Δεν λύνεις το πρόβλημα αν δεν εξαλείψεις τις αιτίες!

28 Ιανουαρίου 2012

Χρειάστηκε να περάσει σχεδόν ένας χρόνος για να δοθούν στη δημοσιότητα τα ονόματα των μεγαλοφειλετών του δημοσίου! Έπρεπε να ασκηθεί πίεση από την τρόικα, να μεσολαβήσουν φήμες, διαρροές, ακόμη και καταγγελίες από “ανασχηματισμένους” υπουργούς, για να πληροφορηθεί η κοινή γνώμη πως υπάρχουν μερικές χιλιάδες συμπολίτες μας, που χρωστούν στο δημόσιο μερικά δισεκατομμύρια ευρώ!

Οφειλές που προφανώς δεν προέκυψαν μέσα σε ένα βράδυ, αλλά αθροίστηκαν στο πέρασμα των χρόνων με την ανοχή ή ακόμη και την συνενοχή του κράτους. Κάτι που έπρεπε να είχε γίνει για παραδειγματισμό (και για την ικανοποίηση του περί κοινού δικαίου αισθήματος) από την πρώτη στιγμή της εκδήλωσης της κρίσης και της επιβολής σκληρών μέτρων στην κοινωνία, χρειάστηκε να περάσει από σαράντα κύματα για να υλοποιηθεί.

Όσο καλόπιστος και να είναι κανείς, δικαιούται να υποθέσει πως μπορεί και να μαγειρεύτηκε η λίστα. Ακόμη και αν η πρόθεση του υπουργείου ήταν κάποιοι οφειλές να ζητήσουν διακανονισμό προκειμένου να αποφύγουν τη διαπόμπευση, το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ήταν υπερβολικά μεγάλο! Δεν συνέβη το ίδιο για τα δημοσιονομικά μέτρα που πήρε στο μεταξύ η κυβέρνηση. Όλα τα εξοντωτικά νομοσχέδια που βύθισαν στην ανέχεια την κοινωνία, αποφασίστηκαν και ψηφίστηκαν καθ' υπόδειξη της τρόικας, χωρίς διαπραγμάτευση και χωρίς χρονοτριβή, τα περισσότερα μέσα σε μια νύχτα.

Η κυβέρνηση ενώ δεν δίστασε λεπτό να επιβάλει αντιλαϊκά μέτρα αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ήταν προκλητικά προβληματισμένη για το αν πρέπει να δοθεί ή όχι η λίστα των φοροφυγάδων στη δημοσιότητα. Η αντίληψη της κοινωνίας διαφέρει εν τέλει από την αντίληψη που έχουν για τα πράγματα οι πολιτικοί, οι οποίοι τίποτα δεν διδάχθηκαν όπως αποδεικνύεται από τη κρίση. Ευεπίφοροι στο να πάρουν μέτρα, φειδωλοί όταν πρέπει να κάνουν την ελάχιστη υπέρβαση.

Ακόμη ψάχνουν τρόπους για την πάταξη της φοροδιαφυγής, όπως ακριβώς συμβαίνει επί τριάντα συνεχή χρόνια. Δύο ολόκληρα χρόνια είναι υπό συζήτηση το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, που υποτίθεται θα λύσει τα προβλήματα και θα απλοποιήσει τις διαδικασίες. Και όμως αν είχαν γίνει έστω κάποια βήματα στο θέμα αυτό, τα μέτρα που θα απαιτούνταν για τη νέα δανειακή σύμβαση θα ήταν απείρως ηπιότερα από αυτά που θα κληθεί να αποφασίσει τις επόμενες ημέρες η βουλή.

Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα καρκινώματα στο σώμα της χώρας, όπως είναι η διαφθορά, η γραφειοκρατία, η ανομία, ο κομματισμός, η ατιμωρησία και πάνω απ' όλα η προχειρότητα και η αναλγησία των κυβερνώντων. Όταν τρέχεις πίσω από το πρόβλημα, μοιάζεις με τον σκύλο που κυνηγά την ουρά του. Αυτό ακριβώς κάνουμε από την ημέρα που υπογράψαμε το μνημόνιο, μέχρι σήμερα. Προσπαθούμε να το λύσουμε, χωρίς να επιχειρούμε να εξαλείψουμε τις αιτίες. Και δυστυχώς πάμε από το κακό στο χειρότερο!
Δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΕΝΑΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΛΥΣΕ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

21 Ιανουαρίου 2011

Για μια ακόμη φορά η χώρα επιχειρεί να διατηρηθεί στη ζωή, σε οριακές καταστάσεις. Με τη διαφορά πως τώρα πολλοί θεωρούν πως δεν θα τα καταφέρουμε και προεξοφλούν τη χρεοκοπία μας. Η αλήθεια είναι πως σε αντίθεση με άλλες οριακές καταστάσεις των τελευταίων μηνών, τώρα πρέπει να παρθούν οι αποφάσεις, να υπογραφούν οι συμφωνίες και να γίνει η εφαρμογή τους σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια.

 Μέχρι τις 19 Μαρτίου, μία ημέρα πριν ωριμάσει ένα ομόλογο ύψους 14,4 δισ, πρέπει η χώρα να ανταποκριθεί σε μια πολυσύνθετη διαδικασία, που ξεπερνά τις συνήθεις επιδόσεις και δυνατότητες του Ελληνικού κράτους. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που πολλοί θεωρούν δεδομένη τη χρεοκοπία. Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη σε έκταση και κρισιμότητα αλληλουχία γεγονότων, στα οποία αρκεί μια μικρή αστοχία ή χρονοτριβή για να τιναχτούν όλα στον αέρα και η χώρα στις 20 Μαρτίου να χρεοκοπήσει, με άγνωστες συνέπειες.

 Ουσιαστικά πρέπει η χώρα να επιτύχει να συμφωνήσει ταυτόχρονα, σε δύο κορυφαίας σημασίας γεγονότα. Τη νέα δανειακή σύμβαση και το κούρεμα του χρέους. Και εδώ αρχίζει η παράδοξη και κρίσιμη αλληλουχία. Αφού συμφωνηθούν οι όροι του PSI, θα πρέπει να εκταμιευτούν προς τη χώρα μας από τα κράτη της ευρωζώνης 60 δισ. Ήτοι 30 δισ που θα δοθούν ως προκαταβολή στους ιδιώτες ομολογιούχους (αφορά το 15% της αξίας των κουρεμένων ομολόγων) και άλλα 30 δισ για την ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών.

 Για να συμβούν όλα αυτά, θα πρέπει πριν να έχει συμφωνηθεί και να έχει επικυρωθεί απ' όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, η νέα δανειακή σύμβαση της χώρας. Δηλαδή με απλά λόγια το PSI δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς να έχει εξασφαλισθεί η νέα δανειακή σύμβαση, αλλά και νέα δανειακή σύμβαση δεν μπορεί να συναφθεί, όπως ξεκαθάρισε η τρόικα, χωρίς πριν να έχει συμφωνηθεί με κάθε λεπτομέρεια το PSI! Το ένα είναι προϋπόθεση για το άλλο και τανάπαλιν!

 Όμως για να υλοποιηθούν όλα τα προαναφερόμενα, πρέπει πριν να έχει εγκριθεί από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, με την συναίνεση και των τριών κομμάτων που απαρτίζουν την κυβέρνηση, μια σειρά δύσκολων οικονομικών μέτρων και μεταρρυθμίσεων, που με τη μορφή τελεσίγραφου απαιτεί η τρόικα! Λεπτομέρεια... Μοιάζει οξύμωρο, αλλά για τους περισσότερους αναλυτές των διεθνών ΜΜΕ, είναι το πιο δύσκολο σημείο της διαδικασίας!

 Όλα αυτά θα δοκιμάσουν για μια ακόμη φορά τα όρια και τις αντοχές και του κράτους και της κοινωνίας. Κανένας δεν εγγυάται την θετική κατάληξη. Οι στιγμές που ζούμε είναι πρωτόγνωρες, καθώς ταξιδεύουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Ζώντας από ορόσημο σε ορόσημο, έχει θολώσει η ελπίδα, το κουράγιο λιγοστεύει και οι αντοχές εξαντλούνται. Όμως όταν βρίσκεσαι μεταξύ ζωής και θανάτου, οφείλεις να προσπαθείς για τη ζωή. Ο θάνατος δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Παρόλα αυτά, τριγύρω μας υπάρχουν πολλοί προφήτες, που μας προτρέπουν να αυτοκτονήσουμε, επιλέγοντας τον θάνατο ως την καλύτερη λύση...

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

14 Ιανουαρίου 2012

Πάντα υπήρχε η απορία που βρίσκουν τόσο άφθονο χρήμα τα κόμματα και οργανώνουν πανάκριβες φιέστες στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Το κόστος στις περιπτώσεις αυτές ανέρχεται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για την ενοικίαση μεγάλων χώρων, την κατασκευή επιβλητικών σκηνικών, για προβολείς, ηχητικές εγκαταστάσεις, κάμερες κλπ.

Και αυτό αποκλειστικά για να εντυπωσιάσουν την κοινή γνώμη και να προσδώσουν μεγαλοπρέπεια στην εικόνα του αρχηγού(έτσι τουλάχιστον νομίζουν).  Παράδειγμα στην τελευταία Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, στο κλειστό του Τάε Κβο Ντο, μόνο για τις ανάγκες μετακίνησης και διαμονής των αποδήμων, το κόμμα πλήρωσε για λογαριασμό των συντρόφων αεροπορικά εισιτήρια αλέ ρετούρ από χώρες του εξωτερικού, καθώς και δωμάτια σε πεντάστερα ξενοδοχεία της Αθήνας! Εκατοντάδες σύνεδροι ταξίδεψαν και διέμειναν δωρεάν με χρήματα των φορολογουμένων, μέσω της κρατικής επιδότησης. Αντίστοιχη απορία προκαλεί η μετακόμιση της ΝΔ σε πολυτελέστατα γραφεία, που για χρόνια ήταν ξενοίκιαστα! Προφανώς λόγω του κόστους ενοικίασης, που ήταν αποτρεπτικό για τους ιδιώτες. Όχι όμως για ένα πολιτικό κόμμα.

Ωστόσο αυτό που προκαλεί αλγεινή εντύπωση, είναι πως την ώρα που οι Έλληνες βιώνουν τη χειρότερη κρίση, αντί να μειωθεί η κρατική επιδότηση των κομμάτων, αυξάνεται! Από τα 48,8 εκ. το 2010, το ποσό ανέβηκε πέρυσι στα 54 εκ. Έτσι γνωμοδότησε η διακομματική επιτροπή, στην οποία συμμετέχουν όλα τα κόμματα, έτσι έγινε. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιδότησης, τα κόμματα σήμερα εισπράττουν 10 ευρώ/ψήφο, όταν στη Γερμανία η αναλογία είναι 0,7 ευρώ/ψήφο! 

Αν το θέμα έκλεινε εκεί θα ήταν μικρό το κακό. Ως γνωστόν με εγγύηση τις μελλοντικές κρατικές επιδοτήσεις, τα κόμματα συνεχίζουν να δανείζονται από τις τράπεζες. Το παράδοξο είναι πώς οι τράπεζες, που με πρόσχημα την κρίση αρνούνται να δανείσουν υγιείς επιχειρήσεις, εξακολουθούν να χρηματοδοτούν υπερχρεωμένους οργανισμούς καθώς ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χρωστούν συνολικά 245 εκ. ευρώ! Τώρα γιατί οι τράπεζες δίνουν δάνεια με αντίκρυσμα αέρα κοπανιστό, είναι ένα ερώτημα, αφού τίποτα δεν διασφαλίζει ούτε την συνέχεια των κομμάτων, ούτε τα εκλογικά ποσοστά που τους εξασφαλίζουν παχυλή χρηματοδότηση.

 Και όταν δεν επαρκούν οι διαφανείς πόροι για (τις αδιαφανείς) ανάγκες των κομμάτων, το κενό καλύπτουν οι χρηματοδότες! “Δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό”, έλεγε το γνωστό σλόγκαν καρτοκινητής τηλεφωνίας. Αυτό κάνουν και τα κόμματα. Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι τα χρηματοδοτούν, πόσα δίνουν και γιατί τα δίνουν. Τα οικονομικά των κομμάτων είναι από τις πιο σκοτεινές πτυχές του δημόσιου βίου, που κανείς δεν κατάφερε να φωτίσει.

 Οι καιροί όμως άλλαξαν. Όσο περιορίζεται η εκλογική επιρροή των κομμάτων και αδειάζει το κρατικός κορβανάς, τόσο οι πρόθυμοι χρηματοδότες λιγοστεύουν. Ίσως αυτό και να είναι η εξήγηση για τα οικονομικά αδιέξοδα των κομμάτων, από τη στιγμή που οι διαφανείς πόροι καταβάλλονται και μάλιστα αυξημένοι! Ο φόβος πλέον μετά απ' όλα αυτά, είναι μήπως μαζί με τα κόμματα, χρεοκοπήσει και η δημοκρατία μας!


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΙΜ –ΓΙΟΝΓΚ- ΙΛ ΛΕΓΕΤΑΙ ΛΑΪ-ΚΙ-ΣΜΟΣ!

6 Ιανουαρίου 12
 Βλέποντας τις εικόνες από την Βόρεια Κορέα, τον δημόσιο θρήνο μετά την αναγγελία του θανάτου του Κιμ Γιονγκ Ιλ, δεν ήξερες αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. Ο κλαυθμός και ο οδυρμός είχαν μια αδιανόητη υπερβολή. Η επόμενη βαθμίδα θρήνου, εάν π.χ. έχαναν ένα δικό τους άνθρωπο, λογικά θα ήταν ο αυτοχειριασμός. Βέβαια οι εικόνες μεταδόθηκαν σε ολόκληρο τον «έξω» κόσμο, από την κρατική τηλεόραση της Βόρεια Κορέας, που επέλεγε τι θα δείξει και τι όχι.

 Όπως και να έχει οι εικόνες σοκάρουν, καθώς δείχνουν τις συνέπειες της συστηματικής, επίμονης και πολύχρονης πλύσης εγκεφάλου. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως λίγα χρόνια πριν, δεκάδες χιλιάδες Βορειοκορεάτες χάθηκαν από έναν τρομερό λιμό που σάρωσε τη χώρα, ενώ και σήμερα, στην πυρηνική εποχή της χώρας, οι περισσότεροι υποσιτίζονται και ζουν σε άθλιες συνθήκες! Ε, λοιπόν ο δικός τους θρήνος, είναι ο δικός μας λαϊκισμός!

Όπως οι Βορειοκορεάτες μέσα στην ανέχεια και τη δυστυχία τους, υποβλήθηκαν σε μια ανελέητη πλύση εγκεφάλου για τον εκλιπόντα, το σύστημα και τις αξίες του, άλλο τόσο και εμείς βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από τον δικό μας Κιμ Γιονγκ Ιλ, τον τυφλό και παράλογο λαϊκισμό, που έχει διαποτίσει κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Είναι η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη αρρώστια της χώρας, που πρωτοεμφανίστηκε στην αρχή της δεκαετίας του 80 και από τότε καθορίζει τις ζωές μας και υπαγορεύει τις επιλογές της των εκάστοτε κυβερνώντων.

Τις συνέπειες αυτές πληρώνουμε πανάκριβα σήμερα. Με θρησκεία τον λαϊκισμό κυβέρνησαν τα κόμματα, έτσι επιλέγαμε την ψήφο μας, έτσι διαλέγαμε τους εκπροσώπους μας στο κοινοβούλιο. Όπως ακριβώς οι Βορειοκορεάτες δεν μπορούσαν να διακρίνουν την ανέχεια στη ζωή τους, ούτε να θεωρήσουν παραλογισμό τον χαμό χιλιάδων συμπολιτών τους από την ασιτία, έτσι και εμείς αποθεώναμε και αναβαπτίζαμε, αυτούς που χαϊδεύοντας ευχάριστα τα αφτιά μας, μας βύθιζαν χρόνο με τον χρόνο στα τάρταρα και μας καθιστούσαν ουραγούς της Ευρώπης.

 Κάτω από τον θεατρινίστικο λαϊκισμό των πολιτικών της μεταπολίτευσης, που με αντάλλαγμα την ψήφο μας μοίραζαν σκανδαλωδώς παροχές, κάτω από τη λαϊκίστικη υστερία των ΜΜΕ (και των προφητών τους), χάθηκε η ευκαιρία η χώρα να κάνει όταν έπρεπε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, να προετοιμάσει το μέλλον της και να αποφύγει την χρεοκοπία.

 Ο λαϊκισμός, είναι σήμερα η αιτία που αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτά που πρέπει να γίνουν. Είναι η αιτία που παράγει την αδυναμία μας να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, ώστε να αποφύγουμε το μοιραίο. Είναι ο λόγος που κάνει τον Λ. Παπαδήμο να μοιάζει με περιττή πολυτέλεια. Είναι ο ίδιος λαϊκισμός που δεν παράγει ίχνος πόνου για τους ένα εκατ. ανέργους και το μισό εκατ. οικογένειες χωρίς εισόδημα, αλλά προκαλεί τρομακτικό σπαραγμό έστω και για μια απώλεια θέσης εργασίας από το δημόσιο.
Δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ!

30 Δεκεμβρίου 11

Ακριβώς στο κλείσιμο του χρόνου, είναι η καλύτερη στιγμή για έναν μίνι απολογισμό. Συνήθως αυτού του είδους οι προσεγγήσεις στοχεύουν να δημιουργήσουν ένα ισοζύγιο. Να συνοψίσουν τα θετικά και τα αρνητικά και στο τέλος να καταλήξουν αν ήταν μια καλή η κακή χρονιά. Η απογοήτευση στην περίπτωσή μας, είναι πρωτοφανής. Τι καλό μπορεί να είχε η χρονιά που φεύγει;

Στο 2010 υπήρχε έστω μια ελάχιστη ελπίδα, πως απο του χρόνου κάτι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε. Επέτρεπε σε κάποιους, στους ελάχιστους που ακόμη εμπιστεύονταν τις κυβερνητικές υποσχέσεις και τις επίσημες δηλώσεις, να προσδοκούν καλύτερες μέρες. Φρούδες ελπίδες θα πείτε. Σύμφωνοι, αλλά κάποιοι (κόντρα στη λογική) ήταν αισιόδοξοι. Το 2011 και αυτοί οι λίγοι, πείστηκαν πως ο εχθρός του κακού, είναι το χειρότερο!

Το 2011 ήταν η χρονιά της απογοήτευσης, της απελπισίας, της αβεβαιότητας, του φόβου και της ανασφάλειας. Κάθε μια λέξη αποτυπώνει μια πτυχή της πραγματικότητας που βίωσαν και βιώνουν οι πολίτες. Ποτέ άλλοτε τόσες αρνητικές και επώδυνες έννοιες δεν συνυπήρξαν η μία δίπλα στην άλλη. Είναι η πρώτη φορά που δεν υπάρχει τίποτε για να αθροιστεί στο θετικό ισοζύγιο.

Το 2011 συνειδητοποιήσαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που έπασχαν από κομματική τύφλωση, πως η χώρα είναι γυμνή. Όλοι αυτοί που άσκησαν εξουσία, αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, είναι αθέλητα, είτε ακόμη χειρότερα ηθελημένα, ανεπαρκεις, ανίκανοι και επικίνδυνοι.

Το 2011 εξέπνευσε η ελπίδα πως αυτοί που οδήγησαν τη χώρα εδώ, αυτοί που καταλήστευσαν τα δημόσια ταμεία και πρωταγωνίστησαν στα μεγάλα σκάνδαλα, θα απολογούνταν επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης. Επιβεβαιώθηκε πως οι έννοιες ατιμωρισία, ανομία και διαφθορά είναι παγιωμένες και πως τα εξωφρενικά προνόμια που έχουν εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους, δεν θα τα αποποιηθούν έστω και αν τους αποδοκιμάζει ολόκληρη η κοινωνία.

Το 2011 το χάσμα μεταξύ της κοινωνίας και της πολιτικής μεγάλωσε και πλέον είναι αγεφύρωτο. Συμβαίνει συχνά οι πολίτες να μην είναι ικανοποιημένοι απο τα κόμματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι πρόκειται για δυσαρέσκεια, αλλά για απόρριψη! Κόμματα εξουσίας απαξιωμένα και κόμματα διαμαρτυρίας που αδυνατούν να εισπράξουν την διαμαρτυρία.

Το 2011 είδαμε πως ακόμη και πάνω από το πτώμα της χώρας μπορούν να παίζονται επικίνδυνα πολιτικά παιγνίδια. Όσα ζήσαμε με την θλιβερή διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης, την παρωδία με όσους παρέλασαν ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί και τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας, αποκάλυψαν την γύμνια, την ανευθυνότητα και τον κυνισμό όσων υπόσχονται να μας σώσουν.

Ίσως τελικά να προέκυψε κάτι θετικό στη χρονιά που φεύγει. Φαίνεται πως η κοινωνία συνειδητοποίησε πως το πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε και πως η πατρίδα δεν μπορεί πλέον να ελπίζει σε τίποτα, από όλους αυτούς που είναι στο προσκήνιο. Ας είναι αυτό η ευκαιρία να έλθουν επιτέλους νέα πρόσωπα και καινούργιοι πολιτικοί σχηματισμοί στο προσκήνιο!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός!

                                                                         23 Δεκεμβρίου 11

Η χώρα περνάει μια από τις κρισιμότερες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της και αυτό πλέον αρχίζει να σιγά σιγά να γίνεται συνείδηση στην κοινωνία. Η χώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας! Δεν είναι μια θεωρητική κουβέντα, ούτε μια θολή απειλή. Ας πούμε επιτέλους μια φορά τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι μια πραγματικότητα που η χώρα μας ζει με δραματικό τρόπο, εδώ και πολλούς μήνες.

Η διαφορά είναι πως τώρα τα περιθώρια στενεύουν ακόμη περισσότερο. Τόσο ο πολιτικός κόσμος όσο και πολλά Μέσα Ενημέρωσης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αποκρύβανε την πραγματικότητα, υπονοώντας πως η περιπέτεια που περνάει η χώρα κάποια στιγμή, σε τέσσερα- πέντε χρόνια, θα τελειώσει και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε εκεί που είμασταν. Αυτό ήταν ένα συστηματικό ψεύδος, στο οποίο συμμετείχαν εκόντες άκοντες, οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής. Είτε με τη σιωπή, είτε με την άγνοια, είτε με την απόκρυψη της πραγματικότητας.

Όλα αυτά σε βάρος της κοινωνίας, που όφειλε να γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα. Ίσως η αλήθεια να δρούσε ευεργετικά στη δημόσια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και ούτε να υποτιμήσει τη δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει στις εξελίξεις η κοινωνία, κάτω από άλλες συνθήκες. Είτε για να μην φοβίσουμε τον κόσμο, είτε για να μην αμφισβητηθούν οι πολιτικές ηγεσίες, είτε για να μην αποκαλυφθεί η γύμνια και η ανικανότητα των κυβερνώντων, είτε για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος, η χώρα συνεχώς διολίσθαινε σε δυσχερέστερη θέση. Οι συνέπειες είναι πλέον γνωστές και περιγράφονται με μια λέξη. Αδιέξοδο! Βαθιά ύφεση, δραματική αύξηση της ανεργίας, τεράστιες απώλειες ιδίως στα μεσαία εισοδήματα, παράλυση των δομών του κράτους, ανασφάλεια και αβεβαιότητα στους πολίτες και το χειρότερο απ' όλα, το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας να είναι εγγύτερα.

Κάθε λογικός άνθρωπος, με δεδομένη την κρισιμότητα των στιγμών θα περίμενε να επικρατήσει σύνεση και να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε η χώρα να υπερβεί τα εμπόδια που έχει εμπρός της. Αν δεν τελεσφορήσει θετικά η υπόθεση του κουρέματος του δημόσιου χρέους, το λεγόμενο PSI που είναι σε εξέλιξη, η χώρα χρεοκοπεί. Το ίδιο θα συμβεί αν δεν προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση. Τα χρονικά περιθώρια είναι δραματικά περιορισμένα και οι χειρισμοί που απαιτούνται δεν επιτρέπουν λάθη και όλα κρέμονται σε μια κλωστή.

Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Περιφρονώντας την πραγματικότητα, τα ίδια πρόσωπα που μας οδήγησαν στη δυστυχία, συνεχίζουν να συμμετέχουν στα ίδια εξαχρειωμένα πολιτικά παιγνίδια. Η τυφλή λαγνεία για την εξουσία, συνεχίζει να καθοδηγεί τη σκέψη των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής. Τι και αν ο κόσμος τους απορρίπτει όλους πράσινους και μπλε, με συντριπτικά ποσοστά και τους τοποθετεί στον κάλαθο των αχρήστων; Τι και αν από τα παιγνίδια τους χρεοκοπήσει η χώρα; Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία