμερα είναι στα αζήτητα, καθώς παρά τις προσπάθειες του Ταμείου Αξιοποίησης δεν υπάρχουν αγοραστές και οι στόχοι αναπροσαρμόζονται συνεχώς προς τα κάτω! Δέκα μήνες πριν, η κυβέρνηση ανήγγειλε επισήμως νομοθετική πρωτοβουλία και συνταγματική πρόβλεψη ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα πώλησης ή μεταβίβασης δημόσιας περιουσίας. Σήμερα παρακαλάμε να πουλήσουμε, αλλά ουδείς ενδιαφέρεται.

Παρ' όλα αυτά, συνεχίζουμε να αναζητούμε τις αιτίες της δυστυχίας μας, στους εχθρούς που έχουμε ανακαλύψει εσχάτως σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Τι ελπίδες έχει αυτή η χώρα να σωθεί; (Ένας Παπαδήμος δεν φέρνει την άνοιξη).

26 Νοεμβρίου 11

Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση στην κοινή γνώμη, ότι η παρουσία του Λουκά Παπαδήμου μπορεί να οδηγήσει σε θετικές εξελίξεις και να αποτρέψει τη χρεοκοπία της χώρας. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για σοβαρό άνθρωπο, υψηλού κύρους, που έχει αντίληψη της κατάστασης που καλείται να διαχειριστεί. Όμως, αυτό δεν αρκεί, καθώς, ως γνωστόν, για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει να αντιμετωπίσεις τις αιτίες που το δημιούργησαν.

 Ήτοι, για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, πρέπει να αντιμετωπίσει τις αιτίες που την οδήγησαν εδώ. Όπως έχει ειπωθεί κατ’ επανάληψη, το ελληνικό πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την παγκόσμια οικονομική κρίση. Είναι συστημικό, καθώς έχει να κάνει κυρίως με τη λειτουργία των θεσμών και του κράτους και με τον τρόπο που ασκείται η πολιτική. Αυτό σημαίνει πως, για να ελπίσουμε σε καλύτερες ημέρες, πρέπει να αλλάξουν πολλά. Μπορούν να αλλάξουν;

Το πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται για τη χρεοκοπία της χώρας, είναι αυτό που υποτίθεται ότι θα τη σώσει. Οι ίδιοι άνθρωποι εναλλάσσονται στα ίδια πόστα! Τους ζήσαμε χθες, τους βλέπουμε σήμερα, θα τους ξαναδούμε μετά τις εκλογές, οποτεδήποτε γίνουν. Με τα ίδια μυαλά, την ίδια νοοτροπία και, κυρίως, τις ίδιες πρακτικές. Επί ένα μήνα, η χώρα, παρότι σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης, βίωνε τις πιο παράλογες καταστάσεις. Γεγονότα που μας εξέθεσαν σε μεγάλο κίνδυνο και οδήγησαν σε έναν πρωτοφανή διεθνή διασυρμό!

 Η παρωδία του δημοψηφίσματος, ο εμπαιγμός της ψήφου εμπιστοσύνης, η κωμωδία πριν οι πολιτικοί αρχηγοί καταλήξουν στην αυτονόητη επιλογή του Λουκά Παπαδήμου, ο θίασος που λέγεται υπουργικό συμβούλιο και, τέλος, η περίφημη επιστολή που χρειάστηκε μία ολόκληρη εβδομάδα για να καταλήξει ο κ. Σαμαράς στο περιεχόμενο, ήταν όσα ζήσαμε! Τι τύχη μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον σ’ αυτή τη χώρα; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν τα πράγματα αύριο να πάνε καλύτερα;

Το κράτος υπολειτουργεί. Είτε γιατί δεν υπάρχουν χρήματα, είτε γιατί δεν υπάρχει διάθεση, είτε γιατί, ακόμη χειρότερα, έχει αποσαθρωθεί! Τα open gov, τα fast track, τα one stop shop και διάφορα άλλα βαρύγδουπα, είναι ανέκδοτα. Αντίθετα, δεν είναι ανέκδοτα η διαφθορά, η γραφειοκρατία, η φοροδιαφυγή, η ατιμωρησία, η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, η εγκληματικότητα, η ανομία και ο κουτσαβακισμός του κάθε συνδικαλιστή. Όχι απλώς δεν έχει αλλάξει τίποτα, αντιθέτως, όλες οι ασθένειες που προκάλεσαν την κατάρρευση της χώρας έχουν επιδεινωθεί!

Σύμφωνοι, ο Λουκάς Παπαδήμος είναι μια διαπρεπής προσωπικότητα, ένας έντιμος και ικανός άνθρωπος. Αλλά ας μην τρέφουμε αυταπάτες και, κυρίως, ας μην σπαταλάμε αδίκως ενθουσιασμό, όπως κατέγραψαν όλες οι δημοσκοπήσεις! Το σύστημα είναι βαθιά διαβρωμένο και όποιος τολμήσει να τα βάλει μαζί του, δεν θα έχει τύχη. Και αν ακόμη υπό αυτές τις συνθήκες, κάτι καλό πάει να προκύψει, είναι πολλοί αυτοί που θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν. Δεν συμφέρει να πάει καλά ο Παπαδήμος!
  Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Πελατειακή φιλευσπλαχνία!

23 Νοεμβρίου 11

Αυτό το κράτος πάντα φρόντιζε τον εαυτό του, πολλές φορές σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας που το συντηρούσε! Σχεδόν πάντα επιφύλασσε για τους δικούς του ανθρώπους προνόμια, παραβλέποντας το γεγονός πως ζούσε με τα χρήματα όλων των Ελλήνων φορολογουμένων. Είναι κοινό μυστικό πως οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων εξουσίας, είχαν να κάνουν σχεδόν αποκλειστικά με τον κρατικό μηχανισμό. Είτε αφορούσαν προσλήψεις, είτε ιδιαίτερα μισθολογικά και συνταξιοδοτικά προνόμια, είτε ειδικό καθεστώς εργασίας κοκ.

Oι συνθήκες, όμως, άλλαξαν. Το κράτος χρεοκόπησε, λεφτά δεν υπάρχουν, τα προνόμια εκ των πραγμάτων εξανεμίζονται, ενώ και αυτή ακόμη η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων αμφισβητείται! Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, εκτός ίσως από την νοοτροπία των πολιτικών εκείνων, που εξακολουθούν να βλέπουν τα πράγματα με δύο μέτρα και δύο σταθμά! Ακόμη και σήμερα, στις ακραίες κοινωνικές συνθήκες που ζούμε όλοι μας.

Παράδειγμα η πρωτοβουλία βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που, με επικεφαλής την Λούκα Κατσέλη, πίεσαν για τη ρύθμιση των οφειλών προς τις τράπεζες των δημοσίων υπαλλήλων που τίθενται σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας, ή υφίστανται μειώσεις αποδοχών λόγω του ενιαίου μισθολογίου. Αντίστοιχο αίτημα είχε θέσει και ο Σήφης Βαλυράκης ζητώντας από το ΥΠΟΙΚ, άμεση ρύθμιση για τις οφειλές όσων δημοσίων υπαλλήλων μειωθούν οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί.

Και όλα αυτά με την επισήμανση πως “προέχει η απαραίτητη ασφάλεια που χρειάζονται οι πολίτες, προκειμένου να διατηρήσουν τον προσανατολισμό τους, να αντιμετωπίσουν τη δυσχερή αυτή μεταβατική φάση, να αναδιοργανώσουν την αποπληρωμή των οφειλών τους…κλπ”. Όπου πολίτες, εν προκειμένω, υπονοούνται αποκλειστικά οι δημόσιοι υπάλληλοι! Τελικά, το πρόβλημα λύθηκε, καθώς για τα τα δάνεια που έχουν δοθεί στους δημοσίους υπαλλήλους από το ίδιο το κράτος (μέσω του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων) θα υπάρξουν γενναίες ρυθμίσεις.

Για τα δάνεια που έχουν συναφθεί μέσω των τραπεζών, θα υπάρξει σύμβαση του υπουργείου Οικονομικών με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, που θα ρυθμίζει τα προβλήματα στην εξυπηρέτηση και την αποπληρωμή δανείων, όσων υπαλλήλων του δημοσίου βγουν στη εφεδρεία ή yποστούν περικοπές στους μισθούς. Αν αναρωτιέστε πώς συναίνεσαν οι τράπεζες, συνυπολογίστε το γεγονός πως περιμένουν ως “μάννα εξ ουρανού”, τα εξήντα δισ ευρώ που, με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, θα ζεστάνουν τα ταμεία τους.

Όλα αυτά θα ήταν αξιέπαινα και αυτονόητα σε μια χώρα που νοιάζεται για τους πολίτες της, χωρίς να κάνει διακρίσεις! Εάν δεν ήταν αφημένοι στην τύχη τους ένα εκατομμύριο άνεργοι του ιδιωτικού τομέα, που πολλαπλασιάζονται με δραματικό ρυθμό μέρα με τη μέρα. Το ίδιο ισχύει για εκατοντάδες χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες με μηδενικούς τζίρους ή επιχειρήσεις που πνίγονται από τις ζημιές και τα χρέη. Όσοι απ’ όλους αυτούς είναι εκτεθειμένοι σε τραπεζικά δάνεια, προσδοκούν αποκλειστικά στην φιλευσπλαχνία των τραπεζών, προκειμένου να μην χάσουν τις περιουσίες τους.

Υπάρχουν σήμερα στην κοινωνία χιλιάδες οικογένειες, πολυμελείς στην πλειονότητα, που βίωναν το απόλυτο αδιέξοδο και την ανέχεια. Για τις οποίες δεν υπάρχει καμία πρόνοια, κανένα στήριγμα, που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες. Τουλάχιστον ας προστρέξει σε αυτές το κράτος, κάνοντας το αυτονόητο. Διαγράφοντας φόρους και απαιτήσεις, που ούτως ή άλλως είναι αδύνατο να καταβληθούν. Παρέχοντας τις ελάχιστες εγγυήσεις ή ρυθμίζοντας κάθε είδους οφειλές, για παράδειγμα σε κρατικά τιμολόγια.

Χωρίς τον εκβιασμό της διακοπής του ρεύματος! Δεν είναι αποδεκτό στις παρούσες συνθήκες να συνεχίζουν να υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών. Οι δικοί μας και οι άλλοι! Άλλωστε, όπως είχε πει ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ: “Μπορεί να έχουμε έρθει με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα”. Δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr

ΓΙΑΤΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ, ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΛΕΒΟΥΝ ΑΣΥΣΤΟΛΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;

19 Νοεμβρίου 11
Στο ερώτημα «γιατί ξαφνικά η πολιτεία αποφάσισε να κάνει το αυτονόητο, να συλλάβει δηλαδή και να παραδώσει στη δικαιοσύνη κάποιους που είτε κλέβουν, είτε δεν πληρώνουν τους φόρους τους και χρωστούν εκατομμύρια στο κράτος;», η απάντηση του στελέχους του Υπουργείου Οικονομικών στο τηλέφωνο, ήταν αμήχανη. «Πολιτική βούληση» είπε τηλεγραφικά, μην έχοντας να αντιτάξει κάτι άλλο ή να συμπληρώσει με κάποιο ακόμη επιχείρημα την απάντηση του.

Πολιτική βούληση λοιπόν! Αν είναι έτσι και, μάλλον έτσι είναι, εύκολα συμπεραίνει κανείς πως η πολιτική βούληση ήταν επίσης αυτή που μέχρι χθες κάλυπτε προστατευτικά μεγαλόσχημους και ισχυρούς κατά τεκμήριο, μεγαλο-οφειλέτες, φοροφυγάδες, φοροκλέπτες και τους επέτρεπε να ζουν εις βάρος των κορόιδων, χωρίς το φόβο των συνεπειών! Πολιτική βούληση ισχυρότερη και από τις προτροπές της τρόικας που ζητούσε εδώ και ένα χρόνο επιτακτικά, να συλληφθεί επιτέλους κάποιος φοροφυγάς, έστω για παραδειγματισμό.

Είναι αυτονόητο πως οι οφειλές όλων τους προς το κράτος δεν δημιουργήθηκαν χθες, ούτε χθες αποφάσισαν ξαφνικά να μην αποδίδουν ΦΠΑ. Προφανώς τα ονόματά τους υπήρχαν σε κάποιους φωριαμούς εδώ και καιρό και κάποιος δεν έκανε το αυτονόητο, γιατί υπήρχε υψηλή προστασία! Μένει βεβαίως να δούμε αν όντως η δικαιοσύνη θα είναι αμείλικτη μαζί τους, ή αν θα βρεθούν νομικά παράθυρα που θα αποτρέψουν τις νομικές συνέπειες. Για να έχετε ωστόσο μια τάξη μεγέθους, οι οφειλές προς το δημόσιο (οι μη καταβληθέντες φόροι και ο ΦΠΑ που δεν είχαν αποδώσει) αυτών που συνελήφθησαν, αντιστοιχούν χοντρικά με τους φόρους που πλήρωσαν πέρυσι, περίπου δέκα χιλιάδες οικογένειες μισθωτών!

Επτά μεγαλοεπιχειρηματίες, χρωστούσαν τόσους φόρους, όσους συνολικά πληρώνουν ετησίως, οι κάτοικοι μια μεσαίας Ελληνικής πόλης! Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό της σημασίας που έχει η αντιμετώπιση των φοροδιαφυγής και το κυνήγι των μεγάλων οφειλετών. Ασφαλώς και αποδίδει δικαιοσύνη η κίνηση αυτή και κυρίως στέλνει το μήνυμα πως δεν υπάρχουν περιθώρια, για όσους μεγαλόσχημους απροκάλυπτα παρασιτούν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Άλλωστε εδώ που φτάσαμε, δεν υπάρχουν περιθώρια άλλα.

Ας ελπίσουμε μόνο, πως δεν πρόκειται για ένα ακόμη πυροτέχνημα. Θα ήταν θλιβερό να αποδειχθεί τέτοιο, ειδικά την περίοδο αυτή που οι πολίτες που ανήκουν σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, συνωστίζονται έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ, εκλιπαρώντας να μην μείνουν στο σκοτάδι, αδυνατώντας να ανταποκριθούν στο παράλογο τέλος ακινήτων! Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως όταν χρωστάς στο κράτος λίγες εκατοντάδες ευρώ, το πρόβλημα είναι δικό σου. Όταν όμως χρωστάς εκατομμύρια, το πρόβλημα δεν είναι δικό σου! Είναι του κράτους!

Το πρόβλημα είναι πως το κράτος δεν έμοιαζε να έχει πρόβλημα! Για ελάχιστα ευρώ οφειλής, το κράτος πλέον σου κόβει το ρεύμα, ακόμη και αν δεν έχεις να φας! Αν χρωστάς πολλά, μπορείς να ανάβεις ανενόχλητος όλους τους πολυελέους! Μέχρι χθες τουλάχιστον.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

12 Νοεμβρίου 2011

Ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερνε εδώ και καιρό να επιβιώνει αλώβητος πολιτικά, παρά τις αλλεπάλληλες απόπειρες αυτοκτονίας! Το ίδιο και με το κυβερνών κόμμα που πάντα έβρισκε τον τρόπο να παραμένει εν ζωή, παρά τις συνεχείς ταπεινωτικές ήττες και το διασυρμό της χώρας! Η Ελλάδα για πρώτη φορά είχε μετατραπεί από περήφανη και κυρίαρχη χώρα, σε περίγελο του κόσμου και σε κράτος παρία!

Συνένοχοι όλοι τους σε αυτή την επικίνδυνη παρωδία, πρωτοκλασάτοι και μη, αφού κανείς τους δεν επιχείρησε να βάλει ένα τέλος σε αυτή η θλιβερή κατάσταση. Και ας γνώριζαν οι περισσότεροι υπουργοί από καιρό, πως με τους όρους της πολιτικής της κυβέρνησης η χρεωκοπία της χώρας ήταν θέμα χρόνου Το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον αποδείχθηκε υπέρτερο. Ιδίως όταν εκείνο το βράδυ, με την προσβλητική για το λαό ψήφο εμπιστοσύνης, συναίνεσαν στην γελοιοποίηση των θεσμών και κάθε έννοιας του αυτονόητου. Η χώρα είχε υποστεί παγκόσμιο διασυρμό, είχε εκτεθεί σε πρωτοφανή κίνδυνο και ο πρωθυπουργός γνώριζε την αποθέωση της Κ.Ο!

Πρέπει όλοι μας να είμαστε ευγνώμονες στον Φίλιππο Πετσάλνικο, που ονειρεύτηκε μικρός πως μια μέρα θα γίνει πρωθυπουργός και έτσι το σύστημα κατέρρευσε εν μια νυκτί! Ήταν η αφορμή για πρώτη φορά το οικοδόμημα να κλυδωνιστεί τόσο, ώστε ο κίνδυνος να καταπλακωθούν όλοι τους, επανέφερε επιτέλους την κοινή λογική. Το αίσθημα της πολιτικής επιβίωσης και η διαπίστωση πως η ιστορία αυτή δεν πάει άλλο, έβαλαν επιτέλους ένα τέλος στην φαρσοκωμωδία. Η συνέχεια το καλοκαίρι στο Δελφινάριο! Όμως επειδή ως γνωστόν ουδέν καλόν αμιγές κακού, οι συνθήκες μοιάζουν περισσότερο ώριμες από ποτέ για να γυρίσει η χώρα σελίδα.

Οι περιπτώσεις των κυρίων Καραμανλή και Παπανδρέου, που παρότι αρχικά θεωρήθηκαν ως η απαρχή μια νέας εποχής, εν τέλει σηματοδοτούν το τέλος μιας άλλης. Της "Ελληνικής Φεουδαρχικής Δημοκρατίας". Των γόνων και των επιγόνων, που επί τρεις γενιές κυβέρνησαν τη χώρα. Οι δύο τελευταίοι της δυναστείας, αντλώντας εξουσία από το κληρονομικό δίκαιο, χωρίς προσόντα, με μηδενική εργασιακή εμπειρία, με μόνο εφόδιο το όνομά, οδήγησαν τη χώρα εδώ που είμαστε σήμερα.

Οι παράλογες και ακατανόητες προσπάθειες του κ. Παπανδρέου να κερδίσει με κάθε τρόπο πολιτικό χρόνο, τελικά είχαν τελικά αντίθετο αποτέλεσμα, καθώς επιτάχυναν τις εξελίξεις. Ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν περισσότερο ώριμες για την αναδιαμόρφωση του πολιτικού τοπίου. Η παρουσία και το ανάστημα του κ. Παπαδήμου, ακόμη και αν επιχειρηθεί από κάποιους που φοβούνται τις συγκρίσεις να κοντύνει, ή να εγκλωβιστεί στα καλούπια του πολιτικού συστήματος, θα απελευθερώσει φυγόκεντρες δυνάμεις.

Η κοινωνία, ψάχνει εναγωνίως να πατήσει σε στέρεο έδαφος και να νιώσει ασφάλεια. Να δει επιτέλους το πολιτικό παιγνίδι να παίζεται με γνώμονα το καλό της πατρίδας. Δεν αντέχει άλλο στην αβεβαιότητα, τις σκοπιμότητες, τις προσωπικές πολιτικές και τον καιροσκοπισμό.  
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Γιατί κάποιοι ελεεινολογούν κατά Παπαδήμου;

9 Νοεμβρίου 2011

Ο μεγάλος κίνδυνος του πολιτικού συστήματος σήμερα θα ήταν η απόλυτη αναίρεσή του, η αποδόμηση και εν τέλει η γελοιοποίηση του! Θεωρητικά η σοβαρότερη απειλή, κυρίως σε ότι αφορά την κυβέρνηση που έχει την ευθύνη για την κατάρρευση και τον πρωτοφανή διασυρμό της χώρας, θα ήταν η βελτίωση της κατάστασης από μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Φανταστείτε το θεωρητικό ενδεχόμενο, μια κυβέρνηση χωρίς τους κυρίους Παπανδρέου και Βενιζέλο, να πετύχαινε στον μικρό χρόνο του βίου της, την αντιστροφή του εις βάρος μας κλίματος και τη βελτίωση, έστω και κατ’ ελάχιστο, των όρων δανεισμού μας! Θα ήταν το Βατερλό της εμπροσθοφυλακής του ΠΑΣΟΚ. Η απόλυτη απαξίωση, αλλά και η αφορμή για αναζήτηση πολιτικών ευθυνών που μπορούσαν να οδηγήσουν σε σοβαρές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας.

Ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να κάνει ανεπανόρθωτη ζημιά και μάλιστα εν μέσω προεκλογικής περιόδου, ήταν ο Λουκάς Παπαδήμος, διαπρεπής προσωπικότητα, με κύρος, αναγνώριση, γνώση του αντικειμένου και ασφαλώς υψηλές γνωριμίες. Προσόντα που τον καθιστούσαν εν δυνάμει απειλή. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς, πως είχε συμμετάσχει σε περισσότερα από εκατό (!) συμβούλια ecofin, συμβούλια υπουργών, συνεδριάσεις των G 20 κλπ!

Ήταν ο μοναδική αποτελεσματική λύση στις παρούσες συνθήκες. Ικανός ο ίδιος να αλλάξει την εικόνα της χώρας και, κυρίως, να βάλει σε μια τάξη τις εκκρεμότητες που έχουμε με τους δανειστές μας. Αυτό στην παρούσα φάση ήταν ανεπιθύμητο και επικίνδυνο και έτσι κάποιοι φρόντισαν να τον βγάλουν από το παιγνίδι, προσδίδοντάς του μάλιστα ανεύθυνη συμπεριφορά και προκλητικές απαιτήσεις. Ότι δήθεν ζητούσε την απομάκρυνση προσώπων, μεταξύ αυτών του κυρίου Βενιζέλου, ή ότι απαιτούσε την υπουργοποίηση “δικών” του ανθρώπων, όπως ο κ. Ράπανος.

Απόλυτα διασταυρωμένες πληροφορίες που δεν επιδέχονται διάψευση, λένε πως ουδέποτε τέθηκαν στο τραπέζι από την πλευρά του κυρίου Παπαδήμου ονόματα, απαιτήσεις, όροι ή προϋποθέσεις. Αντιθέτως δεν υπήρξε οποιασδήποτε μορφής διαπραγμάτευση. Είχε μεν ειδοποιηθεί για τις προθέσεις του πρωθυπουργού και κλήθηκε να επιστρέψει εσπευσμένως στη χώρα, αλλά μέχρι εκεί. Πέραν τούτου ουδέν!

Ωστόσο, ακριβώς την ίδια ώρα που από το ΠΑΣΟΚ διέρρεαν στα ΜΜΕ το όνομά του ως μεταβατικού πρωθυπουργού, στο υπουργικό συμβούλιο, στέλεχος της κυβέρνησης, από αυτά που έχουν λόγο στις εξελίξεις, είπε, πως “πρόκειται για επιλογή που πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε, καθώς θέλουν να τον επιβάλλουν τα μεγάλα συμφέροντα”. Ήταν προφανές πως ο κ. Παπαδήμος έπρεπε να βγει από το κάδρο και, μάλιστα, στιγματισμένος.

Διέρρεαν το όνομά του από τη μία πόρτα ως τη λύση για το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα και από την άλλη, επίσης με διαρροές, έκαιγαν το χαρτί του. Αυτή για πολλούς ήταν και η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα! Και μαζί η απόδειξη πως τα πολιτικά παιγνίδια μπορούν να παίζονται ακόμη και επάνω από το βαριά λαβωμένο σώμα της χώρας. Ο λαός δεν θα τους το συγχωρήσει ποτέ!

Το πολιτικό σύστημα έχει χρεοκοπήσει και επιβεβαίωση είναι η ένδεια προσωπικοτήτων που να εμπνέουν κύρος και εμπιστοσύνη στην κοινωνία. Είναι όλοι αυτοί που με σκυμμένο το κεφάλι παρακολουθούσαν τον κ. Σόιμπλε να χαχανίζει δημοσίως και να διακωμωδεί τις παράλογες εξελίξεις στη χώρα μας ή διάβαζαν τους αδιανόητους χαρακτηρισμούς των κυρίων Σαρκοζί και Ομπάμα για τον Έλληνα πρωθυπουργό. Άραγε, θα συνέβαινε το ίδιο αν σήμερα στα πράγματα ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ανδρέας Παπανδρέου; Όχι ασφαλώς…
Δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr