ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ;

Κατ’ αρχήν μια μικρή ιστορική αναδρομή. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 90, μια εποχή ακραία φορτισμένη πολιτικά. Είχε προηγηθεί το ειδικό δικαστήριο του Ανδρέα Παπανδρέου και επίσης οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες κατέληγαν ατελέσφορες λόγω του εκλογικού συστήματος. Στη συνέχεια ήλθε η κυβέρνηση του Κων/νου Μητσοτάκη (που με 46.9% στις εκλογές χρειάστηκε το 0,67% της ΔΗΑΝΑ για να σχηματιστεί κυβέρνηση με 151 βουλευτές) και τρία χρόνια μετά, η πανηγυρική επάνοδος του Ανδρέα Παπανδρέου με ποσοστό ακριβώς ίδιο με αυτό του Κων/νου Μητσοτάκη (46.9%). Ακολούθησε μια περίοδος πολιτικής κατάπτωσης κυρίως λόγω της ασθένειας του Ανδρέα Παπανδρέου

  Οι τηλεοπτικές πολιτικές εκπομπές παραπέμπουν συχνά σε deja vu . Είναι φορές που αυτό που παρακολουθείς, νομίζεις ότι το έχεις ξαναζήσει. Μαντεύεις τις ερωτήσεις στους καλεσμένους μαντεύεις και τις απαντήσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις έχουμε ένα τηλεοπτικό προϊόν τυποποιημένο, με τους ίδιους καλεσμένους να ανακυκλώνονται 2 και 3 φορές στην ίδια ημέρα με συνέπεια το ενδιαφέρον να είναι περιορισμένο. Είναι επιλεκτικά λίγες οι εκπομπές που ξεφεύγουν από τα τετριμμένα, ομοίως και οι καλεσμένοι τους.

Ειλικρινά νιώθω να συμπάσχω κάποιες φορές με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στα τηλεπάνελ. Αυτή η ατελέσφορη προσπάθεια τους να υποστηρίξουν απόψεις που δεν στηρίζονται από πουθενά, τους κάνει συμπαθείς. Αλλά είναι προφανές πως δεν μπορούν να κάνουν και αλλιώς, ακόμη και αν ήθελαν. Όταν η επιδίωξή σου είναι να εκλεγείς βουλευτής αν χρειαστεί θα κάνεις και το άσπρο μαύρο. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα! Ο Νίκος Ανδρουλάκης έστρεψε τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του, για λάθος λόγους και έβαλε δύσκολα σε όσους πρέπει να υποστηρίξουν και να ερμηνεύσουν τις θέσεις του.

  Προσπερνώ όσα ειπώθηκαν από τον Πρωθυπουργό προχθές στη συνέντευξη του στον Alpha και αφορούν τα ζητήματα που είναι στην επικαιρότητα, για να σταθώ σε ένα θέμα στο οποίο έκανε αναφορά ιδιαίτερη αναφορά. Αφορά την αναθεώρηση του Συντάγματος, για την οποία όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης «στην επόμενη Βουλή, θα εκκινήσουμε τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης για να κάνουμε σημαντικές αλλαγές στο Σύνταγμα. Και σε αυτές προφανώς συμπεριλαμβάνεται και επιτέλους η αλλαγή του άρθρου 16 για τα πανεπιστήμιά μας, αλλά όχι μόνο », Με βάση το Σύνταγμα, η αναθεώρηση όντως μπορεί να ξεκινήσει το 2024, όταν θα έχουν περάσει πέντε χρόνια από την προηγούμενη αναθεώρηση.

Η συζήτηση δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον. Όπως δεν είχε ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή, όταν ο ένας έριχνε στον άλλον την ευθύνη για την τραγωδία των Τεμπών. Αντίθετα προκαλεί απέχθεια. Ανακυκλώνονται συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Αστήριχτες δικαιολογίες, αλληλοκατηγορίες για το ποιος έφταιξε λιγότερο, έργα που έγιναν ή δεν έγιναν, τηλεδιοίκηση που υπάρχει ή δεν υπάρχει, συμβάσεις που υλοποιήθηκαν ή δεν υλοποιήθηκαν, υποδομή που υπήρχε ή δεν υπήρχε.

Μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία του ΟΣΕ, ιδιαίτερα από το 2000 και μετά, αρκεί για να γίνει κατανοητή η κατρακύλα της χώρας και κατ’ επέκταση το αδιανόητο χάλι του ΟΣΕ. Επειδή οι αριθμοί πάντοτε λένε την αλήθεια ας τους δούμε.   Το 1998 ο ΟΣΕ είχε ήδη συσσωρευμένα χρέη 1,8 δισ. ευρώ. Είχε έσοδα μόλις 56 εκατ. ευρώ, ενώ οι ετήσιες δαπάνες μόνο για τόκους ήταν σχεδόν διπλάσιες των εσόδων(91 εκατ. ευρώ). Ο ΟΣΕ έμπαινε τότε μέσα 440 εκατ. και επιβίωνε με τον συνεχή δανεισμό, με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, ήτοι των Ελλήνων φορολογουμένων. Ήταν η εποχή που η τότε κυβέρνηση διαγράφει όλα τα χρέη του ΟΣΕ (1,8 δισ.) και εξαγγέλλει σχέδιο εξυγίανσης, που αναδιαρθρώνει τα δρομολόγια, λύνει υποτίθεται χρόνια προβλήματα και ευελπιστεί πως θα τον καταστίσει κερδοφόρο. Παρ’ όλα αυτά το 2003, το χρέος του ΟΣΕ έχει ήδη ανέλθει στα 2,5 δισ. και ο τότε αρχηγός της αντιπολίτευσης Κώστας Καραμανλής καταγγέλλει πως «ο ΟΣΕ έχει έλλειμμα 1.2 εκ. ευρώ την ημέρα» και κατηγορεί την τότε κυβέρ...

Είναι ένα ερώτημα που «σέρνεται» από τότε που η ΝΔ εμφάνιζε τις πρώτες απώλειες, χωρίς ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει το παραμικρό κέρδος. Σήμερα, ένας λόγος παραπάνω, μετά από μια Εθνική τραγωδία, όπου χωρίς αμφιβολία το μερίδιο της ευθύνης πέφτει βαρύ στην Κυβέρνηση. Όλες οι δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν καταγραφούν πάνω κάτω τα ίδια.  Απώλειες για τη Νέα Δημοκρατία, 2,5-3,5 μονάδων, την ίδια ώρα που τα ποσοστά για τον ΣΥΡΙΖΑ παραμένουν τα ίδια. Μικρά κέρδη εμφανίζουν κάποια από τα μικρά κόμματα και αρκετά κέρδη καρπώνεται η ομάδα των αναποφάσιστων. Το έγκυρο Politico υπολογίζει τη διαφορά, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, (με τη χρήση αλγορίθμων και σταθμίζοντας το σύνολο των πρόσφατων δημοσκοπήσεων) στις 4 εκατοστιαίες μονάδες. Το πρώτο ερώτημα είναι πως «αν όχι τώρα, πότε;» Όταν δηλαδή την ώρα που η κοινωνία ξεχειλίζει από οργή, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να προηγείται, τι πρέπει άραγε να γίνει για να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων; Προφανώς κάτι δεν κάνει καλά η αξιωματική αντιπολίτευση.

Αυτή η σημαντική φράση, από τις πιο γνωστές της Αγίας Γραφής, έχει τις αναλογίες της σε ότι αφορά τον σιδηρόδρομο στην Ελλάδα και τις διαδοχικές ευθύνες για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται εδώ και πολλές δεκαετίες. Κάποιοι πολύ πιθανόν να μην την έχουν ακουστά, να εξακολουθούν να θεωρούν πως τα Ελληνικά τραίνα που μέχρι πριν τέσσερα χρόνια συναγωνίζονταν σε αξιοπιστία τον Ελβετικό Σιδηρόδρομο σήμερα να παραπαίουν και να είναι η αιτία της Εθνικής τραγωδίας στα Τέμπη. Προφανώς κανείς τους δεν διάβασε την έκθεση για την Ασφάλεια των Σιδηροδρόμων και τη Διαλειτουργικότητα στην ΕΕ (Report on Railway Safety and Interoperability in the EU -2022) για τις χρονιές 2018-2020, που δημοσιεύτηκε ένα δεκαήμερο πριν, σχεδόν στο σύνολο του Τύπου, όπου οι θάνατοι σε σχέση με τα χιλιόμετρα που διανύονται  από τα τραίνα στη χώρα μας είναι πέντε φορές περισσότεροι από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η χρονοσειρά των πολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας, από εδώ και πέρα θα έχει μια διαχωριστική γραμμή. Θα μιλάμε πλέον για την περίοδο πριν και μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Και αυτό γιατί οι εξελίξεις που έχουν επισυμβεί αλλάζουν πολλά, χωρίς όμως για την ώρα να μπορεί κανείς να προσδιορίσει πόσο σημαντικές θα είναι οι αλλαγές στο πολιτικό τοπίο. Οι δύο δημοσκοπήσεις που είδαν τις προηγούμενες ημέρες το φως της δημοσιότητας, δείχνουν πτώση 4-5 μονάδων για τη ΝΔ και αμετάβλητα ποσοστά για ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Η μόνη κατηγορία που για την ώρα δείχνει να αυξάνει τα ποσοστά της, είναι οι αναποφάσιστοι. Γεγονός ενδεικτικό της αμηχανίας του εκλογικού σώματος και της έλλειψης εναλλακτικής ψήφου, που θα μπορούσε να εκφράσει μαζικά τη διαμαρτυρία, όπως ίσχυσε το 2012 και το 2015. Είμαστε σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τα λεγόμενα συστημικά κόμματα, Τα τρία μεγαλύτερα κόμματα που μέχρι χθες συγκέντρωναν μέσω των δημοσκοπήσεων περίπου το 75% και πλέον του εκλογι...