Ε, όχι και κήνσορες οι βουλευτές!

6 Μαίου 11

Όλα έχουν τα όριά τους, ακόμη και η υποκρισία. Αφορμή η υπόθεση με τα αναδρομικά των πρώην βουλευτών, που προκάλεσε υποτίθεται οργίλες αντιδράσεις στους εν ενεργεία βουλευτές. «Δεν μπορεί ο κόσμος να κάνει θυσίες και να υπάρχουν τέτοιες προκλήσεις» λέει ο ένας, «είναι προσβλητικές και ανήθικες τέτοιου είδους πρακτικές» λέει ο άλλος, «θα προβούµε σε κάθε απαραίτητη ενέργεια ώστε να μην ικανοποιηθεί η απαίτηση», λέει ο τρίτος. Τα ίδια λέει και ο τέταρτος, ο πέμπτος, ο έκτος, ο έβδομος και πάει λέγοντας.

Αθώοι του αίματος όλοι τους λοιπόν, συγκλονισμένοι, οργισμένοι, έξω φρενών! Κάποιοι, μάλιστα, φρόντισαν εμφατικά να δηλώσουν ή να διαρρεύσουν πως δεν περιλαμβάνονται στις σχετικές λίστες (παραλείποντας να δηλώσουν πως όταν έγινε η προσφυγή δεν ήταν πρώην, αλλά εν ενεργεία βουλευτές). Συμπτωματικά, όλοι τους ξεχνούν να πουν πως η διεκδίκηση των αναδρομικών από τους συνταξιούχους βουλευτές, βασίζεται σε νόμους και διατάξεις που η Βουλή ψήφισε και που ποτέ δεν επιχειρήθηκε να αλλάξουν.

Ο λόγος είναι απλός! Αυτά που διεκδικούν ως αναδρομικά οι πρώην βουλευτές, τα παίρνουν σε ζεστό χρήμα εδώ και πάρα πολλά χρόνια οι νυν! Όσες φορές με διάφορα νομικά τεχνάσματα οι δικαστές έδιναν αύξηση στον εαυτό τους (μέσω του «Μισθοδικείου»), αντίστοιχη αύξηση έπαιρναν το επόμενο πρωί και οι βουλευτές. Επομένως γιατί να αλλάξει το περίφημο Ζ’ ψήφισμα της Βουλής το 1975 που εξομοιώνει τις αποδοχές των βουλευτών με αυτές του προέδρου του Αρείου Πάγου; Αντίθετα για να το σιγουρέψουν το συμπεριέλαβαν στο προοίμιο του Συντάγματος.

Προκλητικές θεωρεί η κυβέρνηση τις αξιώσεις των συνταξιούχων βουλευτών, γιατί όπως λέει την ίδια στιγμή, οι υπόλοιπες κατηγορίες συνταξιούχων υφίστανται συρρίκνωση των αποδοχών τους εξαιτίας της κρίσης! Όμως δεν είναι προκλητικό οι βουλευτές να είναι οι μοναδικοί Έλληνες, που παίρνουν δύο συντάξεις; Αρκούν 17 χρόνια στη Βουλή, τα μισά απ’ όσα χρειάζεται κατά μέσο όρο ένας κανονικός εργαζόμενος για να βγάλουν σύνταξη κοντά στα 5500 ευρώ. Σε αυτά προσθέστε και την σύνταξη του ταμείου τους!

Το καταπληκτικό είναι πως όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη! Επειδή κάποιοι νυν υπουργοί και βουλευτές θυμήθηκαν ξαφνικά το περίφημο «ότι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό» ας απαντήσουν οι ίδιοι για τα του οίκου τους.

Άλλωστε, νόμιμα προσέλαβαν στη Βουλή τα παιδιά τους, νόμιμα εισπράττουν φως, νερό, τηλέφωνο, έχουν δωρεάν αυτοκίνητο, συνεργάτες, έχουν ασυλία απέναντι στο νόμο. Νόμιμα (ενώ είναι στα καθήκοντά τους) πληρώνονται extra (και αδρά) για συμμετοχή σε επιτροπές και θερινά τμήματα κλπ.

Υπάρχει, άραγε, πιο ανήθικη και επαίσχυντη ρύθμιση από αυτή που ίσχυε μέχρι χθες (προς τιμήν του την κατήργησε ο Ανδρέας Λοβέρδος, παρά τον πόλεμο και τις πιέσεις που δέχθηκε), που επέτρεπε στους γιατρούς βουλευτές, όταν δεν επανεκλέγονταν να διαλέγουν νοσοκομείο και να συνεχίσουν την καριέρα τους στο Δημόσιο ως διευθυντές κλινικής, ακόμη κι αν το νοσοκομείο δεν τους χρειάζεται;

Για όλα αυτά, κανείς από όσους σήμερα έπεσαν από τα σύννεφα και αντέδρασαν με οργή, ποτέ δεν μίλησε. Δυστυχώς ο λαϊκισμός περισσεύει, όπως άλλωστε και το δούλεμα.
δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

Όταν το παράδοξο εκλαμβάνεται ως αυτονόητο!

29 Aπριλίου 11

Είναι γνωστό ότι με τα αυτονόητα δεν τα πάμε καλά ούτε ως χώρα ούτε ως κοινωνία. Αντίθετα, έχουμε μια ανεξήγητη ροπή προς το παράδοξο, το οποίο στα μάτια μας συνήθως φαντάζει ως αυτονόητο. Για παράδειγμα, πόσο αυτονόητο είναι το γεγονός ότι το 2007 η κυβέρνηση που ευθύνεται για μια από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, υπερψηφίστηκε από το εκλογικό σώμα;

Θυμηθείτε ότι λίγο μετά την τραγωδία, εκείνο το καλοκαίρι που έγιναν στάχτη εκατομμύρια στρέμματα, κάηκαν χιλιάδες σπίτια και χάθηκαν δεκάδες ανθρώπινες ζωές, η κυβέρνηση Καραμανλή, που αποδεδειγμένα είχε τεράστιες ευθύνες, κέρδισε τις εκλογές με διαφορά τεσσάρων μονάδων. Ωστόσο, η ανικανότητά της, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε με εξίσου δραματικό τρόπο, όταν δύο χρόνια μετά την επανεκλογή της, οδήγησε ουσιαστικά τη χώρα στη χρεοκοπία.

Σήμερα και πάλι η χώρα περνάει δύσκολες στιγμές. Τις δυσκολότερες από την εποχή της μεταπολίτευσης. Δεν μιλάμε πλέον για μια κρίση χρέους, αλλά για κάτι πολύ χειρότερο: Τον ορατό κίνδυνο να μπει σε δοκιμασία η συνοχή της κοινωνίας. Να υπάρξει περιθωριοποίηση μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού. Όποια προσπάθεια έχει γίνει μέχρι σήμερα από την κυβέρνηση για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα μοιάζει ατελέσφορη.

Εκτός αν θεωρείται αυτονόητη επιτυχία, όπως κυβερνητικά στελέχη θριαμβολογούν, ο περιορισμός του ελλείμματος στο 9,6% του ΑΕΠ, κάτι που έχουν πληρώσει από την τσέπη τους εκατομμύρια συμπολίτες μας, μισθωτοί και συνταξιούχοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ανήκαν καν στις προνομιούχες τάξεις.

Το αυτονόητο θα ήταν σε τόσο κρίσιμες καταστάσεις να υπάρχει στην κοινή γνώμη η αίσθηση της εθνικής προσπάθειας. Ότι η κυβέρνηση έχει απόλυτη επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης και των ευθυνών της και πως αταλάντευτα, με συνοχή, με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης και με σχέδιο, αντιμετωπίζει την κατάσταση. Χωρίς σκοπιμότητες, παραβλέποντας το πολιτικό κόστος, χωρίς να χαρίζεται εκεί όπου δεν την παίρνει και να γίνεται ανάλγητη εκεί όπου μπορεί να το κάνει.

Το παράδοξο (και επικίνδυνο) θα ήταν να υπήρχε τέτοιες κρίσιμες ώρες πρόβλημα συνοχής και συναντίληψης μεταξύ των μελών της κυβέρνησης. Να υπάρχουν καθημερινά διαφωνίες και γκρίνιες μεταξύ των κορυφαίων υπουργών και μάλιστα σε ζωτικής σημασίας ζητήματα. Ο καθένας να βγαίνει και να λέει το μακρύ και το κοντό του, ασκώντας κριτική στις αποφάσεις της κυβέρνησης στην οποία ο ίδιος ανήκει. Το αυτονόητο θα ήταν ο πρωθυπουργός, σε αυτές τις περιπτώσεις, να λειτουργεί με το ειδικό βάρος και το κύρος του αξιώματός του.

Αλλά είπαμε: το τι είναι αυτονόητο και τι είναι παράδοξο στη χώρα μας είναι υπό συζήτηση. Μήπως δεν είναι παράδοξο, εντέλει, να περιμένεις σωτηρία από τη γενιά των πολιτικών που δημιούργησαν το πρόβλημα;
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

200 με απόδειξη, 100 χωρίς. Γυρίσαμε στα ίδια

27 Απριλίου 11

Στην Ελλάδα, ως γνωστόν, έχουμε μερικά από τα καλύτερα σύντομα ανέκδοτα. Όπως, ας πούμε, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η εξάλειψη της διαφθοράς στο δημόσιο, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας… Το ένα καλύτερο από το άλλο! Χρόνια τώρα, αν και υποτίθεται πως αποτελούν τον ευσεβή πόθο όλων των κυβερνήσεων, τα προβλήματα αυτά ούτε λύθηκαν, ούτε αντιμετωπίστηκαν, αντιθέτως επιδεινώθηκαν με τα γνωστά αποτελέσματα για τη χώρα. Εκατοντάδες νόμοι, ρυθμίσεις, δεσμεύσεις, εξαγγελίες, το μόνο που κατάφεραν ήταν απλώς να επιδεινώσουν την κατάσταση και να κάνουν πιο σύνθετο το πρόβλημα.

Ανακοινώνεται αυτές τις μέρες πομπωδώς από την κυβέρνηση, για παράδειγμα, ένα τριετές επιχειρησιακό σχέδιο κατά της φοροδιαφυγής με στόχο την είσπραξη 3,5 δισ. ευρώ από ομάδες «υψηλού κινδύνου», όπως καταθέτες εξωτερικού, ελεύθεροι επαγγελματίες με υψηλά εισοδήματα, κατασκευαστές οικοδομών, κάτοχοι ακινήτων μεγάλης αξίας κλπ. Μάλιστα, την επιτυχία του εγχειρήματος εγγυάται η συνεργασία τεσσάρων υπουργών, που θα συνυπογράφουν και το σχέδιο δράσης. (Για την ιστορία είναι οι ίδιοι υπουργοί που ίδρωσαν να συμφωνήσουν στις διατάξεις του φορολογικού νομοσχεδίου).

Δηλαδή, αναρωτιέται ο αφελής μισθωτός που τον έχουν στύψει σαν λεμονόκουπα, οι ομάδες «υψηλού κινδύνου» για φοροδιαφυγή μέχρι σήμερα ελέγχονταν ελλιπώς, ή ενδεχομένως και καθόλου; Και όλα αυτά που ακούγαμε κάθε λίγο και λιγάκι, ακριβώς για όλους αυτούς ήταν ψέματα; Η εντύπωση που είχε σχηματίσει η κοινή γνώμη από όσα κατά καιρούς ανακοινώνει ή διαρρέει το υπουργείο Οικονομικών και το ΣΔΟΕ, είναι πως όλοι αυτοί πιάστηκαν ήδη στη φάκα και έχουν κληθεί να πληρώσουν τα οφειλόμενα χρόνων!

Μα μόλις τον περασμένο μήνα δεν ψηφίστηκε το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που προβλέπει, υποτίθεται, σκληρά μέτρα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής; Όπως άρση του φορολογικού απορρήτου, οικονομική αστυνομία, οικονομικό εισαγγελέα, δημόσια διαπόμπευση, αλλά και φυλάκιση των φοροφυγάδων και πολλά άλλα.

Προφανώς, υπάρχει λόγος που γίνονται όλα αυτά. Και ο λόγος είναι πως η πραγματικότητα αποτυπώνεται σε αριθμούς και δεν μετριέται ούτε με λόγια ούτε με μέτρα. Υπάρχει δραματική υστέρηση στα έσοδα και η αιτία δεν είναι μόνο η ύφεση, όπως επισήμως διατείνεται η κυβέρνηση, αλλά η αδυναμία να λειτουργήσει ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός. Απονευρωμένες, ανοργάνωτες, με ελλείψεις και χωρίς κατεύθυνση, οι περισσότερες εφορίες, ουσιαστικά υπολειτουργούν.

Με εξαίρεση κάποιες «επίλεκτες» υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών, ο μηχανισμός είσπραξης των φόρων δεν αποδίδει. Γίνεται αντιληπτό, πλέον, πως μόλις κατακάθισε ο κουρνιαχτός από τα πρώτα μέτρα και τα επικοινωνιακά τρικ που φόβισαν πρόσκαιρα κάποιες κατηγορίες ελευθέρων επαγγελματιών που συστηματικά κλέβουν το κράτος, σιγά σιγά γυρίζουμε εκεί που είχαμε μείνει και, μάλιστα, με χειρότερους όρους. Διακόσια ευρώ με απόδειξη, εκατό χωρίς. Χίλια ευρώ με απόδειξη, πεντακόσια χωρίς! Κυνικός και αδιάντροπος εκβιασμός, που έγινε ξανά καθημερινότητα. Με τη διαφορά πως, πλέον, δύσκολα λες όχι.
Δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr

Γυρίσαμε οκτώ χρόνια πίσω και συνεχίζουμε!

22 Απριλίου 11

Το θέμα πλέον δεν είναι αν η Ελλάδα θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της ή όχι. Αυτό έχει προεξοφληθεί ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα συμβεί μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, οι συνεχείς αναφορές οικονομικών παραγόντων και αξιωματούχων ξένων κυβερνήσεων σε αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, δημιουργούν πλέον ένα ασφυκτικό περιβάλλον στην οικονομία και φαίνεται πως οδηγούν τις εξελίξεις.

Αλλά και να μην συμβεί στα επόμενα δύο χρόνια, θα γίνει υποχρεωτικά μετά το 2013 με χειρότερους όρους. Η διαδικασία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, στον οποίο με βεβαιότητα θα προσφύγει η Ελλάδα, δεν αφήνει περιθώρια. Επιβάλλει τους όρους και τις προϋποθέσεις, οδηγώντας μάλιστα σε ένα καινούργιο μνημόνιο, πιθανότατα με χειρότερους όρους σε σχέση με σήμερα.

Το ερώτημα είναι πού πάει η ιστορία και αν υπάρχει λύση. Το μέγεθος του προβλήματος, εκ των πραγμάτων υπερβαίνει τις πολιτικές ηγεσίες της χώρας. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος έχουμε γυρίσει ήδη οκτώ χρόνια πίσω και συνεχίζουμε! Οι μισθοί έχουν υποτιμηθεί στο επίπεδο του 2003, ενώ για φέτος προβλέπεται περαιτέρω επιδείνωση τουλάχιστον κατά 5% έως 6%. Παράλληλα η ανεργία στο τελευταίο τρίμηνο του 2011 αναμένεται ότι θα αγγίξει το 18%, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 1.000.000 ανέργους!

Με τον τρόπο που αντιμετωπίζει η χώρα τα προβλήματα, οδηγούμαστε από αδιέξοδο σε αδιέξοδο. Πρακτικά το πολιτικό σύστημα έχει χρεοκοπήσει. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκονται στο ναδίρ της αξιοπιστίας, ενώ οι συνθήκες είναι ιδανικές να εκθρέψουν κάθε μορφής λαϊκισμό, αλλά και να γεννήσουν επικίνδυνους και πονηρούς προφήτες.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση που έχει κατατεθεί μέχρι στιγμής, είναι αυτή του Αλέκου Παπαδόπουλου για τη συγκρότηση της λεγόμενης «Ατζέντας 2020». Μιας ευρύτερης πολιτικής συμφωνίας για τη ριζική αναμόρφωση και ανασυγκρότηση της χώρας. Που να περιλαμβάνει το μνημόνιο και το σύμφωνο σταθερότητας, αλλά που κυρίως να κινείται πέρα από εκεί. Να περιλαμβάνει τη δικαιοσύνη, την παιδεία, τη δημόσια διοίκηση, την υγεία, τον τουρισμό, τη μεταποίηση. Όλους εκείνους τους τομείς της δημόσιας ζωής, που σήμερα πάσχουν. Μια συγκροτημένη παρέμβαση με βαθιές τομές, απαλλαγμένη από λαϊκίστικες αντιλήψεις και συμφέροντα, ιεραρχημένη και στοχευμένη σε τομείς, που θα ακολουθείται με ευλάβεια.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Ποιος θα υλοποιήσει την ατζέντα, ακόμη και αν αυτή υπερψηφιστεί σε δημοψηφισματικού χαρακτήρα εκλογές, όπως προτείνει ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Ποιες είναι σήμερα οι δυνάμεις εκείνες που περιγράφονται ως οι δυνάμεις του ορθολογισμού και του ευρωπαϊκού προσανατολισμού; Αλλά ακόμη και αν υπάρχουν, τι πιθανότητες έχουν να πετύχουν κάτι σε ένα σκηνικό καχυποψίας, λαϊκισμού και συνενοχής των περισσοτέρων εξ ημών; Το δυσάρεστο είναι πως δεν φαίνεται κάτι καινούργιο στον ορίζοντα και οι εκλογές δεν αργούν να έλθουν.

Η απεικόνιση της θλιβερής πραγματικότητας

16 Απριλίου 11

Οι λόγοι που βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο έχουν κατ’ επανάληψη αναλυθεί. Είναι ασφαλώς η παγκόσμια οικονομική ύφεση, αλλά σε ότι αφορά τα καθ’ ημάς είναι κυρίως οι γνωστές αμαρτίες του πολιτικού συστήματος. Αμαρτίες και αδυναμίες που περικλείουν μέσα τους την διαφθορά, τη σπατάλη και τον κομματισμό, αλλά και την απουσία οράματος, την έλλειψη σχεδιασμού και την ανικανότητα των διοικούντων.

Αρκεί μια βόλτα στο παραλιακό μέτωπο, στα πανάκριβα ολυμπιακά έργα για να δείτε να απεικονίζεται όλη αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας και των διοικούντων της. Είναι ακριβώς η αποτύπωση της πραγματικότητας και η εξήγηση της κακοδαιμονίας μας.

Εικόνα εγκατάλειψης, αθλιότητας και παρακμής παντού. Βρωμεροί χώροι, εγκαταλελειμμένοι, λεηλατημένοι, απροσπέλαστοι. Όλη η παραλιακή ζώνη, με εξαίρεση το Παλαιό Φάληρο όπου ένας ικανός δήμαρχος κατάφερε το ακατόρθωτο, στοιχειώνει από τα λείψανα των ολυμπιακών εγκαταστάσεων.

Έργα άχρηστα, πληρωμένα με δισεκατομμύρια ευρώ, ενδεχομένως αρκετές φορές πάνω από την πραγματική τους αξία, είναι εκεί και χάσκουν σαν σύγχρονα μνημεία της παρακμής μας. Σχεδιάστηκαν, χρυσοπληρώθηκαν, κατασκευάστηκαν και εγκαταλείφτηκαν! Κανείς δεν σκέφτηκε πως εκτός από τις τσέπες που φούσκωσαν από τα εκατομμύρια που μοιράστηκαν ανεξέλεγκτα δεξιά και αριστερά, υπάρχει η κοινωνία, η πραγματική οικονομία και το δημόσιο συμφέρον.

Η οργή γίνεται μεγαλύτερη για όποιον ζήσει την εμπειρία της Βαρκελώνης και κάνει τις σχετικές συγκρίσεις. Εκεί οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις είναι το σημείο αναφοράς. Πλήρωσε ο Ισπανικός λαός έργα που είχαν σχεδιαστεί να αλλάξουν την εικόνα της πόλης, να αναβαθμίσουν θεαματικά το επίπεδο της ζωής των κατοίκων και να προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες.

Είναι τόσο κραυγαλέα η αντίθεση, που προκαλεί θλίψη, οργή και απογοήτευση, αλλά εξηγεί και τα συμβαίνοντα σήμερα. Αντίστοιχα παραδείγματα θα βρει κανείς στο Σίδνεϊ, το Μόναχο, τη Μόσχα, τη Σεούλ.

Μην αναζητάτε αλλού τους λόγους που σήμερα είμαστε εξαρτημένοι από τις διαθέσεις των δανειστών μας και μας επιβάλλονται μέτρα ξανά και ξανά. Οι πολύτιμοι πόροι της χώρας όλα αυτά τα χρόνια, μοιράστηκαν και φαγώθηκαν ανεξέλεγκτα. Και η ολυμπιακή κληρονομιά είναι το «χρυσό» παράδειγμα. Το επίσης δυσάρεστο είναι πως στην ολυμπιακή κληρονομιά, περιλαμβάνεται και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που συνεχίζει να είναι στα πράγματα. Δεξιά και αριστερά!

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Αν δεν είχε γίνει η απεργία στα ΜΜΕ…

11 Απριλίου 11

Άραγε τι θα είχε γίνει αν την περασμένη Πέμπτη, δεν υπήρχε η απεργία των ΜΜΕ; Τι εξελίξεις θα έφερνε το σφυροκόπημα του υπουργού Οικονομικών από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τα τυχερά παιχνίδια; Όλα τα σενάρια θα ήταν ανοικτά. Από την αποπομπή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, τον σαρωτικό ανασχηματισμό έως την απειλή εκλογών. Το πιθανότερο σενάριο είναι πως θα περνούσαμε ένα Σαββατοκύριακο δραματικών εξελίξεων.
Κατ’ αρχήν, αν το βράδυ της Πέμπτης, οι βαριές κουβέντες που λέχθηκαν στον ΚΤΕ, ακούγονταν στα παράθυρα των δελτίων ειδήσεων, ή την επομένη δηλώνονταν στις εφημερίδες, ακριβώς όπως διατυπώθηκαν στη Βουλή, θα είχαμε διαγραφή βουλευτών. Ενός, δύο, τριών, τεσσάρων… Εξαρτάται πόσοι θα έβγαιναν να επαναλάβουν δημοσίως όσα είχαν πει νωρίτερα στη Βουλή. Περί «στυγνού εισπρακτικού μέτρου», περί «ανήθικου νομοθετήματος», περί «κοροϊδίας» και πολλών άλλων.

Δεν υπήρχε πιθανότητα να μη διαγραφεί ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, που θα ταύτιζε νομοσχέδιο που είχε εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο, με νόμο που νομιμοποιεί τα ναρκωτικά και την πορνεία! Στην περίπτωση αυτή η κυβέρνηση θα είχε δεχθεί πρωτοφανές στραπάτσο στη δημόσια εικόνα και το κύρος της, ενώ η πλειοψηφία της στο Κοινοβούλιο θα ήταν πλέον οριακή.

Έμπειρος πολιτικός υψηλού κύρους, που κατά καιρούς έχει περάσει από σημαντικά υπουργεία, μου έλεγε πως «αν αυτό είχε συμβεί με υπουργό του Ανδρέα Παπανδρέου, αυτομάτως ο υπουργός θα είχε πάει σπίτι του». Θα είχε απολυθεί «πάραυτα». Ο πρωθυπουργός δεν είναι μπαμπάς κανενός, μου έλεγε γελώντας για τον τρόπο που το χειρίστηκε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου,. «Δεν είναι δυνατόν να λέει ο υπουργός, ότι επειδή αυτό που έγινε τον υπερβαίνει, θα πάει στον πρωθυπουργό. Είναι δείγμα απειρίας και έλλειψης πολιτικού κριτηρίου όλα αυτά».

Το νομοσχέδιο για τα τυχερά παιγνίδια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα περάσει από τη Βουλή, διότι πρέπει να συγκεντρωθούν 700 εκατομμύρια ευρώ στο κρατικό ταμείο. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει με το πακέτο μέτρων 22 δισ. ευρώ, που ακολουθεί. Εκεί οι αντιδράσεις -αν υπάρξουν- θα έχουν άλλο ειδικό βάρος και θα προκαλέσουν βίαιες αντιδράσεις. Για την ώρα απεργία στα ΜΜΕ δεν προβλέπεται. Αν και ποτέ κανείς δεν ξέρει…
Δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr