ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ;

28 Δεκεμβρίου 10 Το πως θα κινηθεί η αγορά αυτές τις ημέρες, θα κρίνει το μέλλον πολλών επιχειρήσεων για το 2011. Ως γνωστόν το 25-30% του συνολικού ετήσιου τζίρου για μια σειρά από επιχειρήσεις, όπως τα εμπορικά καταστήματα, πραγματοποιείται στη διάρκεια της εορταστικής περιόδου. Ωστόσο προκαταβολικά, όλοι γνώριζαν πως η κατάργηση φέτος του 13ου μισθού, θα ήταν μεγάλο πλήγμα για την αγορά. Το ίδιο θα ήταν και η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που επικρατούν στην κοινωνία. Ούτως ή άλλως λοιπόν αυτή η χρονιά θα έκλεινε με χαμηλές προσδοκίες, κάτι που πολλαπλασίαζε τους φόβους για καινούργια λουκέτα και χαμένες θέσεις εργασίας στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς. Ας σημειωθεί πως τους τελευταίους 10 μήνες μια στις πέντε επιχειρήσεις στο κέντρο της Αθήνας, είτε υπολειτουργεί, είτε έχει κλείσει! Αυτό αφορά πεντέμισι χιλιάδες επιχειρήσεις. Με αυτά τα δεδομένα, αλλά και με την κρυφή ελπίδα πως καθώς είναι γιορτές, ίσως αλλάξει έστω για λίγο το κλίμα και η διάθεση των καταναλωτών, πορευόταν η αγορά...

17 Δεκεμβρίου 10 Ήταν πέρυσι λίγο πριν τα Χριστούγεννα, όταν ο συνομιλητής μου, μου περιέγραφε με απόλυτη ακρίβεια όσα σήμερα, ακριβώς ένα χρόνο μετά συμβαίνουν στη χώρα μας. Η ιδιότητα του, οι γνωριμίες στα οικονομικά λόμπυ εντός και εκτός και η συστηματική ενασχόλησή του στο πολύ πρόσφατο παρελθόν με τα δημόσια οικονομικά, του επέτρεπαν αφ’ ενός να γνωρίζει πολύ καλά την πραγματική κατάσταση και αφ’ ετέρου να λαμβάνει τα μηνύματα από τα διεθνή τραπεζικά και οικονομικά κέντρα. Μου είχε μιλήσει για το επικείμενο αδιέξοδο στον δανεισμό της χώρας, τους σκληρούς όρους που θα μας επεβάλε το ΔΝΤ - θεωρούσε απολύτως βέβαιο πως θα προσφύγουμε- την βαθιά ύφεση στην οποία θα περιέλθει η οικονομία μας και τις δραματικές ανακατατάξεις που θα επέλθουν στην κοινωνία. Μου είχε μιλήσει για πρωτοφανή δημοσιονομικά μέτρα που θα υποχρεωθούμε να πάρουμε, για την θεαματική εκτίναξη της ανεργίας, τις ριζικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις και τα συνταξιοδοτικά, τη μείωση των μισθών και των συντάξεων, αλ...

16 Δεκεμβρίου 10 Το ηθικό δίδαγμα είναι πως πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο που μπορεί να συμβεί στη ζωή σου. Για παράδειγμα αν πιστεύεις πως η εποχή που υπηρέτησες τη μητέρα πατρίδα ήταν η χειρότερη σου, μάλλον ήρθε η ώρα να αναθεωρήσεις. Αν επιχειρήσεις να κάνεις τις σχετικές συγκρίσεις θα απογοητευτείς. Τα πράγματα είναι ελαφρώς χειρότερα απ’ ότι νομίζεις! Λέμε εμείς οι άνδρες πως η χειρότερη θέση που μπορεί να βρεθεί κανείς στη ζωή του, είναι αυτή του απλού φαντάρου. Στον πάτο της ιεραρχίας, στις ασφυκτικά περιοριστικές και εξαιρετικά αντικομφορμιστικές συνθήκες του στρατού. Και όμως... Ίσως υπάρχει κάτι χειρότερο, κάτι δυσκολότερο. Να είσαι σήμερα ένας απλός, ανώνυμος, καθημερινός πολίτης αυτής της χώρας. Να ζεις στο ούτως ή άλλως αφιλόξενο τοπίο της Ελληνικής πραγματικότητας, το επιβαρημένο πλέον και από τις συνθήκες του μνημονίου. Αβεβαιότητα, ανασφάλεια, επιφυλακτικότητα, μιζέρια. Μια γκρίζα, χωρίς διάθεση και ελπίδα καθημερινότητα, απαισιόδοξη και πεζή, χωρίς έμπνευση, υπ...

11 Δεκεμβρίου 10 Η κατάσταση στην πρωτεύουσα είναι λίγο πολύ γνωστή. Το έμπορικό κέντρο είναι καθημερινά αποκλεισμένο απο πορείες και διαδηλώσεις, συνήθως πρωί και απόγευμα. Άλλοτε χίλιοι, άλλοτε πεντακόσιοι, άλλοτε εκατό διαδηλωτές, αρκούν για να παραλύσει εντελώς η πόλη. Σε πολλές περιπτώσεις οι καταστηματάρχες θα κλειδώσουν την πόρτα και θα κατεβάσουν βιαστικά τα ρολά, για να μην συμβεί το κακό. Από την αρχή του χρόνου έχουν καταμετρηθεί 771 συγκεντρώσεις και πορείες, με μέσο όρο αποκλεισμού της αγοράς 4 ώρες και 10 λεπτά! Τα σκουπίδια στο μεταξύ στοιβάζονται στις άκρες του δρόμου σχεδόν παντού, προκαλώντας το αίσθημα της αηδίας. Η δυσοσμία είναι έντονη, ενω τα στολίδια στις βιτρίνες και τα γιορτινά λαμπιόνια, μοιάζουν με ανέκδοτο στη βρωμερή πόλη. Τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Σε περιοχές όπως το Κολωνάκι ή η Ερμού, δεκάδες επιχειρήσεις, έχουν κατεβάσει ρολά. Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στο ιστορικό κέντρο που κάποτε έσφιζε από κόσμο. Η Αγίου Μάρκου, η Ευαγ...

4 Δεκεμβρίου 10 Κάποτε το όνειρο κάθε πολιτικού, ήταν η στιγμή που θα ορκιζόταν ως υπουργός. Μεγαλείο! Γραφειάρα, στρατός υποτακτικών, δημόσιες σχέσεις, ρουσφέτια και βολέματα, αμαξάρα με οδηγό, θέση στα «επίσημα» παντού, προσωπική ασφάλεια και κυρίως αυτή η προσφώνηση που χρόνια τώρα αντηχούσε στη φαντασία του... «κύριε υπουργέ!». Όλα τα ωραία όμως έχουν κάποια στιγμή τέλος. Ακόμη και στη χώρα αυτή, που ο καθένας είχε δικαίωμα να ζήσει το όνειρό του, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. Να πολιτεύεται με βάση το προσωπικό του συμφέρον, να ξοδεύει αλόγιστα χωρίς να δίνει λογαριασμό, να ζει σαν πρίγκιπας χωρίς κανείς να τον ρωτήσει που τα βρήκε. Και το κυριότερο, τα δύσκολα να τα αφήνει για τον επόμενο. Δεν έπρεπε να γίνει δυσάρεστος, δεν θα ήταν αυτός το κοροΐδο που θα έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά. Το πάρτι όμως τελείωσε. Το να είσαι υπουργός σήμερα δεν είναι ούτε γκλαμουράτο, ούτε ευχάριστο, ούτε επικερδές, ούτε μπορείς να αποφασίζεις του κεφαλιού σου. Υπάρχουν σήμερα στο υπουργικό συμβούλι...