Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό; (μέρος β’)






Νόμιμο είναι, είναι όμως και ηθικό σε τόσο δύσκολες εποχές, ένας υπουργός να κάνει επίδειξη εξωφρενικής πολυτέλειας, με τα χρήματα του Ελληνικού λαού;


16 Απριλίου

Ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, δεν είχε πει πέρυσι ο Γιώργος Βουλγαράκης; Τότε στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν είχαν ακουστεί, όσα είχαν ακουστεί, περί εξωχώριων εταιριών και φορολογικών παραδείσων. Ο αντίλογος τότε ήταν, ότι ναι μεν είναι νόμιμη η συμμετοχή κάθε πολίτη σε εξωχώριες εταιρίες, δεν είναι όμως ηθικό να το πράττει ένας υπουργός, για φορολογικούς λόγους, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχει πίεση για πρόσθετα φορολογικά βάρη στους πολίτες.
Η δήλωση αυτή του κυρίου Βουλγαράκη, αν θυμάστε, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και σχολιάστηκε αρνητικά από την συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Αυτό δεν εμπόδισε τον πρωθυπουργό, να καλύψει πλήρως τον τότε Υπουργό Ναυτιλίας, στην συνέντευξη τύπου, στις 7 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή και για τον Γιώργο Βουλγαράκη που βρέθηκε υποχρεωτικά εκτός κυβέρνησης, αλλά και για το κυβερνών κόμμα! Πολλοί λένε, πως ήταν η αποφράδα ημέρα για την ΝΔ, καθώς από εκεί ακριβώς ξεκίνησε ο κατήφορος για τα ποσοστά της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις!
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Μόλις την περασμένη Κυριακή, μάθαμε πως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, ταξίδεψε πέρυσι τον Οκτώβρη στο Παρίσι μετά της συζύγου του, επιλέγοντας για τη διαμονή του την σουίτα (!!!) του πολυτελέστερου (και ακριβότερου) ξενοδοχείου της Γαλλικής πρωτεύουσας, για τις μετακινήσεις του πολυτελέστατη λιμουζίνα και για τα αεροπορικά εισιτήρια της συζύγου του, την Business class! Η διήμερη διαμονή τους κόστισε 4.600 ευρώ, 4.067 ευρώ δόθηκαν για την ενοικίαση λιμουζίνας και 1.025 ευρώ για το εισιτήριο business class της συζύγου του, σε χρέωση του υπουργείου Παιδείας.
Όλα αυτά επιβάρυναν τον έλληνα φορολογούμενο, με μερικές χιλιάδες ευρώ παραπάνω. Το ερώτημα που τέθηκε βεβαίως, ήταν αν είναι ηθικό, σε τόσο δύσκολες εποχές, ένας υπουργός να κάνει επίδειξη τόσο εξωφρενικής πολυτέλειας, τόσο προκλητικής σπατάλης, με τα χρήματα του Ελληνικού λαού. Ακριβώς ωσάν να πρόκειται για Σαουδάραβα κροίσο. Ο υπουργός απάντησε «πως ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό»! Το είπε με λίγο διαφορετικά λόγια (προβλέπεται από το πρωτόκολλο, το δημόσιο λογιστικό κλπ), αλλά ουσιαστικά εννοούσε ακριβώς αυτό. Είναι νόμιμο! Μάλιστα τόσο νόμιμο, που όπως είπε όλοι οι άλλοι υπουργοί, κάνουν ακριβώς το ίδιο, όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Μοιάζει παράλογο; Ναι, αλλά δυστυχώς είναι πραγματικότητα. Λένε πως «το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού». Μένει να επιβεβαιωθεί από τον πρωθυπουργό στην πράξη!

Ζώντας στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού!


Απρίλιος 09

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοινοτοπία από το ότι «τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά». Είναι η περισσότερο αυτονόητη διαπίστωση, που μπορεί σήμερα κάποιος να κάνει. Σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν ζει, ότι δουλειά και αν κάνει, σε όποια κοινωνική και οικονομική τάξη και αν ανήκει! Η κρίση είναι παγκόσμια, το ίδιο και τα προβλήματα που συνεπάγονται. Ωστόσο σε αντίθεση με άλλες παγκόσμιες κρίσεις, όπως για παράδειγμα πέρυσι με τα τρόφιμα, από την κατακόρυφη αύξηση της τιμής των δημητριακών και του ρυζιού, αυτή τη φορά η κρίση κτυπάει ανελέητα τον ανεπτυγμένο κόσμο. Δεν είναι το πεινασμένο Μπαγκλαντές και η Σρι Λάνκα, ούτε οι παραγωγοί ρυζιού της νότιας Αυστραλίας. Είναι οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, οι Ιάπωνες, οι Κορεάτες, είναι οι Έλληνες...είναι τέλος πάντων όλοι. Ο καθένας με τα δικά του προβλήματα. Ολόκληρος ο πλανήτης!

Αυτό που διαφοροποιεί τα πράγματα, είναι ο βαθμός εμπλοκής στην κρίση της κάθε χώρας, είναι το οπλοστάσιο που διαθέτει η κάθε μία για να αμυνθεί, είναι τέλος η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την κρίση. Οι Αμερικανοί παράδειγμα τρέχουν να σώσουν τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες και αυτοκινητοβιομηχανίες, οι Γερμανοί ομοίως, οι Άγγλοι επί πλέον έχουν σοβαρό πρόβλημα και με την στερλίνα, οι Ιάπωνες οχυρώνονται ενόψει του κινδύνου επανάκαμψης του αποπληθωρισμού, οι Κορεάτες σχεδιάζουν προσβάσεις σε συναλλαγματικά διαθέσιμα. Και όλοι μαζί παλεύουν να εξασφαλίσουν ρευστότητα στην αγορά και να περιορίσουν τις απώλειες θέσεων εργασίας. Και οι Έλληνες.... Οι Έλληνες τι κάνουν;

Καλό ερώτημα. Η αλήθεια είναι πως αν πάρει κανείς μέρα- μέρα την επικαιρότητα, λίγα πράγματα θα συναντήσει για την κρίση. Είναι η πτώση της οικοδομής, της αγοράς αυτοκινήτου, η περιορισμένη ρευστότητα στην αγορά, οι μειωμένες κρατήσεις στα ξενοδοχεία από ξένους τουρίστες για το καλοκαίρι, άντε και οι φόβοι για μεγάλο κύμα απολύσεων. Όλα αυτά, όχι απαραίτητα στο πρώτο πλάνο, αφού σχεδόν πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο «σημαντικότερο» να απασχολεί την κοινή γνώμη. Η αλήθεια είναι πως λίγο η τρομοκρατία, λίγο το κοινό έγκλημα, λίγο οι κουκουλοφόροι, λίγο τα γκάλοπ, λίγο οι εκλογές που θα γίνουν ή δεν θα γίνουν, λίγο οι λεκτικές κορώνες των κομμάτων, το μόνο που έχει μείνει να θυμίζει την κρίση, είναι τα περίφημα «28δις των τραπεζών» που κάθε τρεις και λίγο κάποιος θα τα θυμηθεί, κυρίως για αντιπολιτευτικούς λόγους. Όλα τα άλλα μοιάζουν περισσότερο με ψηλά γράμματα.

«Η οικονομία μας επιδεικνύει πολύ ισχυρές αντοχές στη διεθνή κρίση και πάει πολύ καλύτερα από άλλες Ευρωπαϊκές χώρες» έλεγε άλλωστε τέσσερις μήνες πριν ο πρωθυπουργός και όλοι ησυχάσαμε! Για την ακρίβεια, γυρίσαμε πλευρό! Και αποδείχθηκε πως ο πρωθυπουργός είχε δίκαιο! Η εικόνα της παραπαίουσας ελληνικής οικονομίας, ήταν άσχετη με τη διεθνή κρίση, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν μας είχε ακουμπήσει. Η αύξηση του δημόσιου χρέους κατά €24,5 δισεκατομμύρια σε έναν χρόνο, το έλλειμμα του προϋπολογισμού πέρυσι κατά €13,5 δισεκατομμύρια, τα €11 δισεκατομμύρια που χρωστάει το κράτος στα ταμεία, τα €5 δισεκατομμύρια που χρωστούν τα νοσοκομεία στους προμηθευτές τους και ένας θεός ξέρει πόσα ακόμη, δόξα τω Θεό δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τη διεθνή κρίση. Η χώρα μας επιτυχώς είχε καταφέρει να αποφύγει μέχρι τώρα, κάθε παρενέργεια από την παγκόσμια κρίση. Όπως ακριβώς κάποιος που πνίγεται στο πέλαγος, δεν κινδυνεύει να μουσκέψει από την δυνατή βροχή που πέφτει! Απόδειξη; Τα σκληρά μέτρα που ανακοίνωσε στις 18 Μαρτίου ο κ. Παπαθανασίου, μέτρα που στοχεύουν στον περιορισμό των ελλειμμάτων, που όμως θα πνίξουν ακόμη περισσότερο την αγορά.

Όσο δυσάρεστο και αν ακούγεται, αυτή ακριβώς τη στιγμή, που υποδεχόμαστε τις πραγματικές συνέπειες, η εικόνα της χώρας μας μοιάζει απογοητευτική. Όταν όλοι παλεύουν γύρω μας να σωθούν, εμείς μελετάμε γκάλοπ και συζητάμε εκλογές, γνωρίζοντας πως το πιθανότερο σενάριο αν γίνουν, είναι η έλλειψη αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, με ότι αυτό συνεπάγεται για την λαβωμένη οικονομία της χώρας. Αναλογιστείτε πως και μόνο η εκλογική διαδικασία, θα στοιχίσει στο Ελληνικό Δημόσιο γύρω στα 100 εκατομμύρια και άλλα τόσα, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, η επαναληπτική διαδικασία. Αν υπάρξει και έκτακτη ενίσχυση οικονομική ενίσχυση στα κόμματα, κάτι που δεν αποκλείεται, υπολογίστε άλλα 20- 40 εκατομμύρια. Για την ιστορία τα κόμματα έχουν ήδη εισπράξει, εν μέσω οικονομικής κρίσης, γύρω στα 60 εκατομμύρια ως προκαταβολή για τις Ευρωεκλογές! Πόσο θα στοιχίσουν οι Ευρωεκλογές του Ιουνίου; Μόλις 130 εκατομμύρια!

Όμως ακόμη χειρότερα από την οικονομία και τους αριθμούς, είναι τα πράγματα στην γενικότερη εικόνα της χώρας. Πολύ περισσότερο τώρα που αναζητούμε με το τουφέκι τουρίστες, να γεμίσουν το καλοκαίρι τα ξενοδοχεία μας. Γύρω στο 30- 35% κάτω είναι για την ώρα οι κρατήσεις και παραμένει μεγάλο ερωτηματικό αν πλησιάζοντας προς το καλοκαίρι, αυτό το ποσοστό θα αυξηθεί ή θα μειωθεί. Εμείς πάντως κάνουμε ότι μπορούμε να αυξηθεί. Η επανάκαμψη της τρομοκρατίας, η κατακόρυφη αύξηση του εγκλήματος, αλλά κυρίως η θλιβερή εικόνα του κέντρου της Αθήνας, σίγουρα θα αποθαρρύνει πολλούς. Δυστυχώς η βιτρίνα μας, εκτός από βρώμικη, αφρόντιστη και ακαλαίσθητη, είναι και θρυμματισμένη. Από τα τσεκούρια και τα ρόπαλα των κουκουλοφόρων, από τις μολότοφ και τα δακρυγόνα, από τα σκουπίδια κυριολεκτικά και μεταφορικά που πλέον είναι παντού, από μια υπνωτισμένη κοινωνία που δεν αντιδρά με τίποτα!

Γιατί μπορεί να συμβεί, αυτό που κανείς δεν θέλει!


Πέμπτη 9 Απριλίου

Η εικόνα της οικονομίας μας είναι κάκιστη. Τόσο προς τα έξω, όσο και προς τα μέσα. Υπάρχει μια γενικευμένη καχυποψία, στις ξένες αγορές, για τον τρόπο που διαχειριζόμαστε την κρίση, για την αξιοπιστία των στοιχείων που στέλνουμε στις Βρυξέλλες και για την αποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση.
Αυτό έχει τις γνωστές συνέπειες του πανάκριβου δανεισμού και της επιβολής μιας άτυπης μεν, αυστηρής δε, επιτήρησης από την ΕΕ.
Το ακόμη πιο δυσάρεστο όμως είναι, πως το πρόβλημα είναι μπροστά μας. Όσο και αν ακούγεται απαισιόδοξο, ο πάτος του βαρελιού ακόμη απέχει.
Οι εκτιμήσεις αναφέρουν πως η χώρα μας θα βρεθεί στο βαθύτερο σημείο της κρίσης, μετά το καλοκαίρι, στις αρχές του Φθινοπώρου. Αφ’ ενός γιατί οι διεθνείς οικονομικές εξελίξεις, άρα και οι συνέπειές τους, φτάνουν εδώ με καθυστέρηση, αφ’ ετέρου, γιατί θα έχει ήδη πληγεί η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, ο τουρισμός.
Για την ώρα πάντως ένα είναι βέβαιο. Οι βασικοί δείκτες, που αποτυπώνουν την κατάσταση της οικονομίας, παρουσιάζουν επιδεινούμενη εικόνα. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πως βαδίζουμε ως χώρα, σε τεντωμένο σκοινί. Με βήματα αβέβαια και με την πιθανότητα, κάποια στιγμή να βρεθούμε στο κενό!
Σ’ αυτές τις συνθήκες, το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, είναι οι πρόωρες εκλογές. Και μάλιστα χωρίς το πρώτο κόμμα να συγκεντρώνει αυτοδυναμία. Γεγονός που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια, σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας, στην (περαιτέρω) επιδείνωση της οικονομίας.
Είναι ίσως το σενάριο, που θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει δραματικά, όλα τα αρνητικά φαινόμενα της οικονομικής κρίσης. Παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, παρατεταμένη ακυβερνησία, παραλυσία της κρατικής μηχανής, αδυναμία στην λήψη τολμηρών αποφάσεων, σημαίνει κόστος 180- 220 εκατομμυρίων για την διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας.
Όμως αυτό είναι και το πιθανότερο σενάριο, με βάση την παρούσα συγκυρία. Πρόωρες εκλογές, έλλειψη αυτοδυναμίας για το πρώτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και επαναληπτικές εκλογές, που πιθανότατα θα δώσουν και την καθαρή αυτοδυναμία στο ΠΑΣΟΚ, με τη βοήθεια και του νέου εκλογικού νόμου.
Υπάρχει μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια όμως. Κανείς δεν θέλει να εξελιχθούν τα πράγματα έτσι. Ούτε η κυβέρνηση, που ξέρει με βεβαιότητα πως θα χάσει τις εκλογές, ούτε το ΠΑΣΟΚ, που προτιμά να αναλάβει το πηδάλιο της χώρας σε ηρεμότερα νερά και κάτω από ευνοϊκότερες συνθήκες, ούτε βέβαια η κοινή γνώμη, όπως επιβεβαιώνουν μονότονα, όλες οι δημοσκοπήσεις.
Κανείς; Όχι ακριβώς. Υπάρχει ένας, που μάλιστα κρατά και το κλειδί των εξελίξεων στα χέρια του. Είναι ο Αριστοτέλης Παυλίδης. Αυτός θα αποφασίσει πότε θα πάμε σε εκλογές.
Και μάλιστα αντικειμενικά, έχει έννομο συμφέρον να γίνουν εκλογές, ει δυνατόν αύριο!

Καλύτερα πλούσιος και υγιής ή μήπως φτωχός και ασθενής;


Δευτέρα 6 Απριλίου
Τελικά καλύτερα «πλούσιος και υγιής ή μήπως φτωχός και ασθενής;» Να ένα δίλημμα, για το οποίο όμως μην απαντήσετε αβίαστα, θεωρώντας αυτονόητη και εύκολη την σωστή επιλογή. Μην βιαστείτε να επιλέξετε το προφανές, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν προφανή! Αντιθέτως, ο τρόπος που μερικές φορές τίθενται τα διλήμματα από τα πολιτικά κόμματα, προσιδιάζουν στα διλήμματα των παιδικών παραμυθιών.
Εμπεριέχουν ατόφια την αφέλεια και την αθωότητα των παιδικών μας χρόνων! Το γνωστό δίπολο του καλού και του κακού, του όμορφου και του άσχημου, του γενναίου και του δειλού, της καλής πριγκίπισσας και της κακής μάγισσας!
Για παράδειγμα το δίλημμα «υπευθυνότητα ή ανευθυνότητα» που τίθεται κάθε τρεις και λίγο από τον πρωθυπουργό, τι νόημα θα είχε αν η απάντηση ήταν δεδομένη; Και όμως σε κάθε ευκαιρία, ο πρωθυπουργός το επαναλαμβάνει! Ιαν. 09: «Η επιλογή της υπευθυνότητας ...αποτελεί μονόδρομο για να ωφεληθεί ο τόπος.» Δεκ. 08: « Σήμερα, στη σκιά της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης ..., το διακύβευμα αφορά στη σύγκρουση ανάμεσα στην υπευθυνότητα και την ανευθυνότητα» Νοεμ. 08 «Δεν είχα ποτέ δυσκολία να αποφασίσω ανάμεσα στην υπευθυνότητα και την ανευθυνότητα». Δηλαδή υπήρχε ποτέ περίπτωση ο πρωθυπουργός να πει, «δυστυχώς επειδή ήταν ευκολότερο, επέλεξα την ανευθυνότητα;»
Αντίστοιχης αφέλειας είναι τα διλήμματα που έθεσε λίγες ημέρες πριν και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «... έξοδος από την κρίση ή χρεοκοπία, αξιοπρεπής διαβίωση ή φτώχεια, ασφάλεια ή ανασφάλεια, προστασία του δημοσίου πλούτου ή ξεπούλημα, φόβος και υποταγή στα ευρωπαϊκά και διεθνή φόρα ή ισχυρή και περήφανη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας;».
Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον, που θα διαφωνούσε με τον κ. Παπανδρέου και ο οποίος θα προτιμούσε να ζει πάμπτωχος, ανασφαλής, σε ένα κράτος χρεοκοπημένο, ξεπουλημένο και υποταγμένο; Είναι περιττό να σχολιάσουμε τα κραυγαλέα και κυρίως ουτοπικά διλήμματα που θέτει η σύγχρονη Αριστερά.
Ωστόσο στα παιδικά παραμύθια, αυτού του είδους τα διλήμματα έχουν αξία. Είναι διδακτικά, κινητοποιούν την παιδική σκέψη και δημιουργούν τα πρότυπα του καλού και του κακού. Και κυρίως στα τρίχρονα και τετράχρονα παιδάκια δεν φαντάζουν αφελή. Όμως στον πολιτικό λόγο, ποια αξία έχουν;
Εκτός από το να θυμίζουν τηλεπαιγνίδι, με σκόπιμες αφελείς ερωτήσεις, που βοηθούν όσο το δυνατόν περισσότερους τηλεθεατές να το παρακολουθούν και να κολακεύονται, υπερήφανοι για τις γνώσεις τους.
Άραγε έχει εκφυλισθεί η πολιτική σκέψη ή μήπως έχουμε «φτωχύνει» υπερβολικά ως κοινωνία; Μια εξήγηση ίσως είναι αυτή. Μια άλλη ίσως είναι πως ο πολιτικός λόγος, δανείζεται πλέον στοιχεία απευθείας από τα παραμύθια! Ούτως ή άλλως πάντως από αφέλεια και παραμύθια άλλο τίποτα!

«Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα».


Δευτέρα 13 Απριλίου

«Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά να σου βγει το όνομα», λέει η σοφή παροιμία. Με άλλα λόγια, το όνομα σου, τη φήμη σου, την εικόνα σου προς τα έξω, πρέπει να τα προστατεύεις, όχι «ως κόρη οφθαλμού», αλλά πολύ περισσότερο. Αυτό που δεν λέει η παροιμία, αλλά σαφώς το υπονοεί, είναι πως αν συμβούν ταυτοχρόνως και τα δύο, δηλαδή σου βγει το μάτι αλλά σου βγει και το όνομα, τότε άστα να πάνε! Πάντως εμείς το ένα μάτι, το έχουμε χάσει από καιρό. Η οικονομία μας ήταν πάντα προβληματική. Με τα τεράστια ελλείμματα, την πολύ χαμηλή ανταγωνιστικότητα, το έντονα αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών...κοκ. Απλώς η παρούσα κρίση, έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα, τόσο ώστε πλέον να κινδυνεύουμε να χάσουμε και το άλλο μάτι. Αν συμβεί αυτό, που τίποτε δεν το αποκλείει, η προβληματική μας οικονομία, θα καταστεί, παραπαίουσα οικονομία. (Κάποιοι λένε πως αυτό έχει ήδη συμβεί! Γιατί, τι άλλο μπορεί να σημαίνει η επιτήρηση και η καθοδήγηση της Ε.Ε. στον πως πρέπει να βαδίσουμε ως χώρα, παρά απώλεια όρασης!)
Αν πιστέψουμε πάντως την παροιμία, το κακό είναι μικρό, σε σχέση με αυτό που μας επεφύλασσε η έκθεση του Αμερικανικού Υπουργείου Εμπορίου που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα! Πρόκειται ουσιαστικά για έναν επενδυτικό οδηγό, που απευθύνεται σε όσους ασκούν σοβαρή οικονομική δραστηριότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα εργαλείο προς χρήση όσων σκοπεύουν να επενδύσουν τα ωραία τους δολάρια, εκτός της χώρας τους.
Τι λέει για την Ελλάδα; Ότι είμαστε χώρα με τεράστιο πρόβλημα διαφθοράς και όπου ανθεί ένα αφιλόξενο επιχειρηματικό περιβάλλον. Λέει ακόμη ότι η οικονομική δυσπραγία λόγω της κρίσης, σε συνδυασμό με τα παγιωμένα προβλήματα της Ελληνικής οικονομίας, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Ότι εκτός από την διαφθορά, υπάρχει ο κίνδυνος της πολιτικής βίας και ότι είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που δεν διαθέτει κτηματολόγιο.
Αναφέρει ακόμη πως ζούμε μονίμως με δανεικά, ότι υπάρχει εκτεταμένη γραφειοκρατία, ότι είμαστε κακοπληρωτές και ότι δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός, σε βασικούς κλάδους της οικονομίας, καθώς υπάρχουν ολιγοπώλια. Ουσιαστικά, περιγράφοντας ένα αφιλόξενο επιχειρηματικό περιβάλλον, αποτρέπει οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα στην χώρα μας.
Δυστυχώς, ακριβώς την ώρα που υποτίθεται ότι προσπαθούμε να σώσουμε το μοναδικό μάτι που μας έχει απομείνει, χάνουμε και το όνομα! Αν πιστέψουμε την παροιμία, αυτό είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί!
Τάκης Σπηλιόπουλος