Σε αχαρτογράφητα νερά, η πολιτική ζωή του τόπου.

22 Οκτωβρίου 2011
Αυτό που φοβίζει περισσότερο, είναι η χώρα μας κάποια στιγμή να βρεθεί σε «αχαρτογράφητα νερά». Είναι μια μεταφορική έννοια που χρησιμοποιούν εσχάτως πολιτικοί και τεχνοκράτες, για να επισημάνουν τα απρόοπτα και τους κινδύνους που παραμονεύουν στο αφιλόξενο διεθνές περιβάλλον, εάν η χώρα εν τέλει χρεοκοπήσει. Εάν βρεθούμε εκτός των συντεταγμένων θεσμικών πλαισίων, στα οποία συμμετέχουμε σήμερα.

Είναι αλήθεια πως παρά τις αρνητικές συνθήκες που επικρατούν, παρά το έλλειμμα αξιοπιστίας σε πρόσωπα και θεσμούς της ΕΕ, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παραμείνουμε στα γνώριμα νερά της Ευρώπης, παρά να αφεθούμε στην τύχη μας. Αν το άγνωστο φοβίζει στην οικονομία, τι να πει κανείς για το εγχώριο πολιτικό σκηνικό; Πόσο χαρτογραφημένο είναι το αύριο; Ποιος μπορεί να μιλήσει με σιγουριά για την επόμενη ημέρα; Σήμερα μια απογοητευμένη, κουρασμένη, καχύποπτη αλλά και οργισμένη κοινωνία, δείχνει να κινείται χωρίς πυξίδα και να αμφισβητεί το πολιτικό σκηνικό εν γένει.

Και όλα αυτά σε συνθήκες ακόμη «υποφερτές», σε σχέση με όσα δυνητικά θα συμβούν αν η χώρα χρεοκοπήσει! Η μεν κυβέρνηση είτε με παρακάλια, είτε με το ζόρι, είτε με αλλεπάλληλα εκβιαστικά διλήμματα, καταφέρνει να διατηρεί οριακά την εύθραυστη πλειοψηφία της στη βουλή. Είναι προφανές πως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί απ’ άπειρο. Η εικόνα του πρωθυπουργού και των πρωτοκλασάτων στελεχών της έχει ήδη τρωθεί σε βαθμό μη αναστρέψιμο. Κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί άμοιρος ευθυνών. Άλλωστε η ιστορία δεν ξεκίνησε να γράφεται το 2009.

Αλλά και η ΝΔ με νωπές τις εντυπώσεις από το 2009, με τα ίδια πάνω κάτω πρόσωπα, τις εύκολες λύσεις και τις μαξιμαλιστικές υποσχέσεις του κ. Σαμαρά, δεν πείθει πως θα είναι αυτή που θα βγάλει τη χώρα από την περιπέτεια, όπως μαρτυρούν και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης. Ακόμη και αν γίνει πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς, το πιθανότερο είναι πως η θητεία του θα αποτελέσει μια σύντομη παρένθεση.

Ενδεχόμενη οικουμενική ή κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να αποτελέσει λύση, αλλά ακόμη και αν ήταν αποτελεσματική, θα ήταν βραχύβια, όπως συμβαίνει παντού σε αυτές τις περιπτώσεις! Στις παρούσες συνθήκες η έντονη αμφισβήτηση της εκτελεστικής εξουσίας και η κατακραυγή του κόσμου, μάλλον θα απέτρεπε τη συμμετοχή τεχνοκρατών, αν θεωρήσουμε πως υπάρχουν κάποιοι ικανοί να βοηθήσουν τη χώρα.

Τα εντελώς «αχαρτογράφητα νερά», είναι το πολιτικό αύριο του τόπου μας. Ιδίως αν τα πράγματα «στραβώσουν» ακόμη περισσότερο και η οργή του κόσμου πολλαπλασιαστεί! Φαίνεται πως το πιθανότερο που θα συμβεί είναι να βιώσουμε ένα «άχαρο» και απροσδιόριστο πολιτικά χρονικό διάστημα, περιμένοντας την επόμενη ημέρα. Τα καινούργια πρόσωπα, τους νέους πολιτικούς σχηματισμούς, που θα ανακτήσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου και θα βγάλουν την χώρα από τα δύσκολα. Μακάρι αυτό να μην αργήσει να συμβεί…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισοτιμία

Ποιοι παρανοϊκοί πρότειναν τη φορολογική λαίλαπα;

19 Οκτωβρίου 11
Είναι τραγικό να βλέπεις τη χώρα σου να αποσυντίθεται μέρα με την ημέρα, χωρίς κανείς και τίποτα, να είναι σε θέση να αναστρέψει την πορεία αυτή. Η χωρίς προηγούμενο παραλυσία της κυβέρνησης, η νέκρωση της κρατικής μηχανής και η σταδιακή αποσάθρωση της ίδιας της κοινωνίας, είναι τα συμπτώματα που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές!

Είναι η πρώτη φορά που η αναλγησία όλων των παραγόντων της δημόσιας ζωής ξεπερνά κάθε όριο. Θα ήθελα να γνωρίσω τους θλιβερούς τεχνοκράτες, που πρότειναν τα παρανοϊκά φορολογικά μέτρα. Αυτούς που εισηγήθηκαν την εισφορά αλληλεγγύης, το ειδικό τέλος ακινήτων, την κατάργηση των φοροαπαλλαγών, που πρότειναν να πληρώνουμε τρεις- τέσσερις εκτάκτους φόρους, ειδικές εισφορές και αυξημένα τέλη μαζί.

Το πιο λογικό είναι να πρόκειται για ανθρώπους απολύτως κυνικούς! Που δεν έχουν σχέση με την πραγματική ζωή. Πιθανότατα να μην έχουν ούτε παιδιά, ούτε γονείς που ζουν με σύνταξη. Να μην γνωρίζουν τι σημαίνει οικογενειακός προϋπολογισμός. Αν αυτά, όμως, ισχύουν για όσους σχεδίασαν τα μέτρα, άραγε τι ισχύει για αυτούς που τα υιοθέτησαν;

Εδώ η απάντηση είναι το εκρηκτικό κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία. Η οργή, η απογοήτευση, το αίσθημα αδικίας! Και, δυστυχώς, πάντα υπάρχουν αφορμές που ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Παράδειγμα, η απόφαση να μη δημοσιοποιηθούν τα ονόματα όσων κλέβουν το κράτος και φυγαδεύουν τα χρήματά τους σε ασφαλή καταφύγια του εξωτερικού και όσων χρωστούν εκατομμύρια και συνεχίζουν να απολαμβάνουν ασυλία (και πλούσια ζωή)!

Στις συνθήκες που ζούμε οι ισορροπίες είναι οριακές και κάθε κίνηση από οποιονδήποτε διαχειρίζεται εξουσία, είτε είναι φυσικό πρόσωπο (υπουργός, δημόσιος λειτουργός, συνδικαλιστής), είτε φορέας (δικαστικό σώμα, ανεξάρτητες αρχές, εργατικά σωματεία), απαιτεί σωφροσύνη, ωριμότητα και κοινωνική ευαισθησία. Εδώ και μήνες ακούμε για λίστες μεγαλο-οφειλετών, που από μέρα σε μέρα θα έβγαιναν στη δημοσιότητα. Φευ! 

Είναι απορίας άξιο, πώς απαιτήσεις της τρόικας που είχαν συνταγματικό κόλλημα υιοθετήθηκαν ασμένως από την κυβέρνηση, ενώ για τους μεγαλο-οφειλέτες που υπήρξε πιεστικό και δημόσια διατυπωμένο αίτημα από την τρόικα, προκύπτει πρόβλημα προσωπικών δεδομένων! Ε, δεν είναι λογικό να υπάρχουν υπόνοιες για προσπάθεια συγκάλυψης ή απόπειρα μαγειρέματος; Αφενός γιατί μεσολάβησαν κάποιοι μήνες (η σχετική κουβέντα ξεκίνησε τον Ιούλιο), αφετέρου γιατί ακόμη και τώρα, υπάρχουν προσκόμματα!

Αντίστοιχο δείγμα προκλητικής ανευθυνότητας και αναλγησίας αποτελεί και η θλιβερή συμπεριφορά των εργατοπατέρων της ΠΟΕ ΟΤΑ. Η εικόνα των βουνών από (επικίνδυνα;) απορρίμματα έξω από νοσοκομεία της πρωτεύουσας και στις εξώπορτες των σχολείων, δεν υπάρχει ούτε στην πιο υπανάπτυκτη χώρα της γης. Ακόμη και, εκεί σέβονται τους ανθρώπους που ασθενούν και νοσηλεύονται. Και κυρίως, σέβονται τα παιδιά τους! Δυστυχώς, έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε λογική… Απ’ όλους! 

Δημοσιεύτηκε στο www.aixmi.gr