ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ;

Δεν αναφερόμαστε στις πολλές χιλιάδες των αγανακτισμένων της επάνω και της κάτω Πλατείας, τότε που απειλούσαν να μπουκάρουν και να κάψουν τη βουλή. Αυτοί άλλωστε δεν υπάρχουν πια. Κάποιοι ίσως απογοητεύτηκαν γιατί αλλιώς είχαν φανταστεί τη συνέχεια των πραγμάτων, κάποιοι άλλοι απλώς να αντιλήφθηκαν καθυστερημένα ότι όλο αυτό ήταν ανώφελο και χωρίς νόημα, κάποιοι πιθανόν να βρήκαν μια θέση σε κυβερνητικό ή σε δημόσιο πόστο. Το αξιοπερίεργο είναι πως μαζί με τους αγανακτισμένους χάθηκαν και οι διαμαρτυρόμενοι ψηφοφόροι. Αυτοί που παραδοσιακά μέσω της αρνητικής ψήφου εξέφραζαν πολιτική διαφωνία. Ένα φαινόμενο το οποίο στην περίοδο της μεταπολίτευσης καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα στις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις.

Δεν είναι η οικονομία το διακύβευμα αυτών των εκλογών! Αυτή είναι μια άποψη κόντρα στο αξίωμα που λέει ότι στις εκλογές όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην οικονομία. Ότι δηλαδή η κινητήρια δύναμη για το εκλογικό σώμα, προκειμένου να επιλέξει την κατεύθυνση της ψήφου του είναι η μία. Η οικονομία. Προσοχή, όχι η εθνική οικονομία!   Σχεδόν κανείς από τους ψηφοφόρους όταν προεκλογικά αναφέρεται στην οικονομία δεν έχει κατά νου πχ. τα μακροοικονομικά μεγέθη. Ελάχιστα τον απασχολούν ζητήματα όπως το ΑΕΠ, οι επενδύσεις, η ανάπτυξη, οι εξαγωγές και ισοζύγιο πληρωμών κλπ. Οικονομία για τους περισσότερους ψηφοφόρους σημαίνει άμεσες παροχές σε είδος από τις κυβερνήσεις.

Το μεγάλο πρόβλημα για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πως όλα όσα επαγγέλλεται, είτε είναι ανέφικτα, είτε βασίζονται σε υποθετικές εκτιμήσεις, είτε ανήκουν σε μια δυνητική πραγματικότητα. Για να γίνει σαφές, όλα όσα υπόσχεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα κάνει ως αυριανή κυβέρνηση για να γίνουν πραγματικότητα, αν υποθέσουμε πως η αξιοπιστία του Αλέξη Τσίπρα ως αυριανού πρωθυπουργού δεν αμφισβητείται ούτε κατ’ ελάχιστον, χρειάζονται μια σειρά από αναπόφευκτες   προϋποθέσεις.   Προϋπόθεση πρώτη να είναι την 21 η Μαΐου πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως έχει κάνει κατ’ επανάληψη απόλυτα ξεκάθαρο ο Αλέξης Τσίπρας, διαψεύδοντας διάφορα στελέχη του κόμματος που αφήνουν υπονοούμενα περί κυβέρνησης ηττημένων.

Είπα σήμερα να πάρω ρεπό και για το λόγο αυτό ζήτησα από το περίφημο GPT να κάνει λίγη δουλειά για λογαριασμό μου. Του ζήτησα συγκεκριμένα, επικαλούμενος την ιδιότητά μου, να γράψει αντ’ εμού δύο σύντομα άρθρα για τις επερχόμενες εκλογές της 21 ης Μαΐου. Στο ένα άρθρο του ζήτησα να εμφανίζομαι σαν φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος και να υποστηρίζω τον Κυριάκο Μητσοτάκη και στο άλλο σαν φιλοσύριζα δημοσιογράφος, υποστηρικτής του Αλέξη Τσίπρα. Εννοείται πως ότι γράφεται από το chatGPT , ούτε θέσφατο είναι, ούτε κατ’ ανάγκην ακριβές. Είναι όμως ένα δείγμα, του πως προσεγγίζει η τεχνητή νοημοσύνη σύνθετες έννοιες που έχουν έντονο υποκειμενικό χαρακτήρα. Είναι επίσης ένα ελάχιστο δείγμα, για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Καθώς τα συστήματα της τεχνικής νοημοσύνης, που για την ώρα είναι στα πρώτα τους βήματα, θα τελειοποιούνται ολοένα και περισσότερο, δεν είναι μακριά η στιγμή που θα αποφασίζουν για εμάς και που η υποκειμενική κρίση θα γίνεται ολοένα και περισσότερο αντικειμενική....

Η περίπτωση του πολύπαθου Κηφισού συνοψίζει την λογική του δημοσίου και τις δυνατότητες της Πολιτείας. Τι μπορεί και τι δεν μπορεί να προσφέρει στον φορολογούμενο, ειδικά συγκριθεί με τον «ανταγωνιστικό» οδικό άξονα του λεκανοπεδίου, την Αττική οδό. Δύο λεωφόροι που τα μόνα κοινά που έχουν είναι πως αποτελούν μέρος του άτυπου δακτυλίου της Αθήνας, πως είναι λεωφόροι συνεχούς ροής και ταχείας κυκλοφορίας, όπως μαρτυρούν οι μεγάλες πράσινες πινακίδες στους δύο οδικούς άξονες και ότι κινούνται και στους δύο καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας.

Δεν είχε ποτέ πάρε δώσε με την δημόσια υγεία. Ένα καλό ασφαλιστικό συμβόλαιο του εξασφάλιζε οποτεδήποτε χρειάστηκε την πρόσβαση σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Γεγονός που τον έκανε να νιώθει ασφάλεια, ειδικά αυτή την περίοδο καθώς θεωρούσε το ΕΣΥ καταπονημένο μετά τον κόβιντ και εν πολλοίς απαξιωμένο στη συνείδησή του. Ωστόσο όταν κάποια στιγμή χρειάστηκε να διαχειριστεί ένα σύνθετο πρόβλημα υγείας, πριν προστρέξει σε κάποιο από τα ιδιωτικά νοσοκομεία της Αθήνας, έκανε τη σχετική έρευνα. Τι διαπίστωσε; Πως ένα από τα σημαντικότερά κέντρα αναφοράς της Ευρώπης για το συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας, βρίσκεται στην Ελλάδα. Πρόκειται για την Πανεπιστημιακή κλινική του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα, η οποία θεωρείται από τις κορυφαίες στο είδος της, στελεχωμένη με σημαντικούς εξειδικευμένους επιστήμονες. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο όνομα του καθηγητή και Πρύτανη του ΕΚΠΑ Θάνου Δημόπουλου που είναι ο επικεφαλής της κλινικής και ο οποίος συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ειδικών στην Ευρώπη.

Η τηλεοπτική δημοσιογραφία στην Ελλάδα, προσδιορίζεται σε ετήσια βάση σε περιόδους, ανάλογα με την κρατούσα θεματολογία! Έτσι έχουμε την περίοδο του μπακαλιάρου, της λαγάνας, του οβελία, της σχολικής τσάντας, του πετρελαίου θέρμανσης, του ρεβεγιόν κοκ.   Το άκουσμα του «Χριστός Ανέστη» σημαίνει και τη λήξη της εικοσαήμερης και βάλε, περιόδου του οβελία, προς ανακούφιση των τηλεθεατών! Άλλωστε και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της περιόδου του οβελία, θα έχουν την ανάγκη ανάπαυλας, μετά την κόπωση της καθημερινής παρουσίας στην τηλεόραση, πρωί, μεσημέρι, βράδυ και μάλιστα στο ένα μετά το άλλο τα κανάλια πανελλήνιας εμβέλειας, τα οποία επαναλαμβανόμενα ερίζουν ποιο θα τους βγάλει πρώτο στον αέρα!

Θα ήταν λάθος η είδηση να χαθεί μέσα στον πακτωλό της επικαιρότητας, καθώς αποδεικνύει πόσο ισοπεδωτική μπορεί να γίνει η πολιτική, παραχαράσσοντας την πραγματικότητα και προσπερνώντας τους ηθικούς κανόνες και την δεοντολογία. Αφορά ένα θέμα που βρέθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας και έγινε (μια ακόμη) αφορμή να οξυνθούν τα πνεύματα εντός και εκτός κοινοβουλίου. Στο οποίο θέμα επιχειρήθηκε η εμπλοκή ενός προσώπου υψηλού επιστημονικού και πολιτικού κύρους, οι δημόσιες παρεμβάσεις του οποίου πάντοτε έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα. Πρόκειται για τον ομότιμο καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, τον κ. Νίκο  Αλιβιζάτο, το όνομα του οποίου ενεπλάκη στην συζήτηση για τον αποκλεισμό του κόμματος Κασιδιάρη από τις εκλογές. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ «δανείστηκε», αυθαίρετα όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε, το όνομα του κυρίου Αλιβιζάτου,

Αν οι προηγούμενες εκλογές είχαν διεξαχθεί με την απλή αναλογική και σήμερα είχαμε κυβέρνηση συνεργασίας, χθες στο κοινοβούλιο η τροπολογία για τον αποκλεισμό του «κόμματος Κασιδιάρη» δεν θα είχε περάσει. Δεν θα αρκούσαν οι ψήφοι της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αφού τα δύο κόμματα με τα ποσοστά που είχαν συγκεντρώσει, 39,9% η ΝΔ και 8,1% το ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ θα είχαν συνολικά 144 ψήφους (120+24). Δεδομένης της άρνησης όλων των υπολοίπων κομμάτων να συναινέσουν, η τροπολογία θα είχε καταπέσει. Κάποιος θα ισχυρισθεί πως αν αυτό συνέβαινε σε πραγματικές συνθήκες απλής αναλογικής, τα κόμματα θα διαβουλεύονταν με άλλη λογική. Θα ήταν περισσότερο συνεργάσιμα και θα μπορούσε να προκύψει συμφωνία. Εξαιρετικά αμφίβολο επιχείρημα, καθώς η πραγματικότητα έδειξε πως μια νομοτεχνική προσθήκη στη διατύπωση της τροπολογίας, που δεν μετέβαλε την ουσία της, εξελίχθηκε και ακόμη μια σε ακραία πολιτική αντιπαράθεση και σε ανταλλαγή επιχειρημάτων για το ποιο κόμμα είναι ο καλύτερος χορηγός του «κόμματος Κασιδιάρη».

Η ιστορία με το δυστύχημα των Τεμπών μας δίδαξε δυστυχώς πολλά. Μάθαμε με τραγικό τρόπο για πρόσωπα και πράγματα που δεν ξέραμε και κυρίως δεν φανταζόμασταν. Και αυτό κάνει την τραγωδία διπλά δραματική. Το γεγονός πως αποδείχθηκε η γύμνια του κράτους σε βαθμό σοκαριστικό, αρκούσε από μόνο του για να προκαλέσει την οργισμένη αντίδραση όλων μας, ακόμη και αν δεν είχε συμβεί το πολύνεκρο δυστύχημα.  Μια σειρά από αποκαλύψεις για το πρωτοφανές μπάχαλο που επικρατούσε στον ΟΣΕ, «από την κορυφή μέχρι τα νύχια», μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε πως όλα ήταν αφημένα στην τύχη τους. Τίποτε δεν λειτουργούσε σωστά, δεν υπήρχαν κανόνες, αλλά και να υπήρχαν κανείς δεν τους τηρούσε! Από τύχη το μοιραίο δεν είχε συμβεί νωρίτερα!

Το ποιοι θα εκλεγούν στην επόμενη βουλή θα καθοριστεί στην πρώτη Κυριακή της απλής αναλογικής, στις 21 Μαΐου. Όμως ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση (ή συγκυβέρνηση) θα καθοριστεί την δεύτερη Κυριακή -που πρέπει να θεωρείται δεδομένη- της ενισχυμένης αναλογικής, στις 2 Ιουλίου. Σε ότι αφορά τους υποψήφιους βουλευτές, τα κέρδη από τη μάχη του σταυρού στις 21 Μαΐου θα μεταφερθούν «αυτούσιοι» στις δεύτερες εκλογές, αφού στις 2 Ιουλίου θα ρίξουμε στην κάλπη ασταύρωτο το ψηφοδέλτιο του κόμματος που επιλέγουμε. Στην δεύτερη Κυριακή θα ισχύσει η λίστα με τη σειρά εκλογής των βουλευτών που θα ορίσουν τα κόμματα, στην οποία είθισται να ακολουθείται η σταυροδοσία της πρώτης Κυριακής. Οι εκλογές με λίστα γίνονται όταν διεξάγονται εκλογές, σε διάστημα μικρότερο των 18 μηνών από τις προηγούμενες.

Επειδή πολύς λόγος έγινε με την συμπερίληψη του Μιθριδάτη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αξίζει να αναλογιστούμε αν όντως ο συγκεκριμένος αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση που προσβάλει τα πολιτικά μας ήθη και έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική ορθότητα. Ή απλώς είναι μια κλασσική προσθήκη «κράχτη» από αυτές που χρησιμοποιούν ως δόλωμα τα κόμματα προκειμένου να αλιεύσουν ψηφοφόρους. Αν υπάρχει κάπου λάθος σε αυτή την πρακτική, μην καταλογίσετε τις ευθύνες στα κόμματα. Τα κόμματα δεν ψηφίζουν, κάνουν τη δουλειά τους και προτείνουν υποψηφίους προσπαθώντας να ευθυγραμμιστούν με τις δικές μας προτιμήσεις, προκειμένου να αποκομίσουν κέρδη. Εμείς ψηφίζουμε και εμείς επιλέγουμε ποιες από τις προτάσεις των κομμάτων είναι του γούστου μας,

Απλή αναλογική λοιπόν στις 21 Μαΐου, την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Όλα δείχνουν ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πρόκειται για χάσιμο χρόνου καθώς δεν προκύπτει από πουθενά ότι η απλή αναλογική μπορεί να δώσει κυβέρνηση. Όχι κατ’ ανάγκη γιατί δεν θα βγαίνουν τα ποσοστά, αλλά γιατί κανείς, πέρα από τα λόγια, δεν φαίνεται να την έχει πάρει στα σοβαρά.