Μια ρεαλιστική πρόταση για να σταματήσει η σκανδαλολογία!

10 Ιουλίου 10

Υπάρχει άραγε τρόπος να ξεμπλέξει αυτό το κουβάρι; Κάθε μέρα που περνάει ακούμε και μαθαίνουμε απίθανα πράγματα. Η διαπίστωση εκτός από δυσάρεστη, είναι και ανησυχητική, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις και τα ιστορικά χαμηλά ποσοστά που συγκεντρώνουν αθροιστικά τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, χωρίς όμως από την άλλη να κερδίζουν πόντους τα λεγόμενα μικρότερα.

Πλέον όποια πέτρα και αν σηκώσεις, σκάνδαλο θα βρεις! Είναι τόσα πολλά δε, ώστε να δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας στην πολιτική ζωή. Είναι προφανές πως παράγουμε περισσότερα σκάνδαλα, απ’ όσα μπορούμε να καταναλώσουμε.

Και στο παρελθόν πάντως υπήρχαν περίοδοι που αποκαλύπτονταν κάθε τρεις και λίγο, σημεία και τέρατα. Και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ. Άλλωστε πολλά από όσα μαθαίνουμε σήμερα, αφορούν το παρελθόν και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Εκτός από την κούραση του κόσμου, την εξίσωση όλων προς τα κάτω (αυτό αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις) είναι και η πραγματικότητα της κρίσης και όσων έχει επιφέρει στις ζωές μας. Υπάρχει διάχυτη απογοήτευση αλλά και οργή, από τα λάθη και τις παραλήψεις όλων αυτών, που οδήγησαν τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα.

Όμως το ξέρουμε πλέον όλοι, ακόμη και ο τελευταίος πολίτης, πως το σύστημα ολόκληρο «ζέχνει». Είτε αφορά τα εκατομμύρια της Siemens, είτε την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, είτε τις προσλήψεις κομμωτών και μακιγιέρ για την επιμέτρηση της αγροτικής γης, η ουσία είναι μια: Ο πολιτικός κόσμος χάνει πλέον κάθε ψήγμα αξιοπιστίας! Τελεία και παύλα.

Οι εξεταστικές στη βουλή δεν ξεφεύγουν από την στενή κομματική λογική και δεν κάνουν άλλο από το να ανακυκλώνουν το πρόβλημα. Δείτε το πρώτο δείγμα με τα πορίσματα για το Βατοπέδι, για να καταλάβετε. Κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η ιστορία.
Η ιδέα είναι απλή. Ας πάρουν την πρωτοβουλία οι δύο προηγούμενοι πρωθυπουργοί. Και ο Σημίτης και ο Καραμανλής, χρεώνονται με μύρια όσα. Για ολιγωρίες, για παραλήψεις, για σωρεία σκανδάλων από ανθρώπους του στενού περίγυρού τους.

Είναι μια καλή ευκαιρία, να βγουν και να μιλήσουν ανοικτά. Για όσα τους καταμαρτυρούν, αλλά και για την παθογένεια του συστήματος. Γνωρίζουν το πρόβλημα καλύτερα από τον καθένα. Άλλωστε και οι δικές τους ευθύνες, είναι τεράστιες. Να πουν τα πράγματα με το όνομά τους!

Να ακουστεί χωρίς μισόλογα η αλήθεια. Να αποκαλύψουν πως δουλεύει το σύστημα, ποιοι κινούν τα νήματα, πως λειτουργεί η διαπλοκή. Και να προτείνουν λύσεις. Να φανούν χρήσιμοι στον τόπο, καθώς πλέον λογικά δεν πρέπει να έχουν λόγο να φοβούνται. Είναι οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν. Και τον τόπο θα βοηθήσουν, αλλά και την υστεροφημία τους. Κυρίως όμως θα ακούσει ο Ελληνικός λαός την αλήθεια.

Ζούμε ακόμη, στην εποχή της μεταπολίτευσης!

3 Ιουλίου 10

Το γεγονός πως η πρωτοφανής κρίση που βιώνουμε στη χώρα μας, οφείλεται κατά κύριο λόγο σε πολιτικά αίτια και λιγότερο σε αμιγώς οικονομικά, έχει γραφεί και έχει αναλυθεί κατ’ επανάληψη. Η γενικευμένη διαφθορά, ο κομματισμός, το πολιτικό κόστος, ο ανορθολογισμός, η αναξιοκρατία και οι λοιπές ασθένειες και αμαρτίες του πολιτικού μας συστήματος, οδήγησαν τα πράγματα εδώ που είναι σήμερα.

Ατυχώς, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, έπεσε τη στιγμή που ο κόσμος όλος ζούσε στη σκιά μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης. Και αυτό έκανε τα πράγματα να πάρουν την τροπή που πήραν, με τις ολέθριες συνέπειες στην οικονομία της χώρας.

Από το 1974 μέχρι σήμερα ως έθνος, συζητούμε τα ίδια πράγματα, προβληματιζόμαστε για τις ίδιες αδυναμίες, αναζητούμε λύσεις στα ίδια προβλήματα. Ζούμε τις συνέπειες μιας πολιτικής ζωής, όπου αυτόν τον τόπο τον κυβερνούσε πάντα ο λιγότερο κακός και όχι υποχρεωτικά ο καλύτερος! Συνήθως η ψήφος δεν ήταν θετική για τον νικητή, αλλά αρνητική για τον χαμένο.

Σε αυτό το κλίμα πορευόμαστε χρόνια τώρα, θεωρώντας κάθε φορά πως κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι. Ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να κλείσει ο φαύλος κύκλος και να γυρίσουμε ως έθνος σελίδα. Πιστέψαμε πως επιτέλους αυτό θα συνέβαινε με την αποχώρηση από την πολιτική ζωή των δεινόσαυρων (Καραμανλής, Παπανδρέου, Μητσοτάκης). Το ίδιο πιστέψαμε αργότερα με την επικράτηση του Σημιτικού εκσυγχρονισμού, ομοίως λίγο μετά με την εμφάνιση στα πράγματα του «νέου και άφθαρτου» Καραμανλή.

Το αποτέλεσμα ήταν τζίφος, ξανά και ξανά. Σκάνδαλα, διαφθορά, κομματισμός, αναξιοκρατία... Τα πρόσωπα μπορεί να άλλαζαν, οι νοοτροπίες όχι.
Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου δεν είναι απολύτως σαφές ποιος κάνει κουμάντο.

Δυστυχώς, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα με την χρεοκοπία της χώρας, οι δυνατότητες άσκησης πολιτικής από την κυβέρνηση Παπανδρέου είναι ψαλιδισμένες και οι επιλογές της περιορισμένες. Αλλά ακόμη και έτσι, παρά τις καλές προθέσεις, οι αδυναμίες της είναι από εμφανείς, έως κραυγαλέες.

Το θέμα της αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας παραμένει ανοικτό και μάλιστα σε συνθήκες τόσο επώδυνες για την κοινωνία, που το κάνουν ακόμη σοβαρότερο. Το μαρτυρούν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η δυσφορία του κόσμου στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις. Πλέον ολοένα και σπανιότερα συναντάς πολιτικούς (κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα)σε εκδηλώσεις, που η συμμετοχή παλαιότερα ήταν αυτονόητη, όπως μεγάλες συγκεντρώσεις ή πολιτικές εκδηλώσεις.

Άρα; Άρα οι προσδοκίες που κατά καιρούς καλλιεργήθηκαν, για το τέλος της εποχής της μεταπολίτευσης και την αρχή μιας νέας, μπορούν να περιμένουν. Φαίνεται πως έχουμε δρόμο δύσβατο και μακρύ να βαδίσουμε πριν φτάσουμε στη νέα εποχή, που θα απαλλάξει τον τόπο από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

"Κουράστηκα να ζητάω και να μάχομαι για το αδύνατο"

26 Ιουνίου 10

Τριάντα και πλέον χιλιάδες άνθρωποι, διάβασαν επί μήνες, κόπιασαν και μπήκαν σε έξοδα προκειμένου να διεκδικήσουν μια θέση στο υπουργείο οικονομικών.
Οι καλύτεροι απ' αυτούς, επτακόσια άτομα που είδαν τα ονόματά τους στις λίστες των επιτυχόντων, πέρασαν από ιατρικές εξετάσεις, κατέθεσαν τα δικαιολογητικά που τους ζητήθηκαν και περίμεναν από μέρα σε μέρα την ειδοποίηση, προκειμένου να αναλάβουν εργασία. Παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους, μετακόμισαν στον τόπο της νέας δουλειάς και περίμεναν και περίμεναν και περίμεναν... Και δεν τους φώναξαν ποτέ! Κάποιες υποσχέσεις που πήραν από το Υπουργείο Εσωτερικών αποδείχθηκαν ψεύτικες...

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι η επιστολή μιας κοπέλας από τους διοριστέους και απευθύνεται στην διευθύντρια του γραφείου του Υπουργού Εσωτερικών.

"Αξιότιμη κα Χατζή,
Το όνομά μου είναι Δ.Κ. και είμαι διοριστέα του γραπτού διαγωνισμού 1Γ/2008 του ΑΣΕΠ για 877 θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών.

Θα ήθελα να σας ανακοινώσω ότι παραιτούμαι κάθε δικαιώματος μου για διορισμό, όπως αυτό συνταγματικά κατοχυρώθηκε με την ανακοίνωση του ονόματός μου στον πίνακα οριστικών αποτελεσμάτων του διαγωνισμού, καθώς έχω αμετάκλητα αποφασίσει να φύγω στο εξωτερικό.

Σας εμπιστεύομαι τη θέση που με τόσα χρόνια σπουδών, προσωπικών και οικογενειακών θυσιών και ατέλειωτου διαβάσματος κατέκτησα για την εξυπηρέτηση των κομματικών-πελατειακών αναγκών σας που αναπόφευκτα μετά τόσα χρόνια στην αντιπολίτευση έχετε.

Συγχωρήστε με γιατί σίγουρα μία θέση δεν επαρκεί για τις πολλές ανάγκες που ίσως έχετε, αλλά είναι η μόνη προσφορά που και εγώ από τη θέση μου μπορώ να κάνω για τη διάσωση της Οικονομίας και της Πατρίδας, όπως εσείς την αντιλαμβάνεστε. Μην απελπίζεστε γιατί μπορεί στην πορεία να με ακολουθήσουν σ' αυτή την ευγενική προσφορά και άλλοι συνάδελφοί μου.

Εγώ δυστυχώς δεν άντεξα το βάρος και την παράνοια της αδικίας και απόφασισα να προσφέρω την επιστημονική και προσωπική μου κατάρτιση κάπου όπου δεν θα τιμωρούμαι γιατί τόλμησα να συμμετέχω σε έναν αξιοκρατικό διαγωνισμό και τελικά να επιτύχω................................................."

Ίσως να θεωρήσετε την συγκεκριμένη επιστολή ακραία έως γραφική. Θα σας έλεγα όμως, ότι δεν απέχει πολύ από την ψυχολογική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει μετά και την τελευταία άρνηση του Υπουργού να εφαρμόσει, έστω, τον αντισυνταγματικό νόμο του παγώματος των προσλήψεων που όριζε την έναρξη της σταδιακής απορρόφησης των διοριστέων από 01/07.

Για αυτό το λόγο σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε για την ενόχληση μου αυτή. Θα είναι η τελευταία, καθώς και εγώ προσωπικά, έχω κουραστεί να ζητάω και να μάχομαι για το αδύνατο: να προσφέρω στην Πατρίδα μου αυτό για το οποίο τόσα χρόνια μόχθησα αποκτώντας 2 πτυχία και 1 μεταπτυχιακό με όρεξη και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Φαίνεται επένδυσα και εγώ και η οικογένειά μου σε λάθος δεδομένα και ελπίδες.

Συνεχίστε την έντιμη και καλή δουλειά σας. Ευχαριστώ για το χρόνο σας και σας παρακαλώ μην χρησιμοποιήσετε το όνομα μου ή τα δεδομένα της επικοινωνίας μου.
Με εκτίμηση,
Δ.Κ

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΘΟΥΝ ΔΙΠΛΕΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ;

26 Ιουνίου 10

Οι εκλογές της 4ης Σεπτεμβρίου έμοιαζαν σχεδόν «σικέ». Από τη μία η ΝΔ, ήταν πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να χάσει τις εκλογές. Έχοντας ήδη ρίξει το καράβι στα βράχια, δεν είχε άλλη επιλογή από το να παραδώσει όπως- όπως την εξουσία. Το έκανε σε μια θλιβερή προεκλογική περίοδο, στην οποία η μόνη ουσιαστική εξαγγελία ήταν η δέσμη μέτρων εις βάρος των φορολογουμένων. Αλλά ως γνωστόν με περικοπές στους μισθούς και αύξηση των φόρων δεν κερδίζεις εκλογές.

Από την άλλη ήταν το ΠΑΣΟΚ, που υποσχέθηκε να δώσει χρήμα! Σε αντίθεση με τη ΝΔ πρότεινε αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, μέτρα στήριξης των αδυνάτων, πρόνοια για τις ευπαθείς ομάδες κλπ. Όπως ήταν φυσικό η πρότασή του επιβραβεύτηκε από το εκλογικό σώμα, με αυξημένη πλειοψηφία στη βουλή.

Ατυχώς όσα ακολούθησαν, δημιούργησαν νέα δεδομένα. Με πρωτοφανή δριμύτητα σαρώθηκαν εν μια νυκτί τα πάντα και οι υποσχέσεις όλες μα όλες, μεταμορφώθηκαν σε επώδυνες ανατροπές επί δικαίων και αδίκων, ώστε να μην καταρρεύσει η χώρα. Μόλις χθες ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι τα μέτρα πρέπει να παρθούν, όσο σκληρά και αν είναι, όσο μεγάλο και να είναι το κόστος, καθώς εάν δεν εφαρμοσθούν το δημόσιο δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.

Αυτή τη φορά όμως ο Γιώργος Παπανδρέου δεν απευθύνθηκε στην κοινωνία. Απευθύνθηκε προς όσους στο κόμμα του, διατείνονται πως τα μέτρα αυτά «δεν περνάνε με τίποτα». Ότι οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι μεγάλες και ότι οι ίδιοι έχουν πρόβλημα να τα στηρίξουν υπό το βάρος της λαϊκής οργής.

Όσοι γνωρίζουν, μιλούν για εκρηκτικό κλίμα μεταξύ των πράσινων συνδικαλιστών και μεγαλοστελεχών. Όσο αυτό το κλίμα όμως μένει εκτός κοινοβουλίου, έχει καλώς. Το πρόβλημα θα προκύψει αν περάσει σε την ίδια σφοδρότητα μέσα στη βουλή, μεταξύ των πράσινων βουλευτών.

Είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η εξαγγελία εκλογών το Φθινόπωρο, θα είχε αρνητικά αποτελέσματα στην πορεία της χώρας. Όμως από την άλλη σε κάθε περίπτωση, μοιάζει να είναι η μοναδική επιλογή του πρωθυπουργού, αν το κλίμα είτε εντός του ΠΑΣΟΚ, είτε στην κοινωνία, βαρύνει ακόμη περισσότερο. Ειδικά στην περίπτωση που θα χρειαστούν και νέα μέτρα, κάτι που είναι πολύ πιθανό!

Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη. Έχει την λαϊκή εντολή και την εξουσιοδότηση η κυβέρνηση, ώστε να πάρει τόσο επώδυνα και σε τόσο μεγάλο βάθος χρόνου μέτρα; Είναι η πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία που συμβαίνει κάτι τόσο συγκλονιστικό και τόσο επώδυνο.

Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, δεν μπορεί να αποκλειστεί το σενάριο των εκλογών, είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο. Ειδικά όταν οι εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, προσφέρουν τη δυνατότητα διπλής κάλπης!

ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΑΡΑΓΕ;

19 Ιουνίου 10
Άραγε θα μάθουμε ποτέ, τι έχει συμβεί με την Οικονομία; Πως και γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, ποιος φταίει και πόσο φταίει για την κατάντια μας; Μας έλεγαν άραγε κατά καιρούς την αλήθεια ή απλώς μας δούλευαν ψιλό γαζί, γιατί έτσι τους βόλευε;

Μέχρι πριν δεκαέξι μήνες η οικονομία μας σύμφωνα με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή (τον θυμάστε άραγε;), ήταν κραταιά και ρωμαλέα! Όπως μας έλεγε, ήταν «θωρακισμένη απέναντι στην παγκόσμια κρίση και τους εξωτερικούς κινδύνους» και ότι περίπου προκαλούσαμε τον παγκόσμιο φθόνο, με την συνεχιζόμενη ανάπτυξη της χώρας εν μέσω κρίσης!

Δέκα μήνες πριν, πάλι από επίσημα χείλη, πήραμε την διαβεβαίωση πως η οικονομία δεν έχει σοβαρό πρόβλημα, ή και αν έχει είναι από αυτά που διορθώνονται. Θα θυμάστε τον νυν πρωθυπουργό να λέει και να ξανάλεει, πως «λεφτά υπάρχουν»! Και μάλιστα φτάνουν και περισσεύουν για να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, «ώστε να κινηθεί η αγορά», όπως επαναλάμβανε σε κάθε ευκαιρία!

Έξη μήνες πριν, διαπιστώθηκε πως υπάρχει μεν ένα πρόβλημα στην οικονομία, αλλά αντιμετωπίζεται χωρίς πανικό, «με ήπια προσαρμογή». Ανακοινώνεται το πάγωμα των μισθών στον δημόσιο τομέα κλπ, ενώ από το Ζάππειο ο πρωθυπουργός θα εξαγγείλει μέτρα, όπως π.χ. το κλείσιμο 5-6 γραφείων του ΕΟΤ στο εξωτερικό , την αντικατάσταση με υβριδικά των αυτοκινήτων που χρησιμοποιούν υπουργοί και γενικοί γραμματείς. Κυρίως όμως θα εγγυηθεί* «την στήριξη της κυβέρνησης στους χαμηλόμισθους και τη μεσαία τάξη».

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Νέα μέτρα ανακοινώνονται τον Φεβρουάριο, ενώ ακόμη πιο νέα, σε δραματικούς τόνους πλέον, τον Μάρτιο. Τότε πρωτακούγεται από το στόμα του πρωθυπουργού η λέξη καταστροφή: "Αν η χώρα μας δεν καταφέρει να δανειστεί με όρους όπως οι άλλες χώρες, τότε θα έρθει η καταστροφή. Μπορεί να ακούγεται εφιαλτικό είναι όμως η αλήθεια", λέει ο κύριος Παπανδρέου.

Και κάπου εκεί αρχίζει ο κατήφορος και η ολοκληρωτική απώλεια του ελέγχου της κατάστασης, με συνεχόμενα ανάλγητα δημοσιονομικά μέτρα. Η τελευταία πράξη του έργου ήταν και η περισσότερο επώδυνη, καθώς σε αντίθεση με όσα προηγήθηκαν, έχει την διάσταση της μονιμότητας! Το ασφαλιστικό δείχνει τον δρόμο που δεν έχει επιστροφή. Γιατί δυνητικά όλα τα άλλα μπορεί να ξαναφτιάξουν, όχι όμως το ασφαλιστικό, που αποτελεί το δείκτης του μέλλοντός μας! Δείχνει τις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, δια παντός!

Δεν μπορεί παρά κάποιοι να φέρουν την ευθύνη για ότι έχει συμβεί και για ότι πρόκειται να συμβεί. Είναι προφανές πως αυτουργοί της χρεοκοπίας μας, δεν είναι ούτε τα hedge funds, ούτε οι διεθνείς κερδοσκόποι. Αυτοί έκαναν τη δουλειά τους. Οπότε αλλού πρέπει να αναζητήσουμε τους υπαίτιους. Ωστόσο, ο κόσμος έχει διαμορφώσει άποψη και δεν μπορεί να κάνει λάθος. Όπως δεν έκανε λάθος και στις εκλογές που τιμώρησε τη ΝΔ.

* εγγύηση. οποιασδήποτε μορφής εξασφάλιση, την οποία παρέχει κάποιος σε κάποιον άλλο, ότι θα τηρήσει μια υπόσχεση ή τους όρους μιας συμφωνίας, σύμβασης!

Δυστυχώς δεν ιδρώνει το αυτί κανενός!

12 Ιουνίου 10

Το φιάσκο της εξεταστικής επιτροπής για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, επιβεβαιώνει πως τίποτε σε αυτόν τον τόπο δεν άλλαξε και ούτε πρόκειται να αλλάξει. Ήταν μια ακόμη παρωδία, εν πολλοίς αναμενόμενη, που δεν προσέφερε τίποτε ούτε στην αποκάλυψη των ενόχων, ούτε στον τρόπο που αναζητούνται οι ευθύνες όταν πρόκειται για πολιτικά πρόσωπα. Και αυτό παρά την κατακραυγή του κόσμου.

Πέντε διαφορετικά πορίσματα, όπως ακριβώς θα μπορούσε εκ των προτέρων να τα φανταστεί κανείς, καθώς δεν ξεφεύγουν ούτε κατά κεραία από την πεπατημένη και τους κανόνες που υπαγορεύει η λογική των κομμάτων, που ως γνωστόν απέχει παρασάγγες από την κοινή λογική! Γιατί η κοινή λογική άλλα λέει. Πως αφού τους ίδιους μάρτυρες εξέτασαν τα μέλη της επιτροπής, τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία διάβασαν όλοι, την ίδια δικογραφία πήραν στα χέρια τους, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν πέντε διαφορετικές εκδοχές για το τι ακριβώς συνέβη και για το ποιος ευθύνεται!

Μπορείτε να φανταστείτε τους δικαστές του Πενταμελούς Εφετείου να εκδίδουν πέντε διαφορετικές αποφάσεις για την υπόθεση που δικάζουν; Ο κάθε δικαστής που συμμετέχει στην έδρα, να υποδεικνύει διαφορετικούς ενόχους. Υπάρχει άραγε έστω και ένας που να εμπιστευτεί αυτό το δικαστήριο; Προφανώς όχι! Και όμως, αυτό ακριβώς συνέβη στην εξεταστική επιτροπή για το Βατοπέδι και πιθανότατα θα συμβεί αύριο και για το σκάνδαλο της Siemens.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμη, που κάνει στη συγκεκριμένη περίπτωση τη διαδικασία να μοιάζει με θέατρο. Το δικαστήριο αν βρει ενόχους τους τιμωρεί, ενώ η βουλή ακόμη και αν βρει ενόχους, θα τους παραπέμψει σε μια άλλη επιτροπή, την επιτροπή προκαταρκτικής εξέτασης. Αν η άλλη επιτροπή βρει ενόχους, με βάση το νόμο θα καλέσει τη βουλή να ψηφίσει εάν οι κατά πάσα πιθανότητα ένοχοι θα παραπεμφθούν σε δίκη ή όχι. Και αν συμφωνήσουν οι υπόλοιποι βουλευτές τότε θα πάνε στο δικαστήριο! Με μια λεπτομέρεια όμως. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ, καθώς δεν υπάρχουν αδικήματα αφού έχει ήδη επέλθει παραγραφή για όλα και για όλους.

Μια διαδικασία χωρίς νόημα, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα τιμωρίας των ενόχων! Το μοναδικό ζητούμενο ήταν η αποκάλυψη της αλήθειας. «Όλα στο φως, όποιον και αν αφορούν, ακόμη και αν ματώσουμε», όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός. Με άλλα λόγια ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αποδείξουν, ειδικά τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, πως πήραν το μήνυμα. Πως έλαβαν υπόψη τους την γενικευμένη κατακραυγή της κοινωνίας και την αμφισβήτηση.

Τελικά όπως εκ των πραγμάτων προκύπτει, όσοι υποστηρίζουν ότι οι μαζικές αποδοκιμασίες των διαδηλωτών κάθε τρεις και λίγο έξω από τη Βουλή, ποτέ δεν έφτασαν στα αυτιά των πατέρων του έθνους, έχουν δίκαιο. Εκτός και αν απλώς, δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Δυστυχώς το δεύτερο μοιάζει πιθανότερο.