ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!

14 Ιανουαρίου 2012

Πάντα υπήρχε η απορία που βρίσκουν τόσο άφθονο χρήμα τα κόμματα και οργανώνουν πανάκριβες φιέστες στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Το κόστος στις περιπτώσεις αυτές ανέρχεται σε δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για την ενοικίαση μεγάλων χώρων, την κατασκευή επιβλητικών σκηνικών, για προβολείς, ηχητικές εγκαταστάσεις, κάμερες κλπ.

Και αυτό αποκλειστικά για να εντυπωσιάσουν την κοινή γνώμη και να προσδώσουν μεγαλοπρέπεια στην εικόνα του αρχηγού(έτσι τουλάχιστον νομίζουν).  Παράδειγμα στην τελευταία Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ, στο κλειστό του Τάε Κβο Ντο, μόνο για τις ανάγκες μετακίνησης και διαμονής των αποδήμων, το κόμμα πλήρωσε για λογαριασμό των συντρόφων αεροπορικά εισιτήρια αλέ ρετούρ από χώρες του εξωτερικού, καθώς και δωμάτια σε πεντάστερα ξενοδοχεία της Αθήνας! Εκατοντάδες σύνεδροι ταξίδεψαν και διέμειναν δωρεάν με χρήματα των φορολογουμένων, μέσω της κρατικής επιδότησης. Αντίστοιχη απορία προκαλεί η μετακόμιση της ΝΔ σε πολυτελέστατα γραφεία, που για χρόνια ήταν ξενοίκιαστα! Προφανώς λόγω του κόστους ενοικίασης, που ήταν αποτρεπτικό για τους ιδιώτες. Όχι όμως για ένα πολιτικό κόμμα.

Ωστόσο αυτό που προκαλεί αλγεινή εντύπωση, είναι πως την ώρα που οι Έλληνες βιώνουν τη χειρότερη κρίση, αντί να μειωθεί η κρατική επιδότηση των κομμάτων, αυξάνεται! Από τα 48,8 εκ. το 2010, το ποσό ανέβηκε πέρυσι στα 54 εκ. Έτσι γνωμοδότησε η διακομματική επιτροπή, στην οποία συμμετέχουν όλα τα κόμματα, έτσι έγινε. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιδότησης, τα κόμματα σήμερα εισπράττουν 10 ευρώ/ψήφο, όταν στη Γερμανία η αναλογία είναι 0,7 ευρώ/ψήφο! 

Αν το θέμα έκλεινε εκεί θα ήταν μικρό το κακό. Ως γνωστόν με εγγύηση τις μελλοντικές κρατικές επιδοτήσεις, τα κόμματα συνεχίζουν να δανείζονται από τις τράπεζες. Το παράδοξο είναι πώς οι τράπεζες, που με πρόσχημα την κρίση αρνούνται να δανείσουν υγιείς επιχειρήσεις, εξακολουθούν να χρηματοδοτούν υπερχρεωμένους οργανισμούς καθώς ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χρωστούν συνολικά 245 εκ. ευρώ! Τώρα γιατί οι τράπεζες δίνουν δάνεια με αντίκρυσμα αέρα κοπανιστό, είναι ένα ερώτημα, αφού τίποτα δεν διασφαλίζει ούτε την συνέχεια των κομμάτων, ούτε τα εκλογικά ποσοστά που τους εξασφαλίζουν παχυλή χρηματοδότηση.

 Και όταν δεν επαρκούν οι διαφανείς πόροι για (τις αδιαφανείς) ανάγκες των κομμάτων, το κενό καλύπτουν οι χρηματοδότες! “Δεν παίρνεις λογαριασμό, δεν δίνεις λογαριασμό”, έλεγε το γνωστό σλόγκαν καρτοκινητής τηλεφωνίας. Αυτό κάνουν και τα κόμματα. Κανείς δεν γνωρίζει ποιοι τα χρηματοδοτούν, πόσα δίνουν και γιατί τα δίνουν. Τα οικονομικά των κομμάτων είναι από τις πιο σκοτεινές πτυχές του δημόσιου βίου, που κανείς δεν κατάφερε να φωτίσει.

 Οι καιροί όμως άλλαξαν. Όσο περιορίζεται η εκλογική επιρροή των κομμάτων και αδειάζει το κρατικός κορβανάς, τόσο οι πρόθυμοι χρηματοδότες λιγοστεύουν. Ίσως αυτό και να είναι η εξήγηση για τα οικονομικά αδιέξοδα των κομμάτων, από τη στιγμή που οι διαφανείς πόροι καταβάλλονται και μάλιστα αυξημένοι! Ο φόβος πλέον μετά απ' όλα αυτά, είναι μήπως μαζί με τα κόμματα, χρεοκοπήσει και η δημοκρατία μας!


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΚΙΜ –ΓΙΟΝΓΚ- ΙΛ ΛΕΓΕΤΑΙ ΛΑΪ-ΚΙ-ΣΜΟΣ!

6 Ιανουαρίου 12
 Βλέποντας τις εικόνες από την Βόρεια Κορέα, τον δημόσιο θρήνο μετά την αναγγελία του θανάτου του Κιμ Γιονγκ Ιλ, δεν ήξερες αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις. Ο κλαυθμός και ο οδυρμός είχαν μια αδιανόητη υπερβολή. Η επόμενη βαθμίδα θρήνου, εάν π.χ. έχαναν ένα δικό τους άνθρωπο, λογικά θα ήταν ο αυτοχειριασμός. Βέβαια οι εικόνες μεταδόθηκαν σε ολόκληρο τον «έξω» κόσμο, από την κρατική τηλεόραση της Βόρεια Κορέας, που επέλεγε τι θα δείξει και τι όχι.

 Όπως και να έχει οι εικόνες σοκάρουν, καθώς δείχνουν τις συνέπειες της συστηματικής, επίμονης και πολύχρονης πλύσης εγκεφάλου. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πως λίγα χρόνια πριν, δεκάδες χιλιάδες Βορειοκορεάτες χάθηκαν από έναν τρομερό λιμό που σάρωσε τη χώρα, ενώ και σήμερα, στην πυρηνική εποχή της χώρας, οι περισσότεροι υποσιτίζονται και ζουν σε άθλιες συνθήκες! Ε, λοιπόν ο δικός τους θρήνος, είναι ο δικός μας λαϊκισμός!

Όπως οι Βορειοκορεάτες μέσα στην ανέχεια και τη δυστυχία τους, υποβλήθηκαν σε μια ανελέητη πλύση εγκεφάλου για τον εκλιπόντα, το σύστημα και τις αξίες του, άλλο τόσο και εμείς βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από τον δικό μας Κιμ Γιονγκ Ιλ, τον τυφλό και παράλογο λαϊκισμό, που έχει διαποτίσει κάθε πτυχή του δημόσιου βίου. Είναι η μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη αρρώστια της χώρας, που πρωτοεμφανίστηκε στην αρχή της δεκαετίας του 80 και από τότε καθορίζει τις ζωές μας και υπαγορεύει τις επιλογές της των εκάστοτε κυβερνώντων.

Τις συνέπειες αυτές πληρώνουμε πανάκριβα σήμερα. Με θρησκεία τον λαϊκισμό κυβέρνησαν τα κόμματα, έτσι επιλέγαμε την ψήφο μας, έτσι διαλέγαμε τους εκπροσώπους μας στο κοινοβούλιο. Όπως ακριβώς οι Βορειοκορεάτες δεν μπορούσαν να διακρίνουν την ανέχεια στη ζωή τους, ούτε να θεωρήσουν παραλογισμό τον χαμό χιλιάδων συμπολιτών τους από την ασιτία, έτσι και εμείς αποθεώναμε και αναβαπτίζαμε, αυτούς που χαϊδεύοντας ευχάριστα τα αφτιά μας, μας βύθιζαν χρόνο με τον χρόνο στα τάρταρα και μας καθιστούσαν ουραγούς της Ευρώπης.

 Κάτω από τον θεατρινίστικο λαϊκισμό των πολιτικών της μεταπολίτευσης, που με αντάλλαγμα την ψήφο μας μοίραζαν σκανδαλωδώς παροχές, κάτω από τη λαϊκίστικη υστερία των ΜΜΕ (και των προφητών τους), χάθηκε η ευκαιρία η χώρα να κάνει όταν έπρεπε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, να προετοιμάσει το μέλλον της και να αποφύγει την χρεοκοπία.

 Ο λαϊκισμός, είναι σήμερα η αιτία που αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτά που πρέπει να γίνουν. Είναι η αιτία που παράγει την αδυναμία μας να αντιληφθούμε την πραγματικότητα, ώστε να αποφύγουμε το μοιραίο. Είναι ο λόγος που κάνει τον Λ. Παπαδήμο να μοιάζει με περιττή πολυτέλεια. Είναι ο ίδιος λαϊκισμός που δεν παράγει ίχνος πόνου για τους ένα εκατ. ανέργους και το μισό εκατ. οικογένειες χωρίς εισόδημα, αλλά προκαλεί τρομακτικό σπαραγμό έστω και για μια απώλεια θέσης εργασίας από το δημόσιο.
Δημοσιεύτηκε στην Ισοτιμία

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ!

30 Δεκεμβρίου 11

Ακριβώς στο κλείσιμο του χρόνου, είναι η καλύτερη στιγμή για έναν μίνι απολογισμό. Συνήθως αυτού του είδους οι προσεγγήσεις στοχεύουν να δημιουργήσουν ένα ισοζύγιο. Να συνοψίσουν τα θετικά και τα αρνητικά και στο τέλος να καταλήξουν αν ήταν μια καλή η κακή χρονιά. Η απογοήτευση στην περίπτωσή μας, είναι πρωτοφανής. Τι καλό μπορεί να είχε η χρονιά που φεύγει;

Στο 2010 υπήρχε έστω μια ελάχιστη ελπίδα, πως απο του χρόνου κάτι καλύτερο μπορούμε να ελπίζουμε. Επέτρεπε σε κάποιους, στους ελάχιστους που ακόμη εμπιστεύονταν τις κυβερνητικές υποσχέσεις και τις επίσημες δηλώσεις, να προσδοκούν καλύτερες μέρες. Φρούδες ελπίδες θα πείτε. Σύμφωνοι, αλλά κάποιοι (κόντρα στη λογική) ήταν αισιόδοξοι. Το 2011 και αυτοί οι λίγοι, πείστηκαν πως ο εχθρός του κακού, είναι το χειρότερο!

Το 2011 ήταν η χρονιά της απογοήτευσης, της απελπισίας, της αβεβαιότητας, του φόβου και της ανασφάλειας. Κάθε μια λέξη αποτυπώνει μια πτυχή της πραγματικότητας που βίωσαν και βιώνουν οι πολίτες. Ποτέ άλλοτε τόσες αρνητικές και επώδυνες έννοιες δεν συνυπήρξαν η μία δίπλα στην άλλη. Είναι η πρώτη φορά που δεν υπάρχει τίποτε για να αθροιστεί στο θετικό ισοζύγιο.

Το 2011 συνειδητοποιήσαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που έπασχαν από κομματική τύφλωση, πως η χώρα είναι γυμνή. Όλοι αυτοί που άσκησαν εξουσία, αυτοί που μας οδήγησαν εδώ, είναι αθέλητα, είτε ακόμη χειρότερα ηθελημένα, ανεπαρκεις, ανίκανοι και επικίνδυνοι.

Το 2011 εξέπνευσε η ελπίδα πως αυτοί που οδήγησαν τη χώρα εδώ, αυτοί που καταλήστευσαν τα δημόσια ταμεία και πρωταγωνίστησαν στα μεγάλα σκάνδαλα, θα απολογούνταν επιτέλους ενώπιον της δικαιοσύνης. Επιβεβαιώθηκε πως οι έννοιες ατιμωρισία, ανομία και διαφθορά είναι παγιωμένες και πως τα εξωφρενικά προνόμια που έχουν εξασφαλίσει για τους εαυτούς τους, δεν θα τα αποποιηθούν έστω και αν τους αποδοκιμάζει ολόκληρη η κοινωνία.

Το 2011 το χάσμα μεταξύ της κοινωνίας και της πολιτικής μεγάλωσε και πλέον είναι αγεφύρωτο. Συμβαίνει συχνά οι πολίτες να μην είναι ικανοποιημένοι απο τα κόμματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι πρόκειται για δυσαρέσκεια, αλλά για απόρριψη! Κόμματα εξουσίας απαξιωμένα και κόμματα διαμαρτυρίας που αδυνατούν να εισπράξουν την διαμαρτυρία.

Το 2011 είδαμε πως ακόμη και πάνω από το πτώμα της χώρας μπορούν να παίζονται επικίνδυνα πολιτικά παιγνίδια. Όσα ζήσαμε με την θλιβερή διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης, την παρωδία με όσους παρέλασαν ως υποψήφιοι πρωθυπουργοί και τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας, αποκάλυψαν την γύμνια, την ανευθυνότητα και τον κυνισμό όσων υπόσχονται να μας σώσουν.

Ίσως τελικά να προέκυψε κάτι θετικό στη χρονιά που φεύγει. Φαίνεται πως η κοινωνία συνειδητοποίησε πως το πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε και πως η πατρίδα δεν μπορεί πλέον να ελπίζει σε τίποτα, από όλους αυτούς που είναι στο προσκήνιο. Ας είναι αυτό η ευκαιρία να έλθουν επιτέλους νέα πρόσωπα και καινούργιοι πολιτικοί σχηματισμοί στο προσκήνιο!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός!

                                                                         23 Δεκεμβρίου 11

Η χώρα περνάει μια από τις κρισιμότερες περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της και αυτό πλέον αρχίζει να σιγά σιγά να γίνεται συνείδηση στην κοινωνία. Η χώρα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας! Δεν είναι μια θεωρητική κουβέντα, ούτε μια θολή απειλή. Ας πούμε επιτέλους μια φορά τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι μια πραγματικότητα που η χώρα μας ζει με δραματικό τρόπο, εδώ και πολλούς μήνες.

Η διαφορά είναι πως τώρα τα περιθώρια στενεύουν ακόμη περισσότερο. Τόσο ο πολιτικός κόσμος όσο και πολλά Μέσα Ενημέρωσης για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα αποκρύβανε την πραγματικότητα, υπονοώντας πως η περιπέτεια που περνάει η χώρα κάποια στιγμή, σε τέσσερα- πέντε χρόνια, θα τελειώσει και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε εκεί που είμασταν. Αυτό ήταν ένα συστηματικό ψεύδος, στο οποίο συμμετείχαν εκόντες άκοντες, οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής. Είτε με τη σιωπή, είτε με την άγνοια, είτε με την απόκρυψη της πραγματικότητας.

Όλα αυτά σε βάρος της κοινωνίας, που όφειλε να γνωρίζει τα πραγματικά δεδομένα. Ίσως η αλήθεια να δρούσε ευεργετικά στη δημόσια ζωή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και ούτε να υποτιμήσει τη δυναμική που θα μπορούσε να προσδώσει στις εξελίξεις η κοινωνία, κάτω από άλλες συνθήκες. Είτε για να μην φοβίσουμε τον κόσμο, είτε για να μην αμφισβητηθούν οι πολιτικές ηγεσίες, είτε για να μην αποκαλυφθεί η γύμνια και η ανικανότητα των κυβερνώντων, είτε για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος, η χώρα συνεχώς διολίσθαινε σε δυσχερέστερη θέση. Οι συνέπειες είναι πλέον γνωστές και περιγράφονται με μια λέξη. Αδιέξοδο! Βαθιά ύφεση, δραματική αύξηση της ανεργίας, τεράστιες απώλειες ιδίως στα μεσαία εισοδήματα, παράλυση των δομών του κράτους, ανασφάλεια και αβεβαιότητα στους πολίτες και το χειρότερο απ' όλα, το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας να είναι εγγύτερα.

Κάθε λογικός άνθρωπος, με δεδομένη την κρισιμότητα των στιγμών θα περίμενε να επικρατήσει σύνεση και να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε η χώρα να υπερβεί τα εμπόδια που έχει εμπρός της. Αν δεν τελεσφορήσει θετικά η υπόθεση του κουρέματος του δημόσιου χρέους, το λεγόμενο PSI που είναι σε εξέλιξη, η χώρα χρεοκοπεί. Το ίδιο θα συμβεί αν δεν προχωρήσει η νέα δανειακή σύμβαση. Τα χρονικά περιθώρια είναι δραματικά περιορισμένα και οι χειρισμοί που απαιτούνται δεν επιτρέπουν λάθη και όλα κρέμονται σε μια κλωστή.

Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Περιφρονώντας την πραγματικότητα, τα ίδια πρόσωπα που μας οδήγησαν στη δυστυχία, συνεχίζουν να συμμετέχουν στα ίδια εξαχρειωμένα πολιτικά παιγνίδια. Η τυφλή λαγνεία για την εξουσία, συνεχίζει να καθοδηγεί τη σκέψη των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής. Τι και αν ο κόσμος τους απορρίπτει όλους πράσινους και μπλε, με συντριπτικά ποσοστά και τους τοποθετεί στον κάλαθο των αχρήστων; Τι και αν από τα παιγνίδια τους χρεοκοπήσει η χώρα; Δεν ιδρώνει το αφτί κανενός...

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

ΤΟ ΕΝΑ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ!

17 Δεκεμβρίου 11

Υπάρχουν τρεις λόγοι, να απαιτηθούν νέα μέτρα. Ο πρώτος είναι να υπάρχουν αστοχίες στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, ο δεύτερος αφορά τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας και ο τρίτος είναι να υποχρεωθούμε εκ των πραγμάτων. Στην πρώτη περίπτωση είναι γνωστό πως μέχρι τον Νοέμβριο, υπάρχει στον προϋπολογισμό μαύρη τρύπα 3,3 δισ. ευρώ! Για να επιτευχθούν οι στόχοι του 2011, πρέπει τον Δεκέμβριο να βεβαιωθούν φόροι 7,5 δισ. Ευρώ. Ούτε στα όνειρά μας!

Η δεύτερη περίπτωση αφορά την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, ύψους 130 δισ. Είναι τα μέτρα της περιόδου 2012-2015. Σε αυτά περιλαμβάνονται και οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν στο παρελθόν. Ήτοι αποκρατικοποιήσεις, άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, μείωση των μισθωτών του δημόσιου τομέα, περικοπές στις επικουρικές συντάξεις, κατάργηση δημόσιων οργανισμών κλπ. Το ένα πιο δύσκολο από το άλλο!

Και τέλος στην τρίτη περίπτωση είναι τα μέτρα εκείνα για τα οποία κανείς δεν συζητά, καθώς κανείς δεν τα γνωρίζει. Είναι αυτά που θα δημιουργήσουν οι νέες συνθήκες στις οποίες θα διαβιούμε εφεξής. Ως γνωστόν από του χρόνου θα πρέπει να ζούμε ως χώρα αποκλειστικά με αυτά που εισπράττουμε και να μένει και κάτι στην άκρη! Μοναδικοί πόροι θα είναι τα φορολογικά έσοδα και οι κάθε είδους εισφορές.

Για παράδειγμα, αν δεν υπάρχουν τα χρήματα για να πληρωθούν οι συντάξεις ή θα πρέπει να μειωθούν οι συντάξεις, ή θα πρέπει να κόβεται κάτι άλλο για να εξοικονομούνται τα χρήματα για τις συντάξεις. Άλλη λύση δεν θα υπάρχει. Υπόψη πως η επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει με τα δημόσια ταμεία σχεδόν χωρίς χρήματα! Στην πρώτη και στην δεύτερη περίπτωση το ενδεχόμενο να μην ληφθούν μέτρα, θα τίναζε στον αέρα το PSI και την νέα δανειακή σύμβαση. Στη δε τρίτη περίπτωση, είναι εκ των ων ουκ άνευ!

Και εδώ αρχίζει το γαϊτανάκι! Σύμφωνα με τον πρωθυπουργό “θα ληφθούν όλα τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί και θα γίνει ότι χρειάζεται ώστε να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις της χώρας”. Ο υπουργός οικονομικών λέει πως “τα νέα μέτρα πρέπει να ληφθούν μετά τις εκλογές”. ΝΔ και ΛΑΟΣ, ξεκαθαρίζουν πως “δεν υπάρχει περίπτωση να συναινέσουν σε νέα μέτρα”.

Το γεγονός πως η κυβέρνηση περιλαμβάνει εκτός από τον πρωθυπουργού, έναν εν αναμονή πρωθυπουργό (μέσω εκπροσώπων του), τρεις- τέσσερις εν αναμονή αρχηγούς της αξιωματικής αντιπολίτευσης και έναν εν αναμονή κυβερνητικό εταίρο και ρυθμιστή των εξελίξεων, περιπλέκει τα πράγματα! Κάθε ένας βλέπει τις εξελίξεις από άλλη οπτική γωνία!

Καθώς η δανειακή σύμβαση και το PSI περιλαμβάνονται στην ατζέντα της κυβέρνησης, παρά τους λεονταρισμούς, στο τέλος όλοι θα συναινέσουν. Εκεί που μπορεί να δημιουργηθεί αδιέξοδο, θα είναι η de facto ανάγκη λήψης νέων οδυνηρών μέτρων ενδεχομένως στους πρώτους μήνες. Είναι το χειρότερο σενάριο γιατί είναι σε θέση να δημιουργήσει επικίνδυνο θεσμικό κενό, σε οριακές καταστάσεις για τη χώρα, γεγονός που μπορούσε να οδηγήσει σε δυσάρεστα απρόοπτα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Το δικό μου δίκιο, είναι πάνω απ’ όλους!

 15 Δεκεμβρίου 11

Είναι ένα από τα πολλά ελληνικά παράδοξα! Εάν, για παράδειγμα, το πάρτι στο διαμέρισμά σας σκορπίζει εκκωφαντικό θόρυβο στη γειτονιά τις νυκτερινές ώρες κοινής ησυχίας, θα υποστείτε τις συνέπειες του νόμου. Από ένα απλό πρόστιμο, στην καλύτερη περίπτωση, έως τη διαδικασία του αυτοφώρου, αν επιμένετε να σηκώνετε τη γειτονιά στο πόδι και αρνείστε την τήρηση του νόμου.

Αν, τώρα, ακριβώς με την ίδια παρέα των 30- 40 φίλων, την επομένη το πρωί απλώσετε ένα πανό με πιασάρικο σύνθημα (πχ κατά του Μνημονίου) και αποκλείσετε έναν κεντρικό δρόμο της Αθήνας, το πιθανότερο είναι να δεχθείτε την παράκληση των αστυνομικών να συντομεύετε με τον αποκλεισμό του δρόμου! Αν επιχειρήσουν να σας απομακρύνουν με το ζόρι, με σπρωξιές ή με χρήση βίας, θα προστρέξουν για βοήθεια οι κάμερες. Θα γίνεται θέμα στις ειδήσεις της τηλεόρασης και στα παράθυρα των πρωινών εκπομπών, ως θύματα απρόκλητης επίθεσης (καθότι διαδηλώνατε ειρηνικά)! Και σε κάθε περίπτωση, δεν θα οδηγηθείτε ενώπιον του δικαστηρίου και δεν θα πληρώσετε κανένα πρόστιμο. Και ας έχετε προκαλέσει χάος στην πόλη.

Όσοι έχουν την τύχη ή την ατυχία να εργάζονται στο κέντρο της πρωτεύουσας γνωρίζουν καλά το πρόβλημα. Αρκούν 50- 100 διαδηλωτές ή ακόμη και πολύ λιγότεροι, για να παραλύσει η πόλη απ’ άκρη σε άκρη. Ειδικά αν κλείσει η Πανεπιστημίου, ή η κάθοδος της Βασιλίσσης Σοφίας ο μοναδικός άξονας που διασχίζει κάθετα την πρωτεύουσα με κατεύθυνση την Ομόνοια, πρακτικά επικρατεί απόλυτο χάος. Από την Κηφισίας ψηλά, έως το Δέλτα του Φαλήρου!

Το να αποκλείονται κεντρικές λεωφόροι από ελάχιστους διαδηλωτές είναι κάτι που συμβαίνει πολλές εκατοντάδες φορές στη διάρκεια του χρόνου, με θύματα χιλιάδες συμπολίτες μας. Που θα χάσουν το μεροκάματο, θα ακυρώσουν το ραντεβού στο γιατρό, θα κινδυνέψουν μέσα στο μπλοκαρισμένο ασθενοφόρο, θα δουν την επιχείρησή τους χωρίς πελάτες, θα γίνουν τα νεύρα τους κουρέλια! Εκτός αν κανείς πιστεύει, πως με τον τρόπο αυτό οι διαδηλωτές τιμωρούν την κυβέρνηση και έχουν την συμπαράσταση της κοινωνίας!

Είναι αδιανόητο το δίκαιο των 50 -100 διαδηλωτών, να θέτει εν αδίκω μια ολόκληρη πόλη! Αφορμή για τις σκέψεις αυτές είναι η νιοστή προσπάθεια, αυτή τη φορά από τον Δήμαρχο της Αθήνας, για την θέσπιση κανόνων στις πορείες διαμαρτυρίας και τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας. Αφού ήδη προηγήθηκαν πολλές αποτυχημένες προσπάθειες στο παρελθόν, λόγω της πολιτικής δειλίας όσων το επιχείρησαν, και της άρνησης των κομμάτων της αριστεράς να συμφωνήσουν σε αυτονόητους κανόνες, που θα εξυπηρετούν και τις διαδηλώσεις και τη λειτουργία της πόλης. Σε όλες τις περιπτώσεις ο αντίλογος της Αριστεράς ήταν πως “δεν συζητάμε κανένα μέτρο, που επιχειρεί να βάλει το λαϊκό κίνημα στο γύψο!”

Και όμως με το να παραμένει ανοικτή η λωρίδα κυκλοφορίας των μέσων μαζικής μεταφοράς στις κεντρικές λεωφόρους της πρωτεύουσας όταν πρόκειται για μικρές διαδηλώσεις, δεν αναιρείται η ουσία της διαμαρτυρίας. Ούτε η χρήση μιας λωρίδας κυκλοφορίας από τους διαδηλωτές, όταν το επιτρέπει ο όγκος της διαδήλωσης, τους στερεί το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Είναι αυτονόητοι δημοκρατικοί κανόνες! Αντίθετα η λογική πως το πρόβλημά μου είναι υπέρτερο όλων, είναι παραλογισμός! Είναι έκφραση τυφλού εγωισμού. Και ασφαλώς αυτά δεν συμβαίνουν σε κανένα μέρος του κόσμου.

Η Αθήνα αργοπεθαίνει και όποιος ζει και κινείται στην πόλη το διαπιστώνει. Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη και εμπορικοί δρόμοι ερημώνουν. Η οικονομική κρίση έχει αφανίσει τον εμπορικό κόσμο. Όσοι έχουν καταφέρει να επιβιώσουν, ζητούν τουλάχιστον να συνεχίσει να λειτουργεί η πόλη όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Ζητούν να επικρατήσει έστω και την ύστατη στιγμή, η κοινή λογική, αφού ούτως ή άλλως θέμα τήρησης των νόμων δεν υφίσταται! δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr